โรสลิน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ตัดสินใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

               

                “ฮัลโหล นาวาอยู่กรุงเทพหรือเปล่า?” ทันทีที่ปลายทางกดรับสายลูกแก้วก็ยิงคำถามใส่โดยไม่ไถ่ถามทักทายกันสักคำ

                “อยู่ครับพี่ลูกแก้วแต่ใจคอจะถามสารทุกข์สุดิบน้องสักคำให้มันชื่นใจก่อนหรือครับแล้วค่อยคุยธุระน่ะ” น่านนาวาแกล้งแหย่ญาติผู้พี่ที่มักจะโทรหาเขาในเวลาที่มีปัญหาเสมอ เขาไม่เคยโกรธหรือหงุดหงิดเมื่อต้องคอยช่วยเหลือยามอีกคนมีเรื่องเดือดร้อนเพราะตัวเองตอนเด็กๆ ก็ได้พี่ลูกแก้วช่วยเลี้ยงดูไม่งั้นก็คงไม่โตมาถึงป่านนี้

                พ่อแม่ของเขาและพี่ลูกแก้วเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เด็กสองคนจึงโตมากับการเลี้ยงดูของปู่และย่า พี่ลูกแก้วหรือนายอิทธิเดชที่ต่อมาเปลี่ยนทั้งเพศและชื่อเป็นอธิชาโตกว่าเขาห้าปีจึงมีหน้าที่คอยดูแลน้องและยิ่งพอปูย่าเสียไปด้วยโรคชราเขาทั้งคู่ก็เป็นเหมือนญาติคนสุดท้ายของกันและกัน

                “ต้องสบายดีสิไม่อย่างนั้นนาวาจะรับสายพี่ได้ยังไง ว่าแต่ช่วงนี้อยากได้นางแบบไหมพี่มีเด็กลูกครึ่งอยู่คนสวยหุ่นดีหน้าตานี่ฝรั่งจ๋าเลย

นะ เด็กมันเดือดร้อนเลยจะช่วยหางานให้แต่ไม่รับงานถ่ายโป๊โชว์เนื้อหนังน่ะสิ” ลูกแก้วพูดเหมือนจะขอคำปรึกษาจากน่านนาวาลูกพี่ลูกน้องที่เป็นช่างภาพฝีมือดีและกำลังมีชื่อเสียงเป็นอันดับต้นๆ ในยุคนี้

                “ตอนนี้ผมมีโปรเจคนู้ดพอดีเลยพี่ถ้าเด็กพี่แก้ผ้าไม่ได้ผมคงต้องขอผ่านอ่ะ” เพราะตอนนี้น่านนาวามีโปรเจคภาพนู้ดสำหรับจัดแสดง

นิทรรศการของตัวเองอยู่พอดี เขาเป็นช่างภาพอิสระที่เดินทางท่องเที่ยวเก็บภาพในที่ต่างๆ ไปเรื่อยทั้งภาพวิว คน สัตว์ หรือสิ่งของเขาก็ถ่ายเก็บไว้หมดถึงเวลาที่เหมาะที่ควรก็เอามาคัดเลือกเพื่อจัดงานแสดงสักที

                “คอนเซปเป็นไงนาวาถ้าพี่กล่อมโรสมันได้ก็อยากให้เด็กมันได้งานชีวิตมันลำบากยายก็แก่น้องก็พิการตอนนี้งานหดเพราะเด็กมันโต

แล้วถ่ายแบบเดิมๆ ลูกค้าก็ไม่เอา ฉันอยากจะส่งไปเล่นละครก็ติดที่น้องมันไปต่างจังหวัดไม่ได้อีก”

                “เด็กพี่นี่ชีวิตดราม่าน่าไปออกวงเวียนชีวิตไม่ก็ฝันที่เป็นจริงนะครับเผื่อจะได้รถเข็นไปเป็นทุนทำอาชีพ โปรเจคนี้ผมยังไม่ได้คิดคอนเซปที่ชัดเจนแต่ตั้งใจไว้ว่าเป็นภาพถ่ายขาวดำใช้กล้องฟิล์มสลับกับกล้องดิจิตอล” น่านนาวาอธิบายเพราะอีกหลายเดือนเขาถึงจะเริ่มโปรเจคตัวนี้ยังมีเวลาคิดให้ตกผลึกอยู่อีกนาน

                “นาวาเด็กฉันต้องได้งานนี้นายถ่ายแบบไม่เห็นหน้าได้ไหมแล้วสัญญาจะช่วยหาสปอนเซอร์ แต่งหน้าทำผมให้นางแบบนายแบบฟรีด้วยเลย” ลูกแก้วทุ่มสุดตัวเพราะอยากจะให้โรสลินมีงานจริงๆ อย่างต่ำๆ งานนี้คงได้ไม่ต่ำกว่าครึ่งแสนมันอาจจะเป็นเงินน้อยนิดสำหรับคนอื่นแต่สำหรับโรสลินเงินก้อนนี้จะใช้ต่อลมหายใจครอบครัวเธอไปได้อีกนาน

        “ผมขอดูนางแบบพี่ก่อนได้ไหมล่ะไอ้เรื่องไม่เห็นหน้าผมพอจะคิดคอนเซปคร่าวๆ ได้แต่ถ้าเด็กพี่หุ่นไม่ดีอย่างที่ต้องการผมก็ต้องผ่าน ที่สำคัญถึงไม่เห็นหน้าแต่เธอก็ต้องกล้าแก้ผ้าให้ผมเห็นงานในสตูไม่มีคนวุ่นวายเพราะพี่ก็รู้ว่าผมเองก็ไม่ชอบให้ใครมาเดินเพ่นพ่านตอนทำงานอยู่แล้ว” น่านนาวาเป็นหนุ่มติสตัวจริงเขาเบื่อความวุ่นวายของช่างไฟและบรรดาทีมงานที่มันเยอะเกินความจำเป็นชายหนุ่มจึงฝึกทำเองทุกอย่างจนในที่สุดก็สามารถทำงานตามลำพังได้

        แต่บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้เมื่อโดนจ้างไปถ่ายงานมันก็ต้องมีทีมงานเยอะแยะวุ่นวายเมื่อก่อนเขาก็จะรอให้คนอื่นทำหน้าที่ของตัวเองจนเสร็จแล้วค่อยเอาตัวเข้าไปทำหน้าที่ของตนแต่เดี๋ยวนี้พอโตขึ้นมันก็ปรับสภาพได้เอง แต่ก็มีสิ่งที่เขาจะไม่ทนก็คือทีมงานไม่มีวินัยเรื่องผิดเวลานั้นเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดสำหรับเขา

        “พรุ่งนี้พี่จะพาโรสไปหาละกันเพราะพี่จะพาน้องไปสมัครเรียนกว่าจะซื้อของกว่าจะอะไรเสร็จก็คงจะบ่ายๆ นาวาไม่มีธุระที่ไหนใช่ไหม”

        “เสร็จแล้วพี่ก็โทรมาก่อนก็แล้วกันครับ” นาวาตัดบทก็พี่สาวที่ตอนเด็กๆเคยเป็นพี่ชาย ก็เล่นพูดเองเออเองมาเสียขนาดนี้ชายหนุ่มจะไปพูดอะไรได้ ที่สำคัญเรื่องที่พี่ลูกแก้วรบกวนเขามันก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรเลย

        “ขอบใจนะนาวารับรองว่าถ้าแกคิดคอนเซปออกพี่จะช่วยหาสปอนเซอร์สุดแรงเลย” ลูกแก้วยิ้มกว้างแม้น้องชายจะยังมองไม่เห็นความจำเป็นเรื่องเงินของเด็กคนนี้แต่ถ้าโรสได้ทำมันจริงๆ เธอจะไม่หักเปอร์เซ็นต์เด็กมันสักแดงเดียว

 

                วันรุ่งขึ้นหลังจากใช้เวลาครึ่งวันเช้าไปกับการสมัครเรียนซื้อของใช้นักศึกษาและซื้อแพมเพิร์สของสายฝนอีกสองลังใหญ่ๆ สองสาวก็ไป

นั่งเติมพลังในร้านข้าวมันไก่ซึ่งระหว่างนั้นลูกแก้วก็บอกข่าวดีให้โรสลินได้รู้

                “พี่รู้ว่าเราไม่อยากจะทำแต่พี่ลูกแก้วคนนี้รับรองเลยว่าคนเดียวที่จะเห็นโรสแก้ผ้าก็คือตากล้องคนเดียว ภาพส่วนที่ออกมาจะไม่เห็น

หน้าโรสเด็ดขาด ค่าตัวเดี๋ยวรอไปคุยวันนี้พี่จะช่วยเรียกให้มันต้องไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นงานนี้พี่ไม่หักเปอร์เซ็นต์เราด้วยนะ”

                “แต่โรส...” หญิงสาวยังคงมีท่าทีลังเล แน่นอนว่าเงินนั้นเธออยากได้แต่การจะให้ไปแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่นเธอบอกตรงๆ ว่ามันทำใจได้

ยากมาก

                “คิดดูว่าเงินจำนวนนี้มันจะทำให้เรากับที่บ้านสบายไปได้หลายเดือนถ้าหากทำดีๆ อาจจะมีงานต่อไปเรื่อยๆ เคยได้ยินชื่อน่านนาวา บวรพงษ์หรือเปล่า คนนี้แหละที่จะถ่ายรูปให้” เด็กสาวตาโตเมื่อได้ยินชื่อช่างภาพฝีมือเยี่ยมถึงเธอจะเป็นแค่นางแบบโนเนมก็ยังเคยได้ยินชื่อเขาเวลาที่ไปทำงาน บรรดานางแบบรุ่นพี่หลายๆ คนพูดกันว่ายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นแบบของน่านนาวาสักครั้งหนึ่งในชีวิต

                “โรสจะทำค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงจำยอมเธอจะต้องแลกระหว่างความอายกับปากท้องของคนที่บ้าน

                    “งั้นพี่จะโทรหานาวาก่อน” จากนั้นลูกแก้วก็ต่อสายหาน้องชายบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะเข้าไปหาพร้อมนางแบบซึ่งพอวางสายเสร็จแล้ว

ก็สั่งข้าวมันไก่ ข้าวมันไก่ทอดรวมถึงก๋วยเตี๋ยวไก่ไปฝากน้องชายคนเดียวของตัวเองด้วย

                “พี่ลูกแก้วซื้อเยอะไปหรือเปล่าคะ” โรสลินมองถุงในมือผู้จัดการส่วนตัวแล้วเอ่ยถามไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายคนนึงจะกินของพวกนี้ได้ทั้งหมด

                “นาวามันกินยังกับยัดนุ่นแค่นี้ไม่รู้จะถึงครึ่งท้องหรือเปล่าเถอะ” พูดแล้วลูกแก้วก็เห็นร้านขายขนมหวานอยู่ระหว่างทางที่จะเดินไปรถ

เธอแวะซื้อขนมอีกหลายอย่างจนพอใจแล้วจึงขึ้นรถขับไปคอนโดของน้องชายในทันที

 

                “ที่นี่หรอคะพี่ลูกแก้ว” โรสลินตาโตเมื่อเห็นคอนโดเบื้องหน้า คอนโดที่พี่ลูกแก้วอยู่เธอว่ามันใหญ่โตและหรูหราแล้วแต่พอมาเห็นที่นี่แล้ว

มันเทียบกันไม่ได้เลย

                “ไว้เห็นข้างในก่อนเถอะนาวามันซื้อสองห้องเอามาทุบติดกันเอาไว้ทำสตูหรูได้อีกค่ะ” พี่ลูกแก้วยิ้มให้กับอาการตื่นเต้นของหญิงสาวถึงจะทำงานกับแสงสีมาหลายปีแต่แม่กุหลาบดอกน้อยยังไม่ประสีประสาไม่เคยได้เปิดหูเปิดตา รับแล้วงานก็ได้แค่ไปเช้าเย็นกลับ รีบกลับบ้านไปช่วยยายดูแลน้องไม่เคยเที่ยวเล่นอย่างเด็กในวัยเดียวกันคิดแล้วมันก็หดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก

               เด็กยังไงก็ยังอยากเที่ยวเล่นไปตามประสาแต่เด็กผู้หญิงตรงหน้าเธอไม่เคยจะมีโอกาสได้ทำเช่นนั้นเลยสักที

 

                ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

               ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

               

                “เมื่อกี้ยังรับสายอยู่เลย หายหัวไปไหนของมันวะ!” อธิชาที่อารมณ์เริ่มเสียเพราะยืนอยู่ตั้งนานน้องชายตัวดีไม่ยอมมาเปิดประตูให้เสียที่

                “ฮัลโหล นาวาฉันยืนรอแกจนขาแข็งแล้วนะไม่ได้ยินเสียงออดหรือไง! ไอ้น้องเวรแกนี่มันจริงๆ เลย” เมื่อทนไม่ไหวลูกแก้วจึงต่อสายตั้งใจจะด่าพอได้ยินอีกฝ่ายทำเสียงฮืดฮาดแถมได้ยินเสียงครางแว่วๆ เลยทำให้เธอรู้ว่าไอ้น้องชายตัวดีมันฟีทเจอริ่งอยู่แน่ๆ มีเวลาตั้งนานทำไมมันไม่ทำให้เสร็จๆ ไปวะ

               “มีอะไรหรือคะ? ถ้าคุณนาวามีธุระโรสว่าเรามาวันหลังก็ได้”

                “นาวามันเอาเสาลงหลุมอยู่รอแป๊บนึงก็แล้วกัน” ลูกแก้วพยายามตอบเลี่ยงๆ พร้อมกับหายใจเข้าออกลึกๆ ช้าๆ เพื่อดับอารมณ์ที่กำลัง

คุกรุ่นอยู่ในใจ

 

             ครึ่งชั่วโมงต่อมาประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดออกมีสองสาวเดินนวยนาดออกมาซึ่งโรสลินจำได้ว่าทั้งคู่เป็นนางแบบหนังสือแนวปลุกใจเสือป่าชื่อดัง ผลงานของทั้งสองคนเป็นที่ฮือฮามากเพราะมันเปิดเผยร่างกายจนไม่เหลืออะไรให้จินตนาการ

 

                “กว่าจะออกมาได้นะไอ้น้องบ้า!

        สิ้นเสียงพี่ลูกแก้วหญิงสาวก็หันหน้าไปยังประตูห้อง ชายหนุ่มรูปงามถึงขนาดที่ผมยาวประป่าของเขามันยุ่งเหยิงยังเห็นว่าเขานั้นหน้าตาดี เครื่องหน้าคมเหมาะเจาะไปเสียทุกส่วน ร่างกายกำยำแถมยังมีผิวสีแทนสวยสวมกางเกงวอร์มตัวเดียวโชว์รอยสักที่ใต้สะดือรำไรกำลังยืนทำหน้าทะเล้นอยู่ที่ปากประตูห้อง

                “ก็พี่มาก่อนเวลาไหนบอกว่าชั่วโมงนึงนี่ผมก็เร่งสุดเอวแล้วนะ” โรสลินจ้องหน้าชายหนุ่มที่พูดเรื่องลามกได้อย่างไม่อายปากพลางหน้า

ร้อนไปถึงหูนี่เขาหน้าด้านหรือเธอหน้าบางเกินไปกันแน่นะ

                “อ้าปากกว้างขนาดนั้นระวังแมลงวันจะเข้าไปไข่นะแม่คุณ” น่านนาวาพูดขึ้นก่อนที่จะรับของในมือพี่สาวไว้แล้วเดินนำเข้าไปในห้อง

โดยมุ่งหน้าเข้าไปในครัวก่อนเป็นอันดับแรก ก็เพราะเขาออกแรงกายบริหารกับสองสาวมาตั้งแต่เมื่อคืนแถมยังมาต่อฉบับเร่งด่วนเมื่อตอนเที่ยงๆ ข้าวปลายังไม่ได้กินอะไรสักอย่างเลยกะว่าจะกินข้าวให้อิ่มก่อนแล้วค่อยเริ่มคุยงานกับพี่สาว

                ว่าแต่เด็กที่พี่ลูกแก้วพามาก็หน้าตาท่าทางดูเข้าท่าอยู่เหมือนกันขนาดแต่งชุดนักเรียนม.ปลายยังดูออกเลยว่าสวย แล้วถ้าไม่นุ่งผ้าจะ

น่าดูขนาดไหนน่านนาวาก็ไม่อยากจะคิดเลย

                “นี่ใจคอจะไม่แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยสักหน่อยรึ น้ำท่าก็ไม่หาให้แขกกินไอ้น้องคนนี้นี่” พี่ลูกแก้วพูดบ่นๆ อย่างไม่จริงจังพร้อมกับเดินมุ่งหน้าไปหาตู้เย็นหลังใหญ่ โรสลินก็ทำได้แค่เดินตามไปห่างๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองไปอยู่ตรงส่วนไหนของห้องที่หรูหราห้องนี้

               “เรียบร้อยสุดแล้วหรือว่าพี่แพ้กล้ามผมจนอดใจไม่ไหว” ชายหนุ่มพูดกับพี่สาวแต่ดันจ้องหน้าของผู้หญิงอีกคนตาไม่กะพริบ

 

“โรสนี่น่านนาวาช่างภาพที่จะถ่ายโปรเจคนี้ให้เราแล้วเขาก็เป็นน้องชายพี่ นาวานี่โรสลินเด็กที่พี่เคยเล่าให้ฟัง” หลังจากนั่งรอให้น่านนาวาสวาปามอาหารอันได้แก่ข้าวมันไก่หนึ่งห่อ ข้าวมันไก่ทอดหนึ่งห่อ บะหมี่ไก่ตุ๋นและลอดช่องน้ำกะทิอีกหนึ่งถ้วยก็ได้เวลาที่จะเริ่มคุยงานกันเสียที

                ดูจากสายตาของน้องชายลูกแก้วก็พอจะรู้ว่าน่านนาวาพอใจในตัวโรสลินมากๆ สงสัยจะต้องขู่ไว้ก่อนเพราะเด็กคนนี้ใสซื่อเกินกว่าที่

ชายหนุ่มจะมาหลอกฟันเล่นๆ ฟรีๆ เหมือนแม่นางแบบพวกนั้น



                “สวัสดีค่ะคุณนาวา” มือขาวกระพุ่มไหว้ชายหนุ่มที่แก่กว่าตามมารยาท

              “อืม... หวัดดี ตกลงแก้ผ้าได้ใช่ไหมเรา?” โรสลินสะดุ้งเฮือกเพราะไม่คิดว่าคำทักทายแรกที่คนแปลกหน้าใช้ทักทายกันมันจะฟังดูแย่ขนาดนี้แล้วแถมยังสายตากะลิ้มกะเหลี่ยที่ชายหนุ่มใช้มองเธอนั่นอีกเล่าเธออายจนไม่รู้จะเอาหน้าไว้ที่ไหนแล้ว


                “...”  


                    โรสลินจ้องหน้าชายหนุ่มที่ตอนนี้เขาแต่งตัวมิดชิดเรียบร้อยดีแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงยังประหม่ากับสายตาของผู้ชายตรงหน้าเหลือเกิน

        “เอ้า! ว่ายังไงฉันไม่มีเวลามานั่งดูเธอทำหน้าโง่ทั้งวันนะ” น่านนาวาพูดเสียงดังออกมาเพราะนิสัยร้ายๆ ของเขามันก็คือชอบเสียงดังโวยวายยามที่มีคนทำอะไรผิดหูผิดตาแต่คนที่รู้จักเขาจริงๆ จะรู้ว่าไม่มีไม่มีอะไร

        “โรสขอโทษค่ะที่ทำให้คุณนาวาเสียเวลา แต่โรสไม่ทำงานนี้แล้วค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเธอยอมรับว่าตกใจกับทีท่าของผู้ชายคนนี้ แม้ที่ผ่านมาแม้จะเจอทีมงานเจ้าอารมณ์มาบ้างแต่ยังไม่เคยมีใครทำท่าเหมือนไม่ชอบหน้าเธอมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเหมือนกับเขาเลยจริงๆ

    เธอถูกพี่ลูกแก้วสอนมาตลอดให้เป็นเด็กนอบน้อมและอดทนเพราะการทำงานตรงนี้ก็เหมือนอยู่ในที่แจ้ง แค่เราวางตัวไม่ดีหรือทำเรื่องเสียงานเพียงแค่ครั้งเดียวเรื่องมันจะถูกถ่ายทอดไปยังบุคคลที่สอง สาม สี่ ห้า ต่อไปไม่มีที่สิ้นสุดและก็แน่นอนว่าทุกครั้งที่มีการบอกต่อเรื่องราวก็จะถูกเสริมเติมแต่งไปเรื่อยๆ จนเนื้อความบิดเบี้ยวไม่เหลือเค้าเดิม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha