โรสลิน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ใจฝ่อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

    “คิดว่าตัวเองเป็นใครกันเวลาเดือดร้อนก็วิ่งหาคนช่วยแล้วจู่ๆ ก็จะล้มเลิกกันง่ายๆ ไม่มีความรับผิดชอบทั้งๆ ที่ใกล้จะอดตายอยู่แล้ว” น่านนาวาสาดวาจาแสบๆ คันๆ เข้าใส่คนตรงหน้าแบบไม่มียั้ง เขาก็ไม่เข้าใจตัวว่าทำไมจะต้องโมโหยามที่เด็กคนนี้ปฏิเสธการทำงานร่วมกับเขา

        นี่ใคร? เขาคือน่านนาวาช่างภาพที่นางแบบแถวหน้ายังต้องมาอ้อนวอนงอนง้อแล้วให้ถ่ายภาพของพวกหล่อนแล้วคนตรงหน้านี้ก็แค่นางแบบโนเนมทำไมถึงทำท่าทีแบบนี้ใส่เขา... เธอกล้าดียังไง!

                “โรสขอโทษค่ะที่ทำให้คุณเสียเวลา” หญิงสาวก้มหน้าจนคางแทบจะชิดติดหน้าอกแล้วยกมือขึ้นพนมอีกครั้งก่อนจะเดินพุ่งตัวไปที่ประตู

                ด้านอธิชาก็นั่งนิ่งเพราะกำลังจับตามองคนทั้งคู่ไม่ว่าจะเป็นน่านนาวาน้องชายที่กำลังโมโหงี่เง่าเพียงเพราะนางแบบปฏิเสธงาน และฝั่ง

โรสลินเด็กในความดูแลที่ไม่เคยจะสู้คนแต่เห็นแบบนี้บทจะดื้อก็เอาเรื่องน่าดู งานนี้ถ้าเป็นมวยก็นับว่าถูกคู่แล้วล่ะ

                  “จะไปไหน!” น่านนาวาตวาดลั่นพร้อมทั้งยื้อยุดฉุดมือหญิงสาวก่อนที่ตัวเธอจะถึงประตูเพียงเสี้ยววินาที

               “โรสจะกลับบ้าน” เสียงสั่นๆ มาพร้อมกับดวงหน้าสวยอาบน้ำตา... นี่เด็กคนนี้ร้องไห้เพราะเขาหรือ?

                “จะร้องทำบ้าอะไร พี่ลูกแก้วผมขอเอาเด็กพี่ไปปรับทัศนคติตามลำพังนะครับ” เขาบอกกับพี่ลูกแก้วที่กำลังนั่งทำหน้าเหม็นเบื่ออยู่บน

โซฟา ถ้าไม่ติดว่าน้องชายพอจะช่วยกู้วิกฤตให้โรสได้เธอจะไม่ปล่อยให้น่านนาวามาดุว่าโรสลินแบบไม่มีเหตุผลอย่างนี้เลย

               “ทำดีๆ หน่อยยัยโรสไม่เหมือนยัยสองคนเมื่อเช้านี้ที่พี่พูดแกคงเข้าใจนะนาวา” แม้ในใจจะเป็นห่วงแต่ก็กลัวใจน้องชายเป็นบ้าเพราะน่านนาวายิ่งผีเข้าผีออกอยู่ด้วย

               “พี่ลูกแก้วช่วยโรสด้วย โรสไม่ไปกับเขานะ!” โรสลินดีดดิ้นพลางแกะมือหนาที่รัดข้อมือเธอไว้จนแน่นหวังให้มันคลายออกบ้างเพราะเธอ

กำลังเจ็บร้าวข้อมือเหมือนกระดูกจะแตกไม่รู้ว่าเขากินอะไรเข้าไปถึงแรงเยอะขนาดนี้

               “ถ้าเธอทำฉันเจ็บรับรองว่าเธอเจ็บตัวแน่” น่านนาวาพูดขู่แค่นั้นโรสลินก็หุบปากฉับหยุดดิ้นหยุดโวยวาย ไม่อยากจะเชื่อตัวเองว่าแค่

สายตาคมๆ ของเขามันจะทำให้เธอรู้สึกเกรงๆ อย่างประหลาด สัญชาตญาณมันบอกกับเธอว่าเขาไม่ใช่คนที่จะเล่นด้วยและไม่ควรเข้าใกล้เป็นอย่างยิ่ง

              “เดินตามมา” โรสมองหน้าพี่ลูกแก้วด้วยสายตาหวั่นๆ แต่เมื่อพี่สาวพยักหน้าในทำนองว่าไม่เป็นไรหญิงสาวก็สูดลมหายใจเข้าปอดพลางปาดน้ำตาที่ค้างอยู่บนหน้าก่อนจะก้าวขาสั่นๆ ตามหลังชายหนุ่มไป

 

               เธอเดินตามเขาไปจนสุดผนังห้องด้านหนึ่งก็พบกับประตูบ้านกว้างที่เปิดไปสู่ห้องขนาดใหญ่ที่มีผนังสีขาว บรรดาไฟมากมายที่ตั้งเรียง

รายกับอุปกรณ์บางอย่างเช่นขาตั้งกล้องทำให้หญิงสาวเดาเอาว่าคงเป็นสตูดิโอถ่ายภาพส่วนตัวที่อธิชาเคยบอกไว้

               “ที่เธอก้าวขาเข้ามาที่นี่แสดงว่ายอมตกลงจะทำงานไปห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วมันใช่เรื่องไหมที่พอถึงเวลาแล้วจะมาดิ้นเร่าๆ ร้องว่าไม่ทำไม่ทำ ถ้าไม่เกรงใจใครก็หัดเกรงใจพี่ลูกแก้วที่อุตส่าห์บากหน้ามาของานให้เธอบ้างสิ” พอได้อยู่ตามลำพังชายหนุ่มก็เริ่มฉะผู้หญิงตรงหน้าทันที

               “โรสขอโทษค่ะถ้าทำให้คุณนาวาโกรธแต่โรสแค่กลัว” โรสลินเลือกที่จะโกหก ความกลัวมันมีแค่เสี้ยวหนึ่งแต่ที่จริงแล้วเธอโกรธที่เขาพูดจาเหมือนดูถูกกันต่างหาก

               “ช่างมันเถอะ... แต่รู้ใช่ไหมว่าภาพที่จะถ่ายเป็นภาพนู้ดซึ่งหมายความว่าเธอต้องแก้ผ้าออกหมด” โรสลินหน้าแดงซ่านแต่ก็พยักหน้าแสดงท่าทีว่าเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

               “ค่าจ้างฉันจะจ่ายให้เธอห้าหมื่นบาทและถ้าภาพเธอขายได้ฉันจะมีส่วนแบ่งให้เธอภาพละสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งมันมากกว่าของนางแบบคนอื่นๆ สัญญาฉันจะร่างให้พี่ลูกแก้วดูก่อนเธอยังมีเวลาตัดสินใจ เรื่องคอนเซปจะไม่เห็นหน้าเพราะพี่ลูกแก้วขอไว้อีกอย่างฉันก็ยังคิดรายละเอียดอื่นๆ ไม่ออกแล้วจะบอกอีกทีก็แล้วกัน แต่ก่อนที่เราจะไปถึงตรงนั้นแก้ผ้าออกฉันจะขอดูรูปร่างหน่อย”

               “เอ่อ ถอดตรงนี้เลยหรอคะ?” น่านนาวาเห็นสีหน้าของโรสลินแล้วก็อยากแกล้งเสียจริง เด็กสาวที่ไร้จริตจะก้านรู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาตรงๆ ยังไม่รู้จักปิดจักบังจนไม่รู้ว่าเธอทันเหลี่ยมทันคนเขาบ้างไหม?

               “ฝั่งซ้ายมือมีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ามีชุดคลุมใหม่อยู่ในตู้ส่วนฝั่งขวาเป็นห้องทำงานของผมไม่จำเป็นก็อย่าเข้าใกล้ช่วยอยู่ห่างๆ ไว้จะขอบคุณมาก”

               โรสลินยืนลังเลอยู่ภายในห้องที่น่านนาวาบอกว่าเป็นห้องแต่งตัว ภายในห้องนี้ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกเงาสูงตั้งแต่เพดานจรดพื้นแถมด้านยังมีห้องน้ำที่แยกออกเป็นห้องอาบน้ำและห้องสุขาอย่างละสามห้อง ดูรวมๆ แล้วมันเหมือนห้องแต่งตัวตามสตูดิโอทั่วไปไม่มีผิด

               มือบางค่อยๆ ปลดชุดนักเรียนที่ตัวเองใส่มาแขวนเอาไว้ก่อนส่วนเสื้อและกางเกงซับในกันโป๊นั้นเธอพับไว้เรียบร้อยใต้ชุดที่แขวนไว้เมื่อครู่จะเหลือก็แต่ชุดชั้นในเรียบๆ ติดกายก่อนจะคว้าชุดคลุมใหม่แกะกล่องออกมาจากถุงที่ติดชื่อร้านซักรีดชื่อดังสวมมันและเดินออกไปหาผู้ชายที่รออยู่ด้านนอกทันที

               “ถอดเสื้อคลุมออกแล้วมานั่งตรงโซฟานี่” น่านนาวาออกคำสั่งมาจากหลังเลนส์กล้อง ชั่วระยะเวลาที่โรสลินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเขาก็จัดการเตรียมสถานที่ง่ายๆ เพื่อเก็บภาพของเธอโดยลากโซฟาขนาดสองที่นั่งออกมาวางไว้แล้วจัดไฟนิดหน่อยที่เหลือก็ตั้งกล้องรอนางแบบ

               โรสลินยังคงสั่นน้อยๆ เมื่อแอร์ที่เย็นยะเยือกกระทบกับผิวที่เปลือยเปล่าที่มีเพียงชั้นในบางๆ ปกปิดของสงวนไว้ทั้งบนและล่าง ร่างที่สูงเพรียวตามแบบฉบับนางแบบแต่ไม่สูงมากแถมยังมีมีเนื้อมีหนังมากกว่านางแบบรุ่นพี่ทรุดกายลงนั่งบนโซฟากำมะหยี่ตัวสวย สองมือกุมไว้บนหน้าตักสองขาก็บีบชิดติดกันจนแน่น

               “เสื้อในกับกางเกงในมันไม่ได้จำเป็นแต่ตอนนี้แค่ทดลองดูเธอถอดแค่ชิ้นบนออกอย่างเดียวก็ได้” ชายหนุ่มพูดพลางกดชัตเตอร์รัวๆ เพื่อเช็คอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อย

 

                “...”

               น่านนาวาลอบมองเด็กสาวที่ทำหน้าตาเลิ่กลั่กเหมือนจะต้องการขอความช่วยเหลืออย่างขำๆ เขาคิดถูกคิดผิดวะที่เอางานของตัวเองมาเสี่ยงกับนางแบบกะโปโล

               “ถอดได้แล้วอย่ามามัวลีลาถ้าเสร็จเร็วเธอก็ได้กลับเร็ว” เพียงคำพูดไม่กี่คำก็ทำให้หญิงสาวเบิ่งตาโต วันนี้เธอไม่ได้ฝากให้ป้าศรีข้างบ้านมาดูสายฝน นี่ก็บ่ายเข้าไปแล้วยายก็คงเมาตามเคยไม่รู้ว่าน้องจะได้กินข้าวกินปลาแล้วหรือยัง

               เมื่อคิดได้ดังนั้นสองมือก็เอื้อมไปทางด้านหลังปลดตะขอเล็กๆ ของเสื้อชั้นในราคาถูกจากตลาดนัดเปิดเผยเต้าตูมเต่งท้าทายสายตาออกมาให้ตากล้องมืออาชีพได้ยลโฉม

               ชายหนุ่มผู้ซ่อนใบหน้าไว้หลังกล้องราคาแพงลอบกลืนน้ำลายลงคอเพราะเขาคิดเอาไว้แล้วว่าเด็กคนนี้ต้องมีของ ก็ขนาดมองนอกร่มผ้าผิวพรรณเธอยังขาวราวกับน้ำนมพอถอดผ้าออกมาก็ได้เรื่อง เพราะมันขาวกระจ่างมีออร่าไปทั้งตัว ยิ่งยอดจุกเล็กๆ สีแดงยังกับเชอรี่นั่นก็ทำให้เขาเผลอจินตนาการอยากจะรู้ว่ารสชาติของมันจะหวานสักแค่ไหน

               น่านนาวาพิจารณารูปร่างของโรสลอนอยู่เงียบๆ พลางกดชัตเตอร์ไปด้วย หน้าฝรั่งยังไงมันก็ออกมาในแนวเซ็กซี่ หน้าอกหน้าใจคู่งามก็ขนาดเหมาะมือ ซูมใกล้ๆ แล้วก็เห็นว่าผิวหน้าขาวๆ นั้นมีรอยกระจางๆ หลายจุดไม่ว่าจะที่แก้ม จมูก

ไม่เว้นแม้แต่เนินอกก็มีกระอยู่ประปรายก็คงเป็นเรื่องธรรมดาของฝรั่งฝั่งยุโรปที่จะมีผิวไม่ละเอียดเท่าผู้หญิงเอเชีย

               “ปล่อยผมแล้วยืนขึ้นค่อยๆ หมุนตัวช้าๆ” สิ้นคำสั่งโรสก็รูดหนังยางมันผมวงหนามาคล้องกับข้อมือไว้ก่อนจะปล่อยผมยาวที่หยิกเป็นคลื่นของตัวเองให้สยายไปตามแผ่นหลังจากนั้นก็ค่อยๆ หมุนตัวช้าๆ ตามที่ชายหนุ่มสั่ง

               “หันหลังแล้วถอดกางเกงในหน่อย” ตาหวานเบิกโตยามได้ยินคำสั่งใหม่เธอตกใจจนต้องหันมาจ้องหน้าเขา

               “ขอดูก้นหน่อยเดียวเสร็จแล้วก็แล้วใส่คืนได้เลย” นี่เป็นอีกครั้งที่คำสั่งดิบๆ ห่ามๆ ทำเอาเธอเขินและอายจนหน้าร้อน จะถอนตัวก็ไม่ได้จะเดินหน้าต่อไปก็ไม่กล้ามันเป็นวินาทีที่อิหลักอิเหลื่อเหลือใจ

               “ฉันไม่ได้อยากจะดูก้นเธอฟรีๆ แต่จะดูว่าทั้งตัวเธอมันมีข้อบกพร่องตรงไหนที่ต้องปรับต้องแก้บ้าง รู้ปัญหาก่อนทำงานจริงจะได้คิดหาวิธีตั้งแต่เนิ่นๆ” เป็นเหตุผลหลอกเด็กที่สุดเท่าที่น่านนาวาคิดออกในตอนนี้แต่ยังไงซะก็ดูเหมือนว่ามันจะได้ผลเพราะโรสลินย่อตัวเอานิ้วเกี่ยวขอบของกางเกงชั้นในสีขาวแบบเรียบๆ ให้รูดลงมาจนถึงเข่าจากนั้นก็ยืนนิ่งๆ ให้เขาเก็บภาพอีกสองสามช็อต

               “ใส่กางเกงในแล้วนอนหงายบนโซฟา” มือเล็กรีบรูดกางเกงชั้นในเข้าที่ก่อนจะทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว เธอนอนหงายกลั้นหายใจยามที่น่านนาวาขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

               “ตอนแรกฉันตั้งใจจะให้ทั้งกล้องดิจิตอลกับกล้องฟิล์มขาวดำถ่ายโปรเจคนี้แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจว่าจะถ่ายภาพสีเป็นหลักแล้วใช้นางแบบที่ไม่แต่งหน้าแต่งตัวอะไรเลยดีกว่าใช้สีผิวจริงๆ หน้าสดไปเลย เสียดายที่เธอไม่อยากให้ถ่ายเห็นหน้าเพราะสีตาเธอแปลก” ชายหนุ่มจ้องตาหญิงสาวที่มันเป็นสีเหลือบแปลกๆ บางมุมมันก็เป็นสีฟ้าแต่บางครั้งมันก็เป็นสีฟ้าอมเขียวๆ

               “โรสยังต้องเรียนถ้าถ่ายเห็นหน้าคงไม่เหมาะแล้วอีกอย่างถ้ายายรู้เข้าหลังตีจนหลังลายขาแตกแน่ๆ” หญิงสาวพูดซื่อๆ เพราะมีสองสิ่งที่เธอกลัวก็คือยายและเรื่องการศึกษารูปภาพแบบนี้คงไม่ส่งผลดีกับอนาคตทางการศึกษาในมหาวิทยาลัยของตัวเธอแน่ๆ

               “อืม... ก็เข้าใจได้จะพยายามก็แล้วกัน แล้วผมนี่สีจริงไหมถ้าเป็นภาพสีอยากจะเปลี่ยนสีมันก่อนหรือเปล่า?” มือหนาปัดปอยผมสีแดงๆ อมส้มที่ร่วงปิดหน้าอกของเธอออกแต่นิ้วเรียวมันก็ดันพลาดไปสะกิดโดนเม็ดเชอรี่สีสวยเข้าให้ปฏิกิริยาหดเกร็งโดยอัตโนมัตินั้นทำให้คนตัวโตชักจะหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง

               “ระ ระ โรสทำสีชั่วคราวให้ได้ค่ะ” โรสลินพูดตะกุกตะกักเพราะตอนนี้ตำแหน่งที่ทางของเธอและเขามันช่างล่อแหลมเสียเหลือเกิน

               “เอียงหน้ามาทางนี้หน่อยทำตาปรือๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่น เออ... ดี แบบนี้แหละค้างไว้”

        หลังจากที่เขาจัดท่าจัดทางแล้วออกคำสั่งให้หญิงสาวแสดงสีหน้าท่าทางตามที่ต้องการแล้วน่านนาวาก็เริ่มรัวชัตเตอร์อีกครั้ง เขาชอบที่เด็กคนนี้ตรงที่เข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อสารและแสดงออกมาตรงกับความต้องการแทบจะทุกอย่างถ้าเธอถ่ายแบบได้ทุกแนวรับรองว่าชีวิตในวงการของโรสลินจะก้าวไปได้ไกลกว่านี้เยอะมาก

               “ลองลุกขึ้นยืนสวมเสื้อคลุมเข้าไปแล้วทำท่าเหมือนกำลังจะปลดออก ให้ชุดมันร่วงหมิ่นๆ อยู่ที่แขน” เขาเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาส่งให้แล้วจัดท่านิดหน่อยถ่ายภาพแล้วสั่งให้เปลี่ยนท่าอีกเรื่อยๆ โดยที่โรสลินก็ตั้งใจทำตามเป็นอย่างดีไม่มีปริปากบ่นออกมาสักคำ

               “ท่าสุดท้ายแล้วหันหลังเอาเท้าข้างนึงเหยียบขึ้นไปบนโซฟาแล้วหันหน้ามามองกล้อง ขยับขาอ้ากว้างอีกนิด อ้าอีกนิดดิหนีบอะไรไว้ล่ะนั่น” น่านนาวาวางกล้องคู่ใจก่อนจะขยับกายสูงใหญ่ไปหาหญิงสาวที่ยืนขาเดียวอยู่บนพื้นแล้วเอามือจับขาข้างที่เหยียบอยู่บนโซฟาให้กางอ้าออก แต่ด้วยอารามตกใจบวกกับท่ายืนที่หลักไม่ดีทำให้เธอเซล้มไปทับน่านนาวาทั้งตัว


                    “โอ๊ย! ยัยเซ่อล้มมาได้”

               “ก็คุณนั่นแหละอยู่ดีๆ ก็มาดึงขามันก็ล้มน่ะสิ” โรสลินหันหน้าไปเถียงแต่ก็ต้องหุบปากกะทันหันเนื่องจากคนที่เธอนั่งทับอยู่ปลายจมูกเขานั้นห่างจากปลายจมูกเธอเพียงแค่นิดเดียว แถมวงแขนแข็งแกร่งของเขายังโอบรอบเอวที่ไร้อาภรณ์กางกั้นสัมผัสแบบเนื้อแนบเนื้อกับกลิ่นหอมแบบผู้ชายทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเธอเต้นแรงเป็นบ้า

               “ปากดีจริงแม่คุณมันน่านักนะ” ไม่ฟังอีร้าค่าอีรมจู่ๆ น่านนาวาก็กดจมูกลงกับแก้มขาวแล้วสูดลมหายใจโกยกลิ่นแก้มใสๆ ของวัยสาวเข้าปอดไปหนึ่งเฮือกใหญ่ๆ

 

                “เฮ๊ย! คุณ”

               “ลุกไปแต่งตัวได้แล้วฉันจะออกไปรอข้างนอก” น่านนาวาคลายวงแขนให้หญิงสาวที่ทำหน้าเหวออยู่ขยับตัวก่อนจะไปเก็บกล้องลวกๆ ปิดไฟแล้วออกไปคุยกับพี่ลูกแก้วทิ้งให้โรสลินเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบงงๆ

                 ที่น่านนาวาจำต้องเลี่ยงออกมาก่อนเพราะเขารู้สึกได้ว่าตัวเองไม่ปกติเขากำลังมีอารมณ์กับนางแบบทั้งๆ ที่ผ่านมานั้นมีสาวสายมากมายดาหน้ามาแก้ผ้าให้ตัวเองถ่ายภาพแต่ไม่มีใครสักคนที่ทำให้เขาปั่นป่วนและตื่นตัวได้มากขนาดนี้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha