ป้าครับ ถ้าอยากจะรักก็รักอกหักเทิร์นโปร20++

โดย: ปุญณัชชารีนา



ตอนที่ 5 : โอ้มายเลิฟ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

   ดารินทร์วิ่งหัวซุกหัวซุนใจเต้นโครมคราม มันคือ เรื่องจริง เสียงจริงไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้ ในวันดีๆที่ทำงานใหม่  นึกว่าเปิดประตูเข้าไปจะได้รับการต้อนรับเป็นเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มทักทายจากเพื่อนร่วมงาน และที่หนักไปกว่านั้น เขา คนที่กำลังทำเรื่องอย่างว่า มันคุ้นหน้าเธอเป็นอย่างดี ผู้ชายที่อยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงแรม ในยามที่เธออกหักเพ้อจนเพี้ยนทำเรื่องไม่เป็นเรื่องให้คนแปลกหน้ารับรู้ ดารินทร์อายสุดๆในเวลานี้  ร่างน้อยวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือชนโครมกับร่างสูงเข้าอย่างจัง "ตุ้บ!!" ก้นกระแทงพื้น

"โอ๊ย!! เจ็บตูด..."

"คุณ เป็นอะไรรึเปล่าครับ ผมขอโทษที่ทำให้คุณล้ม"

"ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร ไอ้บ้าเดินยังไงเนี้ยะ !! " ดารินทร์ค่อยๆเงยหน้า ปะทะกับใบหน้าหล่อสุขุม ดูมีเสน่ห์และภูมิฐาน ดวงตาดำขลับเป็นประกายคล้ายจะเป็นรักแรกพบ ผู้ชายในสเปคที่เสาะหามานาน  ลืมคำว่าถูกทิ้งขว้างลงไปเลย เสียงเพลงมา

"โอ ไม ลัฟ ไมดาลิง

อิฝ ฮังเกอะ ฟอ ยุร ทัช,อะ ล็อง โลนลิไทม" [ปั้นหม้อ

รอผัว]

    สองมือของผู้ชายภูมิฐานพยายามประคองร่างบอบบางที่ยังนั่งกองบนพื้นและมองหน้าเขาส่งสายตาหวานๆให้ไม่ยอมลุกขึ้น

"คุณ !! เจ็บมากหรือเปล่าครับ "เสียงดัง

"เอ่อ อ๋อ โอ๊ย เจ็บค่ะ ลุกไม่ขึ้น สงสัยขาจะพลิ้กล้อก โป๊ะชึ่งปิ้งรัก" สำออยขึ้นมาในบรรดล เป็นคนอ่อนหวานขึ้นมาทันที

"ผมขอโทษอีกครั้ง ลุกขึ้นไหวมั้ยครับ "

"ไม่ไหวค่ะ อุ้ม "ทำหน้าทำตาว่าเจ็บปวด

"ครับ  ผมผิดเองที่เดินไม่ดู ขอโทษนะครับ"

   ชายหนุ่มใบหน้าสุขุมค่อยๆช้อนอุ้มดารินทร์ลอยขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้  เขาย่อตัวลง

" ไปหาหมอมั้ยครับ "

"อ๋อ ไม่ค่ะ ไม่ต้อง นั่งสักพักคงจะหาย  ว่าแต่ ทำไมไม่มีพนักงานคนอื่นๆเลยล่ะคะ  คือ ฉันชื่อดารินทร์ค่ะ  เรียก หนูนา ก็ได้ พึ่งมาเป็นพนักงานใหม่ แต่มาแล้วไม่เห็นใครเลยค่ะ หรือว่า ฉันมาเร็วเกินไป " สิ่งที่เห็นเธอไม่พูด 

"อ๋อ ....วันนี้ร้านปิดครับ ปิดทุกวันจันทร์ "

"หะ ห๊า เอ่อ ค่ะ ร้านปิด ร้านปิดเหรอคะ "ยิ้มเจื่อนๆ

"ครับ ร้านปิด เอ้อ ผมเห็นคุณวิ่งออกมาทางห้องสโตร์ เหมือนไปเจออะไรมา มีอะไรหรือเปล่าครับ

"ไม่มีค่ะ ภาพหลอนหนะค่ะ นอนน้อย แต่เอ่อ คุณทำงานที่นี่เหรอคะ แล้วร้านปิดคุณมาทำไม "

"ครับ ผมทำงานที่นี่ พอดีแวะเอาของเข้ามาเก็บ "

"อร๊าย ทำงานที่นี่ ..."หนูนานึกในใจ อยากตะเกียกตะกายลงจากคาน เจอแล้วพ่อของลูก ไม่เสียดายเลยที่ผ่านมาไม่ได้ตกลงปลงใจ นี่ใช่มั้ยคนสุดท้าย

ของดาริทร์

" เอ่อ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับ คุณมองผมจนผมเขิน"

"อะ อ๋อไม่มีค่ะ คือดีใจที่ได้รู้จักคุณ เอ่อ รู้จักเป็นคนแรกในที่ทำงาน คุณ..."

"เตชิต เรียกผมว่า เต้ ผมเป็นผู้จัดการร้านที่นี่" เขายิ้มให้หนูนา

"ผู้จัดการหล่อขนาดนี้เลยเหรอคะ "

"ขอบคุณครับที่ชม เอ่อ ถ้าคุณไม่เป็นอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อน  ยินดีที่ได้รู้จักครับหนูนา " ผู้จัดการเต้ยิ้มให้

"ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก คุณเต้ เดี๋ยวหนูนาก็กลับเหมือนกันค่ะ " ใช้ชื่อแทนตัวเองสร้างความสนิทสนมแบบสายฟ้าแล้บ 

                         Part นภัทรกับเฟรย่า

    สองเรือนร่างเปลือยเปล่าที่กำลังกระแทกกระทั้นกันอย่างเมามันส์หันหน้ามาทางคนเปิดประตูพร้อมกัน ถึงแม้จะตกใจกับคนที่ปรากฏตัว ทว่าไม่ได้ทำให้กิจกรรมเข้าจังหวะที่กำลังครุกรุ่นไปด้วยความต้องการดับลง นภัทรแทงลำกายใหญ่โตกระทุ้งครั้งสุดท้าย เปล่งเสียงแห่งความหฤหรรษ์ออกมาดังลั่นประสาน

เสียงกับเฟรย่าเนตไอดอล

"อ่าส์...มายังไงวะเนี้ยะ  ยัยป้า !!"

"กรี๊ด!! อ๊า...อู๊ย.พี่ภัทร!!  "  เฟรย่าเสร็จสม 

               นภัทรรีบผละจากร่างบาง ดึงเครื่งป้องกันที่เต็มไปด้วยน้ำรักขาวขุ่นทิ้งลงถังขยะ  เช่นเดียวกับเฟรย่าที่รีบจัดแจงตัวเองจนเรียบร้อย  

"พี่ภัทรรู้จักเหรอคะ  เฟรไม่ยอมนะ เกิดภาพหลุดจะทำยังไง  หรือว่าจะเอาไปพูด โอ๊ย..กำลังมีความสุข ดีนะคะที่พี่ภัทรเก่ง ทำให้เฟรย่าถึงสวรรค์ได้ "

"โถ่ เฟรจ๋า ผมไม่ใช่คนเอาเปรียบ  ถ้าผมเสร็จ เฟรก็ต้องเสร็จ ส่วนเรื่องที่ยัยป้านั่นที่เห็นเราสองคนกำลังมีความสุขด้วยกันแล้วจะเอาไปพูด  ไม่ต้องห่วงผมจัดการได้  

"จัดการยังไงคะ พี่ภัทรมีลับลมคมนัย มีอะไรกับป้าคนนั้นด้วยรึเปล่า เฟรย่าไม่ยอม "เริ่มแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ

"เฟร ผมไม่มีอะไรกับป้า ฟังนะ ผมกับยัยคนนั้นรู้จักกันโดยบังเอิญ ตอนนี้เฟรกับบ้านไปก่อน ออกทางประตูหนีไฟนะ แต่ผมขอบอกไว้เรื่องนึง ถ้าอยากจะมีความสุขแบบเมื่อกี้อีกล่ะก็ อย่ามาแสดงความเป็นเจ้าของ รู้สึกว่าเราตกลงกันแล้ว เข้าใจมั้ยครับ เฟร "

"เอ่อ ค่ะ งั้นเฟรกลับก่อนนะคะ อย่าลืมจัดการให้เฟรนะ ขอบคุณค่ะ "ริมฝีปากบางทาบจูบหนุ่มหล่ออย่างลึกซึ้งก่อนกลับ แต่ทว่าคำพูดของภัทรทำเอาเฟรย่าต้องเงียบกริบและไม่มีข้อต่อรอง เพราะคนอย่างนภัทร มีผู้หญิงมากมายที่ยอมพลีกายแค่ได้อยู่บนเตียงกับเขาแบบ one night stand แต่สำหรับเฟรย่า เธอได้รับสิทธิพิเศษ ได้เป็นคู่ควง คู่ขาจนกว่านภัทรจะเบื่อ 

            หลังจากเฟรเดินกลับออกทางประตูหนีไฟ ร่างสูงก็รีบจ้ำอ้าวออกมาจากห้องสโตร์ ให้ทันยัยป้า ถ้าทันก็ทัน ไม่ทันก็เก็บไว้คิดบัญชีที่หลัง และอยากรู้ว่ามาทำอะไรที่นี่ ทั้งที่วันนี้ร้านปิด 

              ดารินทร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เดินไปเปลี่ยนยูนิฟอร์มในห้องล้อกเก้อ เธอถอดเสื้อออกกับผ้ากันเปื้อนและกางเกงขายาว เรือนร่างที่มีเพียงชุดชั้นในติดตัว ยังไม่ทันที่จะได้สวมเสื้อที่พับไว้ใน

ตู้ล้อกเก้อ 

"ป้า!! มาทำอะไรที่นี่ "นภัรยืนเอามือกอดอก ขาไขว้กัน ผิวพรรณขาวผ่องที่ทำให้นภัรร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง ร่างบอบบางตรงหน้าทำเอาเขาร้อนวูบวาบ  ความเป็นชายดีดผึ่งอยู่ภายในเป้ากางเกง  ไม่เล็ก 

"ว๊าย!! นี่นาย !! เข้ามาได้ไง ออกไปนะ นายถ้ำมอง ไม่เห็นว่าฉันโป้อยู่รึไง ออกไป"

"เห็น หุ่นดีนี่ ห้องไม่ล้อก ผมก็เข้ามาดิ " นภัทรเดินเข้ามาใกล้ วงแขนกักขังร่างน้อยไม่ให้หนี เขาดันดารินทร์จนติดฝาผนังห้องสีขาว  โน้มหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจรดที่ข้างแก้มนวลเนียน

"นาย!! นี่นายจะข่มขืนฉัน !! ใช่มั้ย !! "


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha