พ่ายใจรักนางบำเรอ

โดย: ลิขิตนางฟ้า



ตอนที่ 2 : ตอนที่สอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หนูนากระวนกระวายใจอยู่ในห้องพักตั้งแต่กลับจากทำงาน  แม้ได้คุยกับน้องสาวซึ่งอยู่หอพักภายในมหาวิทยาลัยแต่ความกังวลก็ไม่หายไป เพราะเรื่องที่กังวลไม่ใช่เรื่องคิดถึงน้องอย่างเช่นทุกวันนั่นเอง

หลายครั้งสายตาหันไปมองดูเวลา แต่เกือบเที่ยงคืนยังไม่มีวี่แววคนที่รอคอยก็แทบทนไม่ไหว

ครั้นจะให้โทรไปหา เธอก็ไม่เคยทำ จึงต้องนั่งถ่างตารอต่อไป มีกำลังใจอย่างหนึ่งว่าวันพรุ่งนี้ตรงกับวันเสาร์ เธอแน่ใจว่าราฟาเอลจะมา ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ได้หกเดือนกว่า เขาไม่เคยจะไม่มาในวันหยุด

หลังจากพี่สาวเสียชีวิต เธอต้องรับภาระดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายของหลานชายเอง การผ่าตัดโรคหัวใจที่หลานเป็นมาแต่กำเนิด ทำให้เธอเครียดอย่างมาก แม้ได้เงินจากการทำขวัญจากการเสียชีวิตของพี่แต่ก็ไม่มากพอจะใช้จ่ายค่ารักษา ให้หวังพึ่งพ่อของหลานเธอเลิกคิดเรื่องนั้นไปตั้งนานแล้ว

“หนูบัวจะไม่เรียนต่อนะพี่หนูนา จะออกมาทำงานช่วยเหลือพี่ ช่วยดูศิน” น้องสาวบอกกล่าวน้ำเสียงเศร้า

“อย่าเพิ่งเลยหนูบัว” เธอปฏิเสธ เพราะเสียดายมันสมองน้องที่ดีเลิศตั้งแต่เด็กแตกต่างกับเธอที่ขี้เลื่อยเต็มไปหมด ได้เรียนแค่มอปลายก็ดีถมไปแล้ว

“แต่เราไม่มีเงินนี่จ๊ะ ตาศินอีกพี่จะทำยังไง เมื่อก่อนพี่หนูเล็กทำงานดูแลหลานเอง พี่ก็ดูแลหนูบัว พอถูไถไปได้ แต่ตอนนี้เราเรา ไม่มีพี่หนูเล็กแล้ว”

“เถอะน่า อีกเทอมเดียวจะจบมอปลาย แถมเอ็นฯ ติดมหาลัยดังที่ใฝ่ฝันไม่ใช่หรือ หนูบัวต้องอย่าเพิ่งถอดใจ รู้ใช่ไหมพี่หวังแค่ไหนให้เราได้เรียนสูงๆ พี่หนูเล็กอีกคน”

เสียงจริงจังของเธอ ทำให้น้องสาวไม่มีข้อโต้แย้งอีก

หนึ่งคืนกับการนอนครุ่นคิดเรื่องซึ่งเคยคุยไว้กับแขกที่เข้าพักยังโรงแรม แม้ไม่อยากทำแบบนั้นแต่เธอก็ไม่มีทางเลือก ตอนแรกอยากขอความช่วยเหลือจากแขกอีกคนหนึ่งที่ตนเคยเจอแต่นามบัตรของผู้หญิงคนนั้นเธอได้ทำหายเสียแล้ว

รุ่งเช้าเธอจึงตอบตกลงเรื่องที่แขกเคยคุยด้วยทันที

“บอกแล้วให้ตกลงตั้งแต่ครั้งที่แล้วไงฮ้า แต่ไม่เป็นไรสวยอย่างหนูพี่ยินดีต้อนรับเสมอ และไม่ต้องห่วงไม่นานก็จะสบายไม่ต้องมาทำงานงกๆ แบบนี้พี่รับรอง”

สาวประเภทสองทำท่าดีอกดีใจเมื่อเธอตกลงเป็นเด็กในความดูแล แม้อายที่ตอบตกลงไป แต่หนูนาต้องปั้นหน้าด้านเข้าไว้ เพราะถ้าชวดจากเจ๊ดาด้า เธอก็ไม่รู้จะหาเงินจากที่ไหนได้ ที่ผ่านมาเธอติดหนี้มากมาย กว่าจะผ่านพ้นมาได้แต่ละเดือนต้องปวดหัวแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

“หนูต้องการใช้เงิน เจ้พอจะช่วยหนูก่อนได้หรือเปล่าค่ะ” นึกถึงค่าใช้จ่ายหลานเธอก็หน้าด้านเข้าไปอีก

“ไม่มีปัญหาต้องการเท่าไหร่ล่ะ” เจ้ดาด้าดูใจป้ำเต็มที่ ล้วงกระเป๋าไม่อิดออด

“เอ่อสองแสนค่ะ”

“ทำหนังสือกันนิดหน่อยนะหนู ต้องเข้าใจเจ้ เกิดหนูเบี้ยวขึ้นมาเจ้แย่แน่ๆ”

“หนูไม่ไปไหนหรอกค่ะยังทำงานที่เดิม ก็เจ้บอกเองงานอย่างว่าทำไม่เป็นเวลา หนูจะเลือกกลางคืนก็ได้นี่ค่ะ”

“อะไรกันจะยังทำงานทำไม” สีหน้าเจ้ซึ่งหวังพึ่งแสดงความแปลกใจออกมา

“เผื่อหนูเก็บเงินได้ตามที่ต้องการบางทีอาจจะเลิก เจ้คงไม่ว่าที่พูดตรงๆ นะคะ”

“โอ้ย ไม่เคยเจอแบบนี้แต่เอาเถอะ เรื่องแบบนี้เจ้ไม่บังคับหรอก เอ้าเอาเช็คเงินสดไป อ่านนี่ซะแล้วเซ็นซะด้วยนะ”

เธออ่านรายละเอียดภายในสัญญา ระบุถึงการยืมเงินธรรมดาเพียงพลอยนึกขอบคุณคนตรงหน้าที่ไว้ใจเพราะเธอนั้นไม่ได้มีหลักทรัพย์ใดเลยมาใช้เป็นตัวค้ำประกันในครั้งนี้

เหมือนเจ้ดาด้าจะรู้ว่าเธอคิดอะไร พูดออกมาเสียงดังว่า

“ถึงเรารู้จักกันไม่นานแต่หนูอย่าคิดหนีนะจ๊ะเพราะเจ้จะกัดไม่ปล่อยถ้าทำแบบนั้น และงานที่ไหนหนูก็อย่าหวังจะได้เข้าไปทำอีกเลย”

แม้ไม่ใช่คำขู่แต่หนูนาก็กลืนน้ำลายลงคอในน้ำเสียงเด็ดขาดนั้น

เพียงสัปดาห์เดียวเธอก็ได้เจอราฟาเอล ผู้ชายเรือนร่างสูง แววตาคมเข้มอ่านความรู้สึกแทบไม่ได้เลย หัวใจปั่นป่วนชอบกลเมื่อสบตาคู่คมนั้นแต่ความหวาดกลัว กังวลหายไปบ้างเมื่อเจ้ดาด้าแจ้งว่างานที่เธอต้องทำ เป็นผู้หญิงรายปีของผู้ชายคนนี้

คืนแรกที่ต้องออกจากบ้านใบหน้าสวยอาบไปด้วยน้ำตา หวาดหวั่น หวาดกลัว แต่ใจส่วนลึกก็ดีใจที่เธอไม่ต้องขายตัวให้ผู้ชายหลายๆ คน

แม้เจ้ดาด้าใช้คำว่า เป็นผู้หญิงของราฟาเอล แต่สำหรับเธอมันก็คือการขายตัวแบบรายปีนั่นเอง

 

กริ๊ก

เสียงประตูเปิดและปิดลง หนูนาหันไปมอง เธอมัวคิดเรื่องในอดีตเพลินสินะ ถึงไม่ได้ยินตอนคนที่เฝ้ารอเปิดประตูเข้ามา

“นึกว่านอนแล้วซะอีก” เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงขรึมเช่นเคย หนูนาเดินไปรินน้ำมายื่นให้

“คอยคุณค่ะ”

ราฟาเอลรับน้ำในมือหญิงสาว สายตาคมแหงนมองใบหน้าสวย เพราะปกติคนที่มาหาไม่เคยมีเรื่องคุยกัน เธอไม่ช่างพูด ช่างขอเหมือนผู้หญิงบางคนส่วนนี้ที่ทำให้ราฟาเอลพอใจ แต่เธอดูแลเขาด้วยหัวใจ จุดนี้ราฟาเอลคิดว่าเขามั่นใจ หนูนาเองก็หน้าแดงเมื่อคิดว่าเรื่องเดียวที่เธอกับเขามีร่วมกันภายในห้องนี้นั่นคือการร่วมรักที่เร่าร้อน

“เอ่อ คุณดื่มน้ำก่อนสิค่ะ”

“ไม่ล่ะ ฉันแวะมาเอาของลืมทิ้งไว้ จะกลับเลย”

“กลับเลย” หนูนาใบหน้าซีด หยุดตนเองไว้ ตอนแรกคิดว่าจะเดินเข้าไปกอดร่างสูง แม้ไม่เคยทำนอกจากเวลาอยู่บนเตียงแต่วันนี้ไม่รู้ทำไมหัวใจมันร่ำร้องอยากจะกอดเขาเหลือเกิน

“เป็นอะไรไป” ราฟาเอลเห็นสีหน้า ท่าทีหญิงสาวถามด้วยความสงสัย “หรืออยู่กับฉันมาหกเดือนขาดฉันไม่ได้เสียแล้วรึไง”

“ทำไมคุณพูดแบบนี้คะ” เธอตาแดง ยิ่งตอกย้ำสิ่งที่ราฟาเอลสุดแสนเบื่อ

อีกคนแล้วสินะราฟาเอลไม่แปลกใจหากผู้หญิงทุกคนของเขาจะมีมากกว่าคำว่าเซ็กที่เร่าร้อนให้กัน หากชายหนุ่มก็เบื่อหน่ายเกินจะฟังคำนั้น สำหรับราฟาเอลผู้หญิงก็แค่ที่ปลดปล่อยอารมณ์ ชายหนุ่มไม่พึงประสงค์คำว่ารักที่น่าเบื่อ เขาเองก็ไม่คิดจะให้คำนั้นกับใครเช่นเดียวกัน

แต่ขณะนี้เมื่อเห็นตาแดงก่ำ ใจชายหนุ่มสั่นไหวรุนแรง ทนไม่ได้จนต้องเดินมาโอบกอดหญิงสาว น้ำตาหนูนาพาลจะไหลออกมากับการกระทำนั้น

“จำที่ฉันเคยคุยกับเธอได้รึเปล่า วันแรกที่เราเจอกัน ฉันเข้าใจว่าเธอคงรู้สึกผูกพันกับผู้ชายคนแรกในชีวิต แต่เมื่อเราจากกัน ในวันหนึ่งมีคนใหม่เข้ามาเธอก็จะลืมฉันเอง อย่าคิดมารักฉันเลยนะ” ราฟาเอลไม่คิดพูดให้มันแตกต่างกับผู้หญิงคนก่อนหน้าของตน แม้ครั้งนี้ถ้อยคำที่ใช้จะนุ่มนวล แต่ความหมายก็ไม่ได้แตกต่าง

“คุณ” เธอน้ำเสียงสั่น

“อาจแค่ความใกล้ชิด เซ็กซึ่งลงตัวของเรา เธอก็เลยคิดว่าเธอรักฉันแต่มันจะเป็นไปได้หรือ

“แต่คุณไม่ได้มีใครไม่ใช่หรือค่ะ หนูนาขอ

เพราะน้ำเสียงอ่อนโยนทำให้หนูนากล้าพูดเข้าเรื่องที่ซักซ้อมไว้หลายวัน หากเมื่อเธอพูดออกไปแค่นิดเดียวร่างสูงที่โอบกอดกันแข็งไปชั่วขณะ หนูนาชักหวาดหวั่นว่านั่นจะเป็นลางที่ไม่ดีหรือเปล่า

“ถึงฉันจะให้ทุกอย่างที่เธอขอ ให้ไปทำงานได้เหมือนเมื่อก่อน ไม่ซักถามว่างานอะไร เชื่อใจเธอ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวแต่เธอไม่มีสิทธิ์ทำอย่างที่ฉันทำ” ราฟาเอลปลดมือเรียวที่โอบกอดตนไว้เดินเข้าในห้องนอนเพื่อหาเนกไทเส้นหนึ่งที่ทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อน

หนูนายืนขาสั่น ใจสั่น ปวดร้าวจนจุกแทบหายใจไม่ออก ที่สำคัญวิตกกังวล

“คุณว่าอะไรนะคะ” หากก็กลั้นใจเก็บความเจ็บปวดถามออกไปเพราะอยากฟังซ้ำอีกรอบ เพื่อให้หัวใจซึ่งเฝ้ารอรู้ซึ้งถึงความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

“ฉันมานี่นอกจากมาเอาของ จะมาบอกเธอว่าจะไม่มาที่นี่อีก”

“ยังไม่ถึงปีเลยนะคะ”

“บางทีฉันคิดว่า คงถึงเวลาแล้ว หมายถึง ฉันจะแต่งงาน ส่วนเรื่องเวลาไม่เป็นไร จะมอบเช็คก้อนใหญ่ให้เธออีกด้วย ตอบแทนที่เธอมอบความสุขให้ ไม่เคยอิดออดว่าฉันต้องการเมื่อไหร่ อย่างไรและที่ไหน ฉันพอใจมาก”

ไม่ใช่เวลามาหน้าแดงอีกต่อไป เพราะหัวใจกำลังสับสนและเริ่มจะร้องไห้ หนูนาจึงก้มหน้าลงมองพื้นห้อง แอบเช็ดน้ำตา

แม้ใจหน่วงแปลกๆ เมื่อเอ่ยล่ำลานางบำเรอเบอร์ล่าสุด แต่จำต้องพูดออกมา ยิ่งเห็นคนตรงหน้าคิดฝันไปไกลกว่าตำแหน่งที่ตนมอบให้ยิ่งคิดว่า ไม่ช้าก็เร็วต้องพูดถ้อยคำเหล่านี้

“คุณมีคนรักสินะ” เอ่ยเสียงแผ่ว เผลอลูบหน้าท้องเบามือ

ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธเดินเข้าไปใกล้ร่างบอบบางที่ยอมรับว่าพอใจในรสรักของหล่อน หยิบเช็คที่เตรียมมายื่นให้

“เอาไปสิ หวังว่าคงมากพอ”

ม่านตากลบสองตาจนไม่อยากเงยให้เขาเห็น ราฟาเอลรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก แต่ก็ไม่รอช้ายัดเช็คเข้าในมือหญิงสาว ตั้งท่าเดินออกจากห้อง

“คุณ” เสียงเศร้าสร้อยทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงัก

“ดูเหมือนเธอจะไม่จดจำเรื่องที่เคยตกลงกันไว้นะ”

น้ำเสียงแข็งกร้าวทำให้หนูนาเม้มริมฝีปาก เก็บถ้อยคำที่ต้องการบอกเขาไว้อีกครั้ง

“หนูนาจะย้ายออกไปวันนี้เลยค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณลำบากใจ” จึงเอ่ยอีกเรื่องแทน

“อยู่ต่อไปจนกว่าเธอจะหาคนที่จะหาที่อยู่ใหม่ได้ ฉันไม่ว่า”

ร่างสูงเดินจากไปพร้อมกับตบหน้าเธอแรงๆ ด้วยคำพูดดูแคลนแต่เธอมีสิทธิ์อะไรจะเคืองโกรธ เขาเข้าใจถูกต้องทุกอย่าง เธอมันเป็นเพียงผู้หญิงขายตัวเพื่อแลกกับความสุขสบาย และเงินเท่านั้น

หนูนากำเช็คในมือน้ำตาไหลพราก ปวดหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็น

 

ภายในรถราฟาเอลสำรวจหัวใจตนเอง

เป็นไรไปวะใจเต้นถี่อย่างที่ไม่เคยเป็น ทั้งๆ ที่เคยบอกเลิกผู้หญิงมานับครั้งไม่ถ้วน

อาจเพราะความบริสุทธิ์ที่เขาไม่เคยได้ครอบครองจากใคร จึงเกิดอาการโหยหา หวงแหนขึ้น หรือว่ารสรักของนักเรียนชั้นอนุบาลที่แปรเปลี่ยนเป็นขั้นมหาลัยอินเตอร์กันแน่นะ

จะยังไงก็ช่างไม่มีเวลามาคิดอีกต่อไป เพราะผู้หญิงที่จะเคียงข้างราฟาเอล ฟาน เดอะซาร์ จะก้าวข้ามมาจากตำแหน่งนางบำเรอไม่ได้ มันไม่คู่ควรกับคนอย่างเขาสักนิด

ชายหนุ่มจึงพยายามนึกถึงใบหน้าหวานของสิตมนผู้หญิงที่มารดาพาไปเจอมา แต่คิดเท่าไหร่ สุดท้ายใบหน้าเพียงพลอยก็ลอยเข้ามาแทนที่ ชายหนุ่มจึงถอนหายใจด้วยความเซ็งตนเองที่สั่งใจตนเองไม่ได้เป็นครั้งแรก

“ไปดื่มกันหน่อยสิมาร์ค” โทรไปหาอิทธิพัทธ์เพื่อชวนไปดื่มด้วยกัน หากเพื่อนรับสายบอกว่าอยู่อิตาลี ราฟาเอลจึงต้องท่องราตรีกับคนสนิทแทนในคืนนั้น

 

ภายในผับย่านทองหล่อ “นายจะหาคนใหม่หรือเปล่าครับ ผมเจอยายเจ้นั่นพอดีเมื่อครู่” แดเนียลเสนอเมื่อทราบว่าผู้หญิงเบอร์ล่าสุดของนายถูกปลดระวางแล้ว

แม้แดเนียลแปลกใจที่เจ้านายทำเช่นนั้น เพราะตลอดหลายเดือนหลงคิดว่าราฟาเอลจะพอใจผู้หญิงคนนี้ และอาจเลี้ยงดูนานกว่าหนึ่งปี

“ฉันจะสละโสดเพื่อคุณปาริชาติแล้ว ไม่อยากทำเรื่องที่ท่านกังวลใจ” ราฟาเอลยกแก้วขึ้นดื่ม

“ซื้อแบบคืนเดียวสิครับ แบบเมื่อก่อน” แดเนียลยังคงตื้อเจ้านายผู้ไม่เคยห่างกายจากสาวสวย

“ไอ้นี่คะยั้นคะยอจริง ได้ค่านายหน้ายายเจ้นั่นเท่าไหร่วะ” ราฟาเอลเหน็บ

“อ้าวเป็นงั้นไป ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่นายเถอะครับ” แดเนียลยักไหล่ประกอบการพูด

 ราฟาเอลวางแก้วแรงๆ หันยิงสายตาพิฆาตใส่

แต่แดเนียลหาได้สนใจไม่ เดินไปรับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินตรงมาที่โต๊ะ ราฟาเอลมองตาม รู้ทันความคิดคนสนิทหมดเปลือก

 

ภายในโรงแรมมีชื่อ ราฟาเอลลุกขึ้นเข้าห้องน้ำด้วยอาการแฮงค์ อยากไล่ผู้หญิงเปลือยที่นอนอยู่บนเตียงบ่งบอกว่าหมดเรี่ยวแรง แต่อยากล้างหน้ามากพอกัน จึงพาลากสองขาเข้าห้องน้ำก่อน

ล้างหน้าแรงๆ หน้ากระจก ค่อยดีขึ้นมาหน่อย น้ำที่หยิบจากตู้เย็นดื่มรวดเดียวหมดขวด

หวนคิดเรื่องเมื่อคืนจำได้แดเนียลพาออกมาจากผับ ตนมีสติพอจะบอกว่าไม่ไปที่คอนโดฯ

แดเนียลจึงเปิดห้องให้ตนยังโรงแรมหนึ่ง จากนั้นไม่นานมีสาวเข้ามาหา หากเมื่อกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอาการฝ่อของน้องชายเกิดขึ้น แปลกใจมากที่เป็นแบบนั้น แต่เมื่อคิดถึงร่างหอมหวนดั่งดอกไม้ป่า สองเต้าขาวอวบคัพอีของนางบำเรอเบอร์ล่าสุด มังกรยักษ์ก็ผงาดลุกขึ้นสู้ แต่ถึงตอนนั้นราฟาเอลก็ไม่อยากไปต่อขึ้นมาดื้อๆ จนสาวสวยต้องจัดการรีดพิษเขาออกมาเองและคงเกิดขึ้นเกือบทั้งคืนสภาพเขาและหล่อนเลยเป็นแบบนี้

มือถือบอกว่ามีสายเรียกเข้า ราฟาเอลเลิกคิดเรื่องเมื่อคืนลูบใบหน้าแรงๆ เลยไปยังเส้นผมสีน้ำตาลจนเปียกชุ่ม กดรับมือถือซึ่งมานอนนิ่งอยู่ในห้องน้ำตอนไหนไม่มีทางรู้ได้

“ว่าไงว่ะ ไอ้เลขาเจ้ากี้เจ้าการ” กลอกเสียงเข้มกลับไปเมื่อรู้ว่าเป็นใคร

“เช็คเอ้าท์เปล่าครับนายหรือว่าอยู่ต่อ ผมจะได้แจ้งหน้าฟรอนท์”

“อยู่ทำห่าไรว่ะ” ราฟาเอลใบหน้าแดงก่ำเมื่อเพิ่งก้มเห็นโลโก้โรงแรมที่แก้วน้ำภายในห้องน้ำ

“นึกว่าเจ้านายจะเบิ้ลน่ะสิครับ” เลขายังกล้ายียวนมา

“รอคุณนายปาริชาติมาบ่นให้ฟังหรือไอ้แดเนียล อยากอยู่ อยู่ไปคนเดียวเลย เลือกโรงแรมไหนไม่เลือก ดันมาอินที่แม่กูอยู่”

“อ้าว นายกลายเป็นคนกลัวแม่ไปแล้ว ผมไม่ยักรู้”

“ไอ้นี่ เส้นตายน่ะ แกไม่มีวันเข้าใจหรอก”

เวลาสนุกของฉันจะหมดแล้วโว้ย กดวางสาย และไม่อยากจะคิดว่าไอ้เลขาแดเนียลกำลังยิ้มขำอยู่เป็นแน่

“กลับไปได้แล้ว เอาเงินไป” ราฟาเอลสั่งเสียงเข้มเมื่อออกมาจากห้องน้ำ เจอสาวที่แดเนียลหามาแต่งตัวเรียบร้อย ไม่บอกก็รู้กำลังรอตนอยู่ ชายหนุ่มไม่ลืมยื่นสิ่งที่เธอรออยู่ให้

ได้สิ่งที่ต้องการสาวเจ้าเดินจากไป แต่หล่อนยังหันมายิ้มหวาน คงพอใจเงินที่เขาให้ไปจนหวังจะเจอเขาอีก หากราฟาเอลไม่สนใจ ทิ้งตัวลงบนเตียงซึ่งยับยู่ยี่อีกครั้ง

ขอพักอีกสักครึ่งชั่วโมงเถอะ เพราะไม่เคยดื่มเยอะแบบนี้มานานมากแล้ว




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha