นางรอง (จบแล้ว)

โดย: เฌอรามิล



ตอนที่ 5 : ในคืนฝนพรำ 100% NC25++ HOT!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"อืม..." ใบหน้าคมคายซุกลงตรงใจกลางความสาว กดจมูกสูดกลิ่นสาบสาวที่กรุ่นหอมเย้ายวน ประดุจดั่งดอกไม้งามกำลังเบ่งบานเชื้อเชิญภมรให้ดอมดมอย่างสาแก่ใจ

"ฮือๆ นาย...นาย อย่าทำ..." เนื้อทองตัวสั่นระริก แต่ไม่อาจขยับหนีหรือต่อต้าน ด้วยแรงมีเพียงน้อยนิด ทั้งเพราะความเมาและการถูกโอ้โลม ถูกไฟปรารถนาที่ไม่เคยพบพานมาก่อนถาโถมหนักหน่วงจนดวงจิตแทบหลุดลอย อัศเวทย์ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว เขารุก เขาล้ำ...โลมเลียดุนดันเรียวลิ้นสู่ห้วงหฤหรรษาอย่างไม่มีแง่งอน

ต้นขาสองข้างถูกมือใหญ่ยกพะเยิบขึ้นสูง แผ่ส่วนกลางระหว่างขาแอ่นหยัดหราให้ลองลิ้มเต็มที่ ชายหนุ่มซุกริมฝีปากจูบตะบม ละเลงลิ้นสัมผัสเนื้ออ่อนสีชมพูสดอย่างถึงแกนแก่นความสาว ละเลงเลียบตามซอกกลีบนุ่มลิ้น สะกิดกัดจูบเม้มจุดพึงสงวนและสอดลิ้นสู่โพรงเล็กแคบเย้าแหย่กระตุ้นกำหนัดหวามอย่างช่ำชอง

ร่างเล็กเปลือยเปล่าบิดส่าย ยกสะโพกบ้างกระเถิบหนีบ้างตามแรงฟุ้งซ่านตื่นตระหนก แต่ก็ถูกตามติดฉกชิมอยู่ร่ำไป

"อา...อืม..." อัศเวทย์เผลอไผลไปกับการดื่มด่ำซอกกลีบสาวที่เต้นตอดระริกยามตวัดลิ้นสัมผัส เขาซุกริมฝีปากสู่โพรงอุ่นร้อนหนักหน่วงกว่าเก่า ตอหนวดไรเคราครูดไปกับผิวอ่อนกระตุ้นความกระสันให้ตอบรับยิ่งขึ้น ลิ้นร้ายสอดลึกล้วงเข้าสู่ช่องเล็กแคบที่ยังปิดสนิทไม่เคยมีใครเคยแย้มเยือน

เนื้อทองเกร็งจนตัวแข็งไปทั้งร่าง...หายใจหอบถี่ บางสิ่งบางอย่างแล่นพล่านก่อมวลปั่นป่วนจนหัวใจหวีดหวิวเหมือนจะหยุดเต้นเสียให้ได้

"นาย...อย่าค่ะพอแล้ว ฮือๆ เนื้อทองกลัว..." เสียงนั้นไม่อาจต้านตัณหาที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในตัวของอัศเวทย์ ร่างแบบบางอ่อนระทวยรับรู้สัมผัสแห่งเพศรสเป็นครั้งแรกใจชีวิต มันเร่าร้อน...วาบหวามจนเผลอตอบสนองเขาโดยไม่รู้ตัว

"พร้อมแล้วใช่ไหมหม่อนจ๋า..." คนตัวใหญ่ครางพร่า ผละใบหน้าจากความเป็นอิสตรีเพศแต่ยังไม่ปล่อยโคนขาทั้งสองข้าให้เป็นอิสระ    เขาขยับตัวขึ้นนั่งเบียดส่วนกลางลำตัวเข้าหากันและกัน

จ่อประจดเสียดสี...

"อื้อ!! นาย!!" สิ่งแปลกปลอมขนาดไม่ธรรมดาพยายามแทรกตัวเข้าสู่ร่างกายอย่างไม่เบาแรงนัก ร่างใหญ่โถมรุกคืบพลางสูดปากครางดั่งได้เคี้ยวเม็ดพริกซึ่งเผ็ดร้อนเอาหนักหนา ลำเนื้อคืบคลานเข้าสู่โพรงเนื้อน้อย มันอุ่นชื้นแต่เล็กแคบเหลือเกิน ชายหนุ่มเองก็เหมือนจะแหลกลาญไปพร้อมๆ กับหล่อนในขณะที่ขยับล้ำทีละน้อย แต่หนักหน่วง.

"เจ็บ...นาย เนื้อทองเจ็บ อื้อ!!" หล่อนครวญกระเถิบหนีแต่ร่างใหญ่ตามติด ซ้ำจับสะเอวคอดเอาไว้แน่นในขณะที่พร้อมพรั่งเหลือคณากับการเสพสม เขากดร่างบางด้วยมือแน่น ดวงตาฉ่ำปรือด้วยความกระสัน และดันตัวเข้าสู่โพรงหลืบอย่างหนักหน่วง รุกล้ำฉีกพหรมจรรย์สูญสิ้น...

"กรี๊ด! ฮือๆ นาย...พอ พอค่ะ เนื้อทองเจ็บ ฮือๆ" เด็กสาวดิ้นพรวด...กรีดร้องสะดุ้งสุดแรงเท่าที่มี รู้สึกเจ็บแปลบส่วนกลางลำตัวเหมือนจะขาดวิ่นไปทั้งร่าง อัศเวทย์ไม่ปราณี โน้มตัวลงกอดทับเอาไว้ กดจูบริมฝีปากที่หวีดระงมกลืนกินน้ำเสียงหวานๆ พร้อมกับการดุนดันเรียวลิ้นเข้าหากวาดควานด้านใน

"อืม...ทำไมแน่นแบบนี้นะหม่อน รัดพี่จนแทบจะยับคาตัวหม่อนอยู่แล้ว อา..." เสียงทุ้มแหบพร่าครวญประชิดริมฝีปากบางซึ่งบัดนี้บวมเจ่อเพราะแรงดูดดึงจากเขา โดยไม่นึกสังเกตน้ำตาที่รินเอ่ออาบแก้ม เนื้อทองยามนี้เหมือนคนสิ้นสูญสมประดี ได้แต่ทนรองรับตัณหาของเขาและรอคอยเวลาให้มันจบสิ้นเสียที

เกิดอะไรขึ้น...

กันหาหายตัวไปไหน...

ทำไมนายหนุ่มวัยฉกรรจ์ถึงได้มาเสพสมอยู่กับหล่อน...

หลากหลายคำถามก่อตัววนเวียนโดยที่ไม่อาจคำตอบได้ ในขณะที่ลำเอ็นแข็งขึงรุกล้ำเข้าไปอีก ก่อนจะซอยถี่เพื่อเบิกทางผ่านอันคับแน่นให้เกิดความเคยชิน

"อื้อ! นาย! นายรู้สึกตัวซะที นี่เนื้อทอง อา!..." ร่างเล็กโยกคลอนไปตามแรงซอยกระแทกที่นับครั้งจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ใจกลางลำตัวแหลกยับ โลหิตแห่งพรหมจรรย์ซึมเปรอะระหว่างขาของทั้งคู่ขณะสอดประสานเสียดสี หากแต่อัศเวทย์หารู้ไม่...

เขายังคงเมามันกับการสอดลึกล้ำและความคับแน่นที่โอบรัดจนแทบหายใจไม่ออก รับรู้ได้ถึงความสุขสมที่ห่างหายมานานนักหนา เขาแทรกตัวกระทุ้งลำรักสู่โพรงอุ่นร้อนครั้งแล้วครั้งเล่า ให้ร่างกายหญิงสาวตอบรับอย่างไม่อาจหลีกลี้หนีพ้น หล่อนต้องรองรับความป่าเถื่อนดุดันของคนเมาอย่างจำนน อกอวบเป็นเป้าล่อให้ภุมรินหนุ่มตามกลิ่นเนื้อสาวหอมหวานใช้ลิ้นแตะเลียและงับอมไว้ทั้งฐานถัน

เสียงดูดดึงประสานสัมพันธ์กับการกระแทกกระทั้นที่รุนแรงเท่าทวี ความเจ็บปวดก็เช่นกัน...และบางอย่างที่ก่อตัวแปรปรวนให้ร้อนผ่าวไปทั่งร่าง...

"อา...ตอดดีเหลือเกินหม่อนจ๋า ทำไมแน่นแบบนี้ อืม...บีบรัดจนพี่เจ็บไปหมดแล้ว..." ใช่เพียงแต่เด็กสาวที่เกือบจะแหลกลานเพราะบทสวาทไม่คาดฝันนี้ ตัวชายหนุ่มก็ไม่ได้ต่างกัน ความเมาทำให้เขามุทะลุแหละหื่นกระหายหนักและหลงลืมสูญสิ้นสติสัมปชัญญะ แต่อารมณ์ความเสียวซ่านเจ้าตัวกลับรับรู้ได้เป็นอย่างดี เสียงทุ้มพร่าครางพร่ำสลับกับการดื่มกินปทุมอวบอัด และขยับสะโพกสอบเข้าออกถี่ยิบ

โพรงสวาทสาวเริ่มปรับตัวรับให้เขาแทรกตัวเข้าหาอย่างว่าง่ายแม้จะยังแน่นจวนใจจะขาดก็ตาม สิ่งนั้นกระตุ้นกำหนัดให้ซ่านสยิวหนักหน่วง เรียวลิ้นปาดเลียยอดถันสีสดจนเปียกชื้นขบกัดเนินเนื้อเปลือยจนแดงปื้นเป็นริ้วๆ ยังความสะท้านให้เจ้าของร่างเป็นอย่างมาก

เด็กสาวบิดส่ายแอ่นหยัดสะโพกรับจังหวะการกระแทกไปโดยอัตโนมัติ ตามสัญชาตญาณปากบางที่เคยครวญประท้วงกลายเป็นครางแหววหวีดร้องเสียงหลงเพราะได้รับสัมผัสแบบที่ไม่เคยพบพานมาก่อน หล่อนเริ่มเรียนรู้ที่จะตอบโต้...เชื้อเชิญให้เขาลงแรงสมสู่เพื่อเติมเต็มความต้องการบางอย่าง

ที่จุดหมายปลายฝันนั้น...เต็มไปด้วยปริศนาอันเลิศล้ำที่หล่อน...ไม่เคยลิ้มลอง...

"อา...ตอดถี่เหลือเกินหม่อนจ๋า หม่อนใกล้แล้วใช่ไหม อืม..." ใบหน้าคมกร้านดุนดันดุนดันไปตามซอกระหว่างอกอวบ ยอดปานสีชมพูอ่อนประดับยอดถันสีสดสร้างความกระหายให้ทุกครั้งแต่ลิ้นเลียแตะต้องสัมผัส เพิ่มแรงสูบฉีดในร่างให้กระแสเลือดหนุ่มดิ้นพล่านไปทั้งตัว

อัศเวทย์ครางระงม แรงตอดถี่ยิบหล่อนบีบรัดเขาและหลั่งความสุขสมชโลมลำเนื้อจนฉ่ำปรือออกมาด้านนอก...พร้อมเสียงหวีดร้องครั้งสุดท้าย ก่อนจะแน่นิ่งตัวอ่อน เหลือไว้เพียงลมหายใจระรินเมื่อเขากระแกตัวหนักหน่วงรุนแรงหวังโหยหาความหฤหรรษ์นั้นบ้าง...

ร่างเล็กที่โยกคลอนสิ้นสติราวกับไร้ชีวิต ขยับเขยื้อนไปตามแรงกระหน่ำของร่างใหญ่ที่มุ่งแต่จะกลบความหิวกระหายของตัวเอง เขาโน้มใบหน้าเข้าหาอกอวบอีกครั้ง ขบกัดเนื้อนุ่มหยุ่นตามแรงปรารถนา และหล่อนไม่ได้รับรู้อะไรอีกแล้ว

"อืม!..." เสียงครางครวญดั่งราชสีห์ซึ่งกำลังขย้ำกัดกินเหยื่อดังระงมเมื่อเขาดันตัวเองสุดลำรักหนักหน่วง อีกครั้ง อีกครั้ง...และอีกครั้ง จนสุดกำลังชาย...

กล้ามเนื้อหนุ่มเกร็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนท่ามกลางเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายเพราะการออกกำลังอย่างสุดฤทธิ์สุดเหวี่ยง ร่างใหญ่ทรุดฮวบทาบทับลงบนร่างระหงแบบบาง หายใจหอบประหนึ่งเหนื่อยจากการเดินทางไกล ดวงตาคมกล้าปรือกระพริบอย่างสุขสมในรสแห่งตัณหานั้น

ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลาย...และหลับไปตามกลางรัตกาลอันมืดมิด

มืด...จนมองไม่เห็นแม้กระทั่งแสงดาวที่เคยระยิบประดับฟ้า คงมีแต่เพียงเมฆหมอกหนาบดบางทุกสรรพสิ่ง สายฝนที่โปรยปรายเป็นเพียงม่านน้ำในคราแรก เริ่มกลั่นหยดน้ำร่วงรินประพรมสู่ผืนดินประหนึ่งร่ำร้องแทนหัวใจใครบางคน

ในคืนนั้นที่ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปทุกสิ่ง และจะไม่มีอะไรสามารถเรียกร้องกลับคืนมาได้

ในคืนนั้นฝนฟ้าได้สาปให้ความทุกข์ครอบงำชีวิตไปตราบสิ้นลมหายใจ ไม่มีใครพบพานความสุขได้อีกเลยเมื่อลืมตาตื่น

ในคืนนั้น...

คืนที่นิทราอันเป็นสุขได้สาบสูญไปกับสายฝนพรำ...



"กรี๊ด! คุณหม่อน!!"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha