ป้าครับ ถ้าอยากจะรักก็รักอกหักเทิร์นโปร20++

โดย: ปุญณัชชารีนา



ตอนที่ 4 : ทึ่ทำงานใหม่ (nc นิดๆ)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

  นภัทรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  ผลักร่างงามล้มไปบนเตียง  "ตุ้บ!!" ฉายแววตาเหมือนพวกเสือหิวที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ อาหารอันโอชะ  ดารินทร์ร้องเสียงหลงตกใจกลัวกับการกระทำของชายแปลกหน้าที่รู้จักกันเพียงแค่คืนเดียว ถึงแม้เสี้ยวหน้าจะหล่อเหลาราวกับนายแบบพระเอกหนัง ดวงตาดำขลับไหวระริก เมื่อเธอมองต่ำลงไปที่สรีระช่วงล่างของคนตรงหน้า

"กรี๊ด!! ที่แท้นายมันก็โรคจิต ออกไปนะ  แกล้งทำดี  ที่แท้ก็พวกโจรปล้นสวาท กรี๊ด!!" ดารินทร์ส่ายหน้าไปมา ใบหน้าของหนุ่มหล่อโน้มเข้ามาใกล้ดวงหน้าเรียวแก้มป่อง

"ถึงผมจะอยากมากแค่ไหน แต่ผมไม่เคี้ยวไก่เหนียว ผมมีความเป็นลูกผู้ชายพอ  ผมไม่ซ้ำเติมคนอกหัก หยุดเสียงร้องของป้า  ผมรำคาญ  "

"กะ ก็นาย ผลักฉัน  แถมยังคร่อมตัวฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะร้อง ที่จะตกใจ  ถ้าไม่คิดจะทำอะไร  แล้วมาอยู่บนตัวฉันทำไม!! "

"เห้ย!!.."นภัทรรีบร่นถอยตัวเองออกมาจากร่างงาม  

"ผมก็ไม่ได้อยากไปอยู่บนตัวป้านักหรอก  อารมณ์ชั่ววูบมันพาไป  "

"แต่ไอ้นั่นนายมันชี้หน้าฉัน อารมณ์ชั่ววูบเหรอ  นายคิดอกุศลมากกว่า  "ดารินทร์รีบลุกนั่งคว้าผ้าห่มมาปิดบังเรือนร่าง

"แล้วแต่ป้าจะคิด  เสื้อผ้าป้าอยู่ตรงนั้น  ผมกลับก่อนละ "นภัทรคว้ากระเป๋าเงินเตรียมออกจากห้อง 

"เดี๋ยว!!  ขอบใจนะที่อยู่เป็นเพื่อน  นายทำให้ฉันรู้ว่า  คนไทยยังมีน้ำใจ  "

"ผมกลับก่อนนะ  ขอให้ป้าโชคดี " ร่างสูงเดินออกมาจากห้อง   ขาข้างขวายกเตะประตู "ปัง!!" [มึงใจดีเกินไป มึงปล่อยป้ารอด

เสียดายวะ ]  นภัรสลัดความคิดทิ้งอย่าง งงๆ  

         บ้านไม้สองชั้นหลังสีเขียวในเขตบึงกุ่ม  กรุงเทพ

 จากเหตุการณ์ครั้งนั้น ดารินทร์ก็กลายเป็นคนที่เข็ดขยาดจากความรัก  เธอสมัครใจที่จะอยู่บนคานทอง  ไม่คิดจะชอบใครหรือมีรักใหม่อีกเลย  เธอทุ่มเทชีวิตทั้งหมดให้กับการทำงาน  เก็บหอมลอมริ้บไว้เลี้ยงตัวเองเผื่ออนาคตที่ไม่มีลูกหลานเลี้ยงดู  ควบคู่กับการรับผิดชอบครอบครัวส่งน้องชายคนเดียวเรียนมหาวิทยาลัย  ถึงแม้อาชีพการงานเธอจะอยู่ในตำแหน่งเล็กๆ แต่เงินเดือนที่ได้รับและรู้จักใช้ของเธอ   ทำให้เธอไม่เดือดร้อนหรือลำบากมากนัก  ไม่ใช่นักช้อป  นักเที่ยว  เหมือนเพื่อนๆ ที่รุ่นราวคราวเดียวกับเธอ  

" แม่ ไอ้หนอนยังไม่กลับอีกเหรอ"

"ยัง มันบอกมีกิจกรรมจะไปค่ายอาสาอะไรของมันก็ไม่รู้ "

"ดีนะที่เป็นผู้ชาย  เลยไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่  หนูนาห่วงเรื่องเดียว กลัวไปทำใครท้อง ไม่มีตังค์ไปขอสาวให้ไอ้หนอนมัน  "

"โอ๊ย!!ไม่ต้องไปห่วงมันหรอก  ห่วงตัวแกเองซะก่อนเถอะหนูนาเอ๊ย!!นี่จะยึดพื้นที่คานทองจริงๆหรือลูก กับแค่ไอ้เวรตะไรภูมิมันหนีไปมีผัว เอ็งถึงกับไม่เอาเลยรึวะผัวหนะ  "

"เอ๊ะ!! แม่ก็เป็นอะไร  ทำไมถึงอยากให้หนูนามีผัวนักล่ะ  หนูนาอยู่แบบนี้ดูแลแม่กับน้องไม่ดีหรือไง  "

"มันก็ดี  แต่แม่ก็อยากเห็นเอ็งมีคนดูแลเป็นฝั่งเป็นฝา  ธรรมดาของคนเป็นแม่ "

"แม่!! แม่ก็เห็นว่ากี่คนแล้วที่ทิ้งหนูนา  หนูนาไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนั้นอีกแล้ว  อยู่คนเดียวแบบนี้ก็มีความสุขดี  อยากจะทำอะไรยังไงก็ได้  เอ้อ...แม่  หนูนาย้ายที่ทำงานแล้วนะ   ข่าวดีมากเลย  หนูนาได้ไปทำสาขาชิดลม  ตำแหน่งซุ้ปเปอร์ด้วย เงินเดือนก็เพิ่มอีกตั้งสองพัน  "

"จริงหรือ  "

"จริงสิแม่  พรุ่งนี้ว่าจะออกจากบ้านแต่วันหน่อย นั่งเรือไป"

                  Le dîner(เลอ ดีเณ่ อาหารเย็น)

     ร้านอาหารฝรั่งเศษ ชั้นดาดฟ้าสูงสุดในโรงแรมอาโน ดารินทร์อยู่ในชุดยูนิฟอร์มของร้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูป กางเกงขายาวสีดำผ้ากันเปื้อนรอบเอวคอด กิ่ว เธอมาถึงร้านก่อนพนักงานคนอื่น   ก้าวขาเข้าไปในครัวเพื่อทักทายกับเพื่อนใหม่กับสถานที่ทำงานใหม่ ทว่ากลับไม่พบใคร  นอกจากเสียงมุ้งมิ้งฟุ้งฟิ้งของคนสองคนที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องเก็บของ แว่วๆเหมือนคนคุยกัน

         ภายในห้องสโตร์สำหรับเก็บของไว้ให้พนักงานเบิกของไปใช้ นภัทรกับสาวลูกครึ่งหน้าตาจัดว่าสวยระดับเนตไอดอล  เพราะเธอเป็นเนตไอดอลวัยยี่สิบ  น้องเฟรย่าไม่มีเสื้อผ้าปกปิด  สาวสวยหุ่นเพรียว  เรียวขาขาว สองเต้าระดับนมหนองโพโตเกินตัว กับลูกเจ้าของร้านท่อนบนสวมเสื้อยืดสีดำด้านล่างเปลือยล่อนจ้อน  หนอนยักษ์แข็งปั๋ง  

"เฟร ครับ"

"คะ พี่ภัทร"

"ไม่อยากใช้ปากสู้กับหนอนยักษ์ของผมหน่อยเหรอ"

"ใครว่าเฟรจะสู้กับหนอนล่ะคะ  เฟรจะกัดให้ขาดเลยค่ะ"

"อย่าให้ถึงกับขาด  เดี๋ยวเฟรจะไม่มีใช้  "

"บ้า  พี่ภัทรก็...รู้ใจเฟรอีกแล้ว  "

           สาวงามทรุดนั่งลงตรงหว่างขาแข็งแกร่ง  สองมือกำความเป็นชายที่พองโตใหญยาวไว้ในมือ  เธอรูดขึ้นลงพร้อมกับลิ้นน้อยที่เลียตั้งแต่ปลายหยักจนถึงโคนสลับอมดูดดุนอย่างถึงใจนภัทร

"ซี๊ด...อ่าส...เฟร  แรงๆ "

"อร้อก!!ๆๆ  "ริมฝีปากของเฟรรูดจนสุดคอหอย

"อ่าส......."นภัทรเอื้อมหยิบเครื่องป้องกันที่เตรียมไว้ 

"เฟร  ผมสวมหมวกให้เจ้าหนอนผมก่อน  หลังจากนั้นก็แล้วแต่เฟร  "

"ค่ะ   หนอนยักษ์ของพี่ภัทร เฟรช๊อบชอบค่ะ  สะใจเฟร "

           นภัทรรีบใส่หมวกให้ท่อนเนื้อที่กำลังมีความต้องการสูงสุดจนเรียบร้อย เฟรย่ารีบนั่งคร่อมคว้าดุ้นแกร่งจ่อเข้าที่รูสวาทแล้วกดสะโพกดันลำแท่งเข้าลึกสุด

"อู๊ว อร๊าย....เสียวสุดๆไปเลยค่ะ  "ใบหน้าบ่งบอกถึงความหฤหรรษ์  ริมฝีปากเผยอครางด้วยความเสียวซ่าน   เขากระแทกลำแกนขึ้นกระทุ้งรูสวาท "ผลั่กๆๆ"

"อ่า.."

"พี่ภัทร!! แรงอีกคะ ซี๊ด..อ๊ะ โอ๊ว...."เฟรย่าสั่นไหวทุกจังหวะแรงกระแทก        ดารินท์อยู่หน้าประตูห้องสโตร์  เธอฉีกยิ้มซ้อมทักทาย   พร้อมกับ

คำพูดเสียงหวานๆอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนถึงจะมาในตำแหน่งหัวหน้า

"อ่ะแฮ่ม เอ่อ สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ  ชื่อ

ดารินทร์ค่ะ   หรือจะเรียกว่า   หนูนา  หนูพุก  หนูเฉยๆก็ได้ค่ะ  เอาวะ  เราต้องเข้าหาคนหมู่มาก  การทำงานต้องเป็นทีม   "

        หนูนาเคาะประตูหน้าห้องสโตร์ด้วยความดีใจอยากให้เพื่อนใหม่แปลกใจกับการปรากฏตัว  เธอบิดกลอนแล้วผลักประตูเข้าไป ใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มกลายเป็นอ้าปากค้าง  ริมฝีปากขยับทักทายตะกุกตะกัก 

"ฮ้า ฮ่ะ ฮา....สะ  หวัดดะดี คะ ค่ะ ทะ ทุกคน ระ เรียกว่า  หนูนาเลยค่ะ กรี๊ด!!!  " หัวสมองเบลอ เบาหวิวลมหายใจถี่ ดวงหน้าที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม ทว่าแก้มแดงเป็นลูกตำลึง

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha