โรสลิน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : แม่บ้านส่วนตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            “โรสพรุ่งนี้เธอแวะมาที่คอนโดตอนบ่ายๆ นะวันมะรืนนี้ฉันมีงานที่สตูดิโอ” หลังจากที่สายฝนออกจากโรงพยาบาลได้สามวันน่านนาวาก็โทรตามเธอเพราะว่าเขามีงานถ่ายแบบที่สตูดิโอซึ่งโรสลินก็จะได้ฤกษ์เริ่มงานของตัวเองเสียที

หลายวันที่ชายหนุ่มหายไปนี้เขาไปคุยรายละเอียดงานถ่ายโปสต์การ์ดและโปสเตอร์เพื่อประชาสัมพันธ์องค์กรแห่งหนึ่งโดยรุ่นพี่ที่สนิทกันติดต่อเข้ามาเขาเลยรับเพราะถือว่าช่วยเหลือกัน

งานนี้ถ่ายในสตูธรรมดาแล้วทางทีมงานจะรับไฟล์ภาพไปตกแต่งตัดต่อเอาเองซึ่งคงใช้เวลาถ่ายไม่เกินสองวันและการที่เขาโทรหาโรสลินเพราะต้องการให้เธอมาดูแลทีมงานที่สตูดิโอเลยต้องโทรตามกันไปซื้อข้าวซื้อของจำพวกน้ำดื่มกับของว่างเตรียมไว้ล่วงหน้า

“ได้ค่ะคุณนาวาแล้วโรสต้องทำอาหารให้ทีมงานด้วยไหมคะ” เพราะตัวเองไม่ถนัดเรื่องทำกับข้าวยากๆ เลยกลัวว่าจะทำได้ไม่ดีพอการถามเขาก่อนจึงเป็นเรื่องที่ควรทำ

“ทำแค่ข้าวเช้าของฉันนอกนั้นก็สั่งข้าวกล่องเอาที่คอนโดนี่แหละไม่ได้มีนางแบบมืออาชีพมันเป็นงานถ่ายโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ของหน่วยงานคงไม่มีใครเรื่องมากหรอก” น่านนาวาพูดเรื่อยๆ เพราะงานนี้เขาไม่คิดค่าตัวให้จ่ายแต่ค่าเช่าสตูดิโอแบบเหมาแล้วคงจะไม่มีใครกล้าเรื่องมากหรอก

“ถ้าอย่างนั้นโรสจะออกไปตอนเที่ยงนะคะ” โรสลินบอกกับน่านนาวาก่อนจะวางสาย เธอมีเรื่องต้องจัดการอีกหลายอย่างก่อนจะถึงพรุ่งนี้ทั้งฝากสายฝนไว้กับป้าศรีแล้วก็คราวนี้คงต้องฝากยายด้วยเพราะยายนวลกำลังเป็นไข้อ่อนๆ ใจจริง

เธออยากพายายไปหาหมอใจจะขาดแต่ติดที่ว่าเจ้าตัวไม่ยอมไปนี่สิ

 

“ป้าศรีพรุ่งนี้โรสรบกวนฝากน้องกับยายด้วยนะจ๊ะพอดีมีงานตอนเที่ยง” หญิงสาวยืนเกาะรั้วบ้านรอหญิงสูงวัยข้างบ้านที่เพิ่งกลับมาจากตลาดพอเห็นร่างท้วมลงมาจากมอเตอร์ไซค์รับจ้างเธอก็ปรี่เข้าไปช่วยขนของอย่างที่เคยทำบ่อยๆ โดยที่ป้าศรีไม่ต้องเอ่ยปากไหว้วานเลยด้วยซ้ำ

“แล้วจะกลับกี่โมงกันลูก” ป้าศรีถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ตัวนางเองก็หาเช้ากินค่ำฐานะไม่ได้ดีไปกว่าเด็กสาวตรงหน้าแต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แค่นี้ก็ยังคอยแบ่งปันและเอื้อเฟื้อให้นางเสมอไม่ว่าจะในเรื่องของน้ำจิตน้ำใจหรือว่าเงินทอง ในยามป่วยไข้แค่บอกคำเดียวโรสลินก็พานางไปหาหมอทันที

“โรสก็ไม่รู้จ้ะแต่จะพยายามไม่ให้เกินสองทุ่มพอดีตอนนี้ได้งานใหม่ด้วยอาจจะกวนป้าศรีหลายวัน” โรสลินเอ่ยปากด้วยความเกรงใจ

“ไม่เป็นไรป้าดูให้ได้แต่ต้องหลังจากขายของที่ตลาดล่ะนะ ว่าแต่นังจินมันมาบ้านอีกไหมตั้งแต่เกิดเรื่อง” เพราะป้าศรีมีอาชีพขายกับข้าวที่ในตลาดเปิดร้านตั้งแต่เช้ามืดพอเที่ยงๆ ก็ขายหมดถึงจะว่างมาช่วยเธอดูน้องได้

“ได้เงินไปพันห้าคงจะอยู่ได้แค่ไม่กี่วันแต่ที่ยังไม่มาเพราะคงอยากให้เรื่องซาไปก่อน ยังไงป้าช่วยดูให้โรสหน่อยนะถ้าน้าจินมาตอนไม่มีคนอยู่กลัวว่าสายฝนจะโดนตีอีก”

“ถ้าป้าเจอมันจะบอกเอ็งละกันแต่เดี๋ยวจะให้ไอ้เอกมันช่วยดูด้วยอีกทาง” พี่เอกที่ป้าศรีพูดถึงคือลูกชายคนเดียวของแกที่ขับวินอยู่ เวลาสายฝนชักก็ได้พี่เอกนี่แหละที่เอารถออกพาน้องไปส่งโรงพยาบาล

“โรสของคุณป้าศรีจริงๆ จ๊ะ”

“ข้าก็เห็นเอ็งมาตั้งกะตัวแดงๆ ทั้งหมอกกับฝนข้าก็รักเหมือนลูกเหมือนหลานลำพังสายหมอกกับโรสป้าไม่ห่วงหรอกเพราะเอาตัวรอดได้จะห่วงก็แต่สายฝนที่เกิดมาในท้องแม่ใจยักษ์ใจมารอย่างอีจินมัน” ป้าศรีเสียงเข้มขึ้นเมื่อพูดถึงผู้เป็นน้า จินตภานั้นคนแถวนี้เขารู้ไปทั่วเรื่องที่น้าทำไว้กับสายฝนแต่ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งเพราะกลัวน้าจินจะตามไปแหกอกเอา

“โรสพยายามจะทำให้น้องมีชีวิตที่ดีจ้ะสายฝนเกิดมาพิการแกก็ได้ใช้กรรมแล้วต่อจากนี้น้องน่าจะได้มีความสุขกับเขาสักที”

“คนดีพระคุ้มครองลูกป้าเชื่ออย่างนั้น”


“คุณนาวา โรสมาถึงแล้วค่ะ” เมื่อหญิงสาวเดินทางมาถึงคอนโดหรูในเวลาเที่ยงสี่สิบห้าโรสลินก็ต่อสายหาชายเจ้าของห้องในทันทีซึ่งเขาก็รับสายแทบจะทันทีเหมือนกัน

หลังจากที่ยืนรอประมาณสิบนาทีน่านนาวาก็เดินลงมาพร้อมสาวสวยหนึ่งคนโรสลินยื่นมองเขาและเธอบอกลากันด้วยการหอมซ้ายหอมขวาและจูบปากกันอย่างดูดดื่มไม่มีทีท่าว่าจะอายผู้คนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

 

“โรส! ตามมาสิ”

ชายหนุ่มเรียกเสียงดังจนหญิงสาวเผลอสะดุ้งแต่ก็รีบสาวเท้าไปหาเขาซึ่งชายหนุ่มก็เดินนำเธอไปที่รถยนต์คันหรูที่เธอเองเคยนั่งมาหลายครั้งแล้ว

“เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปซื้อของช่วยเลือกเครื่องดื่มทั้งร้อนทั้งเย็นมาใส่ตู้แช่ไว้หน่อยแล้วก็พวกของว่างเล็กๆ น้อยๆ” พอขึ้นรถได้น่านนาวาก็เริ่มสั่งงานทันที

“ทีมงานทั้งหมดกี่คนคะ” เธอถามพลางหยิบโทรศัพท์มาจดโน้ตสิ่งที่เขาสั่งลงไป พร้อมทั้งจดรายการของที่คาดว่าจะซื้อลงไปในนั้นด้วย

“ไม่เกินสิบรวมนางแบบด้วยเธอน่าจะรู้ว่าฉันไม่ค่อยชอบคนวุ่นวาย” แม้ตั้งใจจะทำสตูไว้ถ่ายงานแบบส่วนตัวแต่สุดท้ายก็เลี่ยงไม่พ้นต้องทำงานกับคนเยอะๆ จนได้

“งั้นโรสจะเตรียมพวกน้ำผลไม้ น้ำอัดลม กาแฟ นมแล้วก็น้ำเปล่าใส่ตู้แช่ส่วนเรื่องดื่มชงร้อนก็เป็นกาแฟแล้วก็ชานะคะ” เมื่อนั่งนิ่งคิดรายการเครื่องดื่มที่ต้องซื้อเสร็จแล้วเธอก็หันไปบอกเขาเป็นจังหวะเดียวกันกับที่สายตาคมของน่านนาวาหันมามองเธอพอดี

“เลือกเลยงบไม่อั้นว่าแต่เมื่อเช้าเธอมายังไง?” ด้วยสภาพของโรสลินที่ผมหางม้าที่มัดไว้ต่ำๆ ที่ท้ายทอยมีปอยหลุดลุ่ยกับหน้าที่มันแผล็บจนแทบจะทอดไข่ได้ทำให้ชายหนุ่มอดสงสัยว่าเธอเดินทางมาหาเขาด้วยวิธีไหนกัน

“มารถเมล์ค่ะ” หญิงสาวบอกอย่างภาคภูมิใจแต่คนฟังหน้าบึ้งไปแล้วเรียบร้อย

“วันหลังนั่งแท็กซี่มาค่ารถมาเบิกเอา”

“แต่ว่า...”

 

“ไม่มีแต่!

โรสลินสะดุ้งเฮือกเมื่อน่านนาวาพูดเสียงดังจนดูเหมือนดุทำให้หญิงสาวเลือกที่จะเงียบแทนเพราะกลัวไปเองว่าจะทำให้เขาไม่พอใจมากขึ้นไปกว่านี้

 

“เลือกเลยนะว่าจะซื้ออะไรบ้าง” น่านนาวาทำหน้าที่เข็นรถเข็นตามก้นโรสลินต้อยๆ ปล่อยให้หญิงสาวเลือกนั่นดูนี่เปรียบเทียบราคาเครื่องดื่มบรรจุกระป๋องและกล่องหลากหลายประเภทและหลากหลายยี่ห้อ หญิงสาวกำลังเลือกน้ำผลไม้โดยอ่านข้อมูลบนฉลากเทียบกันทั้งคุณค่าทางโภชนาการและราคาแล้วตัดสินใจเลือกสิ่งที่มีคุณค่าทางโภชนาการมากกว่ามาใส่ตะกร้าไว้

เพราะชายหนุ่มที่เข็นรถตามหลังอยู่นั้นบอกว่ามีนางแบบสี่คนและทีมงานส่วนมากคงจะเป็นผู้หญิงเธอจึงเลือกน้ำผลไม้และนมถั่วเหลืองมากกว่าพวกน้ำอัดลมบรรจุกระป๋องซึ่งมีแต่น้ำตาล โรสลินที่ถนัดในการเลือกซื้อของเพราะสายฝนนั้นต้องกินแต่อาหารที่มีประโยชน์เธอจึงต้องอ่านข้อมูลทางโภชนาการที่ติดไว้ข้างกล่องเสมอ

“เอาขนมอะไรดีคะ” เมื่อเลือกเครื่องดื่มเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินนำไปเลือกขนมในแผนกเบเกอรี่เดินวนอยู่สองรอบก็ยังเลือกไม่ได้สุดท้ายก็ต้องเดินกลับมาถามเอากับเจ้าของเงิน

“อย่าตอบว่าอะไรก็ได้เด็ดขาดค่ะ” โรสลินพูดเหมือนจะรู้ความคิดเขาก็ถ้าเธอคิดออกแล้วจะเดนมาถามทำไมกัน

“เอาขนมที่ไม่เสียง่ายมีอะไรบ้างเพราะซื้อครั้งเดียวจะได้กินไปสองสามวันเลย”

“ถ้าอย่างนั้นคุกกี้กับขนมปังกรอบนะคะที่คอนโดคุณมีกล่องพลาสติกหรือโหลแก้วใบใหญ่หน่อยหรือเปล่าโรสจะเอาไปใส่ขนม” เมื่อตัดสินในแล้วหญิงสาวก็เกินกลับไปเลือกขนมได้คุกกี้เนยสดกับคุกกี้ช็อกโกแลตชิปแถมด้วยขนมปังกรอบรสเนยน้ำตาลกับรสกระเทียมหลายถุงใหญ่

“ฉันก็ไม่รู้ว่ามีหรือเปล่าเธอไปเลือกซื้อเอาและกันแล้วก็อย่าลืมซื้อของสดไปทำอาหารให้ฉันด้วยล่ะ”

และหลังจากเดินเลือกของไปทั่วซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นเวลากว่าสองชั่วโมงโรสลินก็ได้ทุกอย่างที่เธอต้องการแถมน่านนาวาก็ควักกระเป๋าตังค์จ่ายโดยที่ไม่บ่นสักคำและที่สำคัญคือเขาช่วยยกของอย่างขยันขันแข็งให้เธอยกเพียงแต่อาหารสดที่เหลือนั้นเขาจัดการด้วยตัวเองทั้งหมดเลย

เห็นแบบนั้นโรสลินจึงปลีกตัวไปจัดของสดเข้าตู้เย็นพร้อมกับล้างทำความสะอาดกล่องที่ซื้อมาเตรียมใส่ขนมเมื่อน่านนาวาขนของทั้งหมดขึ้นมาเสร็จแล้วเธอจึงย้ายตัวเองไปจัดตู้แช่ทางด้านในสตูดิโอ

 

“เหนื่อยไหมโรส?” โรสลินถึงกับสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ ชายหนุ่มเจ้าของสถานที่ก็มายืนประชิดติดหลังพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ของเขากำลังเป่ารดต้นคอของเธออยู่

“มะ มะ ไม่ค่ะ” เธอพูดพร้อมพยายามเบี่ยงตัวหนีแต่วงแขนแข็งแกร่งก็ตามมาเกี่ยวเอวคอดของเธอไว้

“แต่ฉันเมื่อยจังน้ำพวกนี้มันหนักเป็นบ้า” เสียงพูดเหมือนจะอ้อนๆ สะกดหญิงสาวให้ยืนนิ่งเพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน

“โรสทำอาหารเย็นให้ไหมคะ? คุณนาวาคงจะเหนื่อยทานอะไรสักหน่อยน่าจะดีขึ้นค่ะ” โรสลินพยายามหาทางเลี่ยงแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งซ้ำสองเมื่อริมฝีปากทั้งอุ่นทั้งชื้นของคนที่กอดเธอจากทางด้านหลังประทับลงตรงบริเวณต้นคอของเธอ

“ฉันโทรสั่งแล้ววันนี้ยังไม่ต้องทำหรอกเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ถ้าจะให้ดีเธอนวดหลังให้ฉันหน่อยได้ไหมโรส” เสียงกระซิบของชายหนุ่มมันฟังดูน่าขนลุกแถมตอนที่พูดจบเขายังแกล้งเป่าลมรดหูเธอแล้วเดินออกจากสตูไปหน้าตาเฉยทำเอาหญิงสาวต้องยืนตั้งสติอยู่เป็นนานกว่าจะลากขาตามเขาออกมาได้

 

น่านนาวานั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาตัวโตในท่าสบายๆ พอเขาเห็นโรสเดินออกมาจากสตูก็ขยับกายขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนแล้วตบที่บ่าตัวเองสองสามทีเพื่อแสดงให้หญิงสาวรู้ว่าเขาต้องการอะไร

เธอจึงเดินไปที่โซฟาตัวโตอย่างลอยๆ เพราะยังไม่หายตกใจกับท่าทางของน่านนาวาที่ทำกับเธอข้างในสตูดิโอ ซึ่งเขาอาจจะทำมันเพราะความอยากรู้อยากลองหรือจะอยากแกล้งเธอก็ไม่อาจรู้ได้ โรสลินได้แต่สะบัดหัวอยู่ทางด้านหลังน่านนาวาที่พิงอยู่กับที่เท้าแขนจากนั้นก็ลงมือนวดบ่าตามให้ที่เขาต้องการ

“มันก็คงเหมือนกับเวลานวดให้ยายละมั้ง” เธอคิดในใจระหว่างที่มือก็ไล่กดตามแนวกระดูกต้นคอเขาไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่กล้าจะลงน้ำหนักมากเพราะถ้าชายหนุ่มคอเคล็ดขึ้นมามันจะไม่คุ้มกัน

 

“ซี๊ดด... ออกแรงอีกนิดนึงก็ได้”

น่านนาวาครางเมื่อมือเล็กของโรสลินกดเข้าถูกจุดยิ่งเวลาเธอขยี้นิ้วลงบนเส้นตึงๆ บนบ่าเขาก็อยากจะครางออกมาดังๆ เสียทุกครั้ง

“ถ้าแรงกว่านี้อาจจะทำให้กล้ามเนื้อคุณอักเสบได้นะคะ”

หญิงสาวแย้งเบาๆ เพราะตัวเธอเองก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องจับเส้นหรือการนวดแผนไทยที่ทำได้ก็แค่บีบๆ คลำๆ ทำตามที่ยายเคยสอนเอาไว้เท่านั้น

“หนักมืออีกหน่อยเถอะน่า” น่านนาวาเอื้อมมือมาคว้ามือเล็กที่วางอยู่บนบ่าเขาก่อนจะออกแรงกระตุกเพียงเบาๆ ในหน้าของหญิงสาวก็ถลามาแนบแก้มของเขาพอดิบพอดี และเพียงแค่น่านนาวาหันหน้าไปหาจมูกโด่งๆ ก็กดประทับลงบนแก้มนุ่มๆ พอดิบพอดี

 “รางวัลที่ช่วยนวดให้... สบายขึ้นเยอะเลย”

ใจจริงแล้วน่านนาวาอยากจะทำมากกว่าหอมแก้มแต่เท่านี้เขาก็รู้แล้วว่าโรสลินก็ตกใจมากพอแล้วเขาเลยหยุดแกล้งทั้งๆ ที่ยังเสียดาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha