โรสลิน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : หัวใจไม่รักดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                    “อันนี้เป็นเสื้อเผื่อเธอจะอยากอาบน้ำเปลี่ยนชุด ของในห้องน้ำใช้ได้ทุกอย่างมีของใหม่อยู่ในตู้หาๆ เอาละกัน พรุ่งนี้เช้าขอทดลองงานก่อนไปโรงพยาบาลด้วยขอกาแฟสักแก้วกับอาหารที่มันอยู่ท้องหน่อยถ้าแปดโมงแล้วไม่ตื่นก็ขึ้นไปปลุกด้วยละกัน ฝันดีนะ จุ๊บ” เมื่อกลับมาถึงคอนโดชายหนุ่มก็ต้อนโรสลินไปยังห้องพักชั้นล่างซึ่งเธอเองก็เพิ่งสังเกตว่าห้องชุดของเขามันมีสองชั้น เมื่อกลางวันที่มาก็อยู่แต่ด้านนอกและในสตูดิโอเลยไม่ทันได้สังเกต

                    เธอเชื่อแล้วว่าน่านนาวาเป็นอันตรายต่อหัวใจอย่างร้ายกาจเพราะหลังจากที่เขายื่นเสื้อผ้าและอธิบายอะไรต่อมิอะไรยาวเหยียด ก่อนออกจากห้องริมฝีปากคมก็โฉบเข้าหาริมฝีปากของเธอเบาๆ มันเป็นสัมผัสที่แผ่วเบาไม่ล่วงล้ำแต่ว่าทำเอาสั่นไปทั้งใจ


                    “คนบ้า”

                    หลังจากยืนนิ่งค้าเป็นเวลานานโรสลินก็หมุนตัวกลับเข้าห้องโดยที่ไม่ลืมจะล็อกกลอนประตูอย่างแน่นหนา หญิงสาวอาบน้ำอาบที่ให้ร่างกายสดชื่นแล้วเข้านอนทันที


                    ด้านน่านนาวาก็ยิ้มอยู่คนเดียวบนเตียงกว้างแก้มแดงจัดกับตาโตที่เบิกกว้างและริมฝีปากนุ่มหยุ่นของหญิงสาวยังติดตราตรึงใจเขาอยู่ เขาชอบคนสวยแต่กับโรสลินมันมากกว่านั้นเขารู้สึกอยากดูแลและอยากปกป้องพอๆ กับที่อยากสำเร็จโทษหญิงสาวบนเตียง

                    เห็นทีจะต้องบอกลาสาวๆ ที่ค้างอยู่ในสต๊อกเพราะอยากจะลองศึกษาหญิงสาวหน้าฝรั่งที่นอนอยู่ห้องข้างล่างอย่างจริงจัง ที่เสนอเงื่อนไขไปแบบนั้นเพราะรู้ว่าตัวเธอคงไม่ยอมรับเงินที่เขาจะช่วยเหลือง่ายๆ เอาเป็นว่าข้อตกลงที่เขาคิดไว้ในหัวมันสมน้ำสมเนื้อวินวินกันทั้งสองฝ่ายแม้ว่าโรสลินจะดูเสียเปรียบอยู่เล็กน้อยแต่ถ้าเธออยากจะเรียกร้องอะไรเพิ่มเติมเขาเองก็ยินดี


                    เช้าวันรุ่งขึ้นโรสลินตื่นเวลาหกโมงเช้าซึ่งเป็นเวลาตื่นตามปกติของเธอตอนอยู่ที่บ้านภารกิจในตอนเช้าของทุกๆ วันคือจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ทำกับข้าวแล้วปลุกสายฝนขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวป้อนข้าวถ้าเธอรีบ จากนั้นจึงไปโรงเรียนโดยไม่ลืมจะฝากน้องไว้กับยายหรือป้าศรี แค่ช่วงนี้ที่ปิดเทอมเธอเลยมีเวลาอยู่กับน้องจะกวนป้าศรีก็แค่เวลาที่ออกไปทำงาน

                    “ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะสายฝน” หญิงสาวทอดอารมณ์จมอยู่ในความคิดของตัวเองไม่นานก็รีบลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาแล้วเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเช้าให้ว่าที่นายจ้างคนใหม่ แต่เมื่อยังไม่มีเมนูในหัวเธอก็เลยสำรวจวัตถุดิบในตู้เย็นเสียก่อน

                    ขนมปังที่ยังไม่หมดอายุ ไข่ แฮม ผักสลัดเล็กน้อยและแยมอีกหนึ่งกระปุกคือสิ่งที่เธอค้นเจอแต่ก็ยังไม่รู้จะทำอะไรจึงเดินกลับไปหยิบมือถือในห้องนอนมาถามอากูจนได้สูตรทำอาหารเช้าง่ายๆ ของสิ้นเปลืองที่สุดในชีวิตเธอคือโทรศัพท์เคลื่อนที่ราคาหลายหมื่นและโปรค่าโทรแบบไม่อั้นและเน็ตไม่อั้นที่พี่ลูกแก้วเป็นคนจัดการให้ เธอได้หาข้อมูลทำรายงานเรียนจบมาได้ก็เพราะเจ้ามือถือเครื่องนี้นี่แหละ

                    ในที่สุดหลังจากเลือกดูเมนูง่ายๆ จากอินเทอร์เน็ตแล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจเลือกทำไข่คน ขนมปังปิ้งและสลัดผัก เธอไม่ถนัดการทำอาหารฝรั่งสักเท่าไรนักเพราะที่เคยทำก็ต้ม ผัด แกง ทอดอาหารบ้านๆ ธรรมดาๆ แต่โชคยังเข้าข้างที่เคยใช้ครัวในบ้านของพี่ลูกแก้วต้มมาม่ามาบ้างจึงไม่มีปัญหาเรื่องการใช้เครื่องครัวไม่อย่างนั้นคงจะขายหน้าแย่

                    ด้านน่านนาวาที่ยืนกอดอกแอบมองผู้หญิงหุ่นสวยกำลังเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในครัวด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาเองเลือกซื้อคอนโดนี้เพื่อใช้เป็นบ้านพักและสตูดิโอแบบส่วนตัวเพราะไม่ชอบให้คนอื่นมาวุ่นวายเวลาทำงาน แต่ตอนนี้เขารู้สึกพอใจมากๆ ที่โรสลินมาอยู่ที่นี่และก็อยากจะตื่นมาเจอเธอคนนี้ทุกๆ วัน

                    ตอนแรกชายหนุ่มตั้งใจจะตื่นสายๆ อ่อยให้เธอมาปลุกแต่เพราะเมื่อคืนได้นอนหลับรวดเดียวยิงยาวก็เลยทำให้นอนเต็มอิ่มและตื่นเร็ว เขาเลยจัดการล้างหน้าล้างตาย่องมาแอบดูคนสวยเตรียมอาหารเช้าดีกว่า แล้วการย่องลงมาของเขามันก็ไม่เสียเปล่าเพราะได้โรสลินในแบบที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นยืนหันซ้ายหันขวาอยู่ในครัวหรูที่เขาเองก็ใช้มันนับครั้งได้

                    ส่วนมากจะใช้ไมโครเวฟอุ่นอาหารสำเร็จรูปมากกว่าจะลงมือปรุงอาหารจริงๆ จังๆ แต่ที่เลือกทำครัวชุดใหญ่มีอุปกรณ์อำนวยความสะอาดครบครันก็เพราะอธิชาพี่สาวคนสวยชอบทำอาหารทุกอย่างในครัวคอนโดเขาจึงออกมาหน้าตาละม้ายคล้ายครัวที่บ้านพี่ลูกแก้วอย่างไม่มีผิดเพี้ยน


                    “เช้านี้ทำอะไรทานล่ะ เธออย่าลืมทำเผื่อตัวเองด้วยรู้ไหม” สัมผัสอบอุ่นที่อยู่รอบเอวทำเอาโรสลินถึงกับสะดุ้ง ก็จู่ๆ น่านนาวาก็เดินมาไม่ให้สุ้มให้เสียงนอกจากเดินมาพูดให้เธอตกใจแล้วแขนของเขายังมาคล้องเอวเธอเอาไว้อีก

                    แผ่นหลังของหญิงสาวแนบไปกับแผ่นอกแน่นๆ ของคนข้างหลังเล่นเอาใจเธอแทบเต้นผิดจังหวะ โรสลินต้องสูดลมหายใจเข้าปอดยาวๆ และผ่อนออกมาช้าๆ หลายๆ ครั้งเพื่อให้มันช่วยระงับความตื่นเต้น

                    “ว่าไงตกลงทำอะไรเป็นมื้อเช้าไอ้ฉันก็ลืมไปซื้อของสดเข้าบ้านไว้วันหลังเราค่อยไปด้วยกันเนาะ” โอยย... หญิงสาวได้แต่ร้องครางในใจ เขาไม่รู้หรือไงว่าไม่ควรเอาตัวมาอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ ลมหายใจอุ่นๆ ที่มาพร้อมกลิ่นมิ้นต์ในยาสีฟันทำให้มือไม้ของเธอสั่นอย่างช่วยไม่ได้ แถมใจทีสั่นอยู่เป็นทุนเดิมพอได้ยินค่ำสรรพนามว่าเรามันก็ยิ่งเต้นตึกตักจนจะทะลุออกมานอกอกอยู่รอมร่อ

                    “ว่าไงอาหารเช้าคืออะไร?” เขาแอบขำกับท่าทางของหญิงสาวเพราะสัมผัสได้อยู่ว่าหัวใจเธอมันเต้นดังมาก ถ้าฟังดีๆ โรสลินก็น่าจะรู้ว่าใจเขามันเต้นรัวพอๆ กับเธอนั่นแหละ ก็ตื่นมาเจอผู้หญิงที่ตัวเองสนใจใส่เสื้อผ้าของตัวเองอยู่ในครัวมันก็อดใจเต้นแรงไม่ได้ แม้เสื้อตัวนี้มันจะเป็นเสื้อยืดธรรมดาๆ แต่เวลามันอยู่บนตัวเธอแล้วเขายอมรักเลยว่ามันเซ็กซี่ขยี้ใจชายเหลือเกิน

                    “มีไข่คน ขนมปังปิ้งแล้วก็สลัดค่ะว่าแต่คุณไปนั่งรอก่อนไหมมันจะเสร็จแล้ว” โรสลินพยายามหาทางเลี่ยง อาหารเสร็จแล้วเหลือแค่จัดใส่จานส่วนกาแฟเธอนั้นยังไม่ได้ชงเลย

                    “กาแฟยังไม่ได้ชงใช่ไหมงั้นเดี๋ยวฉันทำเองเธอจะเอาหรือเปล่า” น่านนาวาจำใจปล่อยมือจากเอวบางเพื่อไปชงกาแฟ

                    “ไม่ค่ะโรสไม่เคยดื่มกาแฟ” น่านนาวาพยักหน้าว่ารับรู้ก่อนจะเดินไปที่เครื่องชงกาแฟสดราคาเหยียบครึ่งแสน จัดการชงกาแฟให้ตัวเองจากนั้นก็เดินไปหยิบนมในตู้เย็นมาเทใส่แก้วให้หญิงสาว

                    “ทานเสร็จแล้วเราจะไปโรงพยาบาลกันนะแต่เธออยากจะกลับไปที่บ้านก่อนหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามระหว่างที่หยิบขนมปังปาดไข่คนส่งเข้าปากส่วนคนตรงหน้าเขายังนั่งนิ่งแต่จ้องหน้าแบบตาไม่กะพริบ

                    “เอ่อ อร่อยไหมคะ?” เธอถามกลับโดยที่ยังไม่ได้ตอบคำถามเขาเพราะเป็นกังวลในรสชาติก็อาหารพวกนี้เธอเคยทำเป็นครั้งแรก

                    “อร่อยรสชาติดีมากเธอเองก็กินซะแล้วดื่มนมนี่ด้วย ฉันมันกินง่ายอยู่ง่ายถนัดอะไรก็ทำแบบนั้นดีกว่ากับข้าวที่เธอกินอยู่ที่บ้านนั่นแหละ” น่านนาวาพูดเสียงเรียบๆ โดยที่ไม่หยุดโกยอาหารเข้าปาก เขาใช้เวลาไม่นานในการจัดการไข่คนและขนมปังและตอนนี้กำลังใช้ส้อมจิ้มสลัดผักทาน

                    “แล้วเอาไงจะกลับบ้านหรือไปโรงพยาบาลเลย?”

                    “กลับบ้านก่อนค่ะโรสต้องกลับไปดูยาย” หญิงสาวบอกก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาทานอาหารในส่วนของตัวเอง


                    น่านนาวาเดินตามโรสลินเข้าไปในบ้านไม้ชั้นเดียวเก่าๆ ที่สภาพแทบจะดูไม่ออกว่ามันเป็นบ้านพลางคิดว่าอยากจะพาตัวเธอไปอยู่กับเขาเสียวันนี้ แต่มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะเธอมีทั้งยายและน้องต้องดูแลบ้านหลังนี้ถึงจะมีรั้วรอบขอบชิดแต่มันก็ดูไม่มีความปลอดภัยแม้แต่นิดเดียว


                    “ยาย ยายจ๋า ยายอยู่ไหน” โรสลินเดินไปทั่วบ้านหลังเล็กปากก็ตะโกนเรียกหายายนวลใจไปด้วย

                    “สงสัยยายไปช่วยงานเขาที่ตลาดคุณรออยู่นี่ก่อนได้ไหมฉันจะไปหายายก่อน” เมื่อคิดได้ว่าในวันนี้ตลาดมีงานเธอจึงจะไปตามหายายที่นั่น ยายคงจะตื่นไปช่วยงานแต่เช้าส่วนเรื่องน้องป้าศรีก็คงบอกแล้วว่าเธออยู่ดูแลแกก็เลยวางใจ

                    “เธอจัดของเตรียมไปโรงพยาบาลเลยดีกว่าเดี๋ยวฉันพาไปหายายเอง” ชายหนุ่มเสนอความเห็นเพราะวันนี้โรสลินยังมีอะไรต้องทำอีกหลายอย่างแล้วเรื่องการไปโรงพยาบาลก็เป็นภารกิจสำคัญของวันนี้

                    “ถ้าอย่างนั้นคุณรอฉันตรงนี้นะคะขอโทษที่ไม่มีโซฟานุ่มๆ ให้นั่งแต่พื้นไม้นี่สะอาดดีค่ะฉันรับรองได้” เพราะกลัวว่าน่านนาวาจะรังเกียจบ้านเก่าๆ โทรมๆ เธอจึงยิ้มสู้แล้วพูดให้เขาวางใจว่าพื้นบ้านนั้นสะอาด แต่เธอคงไม่รู้ว่าน่านนาวาไม่คิดรังเกียจหรือดูถูกชายหนุ่มแค่เขาประหลาดใจนิดหน่อยว่าเธออยู่อาศัยในบ้านเก่าๆ ที่มันดูไม่คุ้มฟ้าคุ้มฝนหลังนี้จริงๆ หรือ?

                    “เดี๋ยวฉันนั่งรอตรงนี้แหละเธอไปเก็บของเถอะ” พูดจบก็ทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นบ้านหน้าเฉยและรอไม่นานโรสลินก็หิ้วกระเป๋าใบโตออกมาจากห้องที่คาดว่าจะเป็นห้องนอนของเธอเอง


                    “เธอจะไปเฝ้าน้องหรือว่าจะย้ายบ้านกันเนี่ย!” กระเป๋าใบโตที่เธอถือมันหนักจนตัวเอียงไปข้าง น่านนาวาทนไม่ได้เลยลุกพรวดพราดมาคว้ากระเป๋าไปถือเอาไว้เอง

                    “ที่โรงพยาบาลมันไม่ได้มีของใช้ทุกอย่างไว้ให้หรอกนะคะเราต้องเตรียมไปเองให้มันพร้อม ไปหายายกันเถอะค่ะแล้วจะได้ไปโรงพยาบาลไม่รู้ป่านนี้สายฝนจะเป็นยังไงบ้าง” เธอเข้าใจว่าชายหนุ่มคงชินกับโรงพยาบาลเอกชนที่มีทุกอย่างพรักพร้อมเขาคงไม่รู้ว่าในโรงพยาบาลของรัฐนั้นมันต่างออกไป

                    “เธอก็ปิดบ้านให้ดีๆ อย่าลืมปิดฟืนปิดไฟด้วยมันอันตราย” คนตัวโตกว่าสั่งเหมือนกับว่าเธอเป็นเด็กน้อยไม่รู้ความแต่สีหน้าจริงจังและคำพูดแบบนี้เธอจะมโนว่าเขาเป็นห่วงจะได้ไหมนะ

                    “ไปเถอะค่ะโรสปิดเรียบร้อยแล้ว”


                    ที่งานทำบุญในตลาดยายนวลใจอยู่ที่นี่และกำลังช่วยกันตักอาหารใส่สำรับจัดเตรียมไว้ให้พระ พอโรสลินปรากฏตัวพร้อมกับชายหนุ่มรูปงามผู้คนก็มองตามกันเป็นตาเดียวไม่มองเปล่าแถมยังหันหน้าไปซุบซิบกันอีกด้วย


                    “โรสเอ็งกินข้าวกินปลามารึยังยายมาช่วยคุณนายเขาตั้งแต่เช้าศรีมันมาบอกแล้วว่าเมื่อคืนอีจินมาสร้างเรื่อง แล้วน้องเป็นยังไงบ้างล่ะลูก” ยายนวลตะโกนถามเสียงดังยิ่งทำให้คนแถวนั้นยิ่งหันมามองมากขึ้นอีก

                    “หวัดดีจ้ะยาย น้องนอนสังเกตอาการเมื่อวานสายฝนชักไม่นานเลยไม่น่าเป็นห่วง” ระหว่างที่ฟังหลานสาวพูดตาที่ฝ้าฟางก็มองเห็นผู้ชายหล่อเหลาแต่งตัวดูดียืนอยู่หลังหลานตัวเอง

                    “นั่นมากับใครผัวเอ็งหรือโรส?” ได้ยินคำถามยายหลานคนกลางก็สะดุ้งสุดตัวผิดกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังที่ยิ้มจนแก้มแทบแตก

                    “ไม่ใช่ยายคุณน่านนาวาเป็นเจ้านายคนใหม่ที่โรสเล่าให้ฟังไง” หญิงสาวมัวแต่แก้ตัวเลยไม่เห็นว่าชายหนุ่มที่เป็นเป้าของการสนทนาขยับมายืนข้างๆ เธอเรียบร้อยแล้ว


                    “สวัสดีครับคุณยาย” น่านนาวาทำความเคารพหญิงสูงวัยด้วยท่าทางที่นอบน้อม

                    “ไหว้พระเถอะพ่อคุณแล้วมายังไงไปยังไงล่ะถึงมากับไอ้โรสมัน” ยายนวลก็ถามไปตามประสาคนแก่ที่เป็นห่วงหลานสาวนางไม่เคยเห็นหลานสาวสนิทกับผู้ชายคนไหนถึงขนาดพามาบ้านมาช่องก็เลยแอบเป็นห่วง

                    “ผมไปรับโรสที่โรงพยาบาลมาครับพอดีพี่ลูกแก้วฝากไว้ให้ช่วยดูแลระหว่างที่เขาไม่อยู่ ผมเป็นน้องชายพี่ลูกแก้วครับ”

                    “อ๋อ เป็นน้องชายคุณลูกแก้วยายก็วางใจถ้าอย่างนั้นรีบไปดูน้องกันเถอะลูกเดี๋ยวยายจะเก็บกับข้าวไปฝาก ของกินมีเยอะแยะคงประหยัดไปได้หลายวัน” ยายนวลยิ้มกว้างจนเห็นรอยย่นยับบนใบหน้าแทบจะทุกริ้ว ใครๆ ก็รู้ว่าคุณนายเจ้าของตลาดนั้นแกใจดีเวลาที่ทำบุญมักจะทำอาหารเผื่อชาวบ้านร้านตลาดแบบไม่อั้นที่สำคัญคือแกจ้างร้านข้าวร้านก๋วยเตี๋ยวให้มาทำแจกคนทั้งวันใครจะเอากลับไปบ้านเท่าไหร่ก็ไม่ว่าไม่หวง

                    “ยายก็เก็บแช่แข็งไว้นะจะได้กินได้หลายๆ วัน งั้นโรสไปดูน้องก่อนนะยาย”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha