พ่ายใจรักนางบำเรอ

โดย: ลิขิตนางฟ้า



ตอนที่ 17 : ตอนพิเศษค่ะ แดเนียล หนูบัว


ตอนที่แล้ว

3620080228110309.jpg                                


พูดคุย ติดตามข่าวสารได้ที่นี่จ๊ะ




http://




พ่ายใจรักนางบำเรอ

 

ตอนพิเศษ    (แดเนียล+เพียงเดือน)

แดเนียล ได้รับหน้าที่ให้ดูแลเพียงเดือน เหมือนเช่นทุกสัปดาห์ ถึงหอพักชายหนุ่มจึงจอดรถไว้หน้าตึกอย่างเช่นทุกครั้ง

ทว่าวันนี้แตกต่างกันที่ว่าหนูบัว หรือเพียงเดือนจะได้อยู่ที่คฤหาสน์เดอร์ซาร์ร่วมเดือน หรืออาจจะมากกว่านั้นอย่างที่แดเนียลหวังมานมนาน

การอยู่หอพักภายในมหาวิทยาลัยของสาวน้อยอายุเพิ่งสิบแปด ทำให้แดเนียลต้องวุ่นวายกับการคิดถึงเธออย่างที่ไม่เคยเกิดกับสาวคนไหน เรือนร่างอวบอิ่มที่ชอบอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวเล็กและกางเกงยีนขาสั้นยังอยู่ในห้วงคำนึงแดเนียลเสมอ แม้เธอไม่ได้มีจิตใจตรงกับเขาแต่แดเนียลคิดว่าการหว่านล้อมให้คิดคงไม่ใช่เรื่องยาก (บอดี้การ์ดผู้เก่งกาจพยายามไม่ใช้คำว่า หลอกล่อ)

ร่างสูงเดินชมต้นไม้ ดอกไม้ใกล้หอระหว่างคิดคำนึงเรื่องที่หมายมั่นไว้ หากต้องใบหน้าร้อนเห่อ เมื่อดันมาได้ยินบางอย่างเข้า

“ฉันฝากไปบอกยายมีหนาม เอ้ย ไม่ใช่มีนามด้วยนะแป้งว่าเสียใจด้วย พอดีคนสนิทพี่เขยฉันที่จริง เอ่อ เขาไม่ใช่ผู้ชายหรอก เขาชอบหุ่นอ้อนแอ้นแต่พันธ์เดียวกับกับเขาจ๊ะ ฉันไม่รู้ว่ามีนามเขาสนิทกับนายดำเนียนยังไงถึงไม่รู้เรื่องนี้”

อะไรนะ! เขานี่น่า ยายหนูน้อย ทำไมต้องสร้างเรื่องโกหกว่าเขาเป็นเกย์เป็นตุ๊ดด้วย! ยังเรื่องที่เอาชื่อที่เธอตั้งให้มาพูดกับเพื่อนๆ อีก

แม้อยากฟาดก้นงอนๆ สักทีสองที แต่ไม่อยากเข้าไปตอนนี้ แดเนียลจึงรอฟังการสนทนาของจอมสร้างด้วยความอดทนต่อไป

“จริงเหรอ เสียดายจังฉันเองก็หลงชะเง้อมองตั้งแต่วันแรกที่เขามาส่งเธอที่หอเหมือนกัน” แป้งร่ำบ่น ก่อนจะหัวเราะคิกคัก “แต่ดีเหมือนกัน ฉันจะไปบอกให้ยายมีนามรู้ อยากเห็นหน้านักยายมีนามจะว่ายังไงหากรู้เรื่องนี้เข้า อุตส่าห์โม้เพื่อนๆ ว่ามิสเตอร์แดเนียลมาจีบตัวเอง”

“เขาแค่มีน้ำใจ ช่วยเหลือกันวันนั้นมั้ง หลังจากนั้นเคยพบกันด้วยเหรอ?”

วันก่อนรถคุณหนูมีนามเกิดเสียบนทางด่วน แดเนียลเจอเลยเข้าไปช่วยเหลือหลังจากนั้นมีนามก็ตามติดแดเนียลแจยิ่งได้รู้ว่าผู้ชายที่หมายตารู้จักสนิทกับศัตรูด้านการเรียน เรื่องความสวย ยิ่งไม่คิดจะถอย

“เจอกันหลายครั้ง เห็นว่าเคยไปทานข้าวด้วยกันด้วยนะ”

แม้รู้ถึงความสุภาพที่แดเนียลมี แต่เมื่อไม่ได้มีไว้ให้เธอ หนูบัวจึงพึมพำอย่างขัดใจระคนหมั่นไส้

ดำเนียนไวไฟใช่ย่อยนะ เรื่องที่เคยคิดว่า คนตัวโตขี้อายคงคิดผิดเสียแล้ว

ติด ติด ติด

 มือถือแป้งร่ำมีสายเข้า ร่างอวบอ้วนจึงโบกมือลาหนูบัว

“เจอกัน เปิดเทอมนะแป้ง”

“จ้า หรือถ้าคิดถึงแป้งไปหาได้ทุกเมื่อนะ” แป้งร่ำตอบกลับก่อนวิ่งไปหาพี่ชายที่มายืนรออยู่หน้าคณะ

หนูบัวหมุนตัวกลับ เดินไปยังหอพัก ที่แดเนียลมารอรับเสมอ หากชนกับร่างยักษ์เต็มๆ

“โอ๊ะ!” หนูบัวแม้เสียหลักแต่ไม่ถึงกับล้ม จึงแหงนหน้ามองเจ้าของร่างตึก “นาย” ตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“เป็นอะไรไปครับคุณหนูน้อย ไม่เจอกันอาทิตย์เดียว ทำหน้ายังกับผมเป็นผี” แดเนียลกลั้นความเคืองขุ่นไว้ หนูบัวเห็นสายตาแปลกๆ ชักกลัวเขาจะได้ยินเรื่องเมื่อครู่

“มาไม่ให้สุ่มให้เสียง” หนูบัวหลบสายตาแดเนียล

“ต้องประกาศผ่านไมค์ด้วยเหรอครับว่า คุณเพียงเดือนมีผู้ปกครองจำเป็นมารับ ไม่ยักรู้ทุกทีมาไม่เห็นต้องทำ”

หนูบัวกัดริมฝีปาก ก่อนจะบ่นมุบมิบ “ฉันไม่ใช่สาวน้อย” รีบเดินไปขึ้นรถ เพราะเบื่อจะฟัง นายดำเนียนชอบล้อคล้ายกับว่าเธอเป็นเด็กน้อยทุกทีไป

 

ภายในรถหนูบัวนั่งหน้าบอกบุญไม่รับ แดเนียลชวนคุย เรื่องที่อยากรู้

“คุณรู้จักมีนามหรือเปล่าครับ เธอเรียนคณะนี้ด้วยนะ”

หนูบัวหันมามองใบหน้าหล่อเหลา “รู้จักสิ แฟนนายเหรอ”

“ผมยังไม่มีแฟน แต่เล็งๆ ไว้แล้วว่าจะขอผู้หญิงคนหนึ่งเป็นแฟนอยู่เหมือนกันครับ”

โอ้ อย่าให้เป็นยายศัตรูเลย ชังขี้หน้านักยายคนนั้น

“แต่มีนามเขามีแฟนแล้วนะ เท่าที่ฉันรู้ นายอย่าไปสนใจเลย ผู้หญิงคนอื่นของนายเยอะแยะนี่น่า”

เพราะการที่ต้องเจอหน้ายายมีหนามไปตลอดชีวิตหนูบัวรับไม่ได้จริงๆ นิสัยยายคุณหนูนั่นแย่ที่สุด สวยก็สู้เธอไม่ได้

“ผมยังไม่ได้เอ่ยเลยว่าเป็นใคร แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมมีผู้หญิงเยอะแยะ”

พี่เขยเธอก่อนจะแต่งงานกับพี่หนูนาธรรมดาเสียที่ไหน มีหรือคนสนิทจะแตกต่าง

  “ช่างฉันเถอะจะรู้ได้ยังไง “ หนูบัวสีหน้ายินดี จับมือแดเนียลเขย่าอย่างลืมตัว “แต่จริงๆ นะเรื่องที่นายไม่ได้เป็นแฟนกับยายมีนาม”

แดเนียลมองเรียวปากรูปกระจับแดงก่ำ “หากคุณยอมเป็นแฟนผม”

….

“ว่าไงครับ”

 “นาย นายล้อเล่นใช่ไหม!

สีหน้าหล่อเหลาดูจริงจังที่สุดตั้งแต่รู้จักมา หนูบัวใบหน้าร้อนผ่าว หลบสายตาเรืองรอง

“ทำไมคิดว่าผมล้อเล่น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยขอใครเป็นแฟนเลยนะ หรือคุณข้องใจอะไรถามผมได้นะ ยินดีตอบทุกคำถาม”

“ฉัน ฉัน” หนูบัวรับสถานการณ์ตรงหน้าไม่ทันพลันติดอ่าง แดเนียลยิ่งรุก

“ว่าไงครับผมรอคำถามอยู่” แดเนียลถามชิดแก้มใสเพราะมือข้างหนึ่งกำลังเอื้อมไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้สาวน้อย

หนูบัวอึดอัด ใบหน้าร้อนเห่อกับความชิดใกล้ สาวน้อยคิดว่าตนเองอาจจะเป็นลม  

สำหรับหนูบัวนั้นโตมาจนเป็นสาวหน้าตาสะสวยแต่ไม่เคยมีความรักสักครั้ง เพราะใจตั้งมั่นว่าจะเรียนให้จบเพื่อให้พี่สาวสองคนภูมิใจ ยิ่งพี่สาวสละความสุขสบายมามากเพื่อตนเองยิ่งไม่อยากทำให้ผิดหวัง แต่การต้องปฏิเสธผู้ชายข้างๆ ในครั้งนี้ ทำไมถึงรู้สึกอาวรณ์ หน่วงในอกอย่างที่ไม่เคยเป็น อย่างที่เคยทำกับผู้ชายคนอื่นมา

หรือเธอจะรักษาหัวใจให้เวอร์จิ้นไม่ได้เสียแล้วเพราะนายดำเนียนคนนี้

“หนูน้อย ผมถามคุณนะครับ”

“ฉันไม่เชื่อ อย่าพูดอีกนะ”

“ไม่เชื่อเรื่องอะไร” แดเนียลยังไม่ยอมปล่อยมือแม้จะคาดเข็มขัดเสร็จแล้ว

“แล้วนายคิดว่าเรื่องอะไรล่ะ”

“หากเรื่องที่คุณพูดเมื่อกี้ผมพร้อมพิสูจน์ให้คุณรู้ว่าผมแมนทั้งแท่งครับ”

หนูบัวอ้าปากหวอ เขาได้ยินหรือนี่!

แดเนียลกลั้นขำไว้ สีหน้าจริงจังพูดอีกเรื่อง “ผมจะรอคำตอบนะครับ”

หนูบัวเหลือบมองใบหน้าเคร่งขรึม หัวใจยากจะเชื่อว่าผู้ชายแก่ แต่ยังหล่อเหลาลากไส้ ที่ผ่านผู้หญิงสวยมานับไม่ถ้วนจะมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างเธอ

 

“ทำไมพี่หนูนาไม่บอกหนูบัวก่อนว่าจะเปลี่ยนแปลงการเดินทางไปเนเธอร์แลนด์”

มาถึงคฤหาสน์หรูของพี่สาว หนูบัวรีบโทรไปหาหนูนา พยายามไม่คิดเรื่องที่แดเนียลพูดเพราะมันทำให้เธอจิตใจกระวนกระวาย

“พอดีราฟาเอลมีงานด่วนจ๊ะ แล้วพี่ก็คิดว่าหนูบัวคงไม่มีทางเปลี่ยนใจเรื่องเดินทางมาด้วยกัน เลยไม่ได้โทรไปกวนเวลาอ่านหนังสือ ขอโทษนะแล้วพี่จะรีบกลับ”

 เหตุผลพร้อมคำขอโทษ ใบหน้าเซ็งๆ ของหนูบัวก็ดีขึ้นมา

“น้ำดื่มครับ” แดเนียลเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นแก้วน้ำ หนูบัวสบสายตาคมเข้ม รู้สึกหายใจติดขัดเพราะคำพูดในรถเมื่อครู่ยังดังก้อง แต่จำรับแก้วน้ำ

นี่เธอตัดสินใจผิดหรือถูกกันแน่ที่ไม่ไปกับพี่สาว

“อ่านหนังสืออีกเหรอครับเนี่ยเพิ่งจะสอบเสร็จ” แดเนียลชวนคุยเมื่อเห็นสาวน้อยหยิบหนังสือเรียนเปิดเอาเปิดเอาไม่ยอมหยุด ไม่สนใจตนเลย

 “ทำไม อ่านไม่ได้รึไง นายมีอะไรไปทำเถอะ” หนูบัวไล่ส่งเพราะไม่อยากอยู่กับแดเนียลสองต่อสอง

“ผมนั่งเป็นเพื่อนก็ได้เผื่อคุณจะเหงา”

โอย จะบ้าตายไม่ได้เชื้อเชิญสักหน่อย

“ฉันไม่เหงา ฉันเอ่อ จะคุยโทรศัพท์กับแฟน นายออกไปนะ”

“แฟน!!

“ใช่ มีอะไรหรือเปล่า”

“จะกล้ามีอะไรหรือครับ” แดเนียลตอบเสียงเบาผิดปกติ หนูบัวรู้สึกไม่ดีเลยเห็นท่าทีนั้น แม้ไม่คิดว่าผู้ชายตัวโตตรงหน้าคิดจะจริงจังกับคำพูดเมื่อตอนเย็น แต่ถ้าเป็นจริงจะทำยังไงล่ะเนี่ย

จะแคร์เขาทำไม อย่าแคร์ อย่าแคร์ หนูบัวย้ำกับตนเองเมื่อจิตใจสับสนวุ่นวายแต่เรื่องนานดำเนียนทั้งคืนจนไม่เป็นอันหลับอันนอน

 

ดนัยมาหาหนูบัวตอนเช้าแปลกใจที่เพื่อนสาวงาวครั้งแล้วครั้งเล่า

“นอนไม่หลับหรือบ้านใหญ่ขนาดนี้ ยังไม่ชินอีกหรือไง” จึงถามเพื่อนถึงเรื่องที่เคยคุยกัน

“เปล่าดูซี่รี่เกาหลีดึกไปหน่อย” หนูบัวโกหกดนัย

“ว้า ว่าจะชวนไปดูหนังถ้ายังงั้นเธอคงไม่ไปแล้วล่ะสิ” ดนัยทำหน้าเศร้า

“ไปสิ ชอบคิดไปเองอยู่เรื่อย” หนูบัวจับมือดนัยลุกขึ้น “ไปงั้นไปกันเลย”

สองคนเดินจับมือไปยังรถมอเตอร์ไซด์ของดนัย ที่จอดอยู่หน้าตึก

“จะไปไหนกันครับ” เสียงทุ้มของแดเนียลทำให้หนูบัวหันไปมอง

“ต้องบอกนายทุกเรื่องหรือไง”

“แต่มาดามสั่งไว้ให้ผมดูแลคุณ”

พี่หนูนาคิดยังไงฝากปลาย่างน่ากินอย่างเธอไว้กับแมวยักษ์ตัวนี้เนี่ย

“ไปดูหนังจะไปเป็น กขค ป่ะล่ะ” หนูบัวประชด

“ผม

ไม่ทันแดเนียลจะตอบมีเสียงหวานดังขึ้นเสียก่อน “มิสเตอร์ค่ะ มีนามมาแล้วค่ะ”

หนูบัวเบ้ปากมองมีนาม

“มาแล้วจะไปไหนกันหรือมีนาม” แต่หนูบัวก็อดถามไม่ได้ แถมอยากรู้ว่าแป้งร่ำบอกเรื่องราวที่ตนสร้างขึ้นกับยายมีหนามหรือยัง แต่แบบนี้คงไม่สินะ เซ็งจริงๆ

“ไปทานข้าวดูหนังตามปะสาคู่รักสิจ๊ะเธอ” มีนามกระซิบที่ใบหูหนูบัว

“เหรอ ให้สนุกนะ” หนูบัวหันไปทำหน้าบึ้งใส่แดเนียลก่อนจะขึ้นรถไปนั่งเคียงดนัยที่ร้องเรียกมาพอดี

แดเนียลมองตามหนูบัวสุดสายตา มีนามมองสายตาแดเนียลออก รู้สึกอิจฉาศัตรูที่ชอบแย่งความรักของตนอยู่เลย แต่คราวนี้หญิงสาวจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพราะแดเนียลก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจตนสักนิดเดียว

หลังจากนั้นมีนามก็ได้ควงแขนหนุ่มล่ำหล่อเหลาไปข้างนอกสมใจ

 

แดเนียลดื่มมากเป็นเรื่องปกติ ที่แปลกคือคืนนี้สาวข้างกายไม่ได้รับความสนใจเท่าไหร่ เพราะพอจะรู้มีนามไม่ได้คิดสนุกกันเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ดูหญิงสาวคิดจะเก็บเขาไว้ตลอดไป แดเนียลไม่เคยคิดหยุดความโสดกับสาวสวยคนนี้ แต่เมื่อคิดว่าสาวน้อยคนเดียวที่คิดก็ออกไปกับผู้ชายคนอื่น จึงยั้งมือไม่อยู่ดื่มพรวดๆ แก้วต่อแก้ว

ความต้องการที่มากล้นบวกแอลกอฮอล์ก็แทบทำให้แผนการพังเมื่ออกอวบอัดของมีนามคอยมาวนเวียนเบียดเสียดแถวอกชายสามศอกตลอดเวลา

รู้ว่าต้องหลบหลีกแดเนียลจึงบอกมีนามว่าขอตัวกลับ  “แหม รีบจังเลยนะคะ ครั้งแรกที่มาเที่ยวกันแบบนี้มีนามว่า เราน่าจะ

มีนามไล่ปากนิ้วมายังริมฝีปาก พร้อมกับเบียดอกอวบนุ่มมาใกล้อกแกร่งมากกว่าเดิม แดเนียลรู้สึกเบลอเห็นมีนามเป็นเพียงเดือน ความต้องการอยากจูบปากช่างว่ามาเนิ่นนาน จึงเผลอตัวโน้มใบหน้าหาริมฝีปากเต็มตึงนั้น

 

อีกฟากของผับ ดนัยพาหนูบัว ที่อยากเปิดหูเปิดตามาเที่ยวเหมือนกัน หนูบัวจึงตะลึงตกใจที่มาเจอแดเนียลและมีนาม ที่ตกใจยิ่งกว่าคือ ทั้งสองกำลังจะ จะจูบกับ

“อย่าดู อย่าดู” ดนัยเห็นเหมือนหนูบัว ยกสองมือปิดตาเพื่อน

“ไม่อายผู้คนเลย โรคจิตชอบโชว์เหมาะสมกันจริงๆ”

หนูบัวหันหลังจะออกจากผับ

“จะกลับแล้วเหรอเพิ่งจะมาเองนะ วันหลังอาจไม่ได้เข้าอีกนะหากญาติเราไม่อยู่” ดนัยฉุดแขนเพื่อน

“วันหลังเถอะ อิ่มแล้วง่วงจัง” หนูบัวทำเสียงให้ปกติ แม้ใจรู้สึกเต้นผิดจังหวะก็ตาม

ดนัยตามใจ จับมือดึงเพื่อนออกจากผับที่ผู้คนเบียดเสียด

 

แม้ดนัยกับหนูบัวกลับก่อนแต่ต้องแปลกใจเมื่อมาถึงเห็นรถแดเนียลจอดอยู่หน้าตึก

  “สงสัยหายตัวมาแน่ๆ “ดนัยพึมพำก่อนจะขยี้ผมเพื่อนอย่างที่ทำเสมอก่อนจะโบกมือลา

“ขับรถดีๆ นะ อย่าซิ่งล่ะ” หนูบัวสั่งดนัย

เมื่อรถคันใหญ่หายลับออกจากหน้าประตูรั้วหนูบัวจึงเดินเข้าบ้าน

“คุณหนูบัวจะรับอะไรหรือเปล่าคะ” เด็กรับใช้คนหนึ่งเข้ามาถาม

“อ้าวยังไม่นอนกันอีกหรือ ไปนอนเถอะจ๊ะ ขอโทษด้วยที่ให้คอย คราวหลังไม่ต้องมาเตรียมโน่นเตรียมนี่หรือรอหนูนะ เกรงใจ”

หนูบัวยังชอบใช้ชีวิตติดดินแม้วันนี้ชีวิตจะสุขสบายเพราะหนูนาหยิบยื่นให้ทุกสิ่งทุกอย่าง ความลำบากที่ผ่านมาของครอบครัวทำให้สาวน้อยไม่เคยหลงระเริงกับสิ่งล่อตาล่อใจทั้งหลาย

ยังเคยได้รับคำชมจากเพียงพลอย พี่สาวคนสวย หนูนาปลื้มใจมากทีเดียว

เด็กรับใช้เดินจากไป แต่ไม่ทันลับสายตาหนูบัวก็เรียกซักถามเรื่องที่สงสัย

“แดเนียล เอ่อ เห็นเขาไหมเห็นรถจอดอยู่”

ปกติที่รู้มาแดเนียลพักที่เรือนด้านหลัง เพราะไม่ยอมนอนบนตึกที่ราฟาเอลเตรียมไว้ให้ แต่วันนี้หนูบัวรู้สึกกังวลจึงต้องสอบถาม

“มิสเตอร์แดเนียลอยู่ตรงสระน้ำ ที่บ้านพักแกคะ ดิฉันเพิ่งเอาไวท์ไปให้แก”

อะไรกันดึกดื่นยังดื่มต่ออีกเหรอ หนูบัวบอกให้เด็กรับใช้ไปนอน ตนเองจะนอนแล้วเช่นกัน หากเมื่อเด็กลับสายตา ด้วยความอยากรู้ร่างบางจึงก้าวช้าๆ ไปบ้านพักแดเนียล อยากรู้จริงๆ พาใครมาด้วยหรือเปล่า

ก่อนถึงบ้านพัก หนูบัวหันซ้ายขวาในสวน ไม่เห็นใครจึงเดินโดยเร็ว ถึงบ้านไม่มีเสียงพูดคุยอย่างที่คิด อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้ว่าแดเนียลอาจทำบางอย่างที่ไม่ต้องการพูดคุย

นายดำเนียนไวไฟกับยายมีนามคงมาด้วยกันจริงๆ ใจร้อนรุ่มแปลกเมื่อคิดว่าทั้งคู่กำลังทำอะไรกันอยู่ แต่สาวน้อยก็ต้องเดินหันหลังกลับตึกใหญ่

“คุณมาทำอะไรดึกดื่น”

ว๊ากกก! เสียงทุ้มคุ้นหูดังมาจากสระน้ำ หนูบัวหันขวับไปมอง เห็นเงาตะคุ่มแช่อยู่ในน้ำ

 “เฮ้ย! นายไปทำอะไรในน้ำดึกดื่นป่านนี้ ฉันคิดว่านายเอ่อ

          “คิดว่าอะไรครับ” คนอยู่ในเงาสลัวของแสงจันทร์ถามเบาๆ

แต่เรื่องอะไรหนูบัวจะบอกเขา

“คิดว่านายอาจจะลืมเอารถมาเก็บเลยเดินมาดู”

“ปกติผมก็จอดที่โน่น ”

“เหรอ ถ้างั้นขอโทษที่ขัดจังหวะ ฉันไปนะ”

“จะรีบไปไหนล่ะคุณคุยกันก่อนสิ หรือไปเที่ยวข้างนอกมาจนหมดเรี่ยวหมดแรง ก็อย่างว่านะ ผมเข้าใจนานๆ จะได้มีอิสระ”

หนูบัวหยุดก้าวเดิน “นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง!

“ผมเป็นคนพูดตรง คงไม่ต้องพูดให้ชัดกว่านี้มังครับ” เพราะความหึงหวงสาวน้อยทำให้แดเนียลพูดน้ำเสียงดุดัน

หนูบัวควันออกหู ก้าวไปใกล้ร่างใหญ่ที่เอนหลังพิงขอบสระมองมาทางเธอ “พูดให้ดีๆ นะ”

“อ้าวพูดไม่ดีตรงไหน คนเป็นแฟนกัน ออกไปด้วยกันกลับดึกดื่นเรื่องแบบนี้มันดีอยู่แล้ว ใครๆ เขาก็ทำกันไม่เห็นแปลก อย่ามาทำเป็นอายหน่อยเลยคุณ”

“นายว่าฉันกับ กับดนัยไป ไปทำเรื่องบัดสีอย่างที่นายทำกับยายมีหนามเหรอ ไอ้คนทุเรศพูดจาสกปรก”

“คุณพูดเองนะครับ” แดเนียล เอื้อมมือมาหยิบขวดไวท์เพื่อเติม หนูบัวกำลังโกรธจัดไม่รู้จะทำร้ายคนปากร้ายวิธีไหน จึงเอื้อมคว้าขวดไวท์มาเสียก่อน

“ทำอะไร เอามาให้ผมเดี๋ยวนี้นะครับ” แดเนียลไม่พอใจที่สาวน้อยเล่นเป็นเด็กๆ

“เพราะไอ้นี่หรือเปล่าหรืออาจเป็นเพราะสันดานทำให้นายพูดจาดูถูกฉันไม่ต้องดงต้องดื่มมันแล้ว”

หนูบัวเขย่าๆ ไวท์ในขวดลงในสระน้ำใกล้ร่างที่ยังเอื้อมแย่งขวดไวท์ในมือ

“เฮ้ย! “ แดเนียลกระโดนหลบ แต่ร่างบางยังไม่ยอมแพ้ใช้แรงที่มีสะบัดไวท์ต่อไป

ด้วยความลืมตัวหนูบัวจึงไม่ทันระวังตัว

“ตู้ม!!” น้ำสาดกระจายเป็นวงกว้าง พร้อมกับเสียงกรีดร้อง แดเนียลหัวเราะเสียงดังท้องคัดท้องแข็ง แทบหายเมาเป็นปลิดทิ้ง

“คนบ้า หยุดหัวเราะเลย” หนูบัวตีน้ำใส่หน้าแดเนียล จากนั้นแหวกน้ำระดับอกเพื่อจะขึ้นด้านบน หากไม่ทันถึงขอบสระมือหนาๆ ก็มายึดเอวบางไว้

“ว้าย!” หนูบัวร้องเสียงดังกว่าเมื่อครู่

แดเนียลซ้อนด้านหลัง ใช้มืออีกข้างอุดปากบางไว้

“ป่อยนะ อื้อป่อย”

“อย่าเสียงดังสิแม่หนูน้อยเดี๋ยวเด็กในบ้านตื่นกันหมดหรอก” แดเนียลกระซิบข้างใบหูเล็กหอมกรุ่น

ได้ผลเมื่อหนูบัวเงียบกริบ เพราะไม่อยากให้เด็กในบ้านตื่นมาเจอตนเองอยู่กับแดเนียลในสภาพแบบนี้ แดเนียลเห็นสาวน้อยเหมือนจะหมดฤทธิ์ก็ยอมปล่อยมือที่ปากออก

หนูบัวถอนหายใจโล่งอก ”ที่เอวด้วย คนฉวยโอกาส”

“ผมจะช่วยคุณขึ้นไปนะครับ ยังมาต่อว่า” แดเนียลพูดชิดริมใบหู พยายามห้ามตนเองที่คิดจะปล้ำแม่สาวน้อยปากร้ายในสระ

 หนูบัวหายใจหายคอไม่ค่อยคล่อง สาวน้อยรู้สึกใบหน้า ตลอดทั่วเรือนร่างกำลังร้อนผ่าว แม้จะอยู่ในน้ำที่เย็นก็ตาม

“ไม่ต้องมายุ่ง” แต่สาวน้อยยังพยศ ปัดแกว่งมือให้ร่างสูงไปไกลๆ สร้างความไม่พอใจให้แดเนียลขึ้นมา

“หวงตัวจังเลยนะครับ ทำไมผมน่ารังเกียจตรงไหน คุณถึงต้องแสดงออกมากมายขนาดนี้  ยังไงลองมา ลองของของผมก่อนไหมเด็กน้อยอาจจะลืมหน้าอ่อนขอคุณไปเลยก็ได้”

“บ้า บ้า อย่ามาพูดลามกอีกนะ!!”  

แม้หนูบัวเริ่มรู้หัวใจบ้างแล้ว แต่เรื่องอะไรจะบอกความจริงเมื่อคนตรงหน้าหยาบคายใส่เธอ เขาต้องได้รับคำด่าทอแบบนี้แหละ ไปถึงไหนต่อไหนกับยายมีหนามมาแล้วด้วย เธอจะไม่บอกเขาเด็ดขาด

เพราะสองครั้งแล้วที่มีนามมาต่อว่าเธอแย่งเพื่อนชายไป ทั้งที่เธอไม่เคยสนใจลูกชายอธิการอะไรนั่น นายคนนั้นมาตื้อเธอเองต่างหาก เธอเกลียดยายมีนาม

ใช่รังเกียจรู้แล้วก็อย่ามายุ่ง ไม่ต้องมาเสนอตัว กลับไปอยู่คอนโดนายโน่น ไม่ต้องมาดูแลฉันอีก ฉันจะบอกพี่หนูนาเองเรื่องนี้”

“จะให้คุณได้เที่ยวจนดึกดื่นตามที่ใจต้องการกับนายหน้าอ่อนนั่นเหรอครับ ไม่มีทาง ถึงผมจะใจดีแต่ก็ใจไม่กว้างพอ”

หนูบัวหันมาถลึงตาใส่ สุดจะทนฟังคำดูถูกอีกแล้ว สาวน้อยจึงยกมือหวังฟาดปากร้ายๆ สักที แต่โชคไม่เข้าข้างเมื่อร่างสูงเหมือนจะรู้ทัน เขาหลบได้

“แตะแฟนหน้าอ่อนเข้าหน่อยของขึ้นเลยหรือครับ” แดเนียลรวบสองมือบาง ดึงร่างเปียกปอนให้แนบชิดร่างแข็งแรงของตน

“ไม่ใช่ ฉันแค่ไม่ยอมรับให้นายมาดูถูกฉัน”

“นั่นแหละครับก็เหมือนๆ กัน” ริมฝีปากกลิ่นไวท์ชั้นเลิศชิดริมฝีปากเธอ หนูบัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ

“นาย นายถอยไปนะ” หนูบัวเริ่มรู้สึกถึงอันตรายเพราะพอจะเดาได้ว่าร่างบึกบึนไร้ซึ่งเสื้อผ้า

“จะรีบไปไหนครับ หรือกลัวที่จะอยู่ใกล้ผม” เสียงพร่าชิดใบหู ก่อนริมฝีปากหอมลากผ่านแผ่วเบามาที่ริมฝีปาก สาวน้อยรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดจึงเม้มปากสนิท

หนูบัวระวังเพียงจุดเดียวแดเนียลจึงมีโอกาสไล้มือใต้น้ำเข้าในเสื้อยืดตัวเล็ก มือใหญ่สัมผัสอกนุ่มอวบเบาๆ

“ไม่นะ นาย ไม่!” หนูบัวร้องห้าม

“จุ๊ๆๆ นิ่งครับ เบาเสียงหน่อยเดี๋ยวใครได้ยิน ขอผมชื่นใจหน่อยเดียวเท่านั้น”

เพราะโดนมีนามปลุกเร้าอารมณ์แต่ต้องหยุดกลางคัน และเพราะความต้องการสาวน้อยในอ้อมอกแต่ไม่อยากหักหาญน้ำใจทั้งที่จะทำก็ได้ แดเนียลจึงลงไปแช่ในน้ำประชดอาการบ้าบอของตนเองในคืนนี้

แต่เมื่อร่างหอมมาชิดใกล้ขนาดนี้ หนุ่มไฟแรงสูงก็ไม่อยากอดทนอีก

แต่สำหรับหนูบัวตีความหมายแดเนียลไปอีกทาง “นายไอ้คนบ้า ไปกินตับกับยายมีนามมาไม่อิ่มหรือไงจึงมาลงที่ฉัน อย่านะ ฉันไม่ยอม ห้ามมาแตะตัวฉันนะ ”

อุ้บ”

จูบอ่อนหวาน เรียกร้อง ทำให้เลือดสาวน้อยวิ่งพล่าน ความต้องการบางอย่างมารวมกันที่หน้าท้องน้อย แต่เธอยังพยายามทำน้ำเสียงให้แดเนียลเห็นว่าเธอไม่คล้อยตามจูบของเขาสักนิด

 ปึก ปึก ปึก! “คนบ้าปล่อยฉันนะ” จึงดิ้นรนเมื่อจูบอ่อนหวานชวนให้หัวใจตีลังกาหยุดลง

ไม่มีเวลามาอาย ร้องไห้ หนูบัวแค้นเมื่อคิดว่าแดเนียลไม่ให้เกียรติเธอ สาวน้อยหวังจะเอาคืนแดเนียลให้สาสม

แต่ไม่ทันได้ตบหน้าเขาให้สะใจแดเนียลก็วาดวงแขนอุ้มเธอขึ้นจากพื้นสระ

 “ปล่อยจะทำอะไรฉันปล่อยนะ!” หนูบัวดิ้นรน

“นิ่งเถอะน่า ถ้าไม่อยากจะเป็นปวดบวม หรืออยากจะให้ผมปล้ำคุณในน้ำ ถ้าต้องการอย่างนั้นก็ดิ้นเลยครับ”

เรื่องอะไรจะดิ้นอีก สาวน้อยจึงหยุดดิ้นแม้จะใจสั่นๆ เมื่ออยู่ในอ้อมอกกว้างของแดเนียล

แดเนียลอมยิ้มพอใจ

 โอ้ยใครรู้ได้ขำนายแดเนียล ยอมปล่อยเนื้อหวานๆ ที่มาจ่อถึงปาก แต่ใครจะรู้ความคิดคำนึงของเขา

“นายจะพาฉันไปไหน” หนูบัวตกใจเมื่อแดเนียลไม่ยอมปล่อยซะทีแม้จะขึ้นจากสระแล้ว ร่างสูงที่ใส่กางเกงขาสั้นลายการ์ตูนทำให้เธออยากจะหัวเราะก็จริงแต่การหาทางออกจากอกเปียกบึกบึนเป็นเรื่องสำคัญกว่า จึงต้องกลั้นขำไว้

ไอ้นายดำเนียนคนโกหก

“คุณเปียกหมดแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนสิครับ” แดเนียลรู้ทันสาวน้อยจึงบอกเธอ

หนูบัวดิ้นรนเพราะไม่เชื่อ ไม่อยากเข้าในบ้านพักของเขา “ไม่นะ ปล่อยฉันนายจะฉวยโอกาสกับฉันอีกใช่ไหม นี่แนะคนชั่ว”

สองมือจึงเล็กหยิกข่วนใบหน้าแดเนียล

“โอ้ย!” แดเนียลร้องเสียงดังเมื่อหลบไม่ได้ แต่ไม่ยอมวางร่างบาง เมื่อจับสองมือเล็กรวบได้ในที่สุด ส่งแววตาคาดโทษให้ หนูบัวกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัว

นายดำเนียนคิดจะข่มเหงเธอแน่ๆ ไม่นะ!

ช่วงจังหวะนั้นถึงโซฟาตัวใหญ่พอดี แดเนียลวางหนูบัวลง “ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า ต้องการแบบยินยอมพร้อมใจมากกว่า”

ชิ !ยังเหลือช่องว่างไว้เอาเปรียบอยู่ดี แต่หนูบัวก็รู้สึกใจมาและยังหาทางออกไปจากบ้านแดเนียลเร็วที่สุด

“นี่ครับ ผ้าขนหนูเช็ดหน้าเช็ดตัวเสียหน่อย แล้วผมจะเดินไปส่ง”

หนูบัวมองด้วยสายตาไม่ไว้ใจแต่ยอมทำตามที่สั่ง ทำทีเช็ดผม แต่เมื่อแดเนียลหายเข้าด้านในใส่เสื้อผ้า สาวน้อยก็ลุกขึ้นผลุงจากโซฟา

เรื่องอะไรเธอต้องรอให้เขาไปส่งล่ะ สาวน้อยรีบแจ้นออกหนีทันที

 

ตอนเช้าหนูบัวทานข้าวต้ม พยายามไม่มองแดเนียลที่นั่งทานด้วยกัน เมื่อคืนหลังจากหนีแดเนียลมาได้ เธอก็มานั่งกุมหัวใจตนเองในห้องนอนนานสองนาน

สาวน้อยไม่ได้รู้ว่าเมื่อคืนแดเนียลเดินมาส่งเธอตามสัญญาจริงๆ แต่ทิ้งระยะห่างมากทีเดียว

“มิสเตอร์แดเนียล คุณมีนามมาขอพบดิฉันให้เธอรอที่ห้องรับแขกค่ะ”

เด็กรับใช้เข้ามาขัดจังหวะการคิดครุ่น หนูบัวเหลือบมองแดเนียลด้วยสายตาหมั่นไส้

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” แดเนียลขอตัว

หนูบัวมองตามหลังชายหนุ่มสุดสายตา รู้สึกเจ็บในหัวใจขึ้นมา อย่างบอกไม่ถูก

เธอจะปล่อยผู้ชายคนแรกที่ทำให้หัวใจหวั่นไหว ไปให้ผู้หญิงคนอื่นจริงๆ เหรอนี่

           

เที่ยงคืนกว่าแดเนียลกลับเข้ามา หนูบัวแอบมองชายหนุ่มอยู่บนห้องนอน

เที่ยวซะดึกดื่น นี่เหรอดูแลเธอ ค่อนขอดเขาในใจ กำลังจะปิดผ้าม่านเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงจากรถตรงไปคลอเคลียแดเนียล หนูบัวหัวใจแทบหยุดเต้น

คืนนี้เขาไม่ได้กลับมาคนเดียว!

ไม่อยากทนมองคนสองคนที่สวีทหวานจึงปล่อยมือจากผ้าม่าน ไปนั่งที่เตียง

หวนคิดถึงคำหวานหู สายตามีความหมายที่แดเนียลมอบให้ ทั้งจูบมาราธอนในสระ รู้สึกใจเจ็บแปลบเมื่อคิดว่าตนเองโดนแดเนียลปั่นหัวเล่น

ถ้าแดเนียลคิดจะจริงจังกับเธอเขาคงไม่ล้มเลิกง่ายๆ เพียงเธอเล่นตัวนิดหน่อย แต่เป็นแบบนี้ก็ดีจะได้รู้ว่าเขาคิดอย่างไร หนูบัวล้มตัวลงนอนแต่ก็หลับไม่ลง เมื่อในหัวมัวแต่คิดว่าแดเนียลกับมีนามกำลังทำอะไรกันอยู่

 

หนูบัวแทบไม่ได้นอนเพราะข่มตาให้หลับไม่ได้ เช้ามาจึงลงมาหากาแฟดื่มเรียกกำลัง

เด็กรับใช้เดินมาบอกว่าคุณผู้หญิงโทรมาเธอจึงเดินไปรับ เสียงพี่สาวบอกว่าเป็นห่วง อาจอยู่ต่ออีกสัปดาห์ แถมตบท้ายถามถึงแดเนียล สาวน้อยจึงบอกให้พี่สาวคลายเป็นห่วงว่าเธออยู่ได้และฝากความคิดถึงไปให้หลานอีกสองคน หลังจากวางสายพี่สาวหนูบัวเดินไปหาคนที่อู้งานด้วยอารมณ์เดือด

ป่านนี้ทำอะไรอยู่ให้คนอื่นรอสาย ไม่รู้จักหน้าที่ เกลียดนัก

“นายดำเนียน นายดำเนียน” หนูบัวเรียกเสียงดังเมื่อเข้าในบ้าน

“ โอ้อา มิสเตอร์โอ ไม่ไหวแล้ว” เสียงแว่วอออกมาจากห้องนอนแดเนียลทำให้หนูบัวชะงัก ยกสองมือปิดหู

คนบ้าป่านนี้ ยัง ยัง อยู่อีกเหรอ แต่เสียงผู้หญิงไม่ได้พูดภาษาไทย แสดงว่าเมื่อคืนไม่ใช่มีนามหรอกหรือ

กำลังจะก้าวเท้าออกไปให้เร็วที่สุด แต่ต้องตกใจและหยุดเดิน

“คุณมาทำอะไรตั้งแต่เช้าครับ” แดเนียลถามขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดี เพราะเขากำลังคิดถึงสาวน้อย จนบางครั้งคิดว่าตนเองอาจเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ

“อย่ามายุ่งไปให้พ้น!” หนูบัวต่อว่าไม่หันไปมองเพราะกลัวจะเห็นอะไรที่ไม่อยากเห็น

 “ผมถามดีๆ นะครับคุณสาวน้อย ใครมายุ่งใครกันแน่ครับ”

“ไม่ต้องมาเรียกฉันแบบนั้นอีก กลับเข้าไปหาผู้หญิงของนายเลยไป และขอโทษก็ได้ที่มายุ่งเรื่องของนาย

แดเนียลสืบเท้าไปหาคนที่มาหาเรื่องแต่เช้า “ใครที่ไหน ผมอยู่คนเดียว”

หนูบัวหมดความอดทน หันมาเผชิญหน้า ”คนโกหก เมื่อกี้ฉันยังได้ยิน

“ หากไม่เชื่อมาสิไปดูกัน”

แดเนียลเข้ามาฉุดมือหนูบัวให้เข้าในห้องนอนตน สาวน้อยยื้อยุดสุดแรง “ไม่อย่ามายุ่ง แค่มาดูว่านายทำไมไม่รับสายพี่สาวฉันเท่านั้น ปล่อย อย่างอื่นไม่อยากเห็น ลามก อุจาดตา”

แดเนียลฉุดร่างบางที่ทำตัวเหมือนเด็กๆ แต่นั่นแหละเธอก็ยังเด็กจริงๆ

“ปล่อย” หนูบัวยังดิ้นรน

แดเนียลไม่ยอมปล่อยซ้ำรัดร่างสวยแน่นกว่าเดิม หนูบัวไม่มีทางสู้คงเหลือเพียงแค่ปากจึงกัดแขนกำยำจนจมเขี้ยว

“โอ้ย” แดเนียลร้องเสียงหลง หนูบัวยิ้มสะใจ

“ชอบทำร้ายผมนักใช่ไหม อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน มานี่เลยผมจะลงโทษคุณ ที่ทำให้ผมต้องงุ่นง่านมาหลายคืน”

 บางทีสาวน้อยจอมพยศก็ต้องปราบแบบเถื่อนๆ สินะ เธอจะได้เลิกฤทธิ์มากเสียที

???

“ไม่ต้องทำหน้างง” แดเนียลลูบแขนด้วยมือข้างหนึ่ง อีกแขนยังกอดกระชับร่างที่ดึงดันไม่ยอมเดินไปกับตน ไม่นานแดเนียลก็พาร่างพยศเข้ามาในห้องเขาจนได้

หนูบัวสอดส่ายสายตาหาผู้หญิงที่ส่งเสียงน่ารังเกียจ

“ไม่มีใครสักคน”แดเนียลบอกอย่างรู้ทันความคิด

 “ไม่เชื่อ ก็ได้ยินเสียงครวญครางขอส่วนบุญอยู่เมื่อกี้” พูดจบเอามืออุดปาก แดเนียลกลั้นยิ้ม

“เสียงผู้หญิงที่คุณว่ามาจากโน่นครับ” แดเนียลชี้ไปยังทีวี

หนูบัวมองตาม เบิกสายตากว้าง

เห็นผู้ชายเปลือยเปล่ากำลังก้มใบหน้าซุกไซ้ส่วนลี้ลับของผู้หญิงที่แสดงออกทางสีหน้าว่ากำลังสุขเหลือล้นแต่เสียงไม่มีอีกแล้ว

หนังฝรั่งโป้ใบ้!

“อยากได้ยินเสียงอีกครั้งไหม เผื่อจะได้ยืนยันว่าเป็นเสียงเดียวกันกับเมื่อครู่”

“ไม่” เสียงแทบกระซิบเล็ดลอดก่อนจะงึดงัดเพื่อจะได้เป็นอิสรภาพอีกครั้ง

“ผมบอกแล้วไง วันนี้จะไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ แม่สาวน้อย”

แม้พาสาวสวยมานอนด้วยเมื่อคืนแต่บทรักที่คุณเธอมอบให้ไม่ทำให้แดเนียลเต็มอิ่มสักนิด เขายังคิดถึงริมฝีปากอุ่นอ่อนหวานปานน้ำผึ้งในสระไม่วายเว้น อยากให้มันมาสัมผัสบนร่างกายของเขา และตอนนี้ชายหนุ่มไม่อยากรออีกต่อไป

เธอไม่ยินยอมแต่ก็ทำให้ยินยอมได้ไม่เห็นจะยาก มือชั้นนี้แล้ว

“บัวครับ บัว”

เสียงเรียกดนัยมาขัดจังหวะในช่วงนั้น แดเนียลยิ่งไม่คิดเปลี่ยนใจเรื่องที่ตัดสินใจใหม่

“ปล่อยนะ”หนูบัวร้องเมื่อได้ยินเสียงเพื่อน หากต้องผิดหวังเมื่อไม่มีเสียงร้องเรียกอีกแล้ว ดนัยคงเดินกลับไปแล้ว

แดเนียลยิ้มพอใจ

เป็นไงก็เป็นกัน แม้ต้องจับพันธนาการด้วยการวิวาห์แต่เขารู้สึกว่าเต็มใจ ยังไงเขาต้องได้สาวน้อยจอมจุ่นคนนี้มาครอบครอง

“ฉัน ฉันปล่อยฉันไปเถอะฉันมีแฟนแล้วนายลืมหรือไง”

“ก็แค่แฟนผมไม่สน อีกไม่นานผมจะขอใช้สิทธิ์มากกว่าคำนั้น ไม่ต้องบอกรู้ใช่ไหมครับว่า คำที่ว่าคืออะไร”

หนูบัวไม่คิดว่าแดเนียลจะพูดเล่น สาวน้อยใจสั่น อีกทั้งผิดหวังที่เคยคิดว่าแดเนียลเป็นสุภาพบุรุษ ยิ่งคิดว่าต้องเสียทีเขาน้ำตาสาวน้อยก็พาลจะไหล

เธอไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้ ใครก็ได้ช่วยที

“สาวน้อย วันนี้ผมจะทำให้คุณสุขจนลืมนายหน้าอ่อนไปเลย ยอมผมเถอะนะผมไม่อยากรออีกแล้ว”

“ฉันไม่…” ขอกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ คนบ้านี่ และเธอไม่ได้เป็นของใคร หนูบัวจะบอกแบบนั้นแต่ไม่ทันเสียแล้วเมื่อปากเธอโดนปิดสนิทด้วยริมฝีปากร้อนรุ่มของเขา

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

“หนูน้อย โกรธผมหรือครับ ขอโทษนะที่เข้าใจคุณผิดไป ขอโทษที่รักคุณจนซ้ำไปหมดทั้งตัว” ไม่พูดเปล่าริมฝีปากหยักของแดเนียลยังจูบซับด้านหลังหนูบัวที่นอนนิ่งหันหลังให้ตน

แดเนียลแทบคลั่งตายกับบทรักที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เรือนร่างเล็กทว่าอวบอิ่มทำให้ชายหนุ่มนักรักสุขจนเต็มหัวใจ ที่สำคัญสาวน้อยที่ทำเขาคลั่งเธอยังบริสุทธ์ผุดผ่อง!

“อย่ามายุ่งกับฉัน!”

เสียงตวาดแว้ดยังน้อยไปที่ตนจะโดน แดเนียลกลายเป็นใบ้ไม่ถกเถียง

หนูบัวน้ำตาไหลอาบแก้มแต่ไม่มีเสียงสะอื้นเมื่อคนด้านหลังถอนริมฝีปากออกจากไหล่ เขาคงสมใจสินะ เขาทำลายเธอ ไม่คิดขอโทษงอนง้อกันให้มากกว่านี้หน่อยหรือ หากแคร์กันจริงๆ ช่วงชิงความสาวเธอไปอยากหน้าด้านๆ แม้เขาจะอ่อนโยนแต่หนูบัวไม่มีวันอภัยให้ เธอเกลียดเขา เกลียดเขา

“ไม่ด่าอีกหรือครับ ผมรอฟังอยู่”

เขายังไม่ได้ไปไหนเอ่ยเสียงอ่อนโยนจนหนูบัวเผลอเอี้ยวหน้ามามอง

“คุณ ร้องไห้หรือ! “ แดเนียลรู้สึกอยากฟาดหัวตัวเองด้วยของแข็งๆ เมื่อเห็นว่าหนูบัวของเขาร้องไห้

          “คุณยังเจ็บอยู่หรือ? ขอผมดูหน่อยสิครับ ผมอาจรุนแรงไป” ร่างสูงยังคงเปลือยล้อนจ้อนเข้าช้อนด้านหลังอีกครั้ง

          หนูบัวเลิกเป็นใบ้ ใบหน้าชื้นเหงื่อเพราะกิจกรรมรักแดงซ่าน “คนบ้าพูดอะไร ไปให้พ้นนะ”

          “คุณเป็นของผมแล้วสาวน้อย คิดว่าผมจะอยู่ห่างจากร่างสวยๆ ของคุณอย่างเมื่อก่อนอีกรึครับ เสียใจคุณคิดผิด”

          “ฉันไม่ได้เป็นของใคร ไม่ได้เป็นของนาย ฉันมีคนของฉันแล้วแค่ครั้งเดียวที่โดนขืนใจฉันจะไม่ยอมให้นายอ้างสิทธิ์อะไรทั้งนั้น”

“อ๋อคิดจะกลับไปหาหน้าอ่อนรึครับ บอกเลยไม่มีทาง และที่บอกว่าไม่ได้เป็นของผม ไม่เป็นไรเผื่อคุณลืมผมจะตอกย้ำรอยรักอีกหลายๆ รอบให้คุณจดจำสาวน้อย มา มาเริ่มกันเลย”

“นายกรี๊ดดด!” หนูบัวกรีดร้องเมื่อเขาไม่พูดเปล่าแต่เริ่มจูบไซ้ซอกคอของเธอ มือร้ายทั้งสองข้างลูบไล้ทั่วตัวไม่อ่อนโยนค่อยเป็นค่อยไปเหมือนครั้งแรก

“ที่จริงกะว่าจะสอนบทเรียนรักแบบเผ็ดมัน เร่าร้อนที่ผมชอบวันพรุ่งนี้ แต่ตอนนี้คุณทำให้ผมเปลี่ยนใจ” เขายังพูดหน้าตายใกล้ใบหู หนูบัวอยากกลั้นหายใจตาย

นี่เธอต้องเสียทีเขาอีกแล้วหรือ ไม่นะ!

 

เกือบพลบค่ำหนูบัวลืมตาหนักอึ้งขึ้น บทเรียนรักมาราธอนซ่านสยิวไหลเข้าหัวฉากแล้วฉากเล่า ส่งผลให้ช่องท้องรู้สึกซ่านสยิวโหยหาสัมผัสเร่าร้อนอีก

บ้า บ้าไปแล้วเรา ยังรู้สึกเจ็บหน่วงอยู่ตรงที่โดนโรมรัน ยังคิดต้องการอีก

สาวน้อยคว้านหาเสื้อผ้าที่อยู่คนละทิศคนละทางพร้อมก่นด่าตนเอง แอบโล่งใจที่ร่างใหญ่ อึดทนไม่อยู่ข้างกายเสื้อผ้าที่ใส่จึงรวดเร็วทันใจ กะจะเดินแอบๆ ออกจากบ้าน แต่ต้องเปลี่ยนใจเมื่อได้ยินเสียงพูดคุย แอบมองตรงหน้าต่างเห็นมีนามโอบแขนแดเนียลอยู่

“แดเนียลขา คุยกับใคร บัวรอนานแล้วนะ” จึงฝืนหวานเลี่ยนออกไป เพราะเกลียดขี้หน้ายายมีหนามที่ตามตื้อแดเนียลมาถึงห้อง ส่วนแดเนียลก็เหมือนกันคงอยากแอบเธอไว้ในบ้านเพราะกลัวยายมีนามเห็นละสิ แต่เสียใจด้วย เธอจะทำทุกอย่างเพื่อขวางความเจ้าชู้ไก่แจ้ของเขา

หนูบัวหารู้ไม่ว่าเธอคิดผิดเพราะที่แดเนียลต้องออกมาคุยกับมีนามเงียบๆ เพราะต้องการปกป้องศักดิ์ศรีเมียหมาดๆ ของเขาต่างหาก

“ยาย เอ่อ เพียงเดือน เธอเข้าไปทำอะไรในบ้านมิสเตอร์” มีนามใบหน้าบูดบึ้งเมื่อเห็นหนูบัวเดินปากบวมเจ่อ ผมเผ้าไม่เป็นทรงออกมา

หนูบัวเดินไปควงแขนแดเนียล เอนศีรษะซบไหล่กว้าง “แค่เพลีย นอนหลับอยู่เพิ่งจะตื่น”

“ยาย ยาย หนูเน่า!” มีนามแทบกระโดดเป็นเด็กเมื่อคิดว่าผู้ชายที่หมายตาโดนยายศัตรูฉกไปอีกครั้ง แต่เธอบังคับตนเองไว้

“นอนเหรอแหม ฉันน่าจะรู้ ที่นี่บ้านพี่สาวเธอ เธอจะนอนที่ไหนก็ได้ ยังไงก็ไปนอนต่อเถอะนะ ฉันจะไปข้างนอกกับแดเนียลไม่กวนเธอหรอกนะ”

ยายมีหนามเนี่ย หน้าทนจริงๆ

“แดเนียลคะ จะไปจริงๆ เหรอ ไหนว่าจะนวดให้บัวไง”

แดเนียลใบ้กินมองคนโน้นทีคนนี้ที แต่โอกาสอำนวยแล้วเรื่องอะไรเขาต้องคิดให้นานอีก คอยดูเถอะจะนวดเฟ้นทุกซอกทุกมุมให้ครวญครางไม่เป็นศัพท์ทีเดียว ยายตัวป่วน

“ขอโทษครับคุณมีนามพอดีผมกับหนูบัวอยากคุยเป็นการส่วนตัว ถ้ายังไงขอโทษด้วยนะครับ

เพล้ง! สมน้ำหน้า หนูบัวแอบเบ้ปากใส่มีนาม

มีนามน้ำตาคลอเบ้า ไม่คิดว่าแดเนียลผู้อ่อนโยนจะตัดรอนเธอง่ายดายเพียงนี้ “มิสเตอร์” มีนามพึมพำปวดร้าว

หนูบัวรู้ว่าเป็นมารยายายมีหนามเพราะยายนี่เป็นนางเอกละครเวทีของคณะ ใครอาจจะดูไม่รู้แต่เธอรู้ดีเชียวละ ไม่อยากเห็นสายตาละห้อยที่มองแดเนียลเพราะรู้สึกขัดลูกตา หนูบัวจึงลากแดเนียลเข้าในบ้านเสีย

“ไปคะ แดเนียลหนูบัวไม่อยากยืนแล้วเมื่อย”

หลังจากหนูบัวไปแล้ว มีนามมองตามด้วยสายตาเคียดแค้น

เข้าในบ้านเพียงเดือนสะบัดมือออกจากแขนแดเนียล หันกลับไปยังบานหน้าต่าง แอบดูว่าคนที่อยากไล่กลับไปหรือยัง กำลังยิ้มสะใจ มือแข็งแรงมากอดหมับที่เอว

“ว้าย! ปล่อยฉันนะ อย่ามากอดฉันจะกลับแล้ว ฉันเกลียดนายที่สุด”

“ผมไม่เชื่อหรอกว่าเกลียด ตั้งหลายครั้งที่เรามีความสุขกัน คุณเรียกผมว่า แดเนียลขา แดเนียลขา แบบนี้จะเรียกว่าเกลียดเหรอครับ”

หนูบัวใบหน้าแดงก่ำ หวนคิดถึงบทรักเร่าร้อนที่แดเนียลมอบให้ แถมกลั่นแกล้งให้เธอพูดหวานๆ กับเขาเมื่ออารมณ์ต้องการเธอถึงขีดสุด

“คนชั่วก็นายโอ้โลมฉัน แกล้งฉัน ไม่ต้องมาภูมิใจหรอก หลีกไปนะ!” เพียงเดือนยังหยิกข่วนสองแขนที่รวบที่เอวไม่หยุดหย่อน

“ปากดีแบบนี้ไม่ต้องให้พักดีกว่า ต้องสลักความเป็นเจ้าของไว้คุณจะได้ปากไม่ว่าง” แดเนียลหมุนร่างแน่งน้อยให้หันกลับมาหาตน เพียงพลอยใจเต้นเหมือนจะออกจากอกให้ได้เมื่อสบตาแห่งความปรารถนาของแดเนียล หนูบัวต้องทำจิตแข็งไว้ เรื่องอะไรเธอจะก้มหน้าให้ชายร่างยักษ์รู้ว่าเธอหวั่นไหวแค่ไหน

“ว่าไงครับสาวน้อยคนเก่ง จ้องหน้าผมทำไม” แดเนียลแหย่ต่อ

“ปล่อยนะไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องพี่หนูนา ว่านายปล้ำฉัน!” หนูบัวเอาคำขู่สุดท้ายที่คิดจะใช้มาข่มขู่

“ผมรอให้คุณทำอยู่ จะได้สลักความเป็นเจ้าของถาวรซะเลย”

“นาย นาย…” หนูบัวกระทืบเท้า

“นิ่งๆ สิครับร่างกายคุณกำลังเสียดสีอะไรอยู่รู้ตัวหรือเปล่า หรือคุณก็จิตใจตรงกันกับผม ถ้าอย่างนั้นผมไม่รอนะที่รัก”

แดเนียลกระซิบที่ใบหู หนูบัวใจเต้นรัวก้มมองกางเกงที่เขาสวม เห็นเป้ากางเกงที่ชิดใกล้หน้าท้องเธอ กำลังมีสิ่งผิดปกติ เห็นเป็นรูปชัดเจน

“ว้าย!” หนูบัวร้องลั่น ลืมที่จะเชิดหน้าว่าตนเป็นคนเข้มแข็งอย่างที่ตั้งใจเสียสนิท

“ปะเดี๋ยวคุณก็ชินที่รัก” แดเนียลหัวเราะลั่น บอดี้การ์ดหนุ่มไม่เคยรู้สึกว่าเขาเคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนในชีวิต

 

ดนัยรู้เรื่องราวบางอย่างจากปากมีนาม รีบรุดมาหาเพียงเดือน

“อย่ามาใส่ร้ายหนูบัวนะมีนาม กลับไปเลย”

ชั่วโมงก่อนดนัยใบหน้าบึ้งตึงเมื่อได้ยินเรื่องราวความสัมพันธ์ของบอดี้การ์ดราฟาเอลและผู้หญิงที่รักเกินคำว่าเพื่อน

          “ไม่ได้กินแล้วยังมาปกป้อง” มีนามยิ้มเยาะ ”ไม่เชื่อฉันน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า”

มีนามยังไม่หยุดดนัยจึงทิ้งแขกตะบึงรถมาหาเพียงเดือนด้วยความร้อนใจ

เห็นเพียงเดือนกำลังนั่งใจลอย ไม่กล้าเล่าเรื่องราวที่ได้ยินมา หนูบัวมองเพื่อนด้วยความสงสัย

“นายเป็นอะไรไป”

“เปล่า” หนูบัวไม่เชื่อพอจะเดาได้ว่าดนัยรู้เรื่องอะไรมา และจากใคร อยากอธิบายให้เพื่อนรู้แต่เรื่องแบบนี้จะทำแบบนั้นได้หรือ โกหกก็ไม่เป็นซะด้วย

“ผมรอคุณไปทานของว่างด้วยกัน”

แดเนียลเดินเข้ามาเอ่ยเสียงอ่อนโยน แถมถือวิสาสะมาจับไหล่ของเธอ เพียงพลอยถอนหายใจ มองหน้าดนัย

          “บัว” ดนัยอึ้งพูดไม่ออก

“ขอตัวนะครับคุณดนัย” แดเนียลเอ่ยสุภาพ ใบหน้าไม่บึ้งตึงก็จริง แต่ถ้อยคำของเขาไร้มารยาทที่สุด เพียงเดือนมองด้วยความเคืองขุ่น

“นัย พอดีเราไม่หิวน่ะ ไปดูหนังกันอีกดีไหม เรื่องวันก่อนไงที่นายบอกอยากดู” หนูบัวจึงแก้เผ็ดแดเนียล เขาไม่มีทางมากะเกณฑ์เธอได้

ดนัยสีหน้าสดชื่นทันตาเห็น แดเนียลมองการกระทำของหนูบัวนิ่ง ไม่พูดจาอะไร “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวครับ” เขาพูดแค่นั้นเดินเข้าในบ้าน เพียงเดือนมองตามด้วยสายตางุนงง แต่ดีกว่าแดเนียลแสดงบทหึงหวงไม่ใช่เหรอ แบบนั้นเธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน สาวน้อยจึงจับมือดนัยลุกขึ้นออกจากบริเวณสนามหญ้าหน้าตึก

การเที่ยวกับเพื่อนสนิทไม่ทำให้สนุกเลย เพียงเดือนคอยแต่คิดถึงแดเนียล เธอทำเกินไปหรือเปล่านะ หักหน้าเขาแบบนั้น ทั้งๆ ที่หลายวันที่ผ่านแดเนียลดูแลเอาใจใส่เธอราวกับเจ้าหญิง แม้ร่างบึกบึนบ้าพลังจะหื่นไม่เลือกสถานที่และเวลาก็ตาม

แต่เขาก็ไม่ได้ขืนใจเธอ ข้อนี้หนูบัวคิดขึ้นมาก็อายนัก

อย่างไรเสียเธอก็ไม่พอใจเขาอยู่ดี เพราะแดเนียลชอบว่าเธอเป็นเด็ก หลายครั้งอยากถามว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่หรือที่เขาตามตื้อพาขึ้นเตียงอยู่เรื่อยหลังจากได้แย่งชิงพรหมจรรย์ไปแล้วและที่สำคัญความต้องการทางร่างกายไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดี ในเมื่อคนที่เชยชิดกันหลายต่อหลายครั้งไม่เคยเอ่ยคำว่ารักออกมา แม้จะเอ่ยว่าเขาไม่กลัวหากพี่สาวเธอรู้ พร้อมจะรับผิดชอบ แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้หัวใจเพียงเดือนมั่นใจในความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นสักนิด

 

มีนามมาหาแดเนียลเพราะเห็นดนัยและเพียงเดือนมาดูหนังด้วยกัน แดเนียลหึงหวงเพียงเดือนแทบบ้าแต่ไม่อยากโวยวายให้เป็นเรื่องเป็นราว เมื่อเห็นมีนามคิดหาทางทำให้สาวน้อยยอมรับหัวใจตัวเองเสียที เพราะเวลาของตัวเองมีไม่มากแล้ว

แดเนียลพามีนามออกไปดูหนังทานข้าวบ้าง มีนามดีใจคิดหาหนทางจะจับแดเนียลแยกกับเพียงพลอยให้ได้ ทั้งสี่คนได้เจอกันอย่างที่มีนามต้องการ

หนูบัวมองแดเนียลและมีนามส่งยิ้มหวาน หัวเราะต่อกระซิกด้วยความไม่พอใจ กลับเป็นแดเนียลที่ไม่แสดงท่าทีหึงหวง ส่วนดนัยนั้นมองเพื่อนสาวรู้สึกเจ็บหัวใจเหลือเกิน

หลายวันผ่านไปแดเนียลไม่ตามตอแยเพียงเดือนแต่ออกไปกับมีนามทุกวัน เพียงเดือนรู้สึกหัวใจอ่อนแออย่างบอกไม่ถูก นานวันเข้าหัวใจที่ทำเป็นพยศก็เศร้า น้ำตาพาลไหลออกมาดื้อๆ

สาวน้อยคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อไป

“หนูบัวมานั่งทำอะไรตรงนี้เอ่ย” มีนามเดินเข้ามาไม่ทันตั้งตัวเพียงเดือนรีบเช็ดน้ำตาข้างแก้ม แหงนหน้าแต่ไม่มองไปทางคนที่ยืนด้านหลังมีนาม

“นั่งกินลมชมวิว เธอล่ะ อ๋อลืมไปเดี๋ยวนี้เธอเป็นแขกสำคัญของคนที่นี่”

“ขอโทษนะที่รบกวนหลายวันแต่ต่อไปคงไม่แล้วล่ะ”

หนูบัวมองเลยไปสบตาคมเข้มที่มองเธออยู่ด้านหลัง

“ผมจะย้ายไปอยู่คอนโดนะครับถ้ามีอะไรเรียกหาได้ตลอดเวลา”

พูดจบแดเนียลเดินกลับไปยังบ้านพัก มีนามยิ้มเยาะเย้ยหนูบัว

“บ้าย บายจ๊ะ หนูเน่า เฮ้ยขอโทษค่ะหนูบัว ฉันจะไปช่วยแดเนียลเก็บของ”

 

แดเนียลเซ็งเมื่อแผนที่จะทำให้หนูบัวหึงหวงพังไม่เป็นท่าเพราะเกือบอาทิตย์แล้วที่ตนมาอยู่คอนโด ทางหนูน้อยของเขาก็เงียบกริบ ไม่สนใจกันเลย หนุ่มนักรักที่ไม่เคยตกลงปลงใจมอบหัวใจให้ใครนับถือในความเด็ดเดี่ยวของเธอยิ่งนัก หลายครั้งแดเนียลเกือบตบะแตกไปหาเธอกลางดึกเพราะร่างกายคอยแต่โหยหาเรือนร่างนุ่มนิ่ม หอมกรุ่นของเธอ

 ในคืนที่สิบแผนการทำให้หนูบัวหึงหวงก็ได้กลับมาสิงสู่แดเนียลเองเมื่อเขาพบหนูบัวเมามายเต้นรำสนุกสนานอยู่ในอ้อมกอดนายหน้าอ่อน

แดเนียลผละจากร่างมีนามที่แทบจะนั่งบนตัก ตรงไปหาหนูบัว “เพียงเดือนกลับบ้านกับผม!

“คราย?...” หนูบัวแหงนหน้าหาเสียงเรียก

“คุณไม่ต้องหรอกผมจะพาบัวกลับเอง” ดนัยไม่ไว้ใจแดเนียลโอบกอดหนูบัวมาใกล้ชิด

แดเนียลลมหึงขึ้นหน้า ผลักดนัยจนเซไปชนโต๊ะแก้ว เครื่องดื่มหล่นกระจายทั่วพื้น

“ว้าย! “ สาวๆ โต๊ะข้างๆ กรีดร้องตกใจ เรียกสติเพียงเดือนให้ตื่นขึ้นมานิดหน่อย

ดำเนียน หึ มีหนามเหรอ อย่ามายุ่ง ฉันไม่กลับ จะกลับกับนัย ไปให้พ้น!” หนูบัวมองมีนามทีแดเนียลทีหัวใจเจ็บจนอยากจะร้องไห้

“ดื้อนักใช่ไหม มานี่เลย “ แดเนียลกัดกรามแน่น ยกร่างโงนเงนขึ้นอุ้ม หนูบัวดิ้นรน

“ปล่อยฉ้าน!”

ปล่อยบัวนะคุณ” ดนัยรีบวิ่งมาช่วยเพื่อน

“ไม่อยากทำร้ายเด็กหลีกไป!” สายตาดุของผู้ชายที่อ่อนโยนเสมอ ทำให้ดนัยล่าถอย

บางทีตนอาจเป้นส่วนเกิน ดนัยยอมรับข้อนี้มาหลายวันตั้งแต่เห็นเพื่อนไม่ร่าเริงเหมือนเคย

“มิสเตอร์…”

          “คุณกลับไปก่อนเถอะครับ” แดเนียลตัดบทเมื่อมีนามฉุดแขนและดูเหมือนจะรั้งตนไว้ มีนามจำทิ้งสองมือลงข้างตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง

          ทำไมยายหนูเน่าต้องมาดื่มที่นี่ด้วย ทำไม!

 

แดเนียลอุ้มหนูบัวออกจากผับโดยที่สาวน้อยไม่ดิ้นรนให้เปลืองแรงอีก เพราะบอดี้การ์ดรูปหล่อ กระซิบข้างหูว่าถ้าร้องเมื่อใดจะจูบเมื่อนั้น แต่เมื่อถึงในรถสาวน้อยก็ไม่ต้องกลัวอายใครจึงทุบตีอกกว้างไม่ยั้ง ปากก็ก่นด่าไม่หยุดปาก

”คนเลว คนใจร้าย มายุ่งกับฉันทำไม ไม่ต้องมาสนใจฉันกลับไปดูแลยายมีหนามโน่นไปสิ ไป๊!”

แม้กริยาท่าทางสาวน้อยจะไม่น่ารักเอาเสียเลย แต่แดเนียลจับความหมายในน้ำเสียงเธอได้ หัวใจที่แห้งเหี่ยวมาหลายวันก็ชุ่มฉ่ำ

“หึงผมเหรอหนูน้อย” จึงถามเสียงอ่อนโยน จับมือทั้งสองรวบไว้ มืออีกข้างดึงรั้งศีรษะคนโวยวายให้มาแนบชิดที่อก

“หึงเหรอ พูดมั่ว ไม่มีทาง!” หนูบัวเชิดหน้าทำคอแข็งไม่ยอมซบ

“แต่ผมหึงคุณ หึงจวนจะบ้าที่คุณยืนใกล้ชิดแทบกอดกับนายหน้าอ่อน ผมหึง ผมไม่อยากให้ใครแตะต้องของ ของผม เมื่อไหร่คุณจะเข้าใจหัวใจผมซะที ว่าที่ทำทั้งหมดเพียงต้องการให้คุณสนใจกันบ้าง” ต้องเรียกความเห็นใจด้วยลูกอ้อนที่ไม่เคยคิดจะใช้ แม้จะเลี่ยนตัวเอง แต่เพื่อให้ได้ผู้หญิงที่รัก ก็คงจะคุ้มอะนะ

“ไม่เชื่อ”

“อย่าพยศนักเลย ใช่ว่าผมจะเหนื่อยที่จะปราบพยศหรอกนะ แต่เอาไว้ใช้ในยามที่เราเข้าใจกันไม่ดีกว่าเหรอ”

“อะไรของนาย?” หนูบัวไม่เข้าใจ ทำซึ้งอยู่ดีๆ พูดไม่รู้เรื่องซะแล้ว

“ก็ถ้าอยากเป็นม้าสาว ผมก็จะเป็นโคบาลหนุ่มให้คุณ แต่ห้ามแบบนี้นะครับ มันเจ็บตรงนี้” แดเนียลชี้ตรงหัวใจ

“คนลามาก” คนยังมึนๆ หน้าแดงก่ำ

“ผมคิดถึงคุณเจียนบ้า ยอมรับรักผมเถอะนะหนูน้อย”

หนูบัวหายเมา แหงนสบตาคมเข้ม

“คุณว่าอะไรนะ! พูดใหม่สิ”

แดเนียลมองใบหน้าสวย ที่ไม่มีแววเศร้าหมอง ไม่มีแววตาดื้อรั้น ยิ้มออกมาหล่อที่สุดที่จะทำได้

“นี่เหรอคือสาเหตุที่คุณใจแข็งนักนี่ใช่ไหม”

หนูบัวหลบสายตาหวานฉ่ำ น้ำตาปริ่มขอบตา

อีตาโง่ โง่ที่สุด!

แดเนียลดึงร่างอ้อนแอ้น มากอดแนบอก กระซิบคำรัก จนเพียงเดือนต้องปิดปากชายหนุ่มเสียเอง พร้อมกระซิบว่าเธอเชื่อแล้ว

 

“ทำไมทำแบบนี้คะ หนูนางอนแล้วนะ” หนูนาได้รู้เรื่องราวของน้องสาวและแดเนียลต่อว่าราฟาเอลยกใหญ่

“ขอโทษครับ ก็ไอ้ยักษ์ตัวโตบอดี้การ์ดผมไม่อายที่จะสารภาพว่าชอบหนูบัวมาก ผมก็เลยหาเมียให้มันเสียเลย

การไปเนเธอแลนด์นอกจากเรื่องงานราฟาเอลยังเปิดทางให้แดเนียลพิชิตหัวใจเพียงเดือน แม้ต้องถูกเมียว่าก็ทนให้คนมีความรักในหัวใจลงแดงไม่ได้

“มีอะไรไม่ปรึกษาหนูนาเลย” หนูนายังไม่ยอมยกโทษง่ายๆ

          “จะฆ่ามันทิ้งซะเลยไหม ตอนแรกไหนสัญญาซะดิบดีว่าจะไม่แตะต้องน้องสาวคุณ” ราฟาเอลสีหน้าจริงจังเอาใจเมีย

“จะฆ่าจะแกงกันเชียวหรือ ไปกันใหญ่แล้วนะคะ หนูนาแค่อยากให้คุณเข้าใจหนูนาเท่านั้น ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก”

“แต่คนคลั่งในรัก แล้วหวาดกลัวว่าจะไม่สมหวัง ต้องร้องไห้ ที่รักก็รู้นี่จ๊ะว่าเป็นยังไง” ราฟาเอลกลับไปเข้าข้างแดเนียลต่อ

          “ล้อหนูนาเหรอ คนบ้า ใช่สิหนูนาเคยคลั่งรักคุณ กลัวคุณจะทิ้งขว้างแต่คุณไม่มีสิทธิ์มาล้อนะ” หนูนาน้ำตาไหลพราก

          อ้าว ล้อออกบ่อยคราวนี้เป็นอะไรไปเนี่ย

 

          “ที่รัก เป็นอะไรไป ขอโทษนะจะไม่ล้ออีกแล้ว”

“อย่ามายุ่งหนูนานะ จะไปนอนกับลูก”

อดเลยคืนนี้ ราฟาเอลที่กลายเป็นคนเกรงใจเมียหัวเสีย พาลอยากไปเสยหมัดใส่แดเนียลสักที ที่ทำให้ตนต้องนอนหนาวในคืนนี้

คิดว่าเมียจะงอนตนเองที่แท้รุ่งเช้าได้รู้ว่าที่แท้หนูนาไม่สบาย เมื่อหมอเข้ามาตรวจก็ได้รับข่าวดี ว่าเมียตั้งท้อง ราฟาเอลยิ้มหน้าบาน รู้สาเหตุว่าทำไมเมื่อวานหนูนาของเขาถึงดุนัก

“ยินดีด้วยครับนาย” แดเนียลยิ้มหน้าบานเคียงข้างมากับหนูบัว

          “ถ้าเมียฉันไม่ท้อง นายคงจะโดนดี” ราฟาเอลพูดให้ได้ยินเพียงสองคน

แดเนียลยิ้ม เจ้านายจะทำยังไงก็ช่าง เพราะบุญคุณที่ทำให้ตนสมหวังในรักนั้นมีมากกว่า เขายอมทั้งนั้น

“กระซิบอะไรกันคะ” หนูบัวสงสัย

“เรื่องผู้ชายหนูน้อย อย่ารู้เลย”

หนูบัวไม่เซ้าซี้คนรักอีกเพราะมัวดีใจที่จะได้หลานอีกคน รีบเข้าไปหาพี่สาว

          “พี่หนูนา” หนูบัวตรงเข้ากอดพี่สาว กล้าสบตาหนูนามากขึ้นเมื่อพี่สาวเข้าใจเรื่องความรักที่ตนมี หนูนาเพียงขอให้เรียนให้จบก่อนจะแต่งงาน

หนูบัวไม่ได้รู้ว่าหนูนารู้สึกผิดต่อน้องสาวที่ดูแลไม่ดี ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของราฟาเอล แต่จะโทษสามีทั้งหมดก็ไม่ถูก เพราะหนูนาเชื่อว่าหนูบัวคงมีใจให้แดเนียลไม่อย่างนั้นคนหัวแข็งอย่างหนูบัวหรือจะยินยอมรับรักใครง่ายๆ

แต่คิดอีกทีแดเนียลก็เพียบพร้อมที่น้องสาวจะฝากชีวิต ความรู้สึกผิดจึงคลายลง

“คุณแม่ครับ น้าบัว” ศศินร้องเรียกก่อนจะวิ่งเข้ามากอดหนูนา

“ไปไหนมาเอ่ย” หนูนาถามหลาน

“ไปหาน้องมาครับ วันนี้ฟานเซียส หม่ำ หม่ำ ได้เยอะมาก อีกหน่อยคงตัวโตมาวิ่งไล่จับกับผมได้”

“คุณแม่กำลังจะมีน้องอีกคนมาวิ่งไล่กับศินนะ” หนูบัวบอกหลาน ก้มลงหอมกระหม่อมเล็กๆ

ไชโย ไชโย ไปบอกป๋า กับฟานดีกว่า”

ศศินวิ่งออกจากห้อง หนูบัวอยากให้พี่สาวพักผ่อน อีกอย่างอยากเล่นกับหลานทั้งสองจึงขอตัว จังหวะนั้นราฟาเอลเดินเข้ามา

“ฉันจะนอนแล้วคะ แล้วค่อยคุยกันนะ”

“ได้สิ มาเดี่ยวผมกล่อมเอง” ราฟาเอลเดินเข้ามากอดร่างหนูนาไว้ในอ้อมแขน ยิ้มดีใจที่เมียหายโกรธแล้ว

เพียงพลอยหลับตาลงเพราะรู้สึกอ่อนเพลียมาก ไม่นานหนูนาก็ต้องอยู่ในห้วงความฝัน

หนูเล็กและเธอพบกัน เธอกอดพี่สาวด้วยน้ำตานองหน้า หนูเล็กบอกเธอว่าอย่าร้องไห้กำลังจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง

“จริงนะ ไม่โกหกนะ” หนูนาขอให้หนูเล็กสัญญา

“พี่สัญญา” สองพี่น้องกอดกันแน่น

ornate-913303__180.pngหนูนายิ้มทั้งน้ำตา ไม่ว่าตอนนี้จะความจริงหรือความฝัน แต่เธอมั่นใจ พี่สาวผู้น่าสงสารจะไม่โกหกให้เธอต้องรอเก้อ

จบบริบูรณ์

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 


ตอนที่แล้ว


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha