[จบ]นางฟ้ามาเฟีย ( Mafia's Fairy )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 26 : โนอาห์ & เมแกน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เราสองคนต้องมีความสัมพันธ์ทางกายกัน ในฐานะแฟนกัน”     เมแกนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ โนอาห์ปล่อยให้เมแกนตกใจไป เขาโน้มตัวอุ้มเจ้าโนอาห์(บีเกิ้ล) และขยับเดินออกไปที่ประตู เปิดประตูออกไป

โนอาห์เดินลงบันไดลงมา ลูส นั่งต่อหน้าอดัม คงกำลังคุยกันอยู่  อนาสตาเซียอยู่ในครัวกับแม่ โนอาห์เดินไปในครัว

“หิวมั้ยลูก?” น้ำฟ้าถามบุตรชาย อนาสตาเซียหันไป ใบหน้าแจ่มใสทันทีที่เห็นว่าโนอาห์อุ้มอะไร

“ว้ายยยย น่ารักจังเลย ของน้องเหรอโนอาห์? เลี้ยงตั้งแต่เมื่อไหร่? และมันชื่ออะไร?” โนอาห์ปล่อยเจ้าโนอาห์(หมา) ไป เมื่อพี่สาวยื่นแขนออกมา แสดงท่าทางว่าอยากอุ้ม เชยชมเจ้าโนอาห์มากมาย และเจ้า   โนอาห์ก็ดูเหมือนจะอยากไปหาอนาสตาเซีย เพราะมันตื่นเต้นมาก

“มันชื่อ โนอาห์ แต่ ให้เรียกมันว่า บีเกิ้ล” โนอาห์ตอบกลับอย่างเซ็งๆ กับชื่อ และนั้นทำให้อนาสตาเซียยิ้มออกมา

“ไม่เห็นเป็นไรเลย น่ารักดีเอ๊าะ!”

“พอเลยนะ แอนนี่ เรียกมันว่าเจ้าบีเกิ้ล ต้องเจ้าบีเกิ้ลเท่านั้น”

“ได้เจ้าค่ะ คุณน้อง” อนาสตาเซีย หยอกล้อกันตามประสาพี่น้อง และนั้นทำให้โนอาห์ยิ้มออกมา เพราะถ้าพี่สาวเป็นแบบนี้ เรื่องก็น่าจะเคลียได้แล้วเรื่องนี้ แต่เรื่องของเอ็ดเวิร์ด คงยังไม่มีใครบอกอนาสตาเซียแน่นอน

“ฝากดูแลเจ้านี้สักพักนะ...” อนาสตาเซียพยักหน้า และพามันเดินออกไปจากครัว ไปยังสนามหญ้าหน้าบ้าน แบบนั้นเจ้าบีเกิ้ลขี้อ้อนน่าจะชอบมากกว่า ส่วนโนอาห์เดินไปหาน้ำฟ้า “...แม่ แล้วใครจะบอกแอนนี่เรื่อง   เอ็ดเวิร์ด”

“ลูส” โนอาห์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “ความคิดของพ่อเขานะ”

“ไม่เข้าใจเลย”

“ไม่เห็นเหรอว่า แอนนี่ดูจะเชื่อฟังลูส พอๆกับเอ็ดเวิร์ด และที่    เอ็ดเวิร์ดต้องไป เพราะเขาอยากจะไปปรับตัวปรับใจ ของตัวเองด้วย”

“ดีใจจังเลยที่แม่เข้าใจเอ็ดเวิร์ด”

“ผิด!” น้ำฟ้าเงยหน้ามองโนอาห์ โนอาห์เลิกคิ้วอีกครั้ง “เอ็ดเวิร์ดขู่แม่นะสิ ถ้าแม่ร้องไห้เสียใจ เครียด จนล้มป่วย เขาจะไม่กลับมาหาแม่อีกเลย เป็นไงล่ะพี่ชายเรา” โนอาห์ยิ้มให้กับน้ำฟ้าอีกครั้ง

“เอาน่าคุณแม่ ผมไปด้วยทั้งคน เราจะดูแลกันครับ” น้ำฟ้ายิ้มให้กับโนอาห์ เพราะแบบนี้ไงเล่าเธอถึงสบายใจ  โนอาห์กอดร่างบอบบางของน้ำฟ้าไว้ สายตามองไปที่ถาดอาหารที่ถูกเตรียมไว้ “พ่อจะทำอาหารเหรอครับ?”

“จ๊ะ!…แล้วสาวน้อยข้างบน ทำไมถึงไม่พาเขาลงมาทานอะไรได้แล้ว อย่าไปบ้าตามพ่อเขานะ ที่จะให้เธออดอาหาร”

“เอ่อ! ปะ...เปล่าครับแม่ เป็นเย็นๆแล้วกันนะครับ เดี๋ยวผมพาลงมาแล้วกัน จานนี้ผมขอนะครับ” โนอาห์ปล่อยจากการโอบกอดแม่ เอื้อมไปหยิบจานแซนวิสชิ้นขนาดพอดีคำที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงาม

“จะเอาไปไหน?” โนอาห์ยิ้มก่อนตอบ

“ก็เมื่อกี้แม่ถามว่าผมหิวมั้ย ผมหิวครับและจะให้แฟนผมรองท้องนะครับ อีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงมื้อเย็น”

“แฟน?”

“แฟน?” เสียงอนาสตาเซีย ที่เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง เธอตั้งใจจะมาหาน้ำให้เจ้าบีเกิ้ล

“ใคร? เป็นแฟนลูก แม่แก่ไปมากแน่ๆ หูแม่สงสัยจะเพี้ยน”

“หลานสาวลูสไง ยายเมแกน เราเป็นแฟนกัน” โนอาห์ตอบราบเรียบมือหยิบส้อมจิ้มแซนวิสเข้าปาก และเดินไปที่ตู้เย็น เปิดมันและหยิบกล่องน้ำส้มมาถือไว้

“แฟน นายหมายถึง ผู้หญิงที่สถานะมากกว่าเพื่อนและคู่นอนนะ โนอาห์น้องเข้าใจความหมายคำนี้มั้ย?”

“แอนนี่ พี่สาวสุดที่รักครับ ผมไม่เพี้ยนนะพี่ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”

“ตกใจ! ฉันเนี๊ยะนะตกใจ! คำนั้นยังน้อยไปด้วยซ้ำกับที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้”

“แฟนครับ ผมกับเมแกนเราจะเป็นแฟนกัน”น้ำฟ้าและอนาสตาเซียหันหน้ามามองกัน เมื่อโนอาห์พูดอีกครั้ง ย้ำความต้องการ

“ไม่ได้นะ! พี่ไม่รู้หรอกนะว่าเมแกนเป็นไง แต่พี่ในฐานะที่เป็นคนสำคัญของอาของเธอ พี่ขอออกตัวปกป้องเธอจากน้องชายจอมเจ้าชู้ของพี่เอง...” โนอาห์เลิกคิ้ว และยิ้มออกมา

“สองปี สองปีต่อจากนี้ ผมสัญญาเลยว่า จะไม่มีใครนอกจาก    เมแกน ต่อจากนั้นจะเป็นไงผมไม่รู้ แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ทิ้ง     เมแกนแน่นอนครับ” น้ำฟ้ายิ้มออกมา รวมถึงอนาสตาเซียที่สีหน้าค่อยๆเปลี่ยนไป สำหรับคนอื่นเธอไม่รู้หรอกว่าเป็นอย่างไร แต่กับโนอาห์น้องชายของเธอคนนี้ ถ้าเขาพูดออกมาขนาดนี้ ก็ไม่ต้องอธิบายและต้องเป็นกังวลทั้งนั้น เมแกนจะได้รับการดูแลอย่างดีจาก โนอาห์ เบนเน็ต แน่นอน

เมแกนเบิกตากว้างขึ้นอย่างตื่นเต้น เมื่อโนอาห์กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เพราะ...

“นายลืมปล่อยฉันนะ...” โนอาห์แค่ยิ้ม และขยับเดินเข้ามาใกล้ๆ “หิวมั้ย?” โนอาห์ถามพร้อมกับยื่นมือที่ถือจานแซนวิสเข้าไปใกล้ๆ “หิว ปล่อยฉันสักทีสิ!” โนอาห์ยิ้มออกมาเล็กน้อย และใช้มือข้างที่ว่างหลังจากเอากล่องน้ำส้มที่ถือมาวางใกล้ๆ เขาหยิบส้อม จิ้มแซนวิสขนาดพอดีคำนั้นยื่นไปที่ปากของเมแกน 

“ฉันกินเองได้ ปล่อยฉันสิ” เมแกนยืนยันความต้องการยังไม่รับการดูแลนั้นจากโนอาห์

“ก็จะป้อนให้กินไง” เมแกนคิ้วขมวด “...อ้าปากสิ!” โนอาห์ย้ำอีกครั้ง ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม

“นายไม่ไว้ใจฉันใช่มั้ย?” โนอาห์ยังยิ้มอยู่ ดวงตามองเข้าไปในดวงตาของเมแกน 

“แล้วควรมีให้มั้ย ความไว้ใจจากฉัน” โนอาห์ถามกลับ เขาไม่ได้โง่การรับปากที่ง่ายเกินไปของเมแกน ในสถาการณ์แบบนี้ แบบที่เธอยังเป็นตัวประกันของเขาอยู่  เมแกนหลบตา 

“ฉลาดไปแล้ว นายหน้าหวาน” เมแกนคิดในใจ แต่เธอไม่ตอบคำถามนั้น แต่เลือกที่จะดึงสายตากลับมา และอ้าปากรับแซนวิสที่โนอาห์ยื่นป้อนอยู่ ชิ้นที่สอง ชิ้นที่สาม และชิ้นต่อๆไป ตามมาเรื่อยๆ 

“อิ่มแล้ว”

“กินเก่งชะมัด...” โนอาห์มองแซนวิสในจานที่เหลือเพียงไม่กี่ชิ้น

“ร่างกายต้องการอาหาร อย่างน้อยสามมื้อ และนี้เป็นมื้อแรกหลังจากที่ผ่านมาสิบห้าชั่วโมงแล้วมั้ย ไม่หิวก็ไม่ใช่คนแล้ว...” โนอาห์ยิ้ม

“ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย...” โนอาห์พึมพำเบาๆ หยิบกล่องน้ำส้มใส่หลอดและยื่นไปที่ปากของเมแกน 

“อ๊ะ! จะไปไหนนะ?” เมแกนร้องถาม เมื่อโนอาห์ลุกขึ้นยืนและเดินไปยังห้องน้ำ

“อาบน้ำ ผ่านมายี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ฉันอยากจะล้างเนื้อล้างตัวสักหน่อย...” โนอาห์พูดจบ และเดินต่อ...

“โอ้ย! แล้วฉันละ?นายจะมัดฉันไว้กับเก้าอี้แบบนี้ตลอดไปไม่ได้นะ”

“ยายบ้า! ใครเขาจะทำแบบนั้น คิดไปได้...” โนอาห์หยุดและหันกลับมา 

“ถ้างั้นก็ปล่อยฉันก่อนสิ...”

“ก็ได้นะ! ถ้าเธอจะเข้าไปอาบน้ำด้วยกันกับฉัน”

! เมแกนตกใจ อ้าปากค้างไว้ และรีบหุบปากในเวลาต่อมาทันที หลังจากดึงสติกลับมาได้

“งั้นนายไปเถอะ!” เมแกนพูดจบ และนั่งนิ่งๆ โนอาห์ยิ้มออกมา 

“คิดว่าจะรอดเหรอไง ยายแฟนของฉัน”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha