[จบ]นางฟ้ามาเฟีย ( Mafia's Fairy )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 22 : อนาสตาเซีย & ลูส


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


อนาสตาเซีย & ลูส

เอ็ดเวิร์ดที่ต้องเลิกล้มมื้อเย็น เขาออกมาจากอาคารลานจอดรถที่      อพาร์ทเม้นท์ส่วนตัว มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองเพื่อไปยังคอนโดที่พักอาศัยของ ลูส ลูเธอร์ ซึ่งเอ็ดเวิร์ดมั่นใจว่าอนาสตาเซียต้องอยู่ที่นั้น เอ็ดเวิร์ดลงจากรถพร้อมกับคนของเขาที่มาสบทบ เอ็ดเวิร์ดไม่ลืมที่จะเช็คอาวุธที่เอาลงมาจากที่เก็บภายในรถส่วนตัว เขากวาดตามองลูกน้องเกือบสิบคนอาวุธพร้อม ที่ลานจอดรถใต้อาคารคอนโด

“ได้รหัสมามั้ย?” เอ็ดเวิร์ดถามหนึ่งในลูกน้องที่เดินเข้ามาใกล้

“ได้ครับ”

“ห้าคนตามฉันมา” เอ็ดเวิร์ดพูดจบ เดินไปยังลิฟท์ ระหว่างทางมีพนักงานรักษาความปลอดภัยสามคนวิ่งเข้ามาขัดขวางเขา  “ก็เข้าใจว่าต้องมาทำหน้าที่ แต่ทางที่ดีถอยไปดีกว่า” เอ็ดเวิร์ดพูดกับสามคนนั้น พร้อมกับที่พวกเขาทั้งหมดเปิดเสื้อคลุมเผยให้เห็นอาวุธ ทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยสามคนหยุดการเคลื่อนไหว ปล่อยให้คนของเอ็ดเวิร์ดขึ้นลิฟท์ไป

“นาย!” ครูก้าเข้ามารายงานลูส ที่ยังนั่งอยู่ หลังจากที่วางสายจาก อดัม มาได้ไม่นาน

“ถ้าไม่อยากจบอนาคตของตัวเอง ก็ปล่อยลูกสาวผมกลับไปกับคนของผม”คำพูดที่อดัมฝากไว้ทำให้ลูสรู้ตัวและไม่สงสัยกับท่าทางของครูก้า ในตอนนี้ คงมากันแล้วสินะ

“ปล่อยมา และนายออกไปก่อน...” ครูก้าแปลกใจ แต่ไม่มากนัก ความเป็นห่วงที่มีให้กันในฐานะคนที่ร่วมทำงานมาด้วยกันนานหลายปี ทำให้....

“เอ็ดเวิร์ด ใจไม่เย็นมากสักเท่าไหร่หรอกครับ”

“ฉันรับมือได้ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัว ฉันไม่อยากให้นายต้องมาเดือดร้อน เพราะยังมีภาระกิจที่ยังต้องทำกัน...” ครูก้าเข้าใจและยอมถอยออกไป ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เขาเชื่อว่าคนอย่างลูส ลูเธอร์ มีทางออกให้กับทุกเรื่องเสมอ

ตึก ตัก ตึก  ลูสที่มองประตู และในที่สุดการรอคอยก็เป็นอันสิ้นสุด

ผลั๊วะ ลูสหลี่ตามองเอ็ดเวิร์ดและพวกอีกหลายคนที่ยืนเรียงหน้ากัน และเสียงนั้นก็ทำให้อีกห้องประตูถูกเปิดออก พร้อมกับร่างอนาสตาเซีย เคลื่อนออกมา  ทุกสายตามองไปยังต้นเสียงนั้น แต่...

“อุ้ย!…” อนาสตาเซียร้องออกมา เมื่อลูสที่อยู่ใกล้ เขาคว้าข้อมือ    เธอไว้อย่างรวดเร็ว ทำให้เธอถลา เสียหลักเข้าสู่อ้อมแขนของลูส และนั้น...

ควับ!

ควับ!

สองเหตุการณ์เกิดขึ้นไล่เลี่ยกัน เอ็ดเวิร์ดดึงอาวุธของตัวเองออกมา และเล็งไปที่ลูส และลูสเองก็เร็วพอที่จะทำแบบเดียวกันด้วยมืออีกข้าง เป้าหมายปลายกระบอกปืนไปที่เอ็ดเวิร์ด

! อนาสตาเซีย เบิกตากว้าง กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เก็บ เก็บอาวุธ ลงทั้งคู่เลย” อนาสตาเซีย เสียงเข้มใส่คนทั้งสอง

“ปล่อยเธอมา” เอ็ดเวิร์ดพูด พูดกับลูส เพราะสายตาของคนทั้งสองไม่ละไปจากกันเลย

“เธอต้องอยู่ที่นี้” ลูสตอบโต้กลับด้วยเสียงและแววตาที่มั่นคง  และแบบนั้นทำให้เอ็ดเวิร์ดย้ายสายตาไปที่อนาสตาเซีย ที่ยังถูกโอบรัดร่างไว้ด้วยแขนข้างเดียวของลูส ซึ่งภาพนั้นทำให้เอ็ดเวิร์ดเข้าใจอย่างแจ่มชัด เพราะแค่การกักขังเพียงเท่านั้นของลูสไม่อาจจะกักตัวอนาสตาเซียไว้ได้ แต่เป็นเพราะเธอไม่พยายามจะแยกตัวออกมาต่างหาก

“เก็บ อาวุธ ลงทั้งคู่เลย” อนาสตาเซียเสียงดังอีกครั้ง และเริ่มจะขัดขืนบ้างแล้ว ซึ่งลูสก็ออกแรงมากขึ้นไม่ปล่อยให้เธอเป็นอิสระไปง่ายๆและเอ็ดเวิร์ดก็ยังค้างในท่าเดิม แต่เขาส่งสัญญาณให้คนของเขาออกไปข้างนอก “อย่าดิ้นจะได้มั้ย?” ลูสก้มลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินแค่เธอ และเบี่ยงตัวอนาสตาเซียไว้ข้างตัว เพราะเขาไม่อยากประมาทถึงแม้คนที่เล็งปลายกระบอกปืนเป็นเอ็ดเวิร์ดก็ตามที ถ้ามันพลาดไปโดนเธอเพียงนิดเดียวเขาคงทำใจไม่ได้

“ลูส คุณนั้นแหละที่ต้องปล่อยฉันได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้ตายไปจริงๆหรอก”

“คุณ พ่อของคุณ เหมือนกันจริงๆ ชีวิตผมก็มีแค่ชีวิตเดียวถ้าคุณอยากได้ ผมยินดียกให้”

“พ่อ พ่อรู้เรื่องแล้วเหรอ?” อนาสตาเซียพูดกลับด้วยความตกใจเสียมากกว่าจะเป็นคำถาม “...โอ้ย! คุณต้องยิ่งปล่อยฉันได้แล้ว”

ลูส ถอนหายใจ เขาลดปืนลง และหันมาเผชิญหน้ากับอนาสตาเซีย พร้อมกับปล่อยให้อนาสตาเซียเป็นอิสระ แต่เขาใช้มือข้างนั้นคว้ามือเธอไว้ และกลับปลายกระบอกปืนของตนวางบนมือของเธอ

“ก่อนคุณจะเดินจากไป ผมขออย่างหนึ่ง” อนาสตาเซียงุนงงแต่ดวงตาเบิกกว้างขึ้น กับท่าทางที่เปลี่ยนไปของลูส และมองมือตัวเองที่ฝ่ามือต้องรับน้ำหนักอาวุธบนมือสลับกับมองหน้าลูส

“จะ จะทำอะไรของคุณ?” อนาสตาเซียถามอย่างไม่เข้าใจเอ็ดเวิร์ดหลี่ตามองลูสกับอนาสตาเซียและลดอาวุธลง เพราะเขากำลังคิดคิดว่าลูส กำลังจะ....

“ถ้าคุณจะเดินจากไปจริงๆ และผมคงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้คุณอีกแล้วอนาสตาเซีย ผมก็แค่อยากให้คุณพาวิญญาณผมไปกับคุณด้วยก็เท่านั้น...”   อนาสตาเซียเบิกตากว้างมากขึ้น มากกว่าเดิมที่กว้างอยู่แล้ว

“ประสาทเหรอเปล่า? หรือว่าเมา” อนาสตาเซีย เสียงดังใส่แต่ไม่ดังเท่าก่อนหน้านี้

“ถ้าคุณไม่ใช่คนลงมือ แล้วผมจะติดตามคุณไปได้เหรอ?”

“บ้าเหรอเปล่า ให้ฉันฆ่าคุณ แล้ววิญญาณของคุณถึงจะติดตามฉันไปได้อย่างงั้นเหรอ ดูหนังมากไปมั้ย?” ลูส อมยิ้ม 

“แล้วจะทำมั้ยละ?”

“ไม่ทำ” อนาสตาเซียตอบกลับ

“ถ้าไม่ทำ ก็ออกไปจากที่นี้ไม่ได้”

“ลูส คุณคิดว่าฉันจะออกไปจากที่นี้ไม่ได้อย่างงั้นเหรอ ในแบบที่คุณยังมีลมหายใจอยู่ คุณคิดว่าฉันทำไม่ได้อย่างงั้นเหรอ?”

“ถ้าคุณทำได้ แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำตั้งแต่แรก คุณก็ฟื้นมาตั้งนานแล้ว อนาสตาเซีย ที่รัก...” 

อึ้ง! คำพูดของลูส ทำให้อนาสตาเซีย เงียบไป ก้มหน้าลง หลบตาของลูส “คนบ้า ทำไมต้องพูดออกมาด้วยนะ” เธอคิดในใจ



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha