น้องเมียเพลียสวาท @1

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 3 : การมาของน้องเมีย - 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เจ้าหล่อนตำหนิพร้อมกับสอนสั่ง จนคนอายุมากกว่าสิบห้าปี ถูกกลายร่างไปเป็นเด็กประถมชั่วขณะ

“อย่าแต่งตัวแบบนี้อีกนะคะ ดาไม่ชอบ”

หลังจากยื่นคำขาดเสร็จ ใบหน้านวลเล็กนั่นก็สะบัดพรืดเดินออกไปจากห้องนอนของเขา ที่เดินเข้าเดินออกเป็นว่าเล่น

“อุแม่เจ้า น้องเมีย หรือว่าแม่กูวะ”

เทพฤทธิ์มองตามหลังเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของแม่สาวอายุยี่สิบที่นุ่งใส่เพียงกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋เสมอหูยังจะเสื้อกล้ามที่รัดรึงจนนมต้มแทบทะลักจากไปนั่น

ทีหล่อนแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้เสียขนาดนั้น ยังมีหน้ามาสั่งสอนเขาอีก

ฮึ่ม! ถ้าไม่เห็นแก่ขายาวๆ ขาวระหงปานนกกระยาง ยังจะอกเอวก้นที่ล้นจากชุดที่สวมใส่ อวดเรือนร่างให้ไอ้น้องชายที่ทำท่าจะสลบไสลใต้กางเกงลุกซู่ขึ้นมาอีกแล้วล่ะก็...เขาก็อยากจะห้ามเจ้าหล่อนไม่ให้นุ่งใส่เสื้อผ้าอย่างนี้เหมือนกัน

แต่บังเอิญว่าเขาชอบนี่นา...ไม่อยากพลาดอาหารตาดีๆ ที่ช่วยปลุกลำชายให้ลุกตั้งเด่

“อู้ย....น้องดา...”

เทพฤทธิ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หันหลังกลับเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะล้วงควักลำเนื้อที่แข็งเด่ตั้งแหน่วนั่นออกมาจากใต้กางเกง นึกถึงความขาวจั๊วะอวบอึ๋มของน้องเมียแล้วหลับตาลง กำมือรอบลำรูดกระถอกกระบอกสูบอันโตของตัวเองเร่งรัว

นึกภาพว่าถ้ายัดหัวบานร่าแดงก่ำนี่เข้าไปดื่มด่ำในปากคอเราะร้ายช่างตำหนิติว่านั่น

กระแทกกระทั้นจนลำโคนชิดเบียดชิดกลีบปากนิ่มให้บู้บี้

บังคับให้เจ้าหล่อนดูดรูดเลียลำร้อนเข้าไปจนลึกสุดคอหอย แล้วกระทุ้งแทงส่ายส่งเข้าไปปิดปากสั่งสอนคนปากดีช่างว่าจ้อยๆ นั่น

“อ่า...อ่า...อ่า...อ๊าก....”

ร่างสูงแอ่นแผ่นหลังร้องลั่นคำราม

หยาดขาวขุ่นข้นพุ่งกระฉูดจากปลายยอดพร้อมกับความเสียวซ่านพล่านแล่นถึงสวรรค์ในบัดดล

ร่างใหญ่ยืนหายใจหอบอยู่ครู่หนึ่ง รูดมือบีบเค้นรีดเร้นพิษค้างลำออกไปให้หมด...เขาปลดปล่อยมากมายทะลักทะลายล้น...อาจเป็นเพราะเก็บกดไม่ได้ปล่อยมานาน หรืออีกทีก็เพราะเด็กมันยั่วนั่นแหละ

ก็อก...ก็อก...ก็อก...ก็อก...ก็อก...ก็อก...

จังหวะหายใจยังไม่ทันเป็นปกติ ก็ได้ยินเสียงเคาะรัวที่ประตูเร่งเร้า

ดวงตาที่ปิดลงอย่างอ่อนแรงเหนื่อยหอบ เปิดขึ้นมาอย่างรำคาญ รีบเก็บไอ้ตัวยุ่งที่ตอนนี้เหี่ยวห้อยหัวตกใส่ไปใต้กางเกง แล้วกดชักโครกโบกมืออำลาทายาทของตัวเอง ที่ไม่ได้กลายร่างจากสเปิร์มเป็นมนุษย์ เดินกระปลกกระเปลี้ยมาเปิดประตู

“เป็นอะไรน่ะพี่ฤทธิ์ร้องลั่นเลย”

“เบ่งขรี้ยู้...”

“อี๋...น่าเกลียด พูดอย่างนี้ต่อหน้าผู้หญิงได้ไง”

“อ้าว! ก็น้องดาถามนี่จ๊ะ จะให้พี่ตอบไปว่ายังล่ะ ขรี้ก็ต้องบอกว่าขรี้”

“เออๆ...ก็นึกว่าเป็นอะไร ตกอกตกใจหมด”

“เป็นห่วงพี่เหรอ?”

ถามไปใจก็ฟูฟ่องขึ้นมาเล็กน้อย

“แน่ล่ะสิ เกิดมีคนมาตายในบ้าน ดาจะอยู่ยังไง กลัวผีนะคะ”

นี่คือน้องเมียเป็นห่วงเขาแล้วหรือ?

“แล้วไง? หาเสื้อในเจอละยัง?”

“ยังเลย ไม่รู้หายไปไหน สงสัยต้องมีไอ้โรคจิตที่ไหนแอบขโมยไปแน่ๆ”

เจ้าตัวทำหน้าบูดบึ้งว่า ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

คนถูกหาว่าเป็นโรคจิตสะดุ้งน้อยๆ

“เสื้อในตัวเก่งด้วย หายไปอย่างนี้ จะใส่อะไร?”

ได้ยินอย่างนั้น สายตาซุกซนก็เลื่อนหลุบลงต่ำในทันที

แล้วก็ปะทะกับความอวบอึ๋มสะบึมใหญ่ ปลายยอดจุกดันเชิดผ้ายืดเนื้อบางนั่นขึ้นมา จินตนาการต่อไปว่า มันจะต้องเป็นสีชมพูจัดเช่นเดียวกับกลีบปากจิ้มลิ้มของคนเป็นเจ้าของแน่

“ดูอะไร?”

น้ำเสียงเขียวตะคอกถาม

เทพฤทธิ์กระชากสายตากลับขึ้นมามองใบหน้าเนียนใสปานนางเอกเกาหลีแทบจะไม่ทันทีเดียว

“ปละ...เปล่าจ่ะ”

“ก็เห็นอยู่ว่าพี่ฤทธิ์จ้องนมน้องดา”

“บ้าน่า...พี่จะจ้องนมดาทำไม ไม่ใช่พวกโรคจิตอย่างนั้นสักหน่อย”

“ก็แล้วไป...ว่าแต่...”

น้ำเสียงอ่อนอ่อยฟังดูหวานเจี๊ยบนุ่มหูขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ชุดชั้นในหายไปวันละตัวสองตัวอย่างนี้ น้องดาไม่มีอะไรจะใส่แล้วนะคะ...พี่ฤทธิ์พาน้องดาไปซื้อใหม่หน่อยสิ”

น้ำเสียงออดอ้อนว่าขึ้นมา พร้อมกับส่งสายตาปิ๊งๆ เข้าใส่ ไอ้เขามันก็ไม่ใช่พวกใจแข็งเสียด้วยสิ

“นะคะพี่ฤทธิ์ วันนี้วันหยุดด้วย ป้าสำเภาก็ไม่มา เราออกไปหาข้าวนอกบ้านกินกันดีกว่านะคะ”

กินกันดีกว่า...โอ้...ได้จริงก็เอายู้

แต่พอเจอสายตาวับวาวจ้องมองคาดคั้น เทพฤทธิ์ถอนหายใจพรวด ผงกหน้าอย่างเสียไม่ได้

“อื้ม...ก็ได้ น้องดารีบไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวเจอกันข้างล่าง”

“พี่ฤทธิ์น่ารักที่สุด”

เจ้าหล่อนยิ้มร่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำท่าเหมือนจะหอมเขา แต่ไม่มีเสียหรอก ยุวดาราชะงักหน้าห่างจากปลายคางสักนิ้วหนึ่งได้

“เตรียมตังค์ไปเยอะๆ นะคะ น้องดาอยากได้อะไรหลายอย่างเลย”

สั่งจบความแล้วร่างอวบอึ๋มนั่นก็รีบหมุนตัวกลับเดินออกไปจากห้องนอนของเขาเร็วรี่

ทิ้งเขาไว้ให้ใจหายใจคว่ำเต้นตุ๊บไม่เป็นส่ำ

เฮ้อ! นึกว่าจะมีลุ้น ตอบแทนบุญคุณมากินอยู่หลับนอนที่บ้านเขาเสียหน่อย เป็นไม่มี

เด็กอกตัญญูเอ๊ย!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha