4. อ้อมกอดมาเฟีย ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 44 : ของขวัญ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หนึ่งเดือนต่อมา

หลังจากผ่านพ้นงานแต่งงานของรัสเซลและดานิกาไปแล้ว  เรย์โนลด์ก็ได้พาสุพรรณิการ์และราฟาเอล  มาสู่ขอมณีเมขลาอย่างเป็นทางการ  ซึ่งนางวัลภาก็ไม่ได้ขัดข้องแต่อย่างใด  เธอไม่ได้เรียกร้องสินสอดแม้แต่บาทเดียว  เพราะสิ่งที่เรย์โนลด์ทำมาตลอดนั้น  ก็มากเกินไปแล้ว

“ไม่ได้หรอกนะคะ  แต่งงานก็ต้องมีสินสอด  หนูเมย์เป็นเด็กดี  เราต้องทำทุกอย่างให้สมเกียรติของเธอ”  สุพรรณิการ์กล่าวอย่างเป็นธรรม

“แต่ดิฉันเกรงใจค่ะ  สิ่งที่คุณเรย์โนลด์มอบให้เราสองแม่ลูกนั้น  มันก็มากเกินไปแล้ว  ถ้าหากคุณอยากจะให้จริงๆ  ก็เอาแค่พอเป็นพิธีก็แล้วกันนะคะ”  นางวัลภายิ้มให้บุตรสาว  ซึ่งเธอก็เห็นด้วยกับมารดา

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ  เรย์โนลด์ตกลงแม่จะให้สินสอดหนูเมย์เป็นเงินสด  หนึ่งร้อยล้านบาท  เครื่องเพชรหนึ่งร้อยล้านบาท  แล้วก็โฉนดที่ดินอีกสองร้อยล้านบาทก็แล้วกันนะ  เอาพอประมาณตามที่คุณวัลภาต้องการละกันนะคะ”  สุพรรณิการ์หันไปบอกบุตรชาย  มณีเมขลากับนางวัลภาหันมามองหน้ากัน

“เอ่อ  คุณแม่คะ  ทำไมมันเยอะขนาดนั้นล่ะคะ  พวกหนูรับไม่ได้หรอกค่ะ”  มณีเมขลารีบกล่าวขึ้นมา  เรย์โนลด์กับสุพรรณิการ์หันไปยิ้มให้กัน

“แม่ว่านี่ก็น้อยมากแล้วนะลูก  รับไปเถอะนะจ๊ะ  ใจจริงแม่อยากให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ  แม่ให้เพราะหนูคอยดูแลพี่เรย์โนลด์อย่างดี  ทำให้ลูกชายของแม่ได้พบกับรักแท้  สินสอดแค่นี้ไม่มากเกินไปหรอกจ้ะ  สำหรับลูกสะใภ้อย่างหนู”  สุพรรณิการ์ยิ้มให้สองแม่ลูก

“ขอบคุณคุณแม่มากนะคะที่เมตตาเมย์มาตลอด”  เธอน้ำตาคลอ  ไม่รู้จะพูดยังไงดี

“เอาล่ะจ้ะ  ตกลงเรื่องสินสอดกันแล้ว  เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปหาฤกษ์ที่วัดกันนะคะคุณวัลภา  หวานอยากจัดงานแต่งงานให้ลูกชายคนเล็กมานานละ  นึกว่าชาตินี้จะไม่ยอมมีเมียซะแล้ว”  สุพรรณิการ์หันไปพูดคุยกับราฟาเอลเรื่องสินสอดต่างๆ  ซึ่งเขาก็ตามใจแม้จะคิดว่ามันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ

“ได้ค่ะ”  นางวัลภากล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  เมื่อเห็นพวกเขาเมตตาบุตรสาวของเธอถึงเพียงนี้

 

เมื่อตกลงกันได้เรียบร้อยแล้ว  พวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

“อีกไม่นาน  เราก็จะได้แต่งงานกันแล้วนะ  พี่ดีใจที่สุดเลยรู้ไหม”  เขาพูดกับเธอขณะที่ออกไปนั่งเล่นตรงริมระเบียงห้องของเธอ

“เมย์ก็ดีใจค่ะ  คุณพ่อกับคุณแม่ของพี่เมตตาเมย์มากเหลือเกิน”  เธอยิ้มให้กับเขา

“ก็เมย์ของพี่ทั้งน่ารักทั้งแสนดีขนาดนี้นี่จ๊ะ  เสียดายสินสอดของเมย์น้อยไปหน่อย  พี่อยากให้มากกว่านี้อีกนะ”  เขายังคงไม่พอใจเรื่องนี้

“สินสอดเท่าไหร่  มันก็ไม่สำคัญเท่ากับความรักที่พี่มีให้กับเมย์หรอกนะคะ  จะร้อยล้านหรือร้อยบาท  มันก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละค่ะ  ขอให้เรารักกันก็พอแล้ว”   เธอมองสบตาเขา

“พี่ดีใจมากเลยนะ  ที่เมย์เป็นคนแบบนี้  ไม่เคยคิดอยากได้อะไร  มีเท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้น  ไม่เคยเอ่ยปากขออะไรทั้งนั้น  ทั้งที่พี่อยากให้เมย์  เมย์ก็ยังจะเกรงใจพี่อีก  ทำไมพี่ถึงได้โชคดีขนาดนี้นะ  ที่ได้เมย์มาเป็นคู่ใจ”  เขายิ้มกว้าง  กอดเธอเอาไว้แนบกาย

“เมย์ต่างหากล่ะคะ  ที่โชคดี  ที่ได้มารักกับพี่”  เธอหอมแก้มเขาอย่างเอาใจ

“ถ้าแต่งงานแล้ว  เรามีลูกด้วยกันเลยนะพี่อยากมีลูก”  เขายิ้มให้กับเธอ

“อืม  ขอคิดดูก่อนนะคะ”  เธอแกล้งทำท่าครุ่นคิด

“ทำไมล่ะ  เมย์ไม่อยากมีลูกกับพี่เหรอ”  เขามองเธออย่างสงสัย

“เปล่าหรอกค่ะ  แต่ว่า  เมย์กำลังคิดว่าจะมีลูกชายหรือลูกสาวดี”  เธอยิ้มเขิน

“โธ่  พี่ตกใจหมด  นึกว่าเมย์จะไม่อยากมีลูกกับพี่ซะอีก  ลูกคนแรกของเราต้องเป็นผู้ชายสิครับ  จะได้ดูแลน้องสาวได้”  เขานั่งวาดฝันถึงภาพของครอบครัวในอนาคต

“ก็ดีเหมือนกันนะคะ”  เธอเห็นด้วยกับเขา

 

เช้าวันใหม่

สุพรรณิการ์กับนางวัลภา  รวมทั้งเรย์โนลด์และมณีเมขลาเดินทางไปที่วัดด้วยกัน  เพื่อหาฤกษ์แต่งงาน  และฤกษ์ที่ได้ก็คืออีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

“ทำไมมันถึงได้เร็วจังล่ะคะ  แล้วจะเตรียมงานทันเหรอคะ”  มณีเมขลากล่าวอย่างกังวลใจ

“พี่ว่ายังช้าไปด้วยซ้ำ  งั้นตอนนี้เราเรียกบริษัทเวดดิ้งแพลนเนอร์เข้ามาคุยรายละเอียดงานเลยดีกว่านะครับ”    เรย์โนลด์คิดมาตั้งนานแล้วว่าถ้าเขาจะแต่งงานเขาต้องเตรียมอะไรบ้าง

“ใจร้อนจริงนะลูกชาย  รอกลับถึงบ้านก่อนดีไหมจ๊ะ”  สุพรรณิการ์อดแซวบุตรชายไม่ได้

“เอ่อ  ครับ”  เรย์โนลด์ยิ้มเขิน  ทุกคนหัวเราะชอบใจ  พวกเขาจึงลาหลวงตาแล้วเดินทางกลับบ้านกัน

“แล้วนี่แม่กับพ่อจะกลับนิวยอร์กก่อนรึเปล่าครับ  หรือว่าจะอยู่ยาวเลย”  เรย์โนลด์ถามขณะที่เดินทางออกมาจากวัด

“คงต้องกลับก่อนจ้ะ  เดือนหน้าแม่กับพ่อค่อยกลับมาอีกทีหนึ่ง  ลูกอยู่นี่ก็เตรียมงานกันไปก่อนนะจ๊ะ  แม่ห่วงหนูดา  กำลังท้องอยู่  รัสเซลก็ต้องไปทำงานทุกวัน”  สุพรรณิการ์บอกกับบุตรชาย

“ก็ดีเหมือนกันครับ”   เรย์โนลด์เห็นด้วย

 

บ่ายวันเดียวกัน

เรย์โนลด์กับมณีเมขลานั่งคุยรายละเอียดการจัดงานแต่งงานกับเวดดิ้งแพลนเนอร์เรื่องสถานที่การจัดงานและธีมงานต่างๆ

กว่าจะสรุปรายละเอียดคร่าวๆได้  ก็กินเวลาไปถึงช่วงค่ำ  พวกเขาจึงได้กลับขึ้นไปพักผ่อนด้านบน

“พี่เรย์โนลด์คะ  เมย์มีอะไรจะให้ค่ะ”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วเดินไปหยิบกล่องของขวัญในลิ้นชักออกมา

“อะไรเหรอจ๊ะ”  เขาหันมารับกล่องของขวัญจากเธอ

“ลองเปิดดูสิคะ”  เธอยิ้มให้เขา

เขาเปิดกล่องออกดู มันเป็นกำไลที่ทำจากทองคำขาวสองอัน  สลักอักษรเอาไว้  อันหนึ่งเป็นตัว  R  อีกอันเป็นตัว  M

“ตอนนี้เรายังไม่มีโซ่ทองคล้องใจ  เมย์เลยอยากทำกำไลเอาไว้  คล้องใจของเราสองคนก่อนค่ะ”  เธอยิ้มเขิน

“น่ารักจริง  งั้นแสดงว่าของพี่ต้องใส่ตัว  M  ส่วนของเมย์  เป็นตัว  R  ใช่ไหม”  เขายิ้มกว้าง

“ค่ะ  เดี๋ยวเมย์ใส่ให้นะคะ”  เธอยิ้มหวานแล้วจึงหยิบกำไลมาสวมให้เขา  และเขาก็สวมให้เธอเช่นกัน

“จะใส่เอาไว้ตลอดเวลาเลยนะ  จนกว่าเราจะมีลูกด้วยกัน”  เขามองกำไลในข้อมืออย่างพอใจ

“ค่ะ  เมื่อไหร่ที่เมย์ท้อง  เมย์จะเป็นคนถอดมันออกเอง”  เธอบอกกับเขา

“งั้นแสดงว่า  วันไหนที่เมย์ถอดกำไลนี้ออก  แปลว่าพี่จะได้เป็นพ่อคนใช่ไหม”  เขายิ้มให้เธอ

“ค่ะ  แต่ว่าตอนนี้  ก็คงต้องใส่มันไปก่อนนะคะ”  เธอมองสบตาเขาเนิ่นนาน

“จ้ะ  งั้นพี่ว่า  ตอนนี้เราไปอาบน้ำแล้วมาปั๊มลูกกันดีกว่าไหม  พี่อยากถอดกำไลนี้ออกเร็วๆ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ

“เชอะ  ตลอดเลยนะ”  เธอยิ้มเขินแล้วจึงเดินนำเขาไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของมาเฟียร้ายพ่ายรักนะคะ อยู่ในซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย สำหรับผู้ที่ให้เหรียญจะมีตอนพิเศษเรื่องราวของพระเอกและนางเอกในรุ่นหลาน ซึ่งจะเป็นซีรี่ส์ชุดต่อไปด้วยค่ะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha