4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 39 : คนกลัวเมีย...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“อื้อ  ปล่อยเมย์นะคะ”   เธอดันตัวเขาออก

“ทำไมล่ะครับ  เมย์ยังไม่หายโกรธพี่อีกเหรอ”  เขาทำหน้าสำนึกผิด

“เปล่าค่ะ  แต่เมย์  เอ่อ  เมย์”  เธอยิ้มเขินๆ

“กลัวพี่จะทำอย่างอื่นอีกเหรอ  จะกลัวทำไมครับ  ก็เมย์บอกเองนี่นาว่าคืนนี้จะทำให้พี่หายหึง  เมย์ลืมแล้วเหรอ”  เขาทวงสัญญาจากเธอ

“ความจำดีจังเลยนะคะ  แต่ว่า  นั่นมันก่อนหน้าที่พี่จะหาเรื่องเมย์นะคะ  เพราะฉะนั้น  ถือว่ายกเลิกไปค่ะ  คืนนี้  อด”  เธอยิ้มอย่างผู้ชนะ

“อะไรกัน  ไม่ได้นะ  พี่รอมาตั้งแต่เย็นแล้วนะเมย์  ไม่เห็นใจพี่บ้างเลยเหรอ”  เขากอดเธออย่างเอาใจ

“ไม่ค่ะ  ทำบ่อยๆ  เมย์กลัวพี่จะเบื่อเมย์ซะก่อนน่ะสิ” 

“โธ่  ใครจะเบื่อเมย์ได้ลงคอล่ะจ๊ะ  นะ  พี่ขอนะ  ไม่งั้นพี่ต้องคลั่งตายแน่ๆ เลย  นะครับ”  เขาจะบ้าตาย  เบื่อเหรอ  ไม่มีทาง  นับวันเขาก็ยิ่งต้องการมากขึ้นล่ะสิไม่ว่า

“ก็อยากจะเห็นเหมือนกันแหละค่ะ  ว่าจะคลั่งตายจริงรึเปล่า”  เธอไม่ยอมให้เขารังแกได้ง่ายๆหรอก  ชอบหึงเธอดีนัก  จะแกล้งซะให้เข็ด

“เมย์ใจร้าย  ใจร้ายที่สุด  เดี๋ยวก็จับปล้ำซะเลยนิ”  เขาจับตัวเธอให้ล้มลงนอน

“เอาเลยค่ะ  ปล้ำเลย  ตื่นมาพรุ่งนี้ก็ไม่ได้เห็นกันอีกแล้ว”  เธอยื่นคำขาด  เล่นเอาเขาชะงักไปเลย

“เฮ้อ  ก็ได้ครับ  พี่ยอมแพ้แล้ว  ถ้ารู้ว่าทำให้เมียโกรธแล้วจะโดนแบบนี้นะ  จะไม่ทำเลย”  เขาถอนหายใจ  แล้วจึงล้มตัวลงนอน

“นอนเถอะนะคะ  ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”  เธอยิ้มแล้วนอนซบกับอกกว้างนั้น

“จ้ะ  เมย์ก็นอนเถอะนะ”  เขากอดเธอเอาไว้แน่น  ชีวิตนี้เขาไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น  นอกจากเมียตัวเล็กคนนี้คนเดียว

“ฝันดีนะคะ  ที่รักของเมย์”   เธอหอมแก้มเขาเพื่อเป็นการปลอบใจ  แม้จะสงสารเขาอยู่มาก  แต่เธอก็ต้องแข็งใจไว้  ไม่งั้นเขาจะได้ใจ  แล้วมางอนเธออีก

 

มณีเมขลาลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวก่อนเขาเหมือนทุกครั้ง  แล้วจึงเดินมาปลุกเขา 

“พี่เรย์โนลด์คะ  ตื่นได้แล้วค่ะ”  เธอเขย่าตัวเขาเบาๆ

“อื้อ  เช้าแล้วเหรอ”   เขาดันตัวให้ลุกขึ้นมา  แต่เหมือนเขาจะปวดศีรษะมาก  สงสัยเมื่อคืนจะเครียดมากไปหน่อย 

“เป็นอะไรไปคะ  ไม่สบายรึเปล่า”  เธอเห็นเขากุมขมับ  จึงเดินไปนั่งบนเตียง  เอามือแตะหน้าผากเขา

“พี่ปวดหัวน่ะ” เขาหน้ายุ่งไปหมด

“งั้นวันนี้นอนพักไหมคะ  ไม่ต้องไปทำงานหรอก  เดี๋ยวเมย์ไปเองก็ได้”  เธอบอกเขาอย่างห่วงใย

“ไม่เอา  อยู่บ้านคนเดียวพี่เหงา  เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ  เผื่อจะสดชื่นขึ้น”  เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

เธอจึงเดินไปเตรียมเสื้อผ้าให้เขา  แล้วนั่งรออยู่บนเตียง  จนเมื่อเขาเดินออกจากห้องน้ำมาแล้ว  แต่ยังเวียนศีรษะอยู่  หน้าของเขาก็ดูซีดไปถนัดตา

“เมย์ว่า  พี่ไม่ต้องไปหรอกนะคะ  นอนพักดีกว่า  ดูสิคะ  หน้าซีดหมดแล้ว  ตัวก็รุมๆ ด้วยนะคะ”  เธอเดินไปพยุงตัวเขา

“งั้นเมย์อยู่กับพี่นะ  พี่ไม่อยากอยู่คนเดียว  เกิดพี่เป็นอะไรไป  ใครจะคอยดูแลพี่ล่ะ”  เขารีบอ้อนเธอทันที

“ก็ได้ค่ะ  งั้นเดี๋ยวเมย์โทรบอกพี่ยุพินก่อนนะคะ”  เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์โทรแจ้งว่าท่านประธานไม่สบาย  เธอเลยต้องดูแล  ถ้ามีเอกสารด่วนก็ให้เอามาเซ็นที่นี่ได้เลย  แล้วจึงวางสายไป

“ใส่เสื้อผ้าก่อนนะคะ  เดี๋ยวจะหนาว”  เธอเดินไปที่ห้องของเขา  หยิบชุดลำลองมาให้เขาใส่  แล้วจึงให้เขานอนพัก

“แล้วเมย์จะไปไหน”   เขาถามเมื่อเห็นเธอกำลังจะเดินออกไป

“เมย์จะลงไปทำข้าวต้มให้ค่ะ  ทานข้าวต้มแล้วจะได้ทานยานะคะ”  เธอยิ้มให้เขาแล้วจึงเดินลงไปด้านล่าง

ดีจัง  ป่วยแต่ก็ได้อยู่กับเธอทั้งวัน  สงสัยเมื่อคืนไม่ได้ทำอะไรกับเธอ  เขาเลยเครียดจนป่วย  เพราะกว่าจะข่มตาหลับได้  ก็ปาไปเกือบ ตี 2  แล้ว  นี่เขาจะลงแดงตายจริงๆ ใช่ไหม  ถ้าไม่ได้นอนกับเธอน่ะ

 

“ข้าวต้มร้อนๆ มาแล้วค่ะ” มณีเมขลาถือถาดชามข้าวต้มขึ้นมา 2  ชาม  นำไปวางบนโต๊ แล้วยกชามหนึ่งขึ้นมาให้เขา

“ทานข้าวต้มนะคะ  จะได้ทานยาต่อ”  เธอยื่นชามข้าวต้มให้  เขารับไปทานอย่างเอร็ดอร่อย

“ขอบใจจ้ะ  เมย์มานั่งทานข้างๆพี่สิ”  เขาอยากทำตัวติดเธอตลอดเวลาเลย  เธอเหมือนสารเสพติดที่เขาขาดไม่ได้ไปแล้ว

“ค่ะ”  เธอยิ้ม  แล้วลุกไปนั่งข้างเขา  ก่อนจะตักข้าวต้มเข้าปาก

“ทำไมชามของเมย์กุ้งตัวใหญ่จังล่ะ  พี่ขอแลกได้ไหม”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  ประเด็นมันไม่ใช่กุ้ง  แต่เขาอยากใช้ช้อนของเธอต่างหาก

“คะ  งั้นก็ได้ค่ะ”  เธอยื่นชามให้เขา  พอจะหยิบช้อนออกเขาก็รีบคว้าเอาไปตักข้าวต้มเข้าปากทันที  เธอยิ้มเขิน  รู้ว่าเขากำลังทำอะไร

“ป่วยการเมืองรึเปล่าคะเนี่ย  ดูท่าทางร่าเริงเชียว”  เธออดหมั่นไส้เขาไม่ได้  ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่นั่นแหละ

“ไม่ใช่นะ พี่ปวดหัวมากเลย  แต่ข้าวต้มชามนี้มันอร่อยนี่นา  พี่ก็เลยยิ้ม”  เขาแกล้งทำหน้าเศร้า

“เชอะ  งั้นเดี๋ยวคนป่วยทานยาแล้วก็นอนพักนะคะ  เมย์จะนอนเฝ้าอยู่นี่แหละ  ดีไหมคะ”  เธออดขำไม่ได้

“ดีจ้ะ”  เขารีบทานข้าวต้มให้หมด  จะได้นอนกับเธอเร็วๆ

เมื่อทานยาแล้ว  เธอก็ให้เขานอนพัก  แล้วเธอก็นำชามข้าวต้มลงไปเก็บ  จากนั้นก็เดินกลับมาหาเขาอีกครั้งหนึ่ง  เธอเปลี่ยนชุดใหม่  เพราะเธอยังใส่ชุดทำงานอยู่  เธอสวมเสื้อยืดตัวหลวมและกางเกงขาสั้น  แล้วก็ขึ้นไปนอนบนเตียงกับเขา  เขารีบเอี้ยวตัวมากอดเธอไว้ทันที

“ปวดหัวจังเลยจ้ะเมียจ๋า”  เขาเริ่มอ้อนเธออีกแล้ว

“ปวดหัวก็นอนนะคะ  เป็นเด็กดีไม่ดื้อรู้ไหม”  เธอแกล้งพูดล้อเลียนเขา

“แต่ว่า  เด็กๆ  ต้องดูดนมก่อนนอนนะจ๊ะ”  เขายิ้ม  แววตาเป็นประกาย

“แน่ะ  บอกว่าห้ามดื้อไงคะเดี๋ยวก็ไม่นอนด้วยเลยนิ”  เธอทำตาดุใส่เขา

“จ้าๆ  กลัวแล้วจ้า  เมียจ๋า...”  เขารีบหลับตาลง  เมียใครวะ  ดุจริง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha