[จบ]นางฟ้ามาเฟีย ( Mafia's Fairy )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 7 : ลูส ลูเธอร์ & อนาสตาเซีย เบนเน็ต


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                                                 

                                                               http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/105930/1493492732-member.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/105930/1751362291-member.jpg


ลูส ลูเธอร์ & อนาสตาเซีย เบนเน็ต


“เอ็ดเวิร์ด...”อนาสตาเซียเคาะและเอ่ยเรียกเอ็ดเวิร์ดที่อยู่หลังพวงมาลัยรถสีดำที่จอดอยู่

“วันนี้เป็นไงบ้าง?” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยถาม เมื่ออนาสตาเซียเข้ามานั่งในรถเคียงข้างเขา

“…ดีนะ!…แต่วันพรุ่งนี้ต้องดีกว่าแน่นอน...เพราะเอ็ดเวิร์ดและ    โนอาห์จะมาดูด้วย” เอ็ดเวิร์ดยิ้มให้อนาสตาเซีย เพราะมีเซอร์ไพรส์ที่เธอยังไม่รู้ว่าท่านอดัมกับคุณแม่ก็จะมาชมการแสดงของเธอด้วย ถึงแม้จะไม่ใช่รอบการแสดงแรกก็ตาม แต่ละครเวทีนี้เป็นเรื่องที่สองของอนาสตาเซียที่เธอได้รับคัดเลือกให้แสดงอีกครั้งอย่างเต็มตัว ในฐานะนักแสดงนำฝ่ายหญิง

เอ็ดเวิร์ดมองหญิงสาวที่เธอเต็มเปี่ยมไปด้วยเลือดศิลปินมาตั้งแต่คุณปู่พีท(ปีเตอร์ มาร์ส) คุณย่าหนูนาหรือนีน่า และรวมถึงท่านอดัม ที่เป็นพ่อของเธออดีตนายแบบแถวหน้าของวงการ หลายๆรูปแบบของศิลปะที่จากรุ่นสู่รุ่น ทำให้อนาสตาเซียมีความรัก ความสนใจตั้งแต่เยาว์วัยด้านเหล่านี้ เธอค่อยๆเริ่มขยับและพัฒนาตัวเองมาเรื่อยๆ เธอมีสามารถทั้งร้อง ทั้งเต้น การแสดง ความสามารถที่ติดตัวได้รับการสนับสนุนจากทุกคน ที่ต้องการให้เธอมีชีวิตเหมือนนางฟ้าจริงๆ หลานสาวเพียงคนเดียวของตระกูล เธอได้รับความรักจากทุกคนแต่นั้นไม่ทำเธอกลายเป็นหญิงสาวที่   ไร้สติหรือสร้างปัญหาแต่อย่างใด ความรักที่ทุกคนมอบให้นั้นมาพร้อมกับการเอาใจใส่ ใส่ใจอย่างมากโดยเฉพาะท่านอดัมที่ไม่เคยตามใจลูกสาวในเรื่องที่ไม่สมควร การเติบโตของอนาสตาเซียเหมือนนางฟ้า แต่เธอเป็นนางฟ้าที่จับปืนจับดาบความสามารถเท่าๆกับที่เธอจับไมค์เลยทีเดียว

ตี๊ด ตี๊ด เสียงเตือนข้อความเข้าโทรศัพท์อนาสตาเซีย

“…เราต้องได้เจอกันอีกแน่นอน...ลูส” อนาสตาเซียเบิกตากว้างขึ้น เมื่ออ่านข้อความที่มาจากลูส ลูเธอร์ เรื่องที่เขามีเบอร์ติดต่อเธอไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจเท่ากับที่เขาส่งข้อความหาเธอ อนาสตาเซียรีบปรับสีหน้าและเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ทันทีแบบมีพิรุธน้อยที่สุด แต่...

เอ็ดเวิร์ดทำเพียงชำเลืองมองอนาสตาเซียเพียงแว็บเดียว เขาจับความผิดปกติของเธอได้เช่นกัน แต่เลือกที่จะไม่เอ่ยถามเพราะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว“ไม่มีอะไร”มันต้องเป็นประโยคนี้ทุกครั้งเมื่อมันมีอะไรในความเป็นจริง



อนาสตาเซียเดินไปเดินมาหลังเวทีการแสดงในวันต่อมา เธอแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แต่ที่ทำให้เธอกระสับกระส่ายคือช่อดอกไม้ที่เธอได้รับมาต่างหาก “...สำหรับ นางฟ้า อนาสตาเซีย...” และเธอหวังว่าคืนนี้ลูส คงไม่ปรากฎตัวเพราะเอ็ดเวิร์ดกับโนอาห์มาชมการแสดงรอบนี้ด้วย 

“ให้ตายเถอะ” อนาสตาเซียพึมพำกับตัวเอง เพราะเธอรู้ตัวดีว่า  ตัวเองไม่สามารถปกปิดความผิดปกติที่เกิดขึ้นต่อหน้าสองคนนั้นได้สัก    เท่าไหร่ โดยเฉพาะโนอาห์ไม่รู้ว่าเกิดมาเป็นน้องชายของเธอหรือเป็นพี่ชาย แค่สายตาของโนอาห์ที่มองจับพิรุธเธอนั้น เธออ่านมันไม่ออก เพราะโนอาห์เป็นคนเก็บอารมณ์ของตัวเองได้ดีมาก รอยยิ้มของโนอาห์ไม่มีใครจับทางเขาได้เลย ว่ายิ้มของเขานั้นคือยิ้มยินดี หรือ ยิ้มเอาเรื่อง แล้วอนาสตาเซียเธอไม่ได้ตาบอด ลูส ลูเธอร์ต้องไม่ใช่คนธรรมดาเดินดินทั่วไป ถึงเขาพยายามจะให้เธอเห็นแบบนั้น เพราะครั้งแรกที่เจอกัน เขาถูกกลุ่มคนมีฝีมือรุมทำร้ายและในขณะนั้นเขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากอีกกลุ่มคนที่สามารถกำจัดลมหายใจของกลุ่มนั้นได้อย่างไม่ลังเล นั้นทำให้อนาสตาเซียมั่นใจได้เลยว่าเหล่าขุนพลน้องๆมาเฟียของเธอไม่มีทางให้เธอคบหากับลูสแน่นอนในทุกสถานะ

“บ้าจริง!!!” อนาสตาเซีย สบถด่าตัวเอง ที่ทำไมจู่ๆเธอถึงมีความคิดที่อยากจะคบค้ากับลูส ด้วย...

“แอนนี่ เป็นอะไรไปนะ?” อนาสตาเซียหันมาตามเสียงนั้น        โช เพื่อนร่วมการแสดงของเธอ

“เปล่าจ๊ะ...แอนนี่คงตื่นเต้นมั้ง” โช คิ้วขมวด ตื่นเต้น ก็สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน แต่โชคิดว่าวันนี้เพื่อนร่วมการแสดงดูตื่นๆกว่าปกติ และเธอเป็นตั้งแต่ได้รับช่อดอกไม้นั้นที่เธอวางไว้ที่หน้ากระจกแต่งหน้า

“คงไม่เกี่ยวกับดอกไม้ช่อนั้นใช่มั้ย?”

“โช รู้เหรอว่าใครนำมาให้แอนนี่”

“ใช่ เขานั่งอยู่แถวที่สองหน้าเวทีเลยล่ะ”

“ห๊า!!!!” อนาสตาเซียร้องออกมา และวิ่งไปที่ข้างเวทีที่สามารถมองเห็นผู้ชมได้ จริงด้วยนั้นลูส ลูเธอร์ และถัดไปอีกสองแถวด้านหลัง   เอ็ดเวิร์ดกับโนอาห์ “พ่อ!...แม่!!” อนาสตาเซียไม่รู้มาก่อนว่าพ่อกับแม่จะมาชมการแสดงด้วย ซึ่งพ่อกับแม่นั่งอยู่ตรงกลางขนาบข้างด้วยทางแม่จะเป็นเอ็ดเวิร์ดทางพ่อจะเป็นโนอาห์

อนาสตาเซียกลับเข้ามาด้านในและหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา พิมพ์บางอย่างและ...

ตี๊ด ตี๊ด ลูส หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา 

“คืนนี้คุณห้ามเข้ามาทักฉันเป็นอันขาด...ถ้าไม่อยากเดือดร้อน...ขอบคุณสำหรับดอกไม้ แต่ต่อไปไม่ต้องแล้ว” ลูส ยิ้มออกมา คำห้ามของอนาสตาเซียนั้นเขารู้ทันที สาเหตุคงเพราะท่านอดัมที่นั่งถัดจากเขาไปสองแถวแน่นอน ทำไมเขาจะไม่รู้ ระดับอย่างท่านอดัมมาปรากฎตัว

“ผมยินดีทำอย่างที่คุณต้องการ    ถ้าคุณรับปากว่าหลังรอบการแสดงรอบสุดท้ายจบลง คุณจะให้เกียรติผมได้เชิญคุณไปรับประทานอาหารสักมือเพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณได้ช่วยชีวิตผมไว้” ลูส พิมพ์เสร็จและส่งกลับไปทันที

“…ทำไมคุณถึงเป็นคนเข้าใจอะไรยากเหลือเกิน” ลูสยิ้มเมื่อข้อความตอบกลับมาในเวลาที่ติดๆกัน

“ถ้าคุณเป็นห่วงผม ก็รับปากผมสิ” ลูสพิมพ์กลับไป

“ฉันไม่ได้เป็นห่วงคุณ อย่า!เข้าใจผิด” อนาสตาเซียพิมพ์ตอบกลับมาทันที

“ถ้างั้นหลังจบการแสดง ผมจะดักรอคุณ”

“โอ้ย!...คุณนี้มันเหลือเกินจริงๆ...ฉันตกลง และจะเป็นฝ่ายติดต่อคุณไปเอง คุณห้ามติดต่อฉันมาในทุกๆทาง”

“เมื่อไหร่?” ลูสพิมพ์ตอบกลับ

“…หลังจากนี้อีกสามวัน...บาย” ลูส ยิ้มออกมาพร้อมกับปิดโทรศัพท์ของตัวเอง “สามวันผมจะรอนะที่รัก” ลูสพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี เพราะการที่อนาสตาเซียดูยินยอมและทำตามความต้องการของเขาแบบนี้ เพียงเพราะเธอเป็นห่วงในสวัสดิภาพของเขา เพราะไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าอนาสตาเซียเป็นใครเสียเมื่อไหร่

ซึ่งในคืนนั้นลูสทำตามที่อนาสตาเซียต้องการ หลังการแสดงจบลงเขาเดินทางกลับพร้อมผู้ติดตามเพียงคนเดียวคือครูก้า แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นหูพ้นตาของอดัมไปได้ อดัมรู้ว่าลูส ลูเธอร์มาชมการแสดงครั้งนี้ด้วย แต่ตอนนั้นอดัมยังไม่รู้ว่าการที่ลูสมาปรากฎตัวที่นี้สาเหตุมาจากอนาสตาเซีย นางฟ้าของพ่อนั้นเอง

และหลังจากนั้นอีกสามวัน ลูสก็ได้รับข้อความที่เขาเข้าใจว่ามาจาก    อนาสตาเซีย แต่ก่อนที่ลูสจะทันไหวตัวทันว่า ร้านอาหารนั้นผิดปกติ เขาถูกฟาดจากด้านหลังและมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก็มาปรากฎตัวที่ฟิลาเดลเฟีย ในเซฟเฮ้าส์ของอดัม เบนเน็ต มาเฟียแห่งฟิลาเดลเฟียแล้ว

“อื้มมมม...” ลูส ขยับแขนทั้งสองข้างที่ถูกตรึงด้วยโซ่ เพื่อตรวจสอบผนังห้องที่ต้นทางโซ่ตรึงไว้ “ผลั๊ว” เสียงประตูถูกผลักเข้ามา

“…ไม่ต้องพังหรือทำลายผนังห้องหรอก” ลูส หลี่ตามองชายที่เดินเข้ามาในห้อง “ท่านอดัมให้มาปล่อยคุณ” ชายคนนั้นเดินเข้าไปไขกุญแจปลดล็อค

“ทำไม?” ลูส ถามพร้อมกับดึงแขนของตัวเองคืนแนบลำตัว

“เชิญคุณกลับไปได้” เซต พูดและยื่นกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์คืนให้กับลูส “รถของเรา จะไปส่งคุณที่สนามบิน แต่เราต้องปิดตาคุณ”

“แล้วถ้าผมไม่ยอมให้พวกคุณทำแบบนั้น” เซต ยิ้มก่อนจะตอบว่า

“…นั้นคือสิ่งที่ท่านอดัมหวังไว้ เพื่อที่เราจะกำจัดคุณได้อย่างไม่ต้องรู้สึกผิด ซึ่งจริงๆแล้วพวกเราไม่มีมันเลยความรู้สึกนั้น ผมก็อยากให้คุณต่อสู้ แต่ทางออกเดียวของคุณคือประตูนั้น ที่มีคนพร้อมอาวุธรอกำจัดคุณทันทีที่คุณออกไปเพียงคนเดียว” ลูส ยิ้ม

“คุณจึงเดินเข้ามาคนเดียว ไร้ซึ่งอาวุธ เพียงเพื่อให้ผมโต้ตอบ...ซึ่งผมก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น ทั้งๆที่ผมก็จะออกจากที่นี้ได้อย่างไม่ต้องเสียเหงื่อ”

“นับว่าคุณเลือกได้ฉลาด...” เซต พูดพร้อมกับดึงหมวกดำออกมาจากกระเป๋าและมองหน้าลูส ซึ่งลูสยอมให้เซตคลุมศีรษะเขาอย่างง่ายดาย และทุกอย่างก็มืดมิดลงกว่าเดิม เมื่อเซตบอกเขาเดินตามทิศทาง จนกระทั่งลูสเข้ามานั่งในรถ เขาก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เอาหมวกดำที่ปิดใบหน้าเขาออก จนเวลาผ่านไปนานหลายสิบนาที 

ลูส หลี่ตาอีกครั้ง เมื่อเซตดึงหมวกดำออกจากศีรษะเขา แสงสว่างจากรอบข้างบ่งบอกให้เขารู้ว่าเขามาถึงสนามบินแล้ว 

“เดี๋ยว!” เซตยกแขนยืดยาวออกไปดักหน้าลูส ที่กำลังจะลงจากรถ ลูส ทำเพียงหันมามอง... “ท่านอดัม ฝากมาบอกว่า ไม่ต้องการให้คุณมายุ่งและเข้าใกล้คุณหนูอนาสตาเซียอีก”

ลูส ไม่ตอบปฎิเสธหรือรับปาก เพราะนั้นจะเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่เขาจะทำ และลูสก็รู้ด้วยว่าชายข้างกายไม่มีทางทำอะไรเขา ทั้งๆที่เขาไม่รับปากอะไรทั้งนั้น ลูสเปิดประตูและลงจากรถไป ทุกการย่างก้าวของลูสเต็มไปด้วยความมั่นคงและมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง

เซต ทำเพียงมองตาม เพราะเขาไม่ได้รับคำสั่งมาให้ทำอันตรายใดๆ ลูส ลูเธอร์ คนนี้ และสายตาสุดท้ายของลูส ทำให้เซตต้องไปบอกท่าน อดัมว่า ลูส   ลูเธอร์ ไม่ใช่คนที่ใครจะสั่งและควบคุมได้ง่ายๆ



“เรียบร้อย” อดัมเอ่ยกับอนาสตาเซีย ที่มองภาพเคลื่อนไหวถ่ายทอดสดที่หน้าจอMacBook ที่พ่อของเธอให้เธอดูลูสที่ขึ้นรถสีดำที่มารอรับเขาที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์นเอฟ. เคนเนดี “คราวนี้ แอนนี่เตรียมเดินทางไปอยู่กับคุณปู่สักพัก”

“พ่อ!” อนาสตาเซีย ร้องเรียกอดัมอย่างตกใจ เธอไม่ได้รู้สึกแย่ที่จะได้เจอคุณปู่พีทกับคุณย่าหนูนา แต่เธอรู้ว่าพ่อกำลังจำกัดพื้นที่ของเธอเพียงเพื่อกันเธอออกห่างจากลูส ลูเธอร์

“แอนนี่ ฟังพ่อนะ...ลูส ลูเธอร์ ไม่ใช่คนที่พ่อจะนอนหลับลงได้ยามที่เขามาเข้าใกล้ลูก”

“เขาเป็นคนเลวเหรอคะ?” อนาสตาเซีย อยากจะกัดปากตัวเองที่จู่ๆ พูดถามออกไปแบบนั้น เพราะเธอต้องไม่แคร์และสนใจลูส ลูเธอร์คนนี้ มันต้องเป็นแบบนั้น เขากลับไปแล้ว ก็ควรจะจบเพียงเท่านั้น และคำถามแบบนั้นของบุตรสาวทำให้อดัมหวั่นวิตกอยู่ในเบื้องลึกของความรู้สึกเช่นกัน

“เรื่องนั้นพ่อบอกไม่ได้ แต่ลูส ลูเธอร์ มีศัตรูมากเกินไป” น้ำฟ้านั่งเงียบๆ มองพ่อลูกที่คุยกัน อดัมกับอนาสตาเซีย ไม่ใช่เหมือนกันเพียงแค่ความเป็นพ่อลูก แต่สองคนนี้เหมือนกันในหลายๆอย่าง โดยเฉพาะการไม่ยอมคน ถึงแม้เธอจะต้องคอยเตือนอนาสตาเซียว่าอย่าตั้งคำถามกับอดัม เบนเน็ตคนนี้ คนที่เป็นอะไรหลายๆอย่าง แต่น้ำฟ้ามักจะบอกสามีเธอมาโดยตลอดว่า อนาสตาเซียดื้อเงียบเหมือนพ่อของเธอไม่ผิดเพี้ยน

“พ่อไม่เคยสอนให้แอนนี่ต้องหนี...” อดัมหลี่ตามองลูกสาว 

“ลูกสาวพ่อโตแล้ว แต่ทำไมถึงไม่มองผู้ชายที่อยู่ใกล้ตัวลูก” คำพูด    ของอดัมทำให้น้ำฟ้าต้องลุกขึ้นมา

“แอนนี่ออกไปก่อน” น้ำฟ้าเอ่ยกับอนาสตาเซีย ดักคำพูดที่เป็นคำถามของบุตรสาว ที่กำลังจะตั้งคำถามกับอดัมอย่างไม่เข้าใจ แต่เธอเงียบและเดินออกจากห้องไปตามคำสั่งของแม่

“…ขอโทษ” อดัมหันไปเอ่ยกับน้ำฟ้าอย่างเข้าใจ เพราะเขาไม่ควรก้าวก่ายเรื่องหัวใจของอนาสตาเซีย เพราะนั้นคือชีวิตของอนาสตาเซีย เธอต้องมีสิทธิได้เลือกและตัดสินใจตามความต้องการของเธอเอง “แต่แอนนี่ก็ต้องไปอยู่กับพ่อและแม่สักพัก” น้ำฟ้าพยักหน้าเข้าใจ 

“เดี๋ยวนาวาจะคุยเรื่องนี้กับลูกเอง” อดัมพยักหน้า



ทางด้านลูส ที่ก้าวขึ้นรถที่ครูก้าขับมารับเขาที่สนามบิน

“…ขอโทษด้วยครับ” ครูก้าเอ่ยกับลูส เมื่อเขาก้าวขึ้นรถ

“ไม่เป็นไร...ตอนนี้อนาสตาเซีย อยู่ที่ไหน”

“เธอเดินทางไปฟิลาเดลเฟียเมื่อวานนี้ครับ” ลูสพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจโดยทันที ถึงสาเหตุที่เขาได้กลับออกมาอย่างปลอดภัย

“ตอนนี้ เมแกน อยู่ไหน?” 

“คุณหนูกลับไปไมอามี่แล้วครับ” ลูส พยักหน้ารับรู้ 

“เธอไม่รู้เรื่องที่ฉันถูกจับไปใช่มั้ย?” ครูก้ารับคำ เพราะเมแกนหลานสาวของลูส เธอสำคัญกับลูสมากพอๆกับชีวิตของตัวเขาเอง

“รัฐมนตรีเทเลอร์ ต้องการเจอนายครับ”

“นัดได้เลย” ลูส ตอบกลับครูก้า พร้อมรอยยิ้มมุมปาก เพราะเหยื่อที่เขาวางไว้ถูกงับแล้ว และระหว่างการเดินทางกลับที่พัก ลูสฟังรายงานต่างๆที่เกิดขึ้นในช่วงยี่สิบสี่ชั่วโมงที่เขาหายไป จากครูก้า ลูสต้องพักเรื่องของอนาสตาเซียไว้ก่อน แต่เชื่อเถอะ! เราต้องได้เจอกันเร็วๆนี้แน่นอน  ‘นางฟ้ามาเฟีย อนาสตาเซีย เบนเน็ต’


http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/105930/1290932972-member.jpg



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha