พันธนาการร้าย

โดย: ณรีรัช



ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 3

เช้านี้มาชาวีตื่นแต่เช้าตรู่ เธอลุกขึ้นจัดการตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยแต่เช้า แล้วก็ไปจัดการลูกชายตัวน้อยที่กำลังยืนเกาะราวเตียงและแผดเสียงร้องเรียกความสนใจอยู่ในเตียงเด็ก

“มาแล้วจ๊ะ ไหนดูซิโอ้โหเต็มที่เลยสิเรา มาเดี๋ยวแม่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้นะ เดี๋ยวนี้ชักร้องเสียงดังใหญ่แล้วนะ วันนี้ไปทำงานกับแม่นะจ๊ะ พี่เรนนี่เขามีธุระมาอยู่กับหนูไม่ได้ เข้าใจมั๊ยจ๊ะสุดหล่อ” มาชาวีเอามือจับแก้มป่องของลูกชายตัวเล็กที่มองหน้ามารดาอย่างงง แต่ก็ยิ้มกว้างด้วยเป็นเด็กที่อารมณ์ดี

และเมื่อจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จ คุณแม่ยังสาวก็อุ้มลูกชายตัวน้อยใส่ในรถเข็นเด็ก แล้วก็หยิบกระเป๋าสัมภาระใบโตขึ้นมาสะพายก่อนจะเดินเข็นรถเข็นเด็ก ตรงไปยังร้านขายดอกไม้และโปสการ์ดที่เธอทำงานอยู่...

เบอร์ลิน

บนชั้นสูงสุดของโรงแรมดัง เควินกำลังนั่งจิบกาแฟเขามองผ่านกระจกบานใหญ่ ในหัวก็คิดถึงสาเหตุที่พี่ชายต่างมารดา มาเสริฟ์หมัดให้เขาถึงที่ก่อนจะเดินออกไปด้วยความโมโห มันเรื่องอะไรกันวะ แล้วเขาไปทำอะไรให้มันโกรธ ถ้าจะเรื่องบริษัทของเสี่ยอนพ เขาเองก็อุส่าเลี่ยงที่จะไม่แย่งลูกค้าแล้วนี่นา การเผชิญหน้าก็แทบจะไม่มีซะด้วยซ้ำ แล้วทำไมมันถึงโกรธเขาขนาดนั้นนะ ชายหนุ่มครุ่นคิดไปก็เอามือขึ้นมาลูบกรามข้างที่โดนชกเมื่อวาน ถึงแม้ว่ารอยฟกช้ำจะไม่ชัดนัก แต่ทว่าความเจ็บมันยังคงอยู่น่ะสิ

“ไอ้บ้าเอ๊ยย... โกรธเรื่องอะไรก็ไม่บอกกูซักคำ มาถึงก็ชกแล้วก็ไป แถมยังมาว่ากูเลวอีก เจออีกทีกูจะเอาคืนเอาให้คว่ำเลย ฮึ่ย!

ซีอีโอหนุ่มกำลังนั่งจิบกาแฟและคิดอะไรเพลินๆ บานประตูก็ถูกผลักเข้ามา บารอสลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ

“รถพร้อมแล้วครับนาย”

“โอเค ถ้างั้นก็ไปกัน” เควินวางถ้วยกาแฟในมือลงในจานรอง แล้วเดินออกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้านล่างโดยมาบารอสและสองบอดี้การ์ดตามไปติดๆ

วันนี้เควินจะต้องไปดูโรงแรมที่เขาเพิ่งเข้าเทคโอเว่อร์มาหมาดๆ เพราะเจ้าของคนเดิมแบกรับค่าใช้จ่ายต่อไปไม่ไหว เขาจะไปดูการบริหาร การจัดการ และปัญหา เพื่อจะได้แก้ไขให้มันดีขึ้น รถยนต์สัญชาติเยอรมันขับพาซีอีโอหนุ่มไปที่สนามบิน เพื่อขึ้นเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวมุ่งตรงสู่มิวนิก...

เช้านี้มาชาวีมาถึงร้านแต่เช้า เธอจัดการป้อนอาหารและนมให้เจ้าลูกชายตัวน้อยจนเสร็จสรรพ และจับขังเอาไว้ในรถเข็น ก่อนจะเปิดร้านและจัดข้าวของให้เข้าที่ แล้วค่อยมานั่งที่โต๊ะทำงาน ส่วนเจ้าลูกชายตัวน้อยก็โดนขังอยู่ในคอกกั้นเด็กสี่เหลี่ยม ที่มีของเล่นและที่นอนอยู่ข้างในนั้น ที่ประจำที่มาชาวีเคยปล่อยให้ลูกชายอยู่ในนั้นทั้งวัน ที่เจ้าของร้านเอ็นดูเธอเห็นว่าเธอลำบากก็เลยซื้อมาให้ แถมบางครั้งก็ยังมาช่วยเธอเลี้ยงเจ้าตัวเล็กอีก

วันนี้ที่ร้านคึกคักแต่เช้า เพราะมีทัวร์มาลง พวกนักท่องเที่ยวมีมากหน้าหลายตา มาชาวีเองก็ต้อนรับลูกค้าแทบจะไม่ว่าง ดีที่วันนี้ลูกชายของเธอไม่งอแง ยอมนั่งเล่นในรั้วกั้นแต่โดยดี จะมีบ้างบางครั้งที่เจ้าตัวเล็กรู้สึกเบื่อๆ ก็แผดเสียงเรียกร้องความสนใจ มาชาวีก็เลยต้องอุ้มลูกไปด้วยและต้อนรับลูกค้าไปด้วย แต่บรรดาลูกค้าต่างก็ต้องยิ้มไปกับความน่ารักของเด็กชายตัวน้อย บางคนก็ยังอดใจไม่ไหวมาเล่นด้วยก็มี จนเมื่อลูกชายของเธอเริ่มสงบ เธอก็วางเขาลงในรั้วกั้นอีกครั้ง และก็ไปสนใจกันลูกค้า ปล่อยให้ลูกชายของเธอเล่นของเล่นอยู่ในรั้วสี่เหลี่ยมพลาสติกสีสวย...

09.30 น

เควินมาถึงโรงแรมเป้าหมาย เขาเข้าไปตรวจสอบ จนเมื่อรู้ถึงปัญหา ก็ให้บารอสลูกน้องคนสนิททำหน้าที่ต่อ ส่วนตัวเองออกมาเดินเล่นรอบๆ โรงแรม ดูว่ารอบๆ ของโรงแรมมีอะไรที่พอจะจูงใจดึงดูดให้นักท่องเที่ยวมาเข้าพักที่โรงแรมของเขาบ้าง เขาเดินดูไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดตาเข้ากับร้านขายพวกของที่ระลึกดอกไม้และโปสการ์ดที่อยู่ใกล้ๆ กับโรงแรม เห็นผู้คนเต็มร้านก็เลยอยากจะไปดูซะหน่อยว่ามีอะไรดีลูกค้าถึงได้มากมายซะขนาดนั้น

เควินเดินแทรกตัวเขามาในร้านจนมาหยุดยืนใกล้ๆ กับโต๊ะแคชเชียร์ ทั้งๆที่เขาไม่ชอบอยู่ท่านกลางผู้คนมากมายขนาดนี้ แต่เพราะอยากจะรู้ถึงสาเหตุว่า ทั้งๆ ที่เป็นแค่ร้านเล็กๆ แต่สามารถดึงดูดให้ลูกค้ามาจนเต็มร้าน   และพอมาถึงเขาก็เข้าถึงบางอ้อ ก็เพราะที่นี่มีบริการถ่ายรูปทำโปสการ์ดฟรีด้วยน่ะสิ ลูกค้าถึงได้เต็มร้านซะขนาดนี้ แถมยังมีวิวและฉากให้เลือกมากมายหลายแบบขนาดนั้น ลูกค้าที่ยืนๆ อยู่ก็รอถ่ายรูปกันทั้งนั้น แล้วไหนจะมีบริการส่งไปรษณีย์ให้อีก อืม... คุ้มค่าแบบนี้นี่เองลูกค้าถึงได้แน่นร้าน

เควินเอามือล้วงกระเป๋าเดินดูภายในร้านไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดกับเด็กชายตัวเล็กๆ อายุประมาณขวบกว่าๆ ที่โดนขังภายในที่กั้นเด็ก เด็กชายตัวน้อยกำลังเกาะที่กั้นและยิ้มให้กับเขา เคนวินไม่แน่ใจว่าเด็กชายตัวน้อยกำลังเล่นอยู่กับใคร เขาหันไปมองรอบๆ ตัวก็ไม่เห็นจะมีใครสนใจแกซักคน ทุกๆ คนสนใจแต่ของที่ระลึกในร้านเท่านั้น จะมีก็แต่เขานี่แหละที่ยืนสบสายตากับเจ้าตัวเล็กนี่อยู่ เอาวะเล่นเป็นเพื่อนแก้เซ็งหน่อยก็แล้วกัน เพราะไหนๆ เจ้าตัวเล็กก็ส่งยิ้มมาให้ซะขนาดนี้แล้ว

เควินเดินเข้าไปยืนตรงหน้าเจ้าตัวเล็ก เขาย่อตัวลงนั่งและเริ่มคุย “ไงเจ้าตัวเล็ก คงเหงาล่ะสิ พ่อกับแม่คงมัวแต่ขายของอยู่ใช่มั๊ย นั่นมีตาสีฟ้าเหมือนกับฉันเลย สีผิวยังเหมือนกันอีก แถมสีผมยังสีเดียวกันอีกด้วย รับรองเลยว่าโตมาหล่อชัวร์ ว่าแต่ผู้หญิงหรือผู้ชายกันเนี่ย ยิ้มเก่งอีกด้วย เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะเรา”

เด็กชายตัวเล็กพูดตอบเออออกับเขา เมื่อเห็นว่าเขามาเล่นด้วย แถมยังยกแขนขึ้นทั้งสองข้างจะให้เขาอุ้มอีกแน่ะ

“ให้ฉันอุ้มเหรอ ไม่เอาดีกว่ามั๊ง นี่คงอยากจะออกมาข้างนอกล่ะสิ อยากให้ฉันปล่อยใช่มั๊ย ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวพ่อแม่ของเธอจะหาว่าฉันขโมยเด็ก”

เมื่อเควินไม่ตอบรับที่จะอุ้ม เจ้าเด็กตัวน้อยก็เริ่มจะเบะปากทำท่าจะร้องไห้ “นั่นไม่ได้ดั่งใจก็จะร้องซะแล้ว เจ้าเล่ห์เหมือนกันนะเรา อ่ะนี่ฉันให้เล่นอันนี้ไปก่อนนะ ฉันจะต้องไปแล้วล่ะบายนะ คู่เหมือน” เควินหยิบเอาของเล่นยื่นให้เด็กตัวน้อยแล้วก็เดินออกจากร้านไป

ในใจก็รู้สึกแปลกๆ ปกติเขาไม่ค่อยจะยอมเล่นกับเด็กทารกเท่าไหร่ แต่ไอ้ตัวเล็กคนนี้มันรู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูกน่ะสิ เอาไว้ตอนบ่ายๆ ค่อยลงมาเล่นด้วยอีกครั้ง

เควินกลับเข้ามาที่ห้องทำงาน บารอสที่รออยู่ก่อนแล้วก็รีบรายงานผลการตรวจสอบและแผนของการบริหาร พอถึงในช่วงบ่ายเควินต้องเข้าประชุมแผนการบริหารกับบรรดาคณะกรรมการ ก็เลยไม่มีเวลาออกไปหาเจ้าตัวเล็กตามที่เขาได้คาดเอาไว้

ช่วงบ่ายๆ ร้านที่มาชาวีทำงานอยู่คนเริ่มซาลงบ้าง จะเหลือก็แต่ลูกค้าที่รอถ่ายรูปเท่านั้น เธอก็เลยมีเวลาว่างมานั่งเล่นกับลูกชายตัวน้อย

16.00น

4ชั่วโมงเต็มๆ ในการประชุมที่แสนจะน่าเบื่อก็จบลง เควินเดินออกจากห้องประชุมด้วยอารมณ์ที่รู้สึกเบื่อๆ และเครียดเล็กน้อย เขาและบารอสลูกน้องคนสนิทเดินลงมาขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้านล่าง พลันในใจก็นึกไปถึงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ร้านขายของที่ระลึก ซีอีโอหนุ่มก็หันไปสั่งกับลูกน้อง

“บารอสแกรออยู่นี่ก่อน เดี๋ยวฉันมา”

“ครับคุณเควิน” บารอสตอบเจ้านายอย่างงง นี่เจ้านายของเขาจะไปไหนกันนะ ที่นี่ก็เพิ่งมาครั้งแรกแท้ บารอสมองตามหลังเจ้านายไปจนเขาเดินลับมุมตึกไป

เควินเดินเข้าไปในร้านขายของเล่นเด็กที่อยู่ใกล้ๆ แล้วสอบถามกับพนักงานจนได้ของเล่นมา 1 ชิ้น เป็นออร์แกนผ้า มีเสียงเพลงและรูปสัตว์ต่าง ๆ และอื่น ๆ อีกมากมาย เวลากดที่รูปตัวสัตว์ก็จะมีเสียงของสัตว์นั้น ๆ ดังขึ้น มีเสียงดนตรี และมีไฟกระพริบ แถมยังมีสีสันสวยสดอีกด้วย เควินเดินเอาของเล่นที่เขาเพิ่งซื้อเดินตรงไปที่ร้านขายของที่ระลึกทันที

และก็ถึงเวลาที่มาชาวีต้องปิดร้าน เธอเดินไปตรวจดูความเรียบร้อยภายในร้าน ก่อนจะเก็บสัมภาระลงใส่ในกระเป๋า  แล้วอุ้มลูกชายตัวเล็กใส่ในรถเข็นเด็ก  เด็กชายตัวน้อยเหมือนจะรู้ว่าจะได้ออกไปเที่ยวก็ออกอาการดี๊ด๊าตามประสาเด็กๆ จนคนเป็นแม่ยังอดแซวไม่ได้

“แน่ะพอจะได้เที่ยวนี้หน้าบานเลยน๊า ป่ะ เดี๋ยววันนี้แม่จะพาหนูไปซื้อของที่ซุปเปอร์ก่อนกลับ ลูกของแม่จะได้เที่ยวจนสมใจไปเลยดีมั๊ยจ๊ะ” เด็กชายตัวน้อยยิ้มร่าทั้งที่ไม่รู้เรื่องที่แม่ของเขาพูดเลยซักนิด รู้แต่เพียงว่ากำลังจะได้ไปเที่ยวก็ยิ้มหน้าบานแล้วล่ะ

มาชาวีปิดประตูร้านและล็อคกุญแจก่อนจะออกเดินเข็นรถไปทางซุปเปอร์ใกล้ๆ และมันช่างเป็นเหมือนกับในละครที่เมื่อนางเอกไป พระเอกก็มา เพราะเมื่อมาชาวีเดินลับตึก เควินก็เดินโผล่ออกจากมุมตึกและกำลังเดินตรงมาที่ร้าน

แต่พอมาถึงเห็นร้านปิดเขารู้สึกผิดหวังเล็กๆ เมื่อไม่เจอกับเด็กชายตัวน้อยอีกครั้ง เลยต้องเดินถือของเล่นเดินกลับไปยังหน้าโรงแรม

มาชาวีเดินไปเรื่อยๆ และก็นึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้ถอดปลั๊กเครื่องต้มน้ำร้อน ก็เลยต้องเดินกลับมาที่ร้านอีกครั้ง

“ซุ่มซ่ามจริงเลยเรา เกือบวางเพลิงร้านแล้วมั๊ยล่ะ เดนนิสรอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่เข้าไปถอดปลั๊กแป๊บเดียวจ้ะ” มาชาวีพูดจบก็เปิดประตูเดินเข้าไปในร้าน

เควินมองของเล่นในมือ แล้วก็ครุ่นคิด พรุ่งนี้เขาต้องกลับริโอแล้ว คงไม่มีเวลาจะกลับมาที่นี่อีก และที่ริโอก็ไม่มีหลานหรือเด็กๆ ซักคน เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาเลยเดินวกกลับมาที่ร้านอีกครั้ง กะจะเอามาวางไว้ที่โต๊ะหน้าร้าน แต่พอเดินมาก็เห็นเจ้าตัวเล็กคนเดิมนั่งอยู่ในรถเข็นเด็กที่ผูกเชือกติดกับโต๊ะอยู่ตรงหน้าร้าน เควินยิ้มออกและรีบเดินเข้ามาหาเจ้าตัวเล็กทันที

“ไอ้ตัวเล็กจำฉันได้มั๊ย นี่ ฉันซื้อของเล่นมาให้ จะได้ไม่เบื่อเวลาที่ต้องโดนขังยังไงล่ะ อ่ะ ฉันวางเอาไว้ตรงนี้นะ อย่าลืมบอกให้พ่อกับแม่เอาไปด้วยล่ะ คู่เหมือน” เควินวางของเล่นข้างๆ กระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วบีบแก้มป่องของเด็กชายตัวน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนและหันหลังก้าวเท้าเดินกลับโรงแรมได้เพียงก้าวเดียว  เขาก็ต้องหยุดชะงักเท้าเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคน ที่มันช่างคุ้นแสนคุ้น เควินรีบหันกลับมามองทันที

“รอนานมั๊ยจ๊ะเดนนิส แม่ถอดปลั๊กเรียบร้อยแล้ว ป่ะ เราไปเที่ยวกันได้แล้วนะ น่ารักจริงๆ เลยลูกชายแม่เนี่ยะ” มาชาวีเดินออกมา แล้วดึงประตูให้ปิดและไขกุญแจล็อคเรียบร้อย ก่อนจะหันมาหาลูกชายและเธอก็เห็นใครบางคนที่กำลังยืนจ้องมองเธออยู่ตรงหน้า

“คุณเควิน!...

“มาช่า!...

ทั้งสองคนต่างยืนนิ่งอึ้ง ตกตะลึงที่ได้พบหน้ากันอีกครั้ง!!!

………………………………………………………………………


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


คุนๆๆๆๆๆเควิน
โดย Anonymous | 5 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ๊ายยยยย ชอบ
โดย Anonymous | 5 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ลงจบรึเปล่าคะ คือค้างจากตอนที่ลงที่เวบเดกและวาเลนไท ช่วงนั้นงานยุ่งมากค่ะ แต่ยังไงก็รอนะ😊😊😊
โดย Anonymous | 5 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha