น้องเมียเพลียสวาท @1

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 5 : มีเหตุผล - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “อือ...ก็ถ้าอะไรที่กูพอจะทำได้ กูก็อยากทำ เพื่อชดใช้กับความรู้สึกผิดในใจ”

“นี่มึงไม่ได้คิดอะไรกับน้องเมียมึงจริงๆ ใช่ไหม?”

ถามเสียงกระซิบอย่างสงสัยจริงๆ

คนถูกสงสัยตาลุก หันขวับมองหน้าเพื่อน

“มึงจะให้กูคิดอะไร?”

“ยังจะมาถามกูอีก ผู้หญิงกับผู้ชาย วัยเจริญพันธุ์ทั้งคู่ อยู่บ้านเดียวกันด้วยกันสองต่อสอง...แล้วน้องเมียมึงก็ทั้งขาว ทั้งอึ๋ม หน้าประถม นมมหาลัยอย่างนั้น มึงไม่คิดเลยสักนิด”

เพราะคบหากันมาตั้งแต่สมัยประถม เลยทำให้ดุสิตสนิทสนมกับเทพฤทธิ์ขนาดที่จะถามคำถามชวนให้ถูกเตะปากแบบนี้ได้

คนถูกถาม ต่อมความดีงามกระตุกวูบเมื่อคำตอบที่แท้จริง มันคาบเกี่ยวกับเส้นศีลธรรมอันดีงาม และไม่สมควรอย่างยิ่งยวด

ในเมื่อยุวดารา เป็นน้องเมีย ที่เขาเห็นเจ้าหล่อนมาตั้งแต่ตัวเท่ามะกอกอย่างที่ว่า เขาจะคิดอะไรได้ นอกจากหื่นอยู่เงียบๆ เก็บเจ้าหล่อนไปฝันหวานฝันเปียกตามเรื่อง

“อื้ม...” ครางเสียงต่ำตอบอยู่ในลำคอ

“งั้นกูจีบได้ไหม?”

สายตาคนถามไม่ได้มองหน้า หากว่ายิงยาวมองไกลไปยังร่างอรชรอ้อนแอ้นที่ยังคงเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ในร้าน

“ไอ้ห่าสิต ริจะกินหญ้าอ่อนหรือมึงน่ะ?”

“อะไร อายุห่างกันแค่สิบกว่าปี”

“น้องดาไม่มองมึงหรอก...แก่”

“อ้าว! ไอ้นี่ ถ้ากูแก่ มึงก็แก่เหมือนกันแหละ อายุเท่ากัน”

“เอ่อ...กูแก่ก็ได้ ถ้าสำหรับเด็กสาวอายุเท่านี้ กูว่ามึงอย่ายุ่งกับน้องดาดีกว่า พ่อตากูหวงจะตาย ยิ่งลูกสาวคนเล็ก ลูกหลงอีกด้วย แค่มึงโผล่หน้าเข้าบ้านไป ว่ามาจีบลูกสาว เป็นโดนลูกซองส่องแน่ กูเอาหัวเป็นประกัน”

“อ้าว! ไอ้นี่...กันท่ากันนี่หว่า?”

“กูไม่ได้กันท่า แต่กูเตือนมึงด้วยความปรารถนาดี และก็เพราะเป็นเพื่อนมึง กูถึงได้รู้เช่นเห็นชาติ ว่ามึงไม่เหมาะกับน้องดาหรอก...ปล่อยให้น้องเขาไปเจอผู้ชายดีๆ เหอะ”

“ผู้ชายดีๆ ยังมีเหลืออยู่หรือวะ กูว่าตายห่าไปหมดโลกนี้แล้ว และมึงรู้ได้ยังไง น้องเมียมึงอาจจะชอบกูก็ได้ ใครจะไปรู้”

ดุสิตว่า ทำหูทำตาแพรวพราวเจ้าชู้

เทพฤทธิ์มองเพื่อนตาขวาง ถึงแม้ดุสิตจะไม่มีเมียเป็นตัวเป็นตน หลังผิดหวังมาจากชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า เลยเข็ดหราบ แต่ไอ้เพื่อนที่นั่งหัวโด่ร่วมโต๊ะนี่ ก็ไม่ได้โสดร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะมันมีสาวที่เลี้ยงดูส่งเสียผูกปิ่นโตอยู่แล้ว

ผู้ชายแบบนี้ เขาให้ตกเกณฑ์ อย่าหวังจะผ่านด่านมาจีบน้องเมียเขาได้เลย เรื่องอะไรๆ ก็ผ่านหมด ยกเว้นเรื่องความไม่ซื่อสัตย์ หลายใจนี่แหละ ที่ทำให้ครอบครัวอัปปางพังทลายมานักต่อนักแล้ว

“ดูสิวะนั่น..เด็กอายุยี่สิบจริงเหรอ?”

“ยี่สิบเอ็ด”

“เออ...นั่นแหละ อกเป็นอก เอวเป็นเอว ก้นงอนเช้งเด้งดึ๋ง น่ากระแทกใส่เป็นบ้า”

คนพูดตาลอยทำหน้าเคลิบเคลิ้ม

“ไอ้สิต ไอ้ห่า นั่นมันน้องเมียกู เลิกพูดจาฟังไม่เข้าหูใส่น้องดาเสียที”

ดุสิตหันขวับมามองหน้าเพื่อนอย่างงง

“ตกลงว่ามึงหึงน้องเมีย”

“เออ...เอ๊ย! กูหวง...เอ๊ย! กูห่วงต่างหาก ที่จะให้ไปยุ่งกับผู้ชายอย่างมึง..”

“ตกลงว่า ทั้งหึง ทั้งหวง ทั้งห่วง”

ดุสิตถามทำหน้าขำ

“เออ...จะเข้าใจว่าไงก็เรื่องของมึง แต่คนนี้กูขอ”

“โอ้...มีขอกันด้วย”

“ขออย่าให้มึงยุ่งด้วย เข้าใจไหม? ไม่งั้นพ่อตาแม่ยายกูเอาตายแน่ อุตส่าห์ฝากฝังมา”

ก็ไม่รู้ว่าถ้าพ่อตาแม่ยายรู้ว่า เขาเก็บเอาลูกสาวสุดที่รักไปจินตนาการลามกในห้องน้ำ จะยังฝากฝังเด็กสาวเอาไว้กับเขาอยู่อีกหรือเปล่า?

เฮ้อ! จะปฏิเสธก็ไม่ได้ เทพฤทธิ์อยู่ในสภาวะ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha