องครักษ์ยอดรัก (A Medjai)

โดย: ภูผาสีน้ำเงิน



ตอนที่ 7 : เกมส์แห่งชีวิต


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ราชินีไมเนนติดตามฟาโรห์ไคฟุช่วงบ่ายคล้อย ใช้เวลาส่วนพระองค์อยู่กับการประพาสทางแม่น้ำไนล์โดยเรือที่ถูกสร้างด้วยลำต้นปาปิรุส มีเจ้าชายมูห์เทปอยู่เคียงข้าง มิได้ปล่อยให้อเตนเมนทาและเมมเนปทาติดตามมาด้วย

ฟาโรห์ไคฟุมองสิ่งก่อสร้างอันยิ่งใหญ่อย่างภาคภูมิใจ พิรามิดทรงขั้นบันได ซึ่งเต็มไปด้วยบรรดาทาสกำลังเข็นหินก้อนใหญ่ด้วยแรงดึงจากเชือกฟางหนา และลากด้วยท่อนไม้กลมรองพื้นเลื่อนขึ้นไปอย่างช้าๆ เพื่อไปวางข้างบน ให้สูงขึ้นตามแบบที่เขียนไว้

เสียงแส้ดังเป็นระยะบังคับให้ทาสทำงานมิให้หยุดหย่อน ทาสหญิงถือถังไม้ใส่น้ำ อีกมือถือกระบวยไม้แกะสลักตักน้ำส่งให้แรงงานทาสดื่มอย่างหิวโหย

 

ราชินีไมเนนเอนกายนอน โดยมีนางกำนัลใช้พัดขนนกกระสาพัดอยู่โดยรอบ อากาศวันนี้อบอ้าวร้อนกว่าอยู่ในราชวัง แต่เมื่อลงเรือล่องแม่น้ำไนล์ประพาสในระยะทาง สายลมอันเย็นฉ่ำพัดขึ้นจากแม่น้ำกระทบต่อเรือนนาง รู้สึกถึงความเย็นฉ่ำให้สบายพระทัย แววเนตรสีดำขลับมองไปยังสิ่งก่อสร้างขององค์ฟาโรห์อย่างประทับใจ รอยยิ้มแย้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยพระโอษฐ์ออกมา

ทรงสรรสร้างรูปปั้นของพระองค์ด้วยหรือเพคะ? ไมเนนหันไปทางสวามีผู้เป็นบิดาตน พระพักตร์แย้มสำราญก่อนจะหันมาตอบให้กับราชินีแห่งไนล์อย่างพึงใจ

อยู่ในระยะเวลาก่อสร้างแล้ว ไมเนน... ใบหน้าของรูปปั้นที่กำลังสร้างอยู่นั้น จะเหมือนใบหน้าของข้า และจะมีรูปปั้นของเจ้าอยู่เคียงข้างข้าด้วย... พระสุรเสียงนิ่งระรื่นกึ่งสำราญวิสัชนาอย่างสุขใจ มูห์เทปก้าวเท้าออกเดินไปยังขอบเรือซึ่งกำลังล่องอยู่บนแม่น้ำไนล์ พระพักตร์เหม่อมองออกไปยังสิ่งก่อสร้างเบื้องหน้า

ไม่เพียงจะเป็นพิรามิดของข้าเท่านั้น ไมเนน... จะมีพิรามิดของเจ้าชายทั้งสาม ถูกสร้างอยู่เคียงข้างพิรามิดของข้าด้วย... เจ้าจะมีสถานศักสิทธิ์เช่นเดียวกับข้า มูห์เทป ฟาโรห์ไคฟุตรัสกับเจ้าชายน้อยองค์สาม เมื่อใดที่พิรามิดของพระองค์เสร็จลุล่วง พิรามิดของเจ้าชายทั้งสามจะถูกสร้างในเวลาอันไล่เลี่ย ด้วยแรงงานของชนชั้นทาส

 

ซาทาห์ยืนอยู่ภายในวัง ซึ่งมิใช่หน้าที่ของตน จนกว่าจะถึงเวลาพลบค่ำเข้าเฝ้าอารักขา นางใช้เวลาว่างยามนี้อยู่ภายในวัง เดินเล่น และนอนพักให้เต็มอิ่ม

ระหว่างนี่เองที่เจ้าชายอเตนเมนทา สวมอาภรณ์เต็มยศ มีความประสงค์ตั้งพระทัยว่าพระองค์จะออกไปล่าสัตว์เพียงลำพัง และจะมิให้เกิดเหตุการณ์พวกเปอร์เซียมาทำร้ายพระองค์อีก เจ้าชายอเตนเมนทาเหลือบไปเห็นเม็ตไจสาวที่อยู่นอกหน้าที่ คงจะยังไม่ถึงเวลาอารักขาของนางเป็นแน่

สีหน้าบึ้งตึงเรียกนางน้ำเสียงขึงขัง ระหว่างที่นางกำลังหยอกล้อเล่นกับสัตว์เล็กๆ ในบริเวณสวนสวยตอนที่ราชินีแห่งไนล์ไม่อยู่

เจ้า... เม็ตไจ มีกิจอันใดในอาณาเขตของราชินี พระสุรเสียงดังกังวานก้องขับขานอย่างน่าสะพรึงกลัว นางกำนัลต่างได้ยิน รีบเดินหลบหนีออกจากไปที่แห่งนั้น ยกเว้นเม็ตไจเช่นซาทาห์

ทูลฯเจ้าชายอเตนเมนทา ข้าพระองค์ขอทรงประทานอภัยโทษด้วย เนื่องจากข้ายังไม่ชินกับสถานที่ภายในวัง อาจทำให้พระองค์เสียพระหทัย ขอได้โปรดทรงเมตตา อย่าลงทัณฑ์หม่อมฉันเลยเพคะ ซาทาห์หวังเพียงว่านางจะรอดพ้นเจ้าชายอเตนเมนทาผู้แข็งกร้าว และนึกถึงถ้อยคำของหัวหน้าเผ่าได้ว่าเขาเป็นห่วงนางเช่นไร คงเป็นเพราะเหตุนี้นี่เอง

ก็น่าอยู่ที่พวกเจ้าอาจยังไม่เข้าที่เข้าทาง ถ้าเจ้าว่าง... มาล่าสัตว์เป็นเพื่อนข้าไหม? เจ้าชายอเตนเมนทาอยากทดสอบฝีมือเม็ตไจนางนี้ ถูกฝึกมาดีหรือไม่ หาไม่เช่นนั้นเขาจะทำให้นางพ้นสภาพเม็ตไจ ด้วยการเป็นสนมของเขาเสียเอง หากนางไร้ฝีมือคุ้มครองมูห์เทป

อีกความประสงค์ของเจ้าชายอเตนเมนทาแล้ว พระองค์พอพระทัยในรอยยิ้มของนางมิใช่น้อย รอยยิ้มที่งามกว่าราชินีไมเนนผู้ไม่เคยมอบให้แก่เขาจากใจ นอกจากเมมเนปทาและมูห์เทป

หม่อมฉันมิบังควรเพคะ มิอาจถือตนเคียงข้างเจ้าชายอเตนเมนทาได้ ซาทาห์พยายามหาโอกาสตีห่างเจ้าชายอเตนเมนทาเสียดีกว่าจะหลวมตัวไปกับพระองค์เพียงลำพังสองคน

ปรกติ... เราจะไปล่าสัตว์กับพระอนุชาทั้งสองของเรา แต่กาลนี้มูห์เทปและเมมเนปทาไม่อยู่ คนคุมรถม้าให้แก่เราก็มีน้ำหนักมาก ทำให้ม้าไม่อาจวิ่งได้เร็วตามที่ต้องการ อย่างน้อย... เราต้องการให้เจ้าช่วยคุมรถศึกให้ เพื่อให้ม้าของเราไม่ต้องเหนื่อยสำหรับการวิ่งระยะไกล เจ้าชายอเตนเมนทายังคงคิดแผนให้เม็ตไจนางนี้ติดตามพระองค์ต่อไป

แล้วเหตุใด ท่านมิได้เรียกเม็ตไจส่วนพระองค์ติดตามล่ะเพคะ? ซาทาห์ย้อนรอย เพราะดูเหมือนว่า เม็ตไจที่ติดตามของพระองค์ หาความงามเจริญตามิได้เลย และนั้นอาจเป็นสิ่งที่นาฮาเร็มได้คาดการณ์ไว้แล้ว ราวกับเตรียมกาลมาก่อนล่วงหน้า ให้การคัดเลือกครั้งที่ผ่านมาเป็นไปตามความประสงค์ขององค์ฟาโรห์

เรา... แม้ต่อหน้าจะเป็นเจ้าชายที่มิบังอาจต่อปากต่อคำ แต่ด้วยจารีตและกฏ เม็ตไจมีสิทธิ์ที่จะออกความเห็น และให้คำแนะนำที่ดีแก่เจ้าชายได้ แต่มิบังควรปฏิบัติกับองค์ฟาโรห์

หม่อมฉันแนะได้ว่า...ราเบีย เม็ตไจผู้ติดตามพระองค์ก็ช่วยเป็นสหายล่าสัตว์ได้สนุกไม่แพ้พระองค์เพคะ หม่อมฉันขอทูลฯลา... ราเบียคือเม็ตไจสาวที่ไม่มีความสละสลวย ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยบาดแผล จากการฝึกฝนและผ่านการทดสอบมากมาย โครงหน้าไม่น่าชวนมอง แต่นางก็มีฝีมือเก่งฉกาจ

ซาทาห์โค้งคำนับ นาบมือทาบอกอย่างสวยงาม ก่อนจะพาร่างตนเผ่นออกไปจากที่ตรงนั้น แต่แววตาของเจ้าชายอเตนเมนทายังคงปลายมายังซาทาห์ไม่เปลี่ยน เขาต้องหาทางอยู่กับนางสองต่อสองให้จงได้

 

เมมเนปทาใช้เพลาว่างยามนี้อ่านตัวภาพอักษรบนปาปิรุส ขณะที่เม็ตไจทั้งห้านางยืนประจำตำแหน่งไม่เปลี่ยน นิ่งสงบไม่เคลื่อนไหวราวกับรูปปั้น เมมเนปทาเอนกายพิงพนักอยู่บนเตียงนอน พลางยกมือขวาถือใบปาปิรุสเย็บหนาขึ้นมาอ่าน สีหน้าเริ่มขมวดคิ้วหนาดำ เหมือนกับว่าไม่อยากอ่านต่อแล้ว

คีฟายืนนิ่งอยู่ปลายเตียงพระองค์มิได้สนทนาหรือคุยกับเม็ตไจนางใด ในระหว่างที่ปฏิบัติหน้าที่นางก็คือเม็ตไจอยู่วันยันค่ำ ในความรู้สึกของนางแม้ได้เพียงมองพระองค์ นางก็สุขใจจนเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย

เมมเนปทาโยนปาปิรุสเย็บหนาในมือออกไปด้านหลังจนตกเตียง ถอดถอนใจเมื่อนึกถึงคำพูดของมุนนัตรามารดาของตน นึกอยากหาอะไรแก้เบื่อตอนนี้ เขาไม่ต้องร่ำเรียนหนังสือซ้ำซากเป็นสหายมูห์เทป  ความกระวนกระวายใจทำให้จิตพระทัยของพระองค์ปรวนแปร

พวกเจ้าน่ะ... มีใครเสนอได้ไหมว่าข้าควรจะหาอะไรแก้เบื่อทำดี? เจ้าชายเมมเนปทาเอ่ยถาม เม็ตไจทั้งห้านาง ต่างพลางชายแววตามองสหายร่วมพิทักษ์พระองค์ แต่มิมีเสียงใดเล็ดออกมา ระหว่างอยู่ในห้องของพระองค์

พวกเจ้าจะพูดคุยก็ได้นะ ข้ายังมิใช่พาโรห์ และก็ไม่เหมือนอเตนเมนทา พระเชษฐาของข้า... เมมเนปทาคิดว่า พวกนางไม่กล้าเทียบข้างเขา เพราะความเป็นเจ้าชายกับองครักษ์ เสียงเม็ตไจสาวอีกนางหนึ่งซึ่งอยู่ประตูห้องแนะกับพระองค์

เกมส์แห่งชีวิตเพคะ นางตอบเพียงสั้นๆ น้อมโค้งแก่พระองค์ และไม่พูดอะไรมากกว่านี้ เมมเนปทาเริ่มสนพระหทัย เลิกดวงตาเบิกกว้างขึ้น

ดีเลย พวกเจ้าเล่นเกมส์เป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ เม็ตไจทั้งห้านางหันใบหน้าไปยังสหายของตน ขณะที่เจ้าชายเมมเนปทาเรียกนางกำนัลนอกห้อง หยิบโต๊ะกระดานเกมส์แห่งชีวิตมาจัดวางให้พระองค์ที่ระเบียง

หามิได้ ข้าพระองค์เล่นมิได้เพคะ เม็ตไจผู้น้อมเสนอตอบตรงไปตรงมา หรืออีกนัยหนึ่ง นางไม่กล้าเล่นหมากรุก เพราะนางชำนาญการเดินหมากเก่งเกือบเทียบเท่าหัวหน้าเผ่า

ข้าคงเล่นคนเดียวไม่ได้หรอกนะ เจ้าชายเมมเนปทายังคงต้องการสหายเล่นเกมส์แห่งชีวิต เกมส์แบบนี้อเตนเมนทาคงไม่ชอบเล่นใช้สมอง เพราะเขาคงจะถนัดการออกกำลังล่าสัตว์เสียมากกว่า

เจ้าสิ คีฟา... แววตาสหายสาวที่แนะเกมส์ให้แก่เจ้าชาย หันไปทางคีฟาผู้เล่นเกมส์แห่งชีวิตกับนางเสมอกัน อย่างน้อยฝีมือของคีฟาก็คงไม่ทำให้เจ้าชายเมมเนปทาเสียพระหทัย

ทำไมต้องข้าด้วยล่ะ? คีฟาหันไปตามสหายเม็ตไจผู้อยู่ประตูหน้า เหมือนกับโดนแกล้งเล็กๆ ถึงจะแอบดีใจที่ได้เล่นเกมส์กับพระองค์ แต่หากฟาโรห์เข้ามาพบเห็น นางอาจถูกลงโทษ

เจ้าเล่นเป็นสินะ... มาสอนและเล่นเป็นสหายข้าหน่อย เจ้าชายเมมเนปทาเริ่มดีพระทัย แม้ว่าคีฟาไม่อาจกล้าจะขยับออกจากตำแหน่งเฝ้าพิทักษ์ และเกรงกลัวองค์ฟาโรห์

หม่อมฉันมิกล้าเพคะ หากองค์ฟาโรห์พบว่าหม่อมฉันบกพร่องในหน้าที่ จะส่งผลเสียต่อพระองค์ได้เพคะ คีฟาตอบปฏิเสธตามเหตุผล ในจิตใจแอบนึกเสียดายในการตอบของตัวเอง

ไม่ต้องกลัวเรื่องเสด็จพ่อจะวิตก เราจะหาเหตุแก้ต่างให้เจ้า มาสิ... เจ้าชายเมมเนปทากวักมือเรียก เม็ตไจทั้งสี่นางหันไปทางคีฟา ให้ออกจากตำแหน่งเฝ้าพิทักษ์ เพื่อเล่นเกมส์เป็นสหายกับเจ้าชาย อย่างน้อยการเล่นเกมส์แห่งชีวิตของนางก็อารักขาเจ้าชายได้ใกล้ที่สุดแล้ว

เพ... คะ คีฟาตอบอย่างไม่เต็มใจ นางเล่นเกมส์ได้เก่งพอควร แต่คงสู้ท่านพ่อของนางไม่ได้ รู้อย่างนี้แล้ว น่าจะให้บิดาของนางเข้ามาร่วมเล่นเป็นสหายกับเจ้าชายเมมเนปทาน่าจะเป็นการดีกว่า และสอนพระองค์ไปพร้อมๆ กันด้วย

 

อเตนเมนทาออกไปล่าสัตว์กับเหล่านางเม็ตไจ โดยมีรถศึกของพวกนางลากติดตามไปด้วย แม้จะมีสัตว์ทะเลทรายหน้าตาเดิมๆ ให้เขาล่า อเตนเมนทาได้แต่คิดถึงเม็ตไจของมูห์เทปซึ่งมีรอยยิ้มงามตรึงใจ บ้างทำให้ลูกเกาทัณฑ์พลาดไปหลายดอกช่วงหลังๆ

เม็ตไจผู้ติดตามทั้งห้าต่างหันมาทางเดียวกันด้วยความสงสัย เพราะเหตุใดเจ้าชายอเตนเมนทาเริ่มยิงเกาทัณฑ์พลาดเป้าบ่อยขึ้น กระทั่งในที่สุด พระองค์ตัดสินใจที่จะเลิกล่าสัตว์และกลับวัง

 

มูห์เทปลงจากเรือหลังจากประพาสแม่น้ำไนล์ ทูลลาบิดากลับไปพักที่ห้อง ฟาโรห์ไคฟุเสด็จประพาสทางแม่น้ำไนล์กับราชินีพอพระทัยแล้ว จึงไตร่ถามด้วยความห่วงใย

เจ้ามาช่วยทรงงานกับข้าไหม? ไมเนน ด้วยหน้าที่ของฟาโรห์ที่ต้องการผู้เข้าใจและอยู่เคียงข้าง ตรัสถามน้ำเสียงนุ่มนวลต่อราชินีแห่งไนล์

มิได้เพคะ งานใหญ่เช่นนี้ไม่เหมาะกับราชินีเช่นข้า ขอเพียงได้ปรนนิบัติพระองค์ นั้นคือหน้าที่ของหม่อมฉัน ไมเนนตอบปฏิเสธเพราะเกรงว่าจะช่วยทรงงานได้ไม่ดีเพียงพอ ส่งผลให้ฟาโรห์เสียพระทัยเล็กน้อย ก่อนจะโอบกอดราชินีของตนอย่างแนบแน่น แล้วพาร่างตนกลับสู่ห้องทรงงานเพียงลำพัง... ยังมีเรื่องต้องทำเพื่ออาณาจักรของพระองค์อีกมาก และคงจะต้องพาเจ้าชายของพระองค์ ประพาสนครแห่งนี้เสียบ้างแล้ว

 

ราชินีแห่งไนล์จึงเดินเท้าเปล่าเรื่อยเปื่อย ไปยังห้องที่นางต้องการไป ห้องบรรทมที่ไม่ใช่ห้องของ มูห์เทป หรืออเตนเมนทา... โดยไร้นางกำนัลติดตาม

 

การเดินเกมส์แห่งชีวิตยังคงดำเนินต่อไป คีฟาตรัสบอกเจ้าชายเมมเนปทา ด้วยวีธีการเดินต่างๆ ซึ่งเกี่ยวกับกับความเชื่อของเทพเจ้า และความสัมพันธ์ของตัวหมากกับการเดินทางแห่งชีวิต กระทั่งเบื้องหลังแห่งความตายสู่โลกใหม่

เจ้าชายเมมเนปทามีความพึงพอพระทัย สำราญจนลืมความเบื่อหน่าย เม็ตไจที่เฝ้าอารักขาเขามิทำให้ต้องผิดหวัง นึกอยากขอบพระทัยบิดาผู้คัดสรรเม็ตไจที่ไม่ได้มีแต่ฝีมือทางพละกำลัง แต่เต็มไปด้วยสติปัญญาที่ถูกสั่งสม เพื่ออยู่เคียงข้างเขา

คีฟาเอ่ยอย่างแช่มช้า อ่อนหวาน เพราะมิต้องการให้เจ้าชายต้องหวาดหวั่น หรือเลิกสนพระทัยกลางคัน การเล่นหมากเกมส์นี้ครั้งแรกของพระองค์ รู้สึกชื่นชมประทับใจพระองค์เมื่อได้สบพระพักตร์อย่างใกล้ชิด เนินนานเสียกระทั่งจวบพลบค่ำ ลืมเสวยอาหารเพลาเย็น ประตูห้องเปิดกว้าง และปิดลงอย่างเงียบกริบ โดยที่เจ้าชายเมมเนปทามิทราบ

เม็ตไจสาวผู้เฝ้าประตูหน้าห้อง น้อมคำนับให้แก่ราชินีผู้ปรากฏกาย และถอยก้าวหลังห่างจากนางห้าก้าว ใบหน้าของราชินีแห่งไนล์เชิดสูง ไม่เหลียวมองแก่องครักษ์สาวผู้น้อมกาย เยื้องย่างเท้างามไปยังร่างของเจ้าชาย ผู้กำลังมีอารมณ์สำราญกับหมากเกมส์ที่แสนเบื่อหน่าย และมองเม็ตไจสาวอีกนางด้วยความไม่พึงประสงค์

 

เจ้าช่างไม่ทำตัวสมเป็นรัชทายาทแห่งไคฟุเสียเลยนะ เมมเนปทา ไมเนนหยุดเดินยืนตรง อยู่เบื้องหลังเมมเนปทา เสียงที่ดังไล่หลังชายหนุ่ม ส่งผลให้พระองค์มีอารมณ์สั่นไหว หยุดเล่นหมากรุกกลางคัน คีฟาเงยหน้าขึ้น พบราชินีแห่งไนล์เสด็จมาในห้องของเจ้าชายเมมเนปทา โดยมิมีนางกำนัลติดตาม นางรู้สึกว่าสถานการณ์ภายในห้องแปรปรวนอย่างเด่นชัด

เจ้าเองก็เช่นกันที่แอบลอบเข้ามาในห้องข้าบ่อยครั้ง ทำตัวไม่สมเป็นราชินีแห่งไนล์ เจ้าชายเมมเนปทายอกย้อนกลับ ด้วยอุปนิสัยของนางพยายามเข้าใกล้และผูกสัมพันธ์ ซึ่งไม่เป็นที่ปรารถนาสำหรับเขา

พวกเจ้าทั้งหมดออกไปได้ ไมเนนออกคำสั่ง กวาดแขนขวากว้าง เพื่อไล่องครักษ์ของเมมเนปทา ด้วยอำนาจราชินี คีฟาจึงคลานถอยห่างจากที่นั่งเล่นหมากรุกถึงสิบเก้า แล้วลุกขึ้นกลับไปหยิบอาวุธที่วางไว้ในตำแหน่ง เดินเข้าแถวเรียงรายกับเม็ตไจอีกสี่นาง เพื่อเดินแถวออกจากห้องของเจ้าชายเมมเนปทา

แววตาของคีฟา เหลียวมองเจ้าชายอย่างห่วงใย มิอาจหยั่งรู้ความต้องการของราชินี ประสงค์สิ่งใดกับเจ้าชาย จิตใจเม็ตไจสาวหวั่นไหว ต้องการอยู่อารักขามิต้องการห่างจากพระองค์ด้วยใจรัก

เจ้าไม่มีสิทธิไล่องครักษ์ข้าออกจากอาณาเขตในห้องบรรทม ซึ่งถ้าเจ้าต้องการมีธุระปราศรัย ควรให้พวกนางอยู่จึงจะถูก... พวกเจ้าหยุดเสียตรงนั้น... เจ้าชายเมมเนปทาสั่งก่อนที่เม็ตไจสาวทั้งห้านางจะเดินพ้นประตูห้อง

หน้าแถวเม็ตไจสาวผู้คุมประตูห้องหยุดเดินทันทีเมื่อได้ยินคำสั่ง คีฟาอยู่หางแถวคนสุดท้ายหยุดเก้าเดินตามที่พระองค์ตรัส

ข้าต้องการอยู่กับเจ้าเพียงลำพัง เพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างเราให้ดีขึ้นกว่าเก่า ไมเนนย่อร่างลงแนบเคียงเมมเนปทา คืบประชิดชายหนุ่มที่เฝ้ามองแนบข้าง เมมเนปทามิต้องการให้เฮนน่าตามลำตัวของนาง ติดอยู่บนกาย หรืออาภรณ์ของเขา จึงรีบลุกขึ้นถอยห่างหนี ด้วยเกรงว่าบิดาจะไม่เข้าใจในสถานะภาพยามนี้

สานสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องของเราแน่นแฟ้นอยู่แล้ว ไมเนน... ด้วยเรามีบิดาพระองค์เดียวกัน และเจ้าคือน้องสาวที่ข้ารักและยินดีปกป้องด้วยชีวา... แต่ยามนี้เจ้าคือราชินีแห่งไนล์ มากด้วยบริวารและนางกำนัลพร้อมจะสละชีพเพื่อเจ้า จงสมควรสงวนศักดิ์ของเจ้าด้วยนามของเทวีไอซิส ผู้ปราดเปรื่อง... เจ้าชายเมมเนปทากล่าวเตือนสติ พลางยกสองแขนขึ้นป้องอก กันตัวเองจากนาง พาเรือนร่างอ่อนช้อยลุกขึ้นราวกับต้นไม้เลื่อย

เจ้าช่างมีสำนวนอ่อนหวาน น่าหลงใหลเสียข้ามิอาจปรารถนาจากเจ้ายามนี้ อยู่เป็นสหายข้าก่อนสิ... รอยยิ้มของไมเนนเหยียดกว้างอย่างงดงาม เรือนดวงตาแต้มด้วยเฮนน่าขับเข้มชวนหลงใหล หว่านล้อมด้วยสิเน่แห่งลุ่มหลงในเรือนบุรุษ ไม่อาจทำให้เมมเนปทาสั่นไหวได้ง่าย คีฟารู้สึกหวาดกลัวแทนพระองค์เมื่อได้เฝ้ามองเหตุการณ์นี้ด้วยดวงตาของนางเอง

ข้า... เมมเนปทาไม่อาจหาหนทางหนีจากพระขนิษฐาตัวร้าย ที่พยายามครอบครองจิตใจเขา พระองค์กล้ำกลืนน้ำลายตนอย่างยากลำบาก

พวกเจ้าน่ะ... ไปตามนางกำนัลของข้า สั่งให้พวกนางเตรียมสำรับอาหารมาเผื่อข้ากับเจ้าชาย และข้าจะอยู่เล่นเกมส์กับพระองค์เองไมเนนหันไปออกคำสั่งกับเม็ตไจทั้งห้าให้ปฏิบัติตาม คีฟากัดฟันเล็กน้อย ขบจนสั่นกรามขึ้นไม่เด่นชัด เนื่องด้วยเรือนผมปกปิดบริเวณแก้มด้านข้าง และสีของเฮนน่าอำพรางอยู่

จิตใจนางสั่นไหว เห็นเจ้าชายอยู่กับราชินีมากด้วยเสน่ห์และความงามที่ไม่อาจเทียบได้ คีฟาย้ำเตือนตัวเองว่านางเป็นได้แค่เพียงเม็ตไจเท่านั้น หาใช่นางกำนัล หรือผู้มีสิทธิในราชวังแห่งนี้ ความเศร้าเข้าจับอารมณ์หญิงสาว จวบกระทั่งแววตาสั่นไหวน้ำตาปริมรอบดวงตา นางกระพริบไล่หยดน้ำ และปาดออกโดยมิให้สหายที่เหลือเห็น 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha