[จบ]นางฟ้ามาเฟีย ( Mafia's Fairy )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 31 : อดัม เบนเน็ต


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“พ่อ พ่อไม่จริงใช่มั้ย?” อนาสตาเซีย เร่งฝีเท้ามาหาอดัมในห้องครัว ที่แม่อยู่ด้วยในตอนนี้

“จริง!” อดัมตอบกลับลูกสาวโดยที่ไม่หันกลับไปมองเลย เพราะเขาเดาได้ไม่ยาก คงเป็นเรื่องเอ็ดเวิร์ด  ลูส คงบอกอนาสตาเซียแล้วว่า   เอ็ดเวิร์ดกำลังจะไปมอสโคว์

“พ่ออนุญาตได้ยังไงค่ะ แอนนี่ไม่เข้าใจ” อดัมถอนหายใจก่อนที่จะปิดเตา และหันมาสนใจบุตรสาวมากกว่าอาหารไทยที่เขาทำเสร็จแล้ว และเขากวักมือให้อนาสตาเซียเดินเข้ามาใกล้ๆเขา

“ฟังนะ! แอนนี่ เอ็ดเวิร์ดจะปลอดภัย พ่อมั่นใจ เอ็ดเวิร์ดไม่ได้อยู่ตามลำพังพ่อไม่เคยคิดที่จะทอดทิ้งเขา เรื่องที่ต้องไปมอสโคว์ไม่ใช่เรื่องปุบปับ ทุกอย่างถูกเตรียมการณ์ไว้เป็นอย่างดี แต่ที่เอ็ดเวิร์ดต้องไป เพราะอังเดรกำลังลำบาก มีแต่พวกเราเท่านั้นที่จะช่วยได้ เอ็ดเวิร์ดถึงต้องไป พ่อสัญญาด้วยเกียรติของพ่อ ว่าเอ็ดเวิร์ดจะปลอดภัย...” อนาสตาเซียน้ำตาซึมถึงเธอจะไม่รู้รายละเอียด แต่ถ้าพ่อบอกแบบนั้น มันก็จะเป็นแบบนั้น อดัมโอบกอดบุตรสาวไว้ น้ำฟ้าได้แต่ยิ้มมองพ่อลูก และลูสก็ยิ้มเช่นกัน และหวล นึกถึงคำของท่านอดัม 

“คุณทำให้ผมเห็นแล้วว่าชีวิตอนาสตาเซีย มาก่อนชีวิตคุณ ผมยินดีที่จะมอบแก้วตาดวงนี้ให้กับคุณ ที่เหลือต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ของคุณ ลูกสาวผมเธอไม่เหมือนใครหรือผู้หญิงที่คุณเคยรู้จักมา พวกเราเลี้ยงดูเธอมาเยี่ยงนางฟ้า แต่เธอไม่ใช่นางฟ้าแบบในตำนาน เธอร้องไห้เป็น เธอเสียใจได้ ผมไม่สั่งหรือบอกให้คุณอย่าทำให้นางฟ้าของผมต้องเจอกับเรื่องแบบนั้น เพราะชีวิตจริงมันเลี่ยงไม่ได้ แต่ผมบอกคุณเพียงว่า ถ้าลูกสาวผมบอกว่าจะกลับมาหรือไม่ต้องการคุณ ผมจะไม่ถามเหตุผล แต่เวลาของคุณกับเธอหมดและจบลงแค่นั้น เพราะอนาสตาเซียเป็นคนมีเหตุผลในการกระทำของตัวเองเสมอ ผมจะไม่หาคนถูก หาคนผิด ผมในฐานะพ่อ ทำเพียงอย่างเดียวคือให้ลูกสาวของผมมีความสุข....” ลูส เจอคนมาเยอะ หลายรูปแบบ แต่อดัมแตกต่างไป อดัมเป็นคนจริง เขาไม่พร่ำเพรื่อ ทำจริง พูดจริง และดูแล้วเขาไม่ใช่ประเภทที่จะตักเตือนหรือบอกกล่าวล่วงหน้า ที่ลูสได้รับและผ่านการทดสอบ คำเหล่านั้นคงเป็นรางวัลสำหรับเขา รางวัลจากอดัม เบนเน็ต

“ทานมื้อเย็นกันได้เหรอยัง?” เสียงของอดัมดึงลูสกลับสู่ปัจจุบัน ที่อนาสตาเซียยังโอบกอดอดัมไว้ “...พ่อทำอาหารไทย ของโปรดแม่ทุกอย่างเลย คงจะทำให้หายงอนพ่อได้บ้างมั้ย ก็ไม่รู้...” อนาสตาเซียยิ้ม คำกระซิบที่พ่อกระซิบเบาๆข้างหูเธอ สายตาของอนาสตาเซียเลื่อนไปมองแม่ ที่กำลังหยิบชามมาตักอาหารที่พ่อทำเสร็จแล้ว

“สู้ๆนะคะพ่อ...” อนาสตาเซียกระซิบตอบกลับ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุขอีกครั้ง ลูส มองภาพตรงหน้า ครอบครัวนี้อบอุ่นกว่าที่เขาคิดไว้ มองจากภายนอกแล้วทำให้ยากมากที่จะคิดว่าครอบครัวมาเฟียที่ยิ่งใหญ่จะมีช่วงเวลาแบบนี้ เมื่อทุกคนต่างมีภาระหน้าที่มากมาย

“คุณอา คุณอา...” ลูสหันกลับไปตามเสียงเรียกที่คุ้นเคย เมแกนกำลังเดินมาทางนี้ หน้าตาตื่นเต้นปนโล่งอก

“หายไปไหนมา...” ลูส โอบไหล่หลานสาวที่มายืนตรงหน้าสำรวจเขา และดวงตากลมก็เบิกกว้างมากขึ้น เมื่อเห็นผ้าพันแผลที่ต้นแขน

“คุณอาเจ็บมากมั้ย?” เมแกนไม่ได้ตอบคำถามของลูส เพราะสำหรับเธอตอนนี้อาการบาดเจ็บของคนตรงหน้าสำคัญกว่า

“นิดหน่อย อาไม่เป็นไร....”

“อ้า!…โนอาาาา...เอ่อ...บะ...บีเกิ้ล” เมแกนเปลี่ยนความสนใจ เมื่อเจ้าโนอาห์(บีเกิ้ล) วิ่งตรงมาหาเธอ และทำให้สรรพนามเรียกเปลี่ยนเกือบจะทันที เมื่อสายขวางๆของโนอาห์หันมามองเธอโดยทันที

คิก คิก คิก เมแกนย่อตัวอุ้มเจ้าโนอาห์ และหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เมื่อมันเลียคางและคอของเธอด้วยความคิดถึงที่ต้องห่างกันหลายชั่วโมง ลูสมองหลานสาวด้วยรอยยิ้ม ที่เมแกนดูมีความสุขมากกว่าตอนไหนๆ ลูสหันไปมองโนอาห์ที่ยืนอยู่ห่างๆ สายตาของโนอาห์ที่มองเมแกนทำให้ลูสโล่งใจ เพราะเขาคงวางใจเรื่องของหลานสาวคนนี้ได้แล้ว

“สวัสดีจ๊ะ” อนาสตาเซีย เดินเข้ามาใกล้เมแกน กล่าวทักทายเธอ

“สวัสดีค่ะ...น่ารักจัง!” เมแกนทักทายกลับและเดาได้ทันทีว่า ผู้หญิงตรงหน้าคือใคร เธอน่ารักมาก นัยน์ตาสีเขียวกลมโต ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด รูปร่างสูงโปร่งบอบบางน่าทะนุถนอม ริมฝีปากอมชมพูระเรื่ยอย่างเป็นธรรมชาติ จมูกโด่งเข้ากับใบหน้าที่หวานคม

อนาสตาเซียยิ้ม กับคำชมที่ออกมาจากเมแกนเหมือนคนละเมอ

“เมแกน ใช่มั้ย?...น่ารักเหมือนกันค่ะ ต่อจากนี้ไปพี่ฝากโนอาห์ไว้ในกำมือของเมแกนนะ...” อนาสตาเซียพูดตอบกลับอย่างสบายๆ แต่ประโยคง่ายๆทำให้สาวน้อยตรงหน้ากลับเปลี่ยนสีหน้าที่แดงฉับพลันได้อย่างน่ารักของผู้ที่พบเห็น

ฮะ แฮม!!! เสียงกระแอมของโนอาห์ ทำให้อนาสตาเซียแอบยิ้ม และหันไปมองพ่อ ที่ใบหน้าเรียบเฉยและขยับไปช่วยแม่ ช่วงเวลาอาหารเย็นที่มีสมาชิกใหม่เพิ่มมาอีกสองคน ดูเรียบง่ายแต่แสนจะอบอุ่น แต่นั้นก็ทำให้ อนาสตาเซียไม่อาจลืมอีกคนได้ เอ็ดเวิร์ด 

โนอาห์ปิดประตูรถให้แม่ที่นั่งเบาะหลัง เมื่อพ่อนั่งคู่กับลุงเจอาร์ที่นั่งประจำหลังพวงมาลัย พวกท่านกำลังเดินทางกลับคอนโดใจกลางเมืองนิวยอร์กชั้นสูงสุด สถานที่ที่พวกท่านพักทุกครั้งที่มานิวยอร์ก

“ถามหน่อยได้มั้ย?” เมแกนเอ่ยออกมา ในขณะที่ยืนข้างๆโนอาห์ที่ยืนมองรถค่อยๆห่างสายตาออกไป

“ถามอะไร?”

“ทำไมพ่อกับแม่นายไม่พักที่นี้”

“ไม่มีประเด็นอะไรทั้งนั้น ก็แค่ท่านมีที่ของท่านอยู่แล้ว”

“ถามอีกข้อ?” โนอาห์พยักหน้า “ทำไมพวกนายไม่พักอยู่กับพวกท่าน”

“ก็ไม่มีประเด็นลึกลับอะไรทั้งนั้นเช่นกัน แอนนี่ชอบอยู่ติดพื้นดินเธอไม่ชอบคอนโดสูงๆ” เมแกนพยักหน้าและยิ้มออกมา และเดินกลับเข้าบ้าน คงต้องไปบอกให้คุณอารู้ไว้ บ้าน คุณอาคงต้องหาที่ดินที่มีบ้านแล้วสินะ... ดีจัง!

โนอาห์และเมแกนเดินกลับเข้ามาในบ้าน ที่ห้องนั่งเล่นอนาสตาเซีย กำลังยื่นยาให้กับลูส

“กินกันไว้ก่อน ถึงแม้จะแค่ถากๆ แต่แผลก็ไม่เล็กเลย เป็นไงล่ะ พ่อฉันแม่นมั้ยละ?” อนาสตาเซียพูดกับลูส

“สมกับที่เลื่องลือ” เมแกนยืนฟังคนทั้งสองคุยกัน และอดไม่ได้ที่จะหันมาหาโนอาห์

“พ่อนายฝีมือดีจริงๆใช่มั้ย?”

“ก็ที่เห็นอยู่ เธอคิดว่าไง?” เมแกนกลืนน้ำลายลงคอ ถึงเธอไม่อยู่ในเหตุการณ์ แต่เหลือเชื่อจริงๆ “ถ้าลูส ไม่เอาตัวปกป้องอนาสตาเซียไว้ ป่านนี้เขาคงเป็นศพไปแล้ว พ่อฉันคำนวณไว้ทุกอย่างแล้ว จังหวะ ช่องทางการหลบหลีก และกระแสตอบกลับจากท่าทีของลูส ถ้าลูสผิดหรือพลาดเพียงนิดเดียว จากต้นแขนจะเป็นหัวใจของเขาที่ลูกตะกั่วจะไปพำนักอยู่”   โนอาห์ยิ้มมุมปาก เพราะที่เขาพูดไม่เกินจากความจริงเลยสักนิด เพราะถ้าลูสพลาดคนที่ต้องจบคือลูส ไม่ใช่อนาสตาเซีย “...เมแกน ฉันต้องเดินทางไปมอสโคว์ในคืนพรุ่งนี้”

“อะไร? นายพูดอะไร?” โนอาห์คว้ามือเมแกนเดินกลับขึ้นไปบนห้อง เพื่อให้รายละเอียดเกี่ยวกับภาระกิจที่เขาต้องไปกับเอ็ดเวิร์ด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha