พ่ายใจรักนางบำเรอ

โดย: ลิขิตนางฟ้า



ตอนที่ 3 : ตอนที่สาม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

กว่าจะได้เข้านอนเมื่อคืนเพียงพลอยนั่งคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตช่วงเวลาหกเดือนที่ผ่าน ไม่อยากเชื่อตอนนี้ตนต้องอุ้มท้องเด็กคนหนึ่งไม่ได้แตกต่างกับพี่สาวเลย เพียงแค่เธอไม่ได้บอกพ่อของเด็กไปก็เท่านั้น

จะบอกทำไมหากต้องเจอเหตุการณ์ไม่ต่างที่คู่แฝดเธอต้องเจอ โดนทิ้งไม่ใยดี บางทีเขาอาจให้เธอเอาเด็กออกอย่างที่พี่เขยเคยทำ หัวใจอัดอั้นแทบหายใจไม่ออกเมื่อคิดว่าจะเป็นแบบนั้น

เพียงพลอยหัวเราะเสมือนเป็นคนบ้าเมื่อคิดว่าตนเองหลงรักผู้ชายที่ซื้อเธอมาเพื่อบำเรอความใคร่เข้าแล้ว อาการที่เกิดคงเรียกเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เมื่อเธอเจ็บปวดใจปานจะขาดรอนๆ เมื่อได้ยินเขาบอกยกเลิกสิ่งที่เธอฝืนใจทำในตอนแรก

คนอื่นจะเป็นแบบเธอหรือเปล่านะ หญิงสาวอดคิดไม่ได้เมื่อเช้าขึ้นมาเธอก็ยังไม่ลืมที่จะคิดถึงราฟาเอล

“เป็นอะไรไปอีกละเช้านี้เรื่องหลานอีกแล้วรึหนูนา” โมลีทำลายความคิดที่ไม่ยอมขาดตอนลงได้ หนูนาปาดน้ำตาหันยิ้มแห้งเหี่ยวให้เพื่อน

“เปล่า เราโทรไปถามอาการหลาน ศศินดีขึ้นมากแล้วล่ะ ขอบใจนะ”

“ขอบใจมูลนิธิ อะไรนั่นเหลือเกินนะหนูนาที่ช่วยเหลือเธอและหลาน” โมลีไม่ได้รู้เรื่องที่หนูนาตกลงใจเป็นเด็กไซไลด์กับเจ้ดาด้าเอ่ยพาซื่อ

“ใช่จ๊ะ” หนูนาเออออ รีบเข็ญรถไปยังห้องถัดไปเพื่อทำความสะอาด

“ห้องนี้ยังมีแขก แต่หัวหน้าย้ำมาว่าเคาะเรียกได้เผื่อเขาอยากทำความสะอาดน่ะ แต่เธออยู่คนเดียวไปก่อนนะ รู้สึกว่าฉันจะปวดหนักกะทันหัน”

หนูนาพยักหน้าแม้จะไม่ค่อยกล้าเข้าไปเพียงลำพังภายในห้องก็ตาม เพราะแม่บ้านทุกคนต้องป้องกันตนเองไว้ก่อน เกิดมีแขกผู้ชายพักอยู่ภายในห้อง หากเกิดเรื่องไม่คาดคิด ความเสียหายเหล่านั้น จะไปเรียกร้องจากใครไม่ได้ง่ายๆ

ก๊อกๆๆ เคาะถึงสามครั้งไม่มีคนเปิดประตู หนูนากำลังจะไปห้องอื่นก่อน หากมีเสียงขานรับขึ้นมา

“เข้ามาสิ”

ราฟาเอลคิดว่าคงเป็นแดเนียลจึงบอกให้เข้ามา

หนูนาหยิบน้ำดื่มเข้ามาก่อนเป็นลำดับแรก “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบคุณจะทำความสะอาดห้องหรือเปล่าค่ะ”

หากเมื่อหนูนาเข้ามาถึงภายในห้องแทบเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้าผ้าขนหนูในห้องเกลื่อนบนพื้นพรม ผ้าปูเตียงนอนเคยตึงเรียบยับจนไม่มีชิ้นดี หมอนอีกเล่าวางสะเปะสะปะไม่ต่างผ้าขนหนู ชิ้นสุดท้ายคือถุงยางอนามัยที่อยู่ไม่ไกลเท้าเธอ ไม่บอกก็รู้เมื่อคืนเจ้าของห้องผ่านศึกรักมาอย่างหนัก หนูนาก้าวถอยออกจากห้องโดยไม่รอฟังเสียงเจ้าของห้องที่อยู่ในห้องน้ำอีก

ทว่ากำลังจะปิดประตู มือหนาดันมาคว้าพร้อมดันให้ประตูเปิดออก หนูนาแหงนมองเท้าที่คุ้นตาซึ่งมองเห็นอันดับแรก อย่างห้ามใจไม่ได้

“คุณราฟาเอล” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าซีดเมื่อเจ้าของเท้าเป็นเขาจริงๆ

“เธอทำงานที่นี่เหรอ” ราฟาเอลไม่ได้ตกใจแค่แปลกใจ ที่อดีตนางบำเรอที่ทำให้เขาเกิดภาวะนกยักษ์ไม่ขันดันทำงานที่นี่

“ใช่” หนูนาหันหลังเดินกลับไปยังรถเข็ญ

“อ้าวอย่าเพิ่งไปสิ” ราฟาเอลยึดข้อมือบางไว้ เพราะขาดเธอไปหนึ่งคืน เสมือนอากาศหายใจเกิดติดขัด เช้านี้ตอนเข้าห้องน้ำร่างกายก็คอยคิดถึง อยากปลดปล่อยลงในดอกไม้อวบนูนที่เคยให้ความสุขแบบเต็มอิ่มมาหลายเดือน

“เกรงว่าคงไม่เหมาะค่ะ หนูดิฉันกำลังทำงานอยู่” ภาพที่นอนยับย่นในห้องเมื่อครู่ ภาพที่ตัวเองนั่งร้องไห้เมื่อคืนอย่างกับคนบ้าทำให้หนูนาทำเสียงแข็งกับเขาเป็นครั้งแรก

เห็นหน้าคนที่ไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา ต้องเจ็บปวดลืมเขาอยากเข้าไปอีก เธอทำแบบนี้ถูกต้องที่สุดแล้ว

“อะไรกันแค่คืนเดียวก็หาผู้ชายคนใหม่มาเลี้ยงได้แล้วรึอย่าเล่นตัวน่า เข้ามาสิ” ราฟาเอลกลั้นเสียงเดือดดาลไม่ไหวเมื่อเห็นท่าทีหมางเมิน อีกอย่างไม่เคยมีใครเชิดใส่ตนแบบนี้มาก่อน อย่างนี้ยิ่งยอมไม่ได้

หนูนาหลับตา เก็บกดความเสียใจ บังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น “อย่างว่าดิฉันแค่ผู้หญิงที่ขายตัวแลกเงิน โดนสลัดทิ้งโดยที่ไม่รู้ตัวจึงต้องหาที่เกาะใหม่แบบทันควัน คุณน่าจะโล่งใจมากกว่าเพราะฉันจะไม่ไปตอแยคุณ อย่างที่คุณหวาดกลัว”

คำหวานหูหายไปเลย ราฟาเอลรู้สึกเสียหน้ายิ่งกว่าเดิม ไม่รอช้าให้คนที่เคยออดอ้อนบนเตียงแทบทุกคืนพูดมากอีก ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามาในห้อง

“ปล่อยนะคุณ จะทำอะไรฉัน” หนูนาตกใจทุบตีอกเปลือยเปล่าอุดมด้วยมัดกล้ามและไรขนตลอดแนวจนเลือนหายเข้าไปในผ้าขนหนูผืนหนา

“ขอของแถมสักทีสองทีเถอะสิ โทษฐานที่บังอาจมาพูดจาไม่เพราะกับฉัน” ราฟาเอลเดือดดาล ทั้งเดือดพล่านด้วยความต้องการเมื่อกลิ่นหอมคุ้นเคยโชยเข้ามาในจมูก

“เรียกอีหนูคนใหม่คุณมาสิ อย่ามายุ่งกับหนูนานะ ดูสิเมื่อคืนคงจะกันจนไม่มีที่ในห้องหลงเหลือแน่ๆ ปล่อย”

“เมื่อคืนผู้หญิงพวกนั้นเขาฟัดฉันเองต่างหาก ฉันไม่ได้ฟัดเขาสักหน่อย” ราฟาเอลให้คำตอบพร้อมส่งสายตาระยิบระยับให้ เพียงพลอยรู้สึกหมั่นไส้เขาพร้อมกับความเสียวซ่านไปรวมอยู่ตรงจุดลี้ลับ

อยู่ร่วมกันมาหลายเดือนทุกๆ วันมีแต่รสรักที่เร่าร้อน ไม่เคยมีการพูดจาต่อล้อต่อเถียง เธอจึงหาคำพูดแทบไม่เจอเมื่อต้องการจะใช้

ราฟาเอลฉวยจังหวะที่ร่างหอมหวนเริ่มหยุดดิ้น ลากเข้าสู่ห้องน้ำ เพราะสถานที่นั้นเพียงที่เดียวที่ยังว่างให้เขาได้กำราบอดีตนางบำเรอให้สมกับที่เพ้อถึงหล่อน

หากหญิงสาวหายจากภวังค์ก็ดิ้นเช่นเคย ราฟาเอลทำได้แค่ดึงชุดฟอร์มซึ่งเป็นกางเกงเอวยางที่เธอสวมออกจากเรียวขา

“ไม่นะ อย่านะ

“ไม่ฉีกหรอก ถ้าหยุดดิ้น”

เพียงพลอยหยุดชะงักกับคำขู่นั้น ราฟาเอลอมยิ้มพึงพอใจ เขารู้ทันความคิดเธอเสมอ

เป็นครั้งที่สองที่หญิงสาวดิ้นรนขัดขืนตน ครั้งแรกนั้นก็คือคืนแรกที่เขาพรากพรหมจรรย์ไปจากเธอ ราฟาเอลรู้สึกวันนี้ตนรู้สึกกระชุ่มกระชวยไม่ต่างกับวันนั้น

สุดท้ายแรงหนูนาตัวเล็กๆ หรือจะสู้แรงชายหนุ่มผู้อัดแน่นไปด้วยพลังรักอย่างราฟาเอล กางเกงที่หนูนาสวมจึงลงไปกองที่ปลายเท้าของเธอ

“คุณอย่านะ เราไม่ได้มีฐานะอย่างว่ากันอีกแล้วนะ ฉันจะแจ้งความเอาเรื่องคุณถ้าคุณไม่ยอมหยุด”

ราฟาเอลยิ้มมุมปากเมื่อเธอยกคุกตะรางมาข่มขู่เขา “แน่ใจหรือว่าจะทำอย่างนั้นกับฉัน แน่ใจหรือว่าคนอย่างเธอจะทำอะไรฉันได้”

หนูนาแหงนหน้าสบตาคม ใบหน้าหล่อเหลา เอ่ยด้วยความร้าวรานใจ “ใช่สิฉันมันแค่ผู้หญิงขายตัว ไม่มีอำนาจจะทำอะไรคุณได้ ฉันลืมไปได้ยังไง”

“คิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันจะจ่ายให้อย่างงาม เลิกดิ้นเถอะน่า”

ราฟาเอลพูดจบเริ่มใช้นิ้มมือควานหาถ้ำสวาทที่ทำให้ตนติดใจจนไม่อันทำภารกิจกับผู้หญิงคนอื่น ชายหนุ่มชายสองนิ้วแหวกนำทางก่นจะสัมผัสตุ่มไตเบามือยั่วเย้าร่างหอมอย่างที่เคยทำและเธอชอบ ใบหน้าคนที่ต่อต้านแสดงอาการเสียวซ่านเพียงเขาสัมผัส ราฟาเอลยิ้มกริ่ม นั่งคุกเข่าสำรวจถ้ำร้อนชื้นด้วยลิ้นร้ายกาจทันที

“อาคุณ” หนูนาครางเสียงแผ่วด้วยความเสียวซ่าน ลืมไปเลยว่าเมื่อครู่ยังตีอกชกแก้มเขาอยู่

ราฟาเอลลากไล้เรียวลิ้นเพิ่มความสุขความพร้อมสำหรับนกยักษ์ที่ดันผ้าขนหนูเพราะต้องการบุกทะลวง เพียงไม่นานเมื่อถ้ำหอมหวานเปียกชื้นจึงยืนขึ้นปลดผ้าขนหนูที่กีดขวางความสุขทิ้ง พร้อมยกขาข้างหนึ่งของหญิงสาวโอบสะโพกสอบตน

เพียงพรวดเดียวถ้ำแคบชื้นก็รัดรึงท่อนยาวใหญ่จนราฟาเอลต้องสูดปากกลั้นความเสียวซ่าน หนูนานั้นลืมว่าตนอยู่ในช่วงเวลางาน หญิงสาวยกสองมือโอบกอดลำคอราฟาเอล จูบตอบเมื่อชายหนุ่มบดจูบรุนแรงส่งมาให้

ราฟาเอลพอใจจับขาอีกข้างคนที่พิงอยู่กับเคาร์เตอร์ล่างหน้าขึ้น โจนจ้วงรุนแรงหนักหน่วงอย่างที่รู้ว่าทั้งเขาและเธอชื่นชอบ หนูนาครางไม่เป็นเสียง

 กำลังจะถึงฝั่งฝันราฟาเอลหยุดเสียดื้อๆ จนหนูนาต้องกดเล็บบอกให้เขารู้ว่าเธอต้องการ

“ใจเย็นสิแม่หนูเนื้อหวาน” ราฟาเอลกระซิบที่ใบหู ก่อนจะพลิกร่างบางให้ก้มลง โดยนำสองมือหญิงสาวไปจับที่เคาร์เตอร์ตรงอ่างล้างหน้า หนูนาไม่อิดออดอย่างเคย ซ้ำร่วมมือกางขาตามที่สองมือราฟาเอลต้องการ

เมื่อร่างชื้นเหงื่อส่งท่อนเนื้อทรงพลังเข้ามาอีกครั้ง ช่วงเวลาไม่นานหนูนาก็กรีดร้องเสียงดังด้วยความสุขสม ราฟาเอลมองใบหน้าชื้นเหงื่อที่ยังคงสวมเสื้อด้วยความรู้สึกพึงพอใจ (ไม่ใช่สิมากกว่าความพึงพอใจ) ก่อนจะซอยถี่รุนแรงตามหญิงสาวไปพร้อมๆ กัน

ยังคงหายใจหอบถี่ ราฟาเอลเดินไปทรุดนั่งโอบกอดร่างชื่นเหงื่อซึ่งคุกเข่าลงบนพื้นห้องน้ำ “มีความสุขหรือเปล่าหือ”

หนูนาก้มหน้าไม่ตอบคำถาม

ราฟาเอลใช้มือข้างหนึ่งช้อนใบหน้าเธอขึ้น “ทำไมเงียบไป”

“ขอเงินฉันด้วย ฉันจะออกไปแล้ว” หนูนาส่งสายตาว่างเปล่าให้ จนชายหนุ่มหัวใจแห้งผากอย่างไม่เคยเป็น ยิ่งคิดว่าเธอทำแบบนี้เพราะมีผู้ชายคนอื่นแล้ว อย่างที่บอกในตอนแรก หัวใจก็เจ็บแปลบจนสงสัยว่าตนเองเป็นอะไรไป

“ได้” หากราฟาเอลก็ไม่ใช่คนที่ชอบงอนง้อใคร เมื่อเธอกล้าพูดตรงๆ แบบนี้เขาก็ยอมตามใจ อีกอย่างเขาก็เต็มอิ่มแล้วในตอนนี้หลังจากเมื่อคืนรู้สึกเหมือนกินของไม่ถูกปากจนรู้สึกงุ่นง่านจนตอนเช้า

ราฟาเอลเดินออกไปหยิบเงิน หนูนารีบหยิบกางเกงและชั้นในด้วยมือที่สั่นเทา ส่วนน้ำตาน่ะหรือ เธอคิดว่าเมื่อคืนคงหมดจากบ่อภายในดวงตาไปแล้ว

“เอาไปสิ” ราฟาเอลส่งเงินให้สายตาจับจองใบหน้าชาเฉยที่เปลี่ยนไปแทบเป็นคนล่ะคนที่เคยสมยอมพร้อมใจไปกับเขาเมื่อครู่

“ขอบคุณ ครั้งนี้คงจะเป็นครั้งสุดท้าย หวังว่าคุณคงเข้าใจ ถ้าอยากได้ก็เรียกผู้หญิงที่เพิ่งออกไปมาสิค่ะ จะได้ไม่ต้องหาแบบเร่งด่วนอย่างวันนี้” หนูนาแนะนำ ไม่ใช่สิเธอประชดประชันเขาออกไปแต่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัว เพราะใบหน้าหล่อเหลายิ้มพรายทีเดียวเมื่อได้ยินที่เธอพูด

“ถ้าเธอยังอยู่กับฉัน ฉันคงคิดว่าเธอหึงหวงนะเนี่ย”

หนูนาหันหลังไม่อยากต่อปากต่อคำ เพราะกลัวจะเผยความในใจให้เขาหัวเราะ ห้ามปรามกันเหมือนเมื่อวันก่อน

บานประตูปิดลง ราฟาเอลหุบยิ้มพร้อมหัวใจที่เริงร่าก็พลันเหี่ยวเฉาชอบกล!

                                   

เป็นเวลาเที่ยงพอดิบพอดีตอนที่หนูนาออกจากห้องราฟาเอล มิน่าเพื่อนถึงหายไปเลยคงไปห้องแคนทีนแล้วกระมัง หนูนาไม่หิวข้าวเข็ญรถกลับไปยังห้องเก็บของใช้เพื่อพักผ่อนสมองที่เจอเรื่องราวช็อกเมื่อครู่ที่ผ่านมา

เราเจ็บมากขนาดนี้เพียงแค่เห็นเขาพาอีหนูที่ไหนก็ไม่รู้เข้าโรงแรม ถ้าต้องทนเห็นราฟาเอลจู๋จี๋กับภรรยาไม่กระอักออกมาเป็นเลือดหรอกหรือหนูนาฟุบหน้าบนเข่า บอกตนเองว่าดีแล้วที่ไม่บอกกล่าวเขาเรื่องลูก ไม่ทนอยู่กับชายหนุ่มต่ออย่างที่คิดในตอนแรก เธอคิดถูกแล้วจริงๆ

 

ราฟาเอลอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย กำลังเช็ดเนื้อตัวหันไปเห็นกิ๊ฟเหน็บผมคุ้นตาที่ตนซื้อให้คนที่พึ่งออกไป ก้มลงเก็บ ใบหน้าซึ่งอยากลืมลอยเข้ามาในหัวอีก

เธอน่ารักถูกใจเขาอย่างที่ไม่เคยเกิดกับใครตั้งแต่วันที่แดเนียลเอารูปถ่ายจากยายเจ้อะไรนั่นมาให้ดู เป็นครั้งแรกที่เขาตกลงซื้อคู่นอนเป็นรายปีเมื่อมาพักเมืองไทยยาวกว่าครั้งไหน ยิ่งได้เห็นตัวจริงยิ่งไม่ผิดหวัง

แหกกฎข้อแรกไปแล้ว ใจส่วนลึกใช่จะไม่เคยคิดว่าอาจแหกกฎเปลี่ยนตำแหน่งให้เธอ เมื่อความในใจบ่งบอกถึงความอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับชีวิต ชายหนุ่มจึงเอาข้ออ้างมารดาเพื่อให้เธอออกไปจากชีวิตเสีย เพราะปล่อยไว้มีหวังราฟาเอลคนเดิมคงสูญหายไปทีละน้อย เมื่อเธอห่างกายไปตนคงอาการดีขึ้น ชายหนุ่มหวังให้เป็นเช่นนั้น

เพราะสายตาเธอนั้นใช่เขาจะไม่รู้ เธอบูชาเขา เพียงอยู่กันไม่นาน แม้วันนี้เธอจะปากดีพูดเรื่องราวการมีคนใหม่แต่ให้เชื่อทั้งหมด ไม่ใช่ราฟาเอลแน่นอน

“ช่างมันเถอะวะ เลิกคิดได้แล้ว” รำคาญตนเองคิดเรื่องหยุมหยิมอย่างที่ไม่เคยทำราฟาเอลเดินไปใส่เสื้อผ้า หากใจส่วนลึกก็ทิ้งกิ้ฟน่ารักๆ ไม่ลง จึงหย่อนใส่กระเป๋าเสื้อก่อนจะโทรหาแดเนียลเมื่อเดินออกจากห้องพัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha