พันธนาการร้าย

โดย: ณรีรัช



ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 6

ตุบ! โอ๊ย!  เควินต้องตกใจและร้องอุทานอย่างเจ็บปวด  และรีบลืมตาขึ้นมามองหาสาเหตุ เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังนอนกลิ้งอยู่ข้างเตียงก็รีบลุกขึ้น แล้วทำท่าว่าจะขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง แต่...

ปับ! ปับ!...

“โอ๊ย! มาช่า! หยุด! คุณมาตีผมทำไม!” เควินต้องรีบเอามือขึ้นมาบัง ปกป้องตัวเองให้พ้นจากการทำร้ายร่างกายของเมีย

“ตีทำไมเหรอ นี่ไง ตีทำไม ปับ!...” หมอนข้างฟาดเข้าที่ใบหน้าของเควินอย่างจัง จนเขาหน้าหงายและเริ่มมึน เพราะโดนมาก็หลายทีแล้ว

“คนเจ้าเล่ห์ ออกไปจากห้องของชั้นเดี๋ยวนี้นะ!

“มาช่า...”

“ฉันบอกให้ออกไป ออกไปยังไงล่ะ” พอสิ้นเสียงตวาดของเธอหมอนข้างร้อนๆก็เสริฟ์เข้าที่ใบหน้าของเควินอีกครั้ง และแรงจนเขาต้องหันตาม

“ปับ! โอ๊ย! เออๆ ผมออกไปก็ได้ คนอะไรใจร้ายชอบทำร้ายผัว” เควินบ่นๆพร้อมกับรีบเดินหนีพลังหมอนข้างออกมาข้างนอก แล้วมายืนทำหน้าเซ็งอยู่หน้าห้อง ก่อนจะเดินกลับห้องของตัวเอง มาชาวีมองตามหลังเขาไปอย่างหงุดหงิด

“คนเจ้าเล่ห์ ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ คืนนี้อย่าหวังว่าจะยอมให้นอนด้วยเลย” มาชาวีเอาหมอนข้างไปวางบนเตียงแล้วจัดเตียง ก่อนจะรีบไปจัดการตัวเอง

แงงง... มัมมี๊ มัมๆ

เสียงร้องเรียกของลูกชายที่ยืนเกาะขอบเตียงร้องอาละวาด ทำให้มาชาวีต้องรีบจัดการตัวเองให้เร็วขึ้น จนเมื่อเสร็จเรียบร้อยก็รีบเดินเข้าไปอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นแนบอก

“ลูกชายของแม่ตื่นแล้วเหรอคะ โอ้โห...วันนี้มีน้ำตาด้วย คงจะโกรธจริงๆ มัมมี๊ขอโทษนะคะ ป่ะ ไปล้างหน้ากันดีกว่านะ”

เมื่อจัดการเจ้าลูกชายจนเรียบร้อย เธอก็อุ้มลูกชายลงมาข้างล่าง เสียงของแม่กับลูกคุยกันกระหนุงกระหนิง ผ่านห้องของเขาไป ทำให้เควินต้องรีบเร่งจัดการตัวเอง เพื่อจะรีบลงไปทานมื้อเช้ากับลูกและเมีย

มาชาวีวางลูกชายตัวน้อยลงบนเบาะหน้าทีวี แล้วเปิดทีวีให้ลูกชายของเธอดูการ์ตูน เพื่อที่เธอจะได้ไปเตรียมอาหารมื้อเช้า เธอทำขนมปังอบชีสเจาะรูกับไข่ดาว ที่ลูกชายของเธอชอบมันนักหนา และแพนเค้กราดน้ำผึ้ง พร้อมๆ กับต้มกาแฟและทำแซนวิชอีกสามสี่ชิ้นสำหรับใครบางคน ที่ป่านนี้คงใกล้จะลงมาแล้ว จนเมื่อจัดโต๊ะเสร็จเธอก็เดินออกมาหาลูกชายที่ห้องโถงด้านนอก นึกแปลกใจที่วันนี้ลูกชายของเธอไม่อาละวาดและยอมนั่งดูทีวีแต่โดยดี และเมื่อมาถึงเธอก็รู้ถึงสาเหตุ

เควินกำลังนั่งเล่นอยู่กับลูกชาย สองพ่อลูกเล่นด้วยกันดูมีความสุข ซึ่งมาชาวีเองก็แอบดีใจที่เห็นลูกของเธอหัวเราะมีความสุข แต่สำหรับคนบ้าอำนาจพันนั้นเธอต้องจัดการสั่งสอนเขาให้เข็ด

“เดนนิสหิวรึยังคะ ป่ะหม่ำๆ” มาชาวียืนเรียกลูกชายตรงประตู และมันก็ได้ผล เด็กชายตัวน้อยหันมาสนใจมารดาทันที แล้ววางของเล่นในมือทิ้ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหามารดา

“หม่ำๆ  มัมมี๊ หม่ำๆ” เด็กชายตัวน้อยร้องบอกกับมารดา มาชาวีเดินจูงมือลูกชายตัวน้อยตรงไปที่ห้องอาหาร โดยไม่สนใจคนตัวโตอีกคนที่กำลังนั่งมองเธออยู่

ในเมื่อเธอไม่เอ่ยชวนเควินก็เลยต้องสวมบทมึน เดินตามเข้าไปในห้องอาหาร แล้วก็ยิ้มออก เมื่อเห็นว่าเธอทำอาหารเผื่อเขาด้วย เควินนั่งลงข้างลูกชายตัวน้อย ตรงข้ามกับยอดรักของเขาที่เธอก็นั่งข้างๆ ลูกเหมือนกัน

“อร่อยมั๊ยครับ”เควินก้มถามลูกชายพร้อมกับนั่งลงข้างๆ

“หร่อย...” เด็กชายตัวน้อยตอบผู้เป็นพ่อแถมยังยื่นชิ้นขนมปังป้อนเข้าปากของเขาอีกด้วย

“แด๊ดดี๊ หม่ำๆ”

เควินอ้าปากรับชิ้นขนมปังจากมือของลูกชายตัวน้อย  ก่อนจะก้มจูบที่ศีรษะของลูกชายของเขา เด็กชายตัวน้อยยิ้มแล้วหยิบชิ้นขนมปังเข้าปากตัวเอง เควินก็เลยหันมาสนใจยอดดวงใจที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอทำเผื่อเขา แต่ก็ยังอยากจะได้ยินเสียงของเธอให้ชื่นใจสักหน่อย

“ใจคอคุณจะไม่ชวนผมทานซักหน่อยเหรอ”

“อยากทานก็ทาน ถ้าไม่อยากทานก็ไม่ต้องทาน” มาชาวีพูดกระแทกเสียงใส่คนหน้าด้านที่พอได้ยินก็ยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้ เธอเลยค้อนควับให้เขาซะหนึ่งที

“โอ้โห เป็นคำชวนที่เพราะที่สุด”

คำพูดปนเหน็บทำให้คนโดนเหน็บต้องเหลือบตาขึ้นมามองอีกครั้ง แต่สำหรับเควินแล้วมันเป็นภาพที่น่ารักที่สุด  ยิ่งได้ทานมื้อเช้ากับลูกและเมียแบบนี้ มันมีความสุขจนเขาอยากให้มันเป็นแบบนี้ทุกๆ วัน

“กลับริโอกับผมนะมาช่า” เควินเปิดการสนทนาระหว่างมื้ออาหาร แม่ยอดดวงใจก็สวนกลับมาอย่างทันควัน

“ไม่! ฉันกับลูกจะอยู่ที่นี่ ส่วนคุณจะกลับมันก็เรื่องของคุณ”

“แต่ผมอยากให้คุณกับลูกกลับไปด้วย แล้วอีกอย่างงานของผมส่วนมากก็อยู่ที่โน่น จะให้ผมบินกลับไปกลับมาก็คงจะไม่ไหว”

“นั่นมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันกับลูก”

“เกี่ยวสิ มาช่าผมคงทนไม่ได้ถ้าจะต้องอยู่ห่างคุณกับลูกอีก”

“ที่ผ่านมาคุณก็อยู่ได้ ไม่เห็นตายนิ”

“โอ้โห... ขยันพูดทำร้ายจิตใจกันจังนะ กลับไปด้วยกันเถอะนะผมอยากตื่นขึ้นมาเห็นหน้าคุณกับลูกทุกๆ วัน ได้เล่นกับลูกก่อนไปทำงานทุกวัน นะ มาช่า”

“คุณก็คุยทางวีดีโอก็ได้นี่ เดี๋ยวนี้โลกพัฒนาแล้ว อยู่ไหนก็คุยกันได้”

“มันไม่เหมือนกัน ผมอยากสัมผัสกับตัวจริงมากกว่า คุยกันทางวีดีโอ”

“ไม่ค่ะ ฉันกับลูกจะอยู่ที่นี่ ส่วนคุณจะอยู่รึกลับก็แล้วแต่”

“มาช่า...” เควินเรียกชื่อของเมียอย่างอ่อนใจ แต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อเสียงเบรคของการโต้วาทีก็ดังขึ้น

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง เสียงของกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น การโต้วาทีย่อยๆ เลยต้องจบลงกระทันหัน มาชาวีลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตู เธอมองลอดรูเล็กๆ พอเห็นว่าเป็นใครก็รีบเปิดประตู แล้วร้องทักทายพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆให้

“สวัสดีค่ะเจมส์ วันนี้มาแต่เช้ามีอะไรรึเปล่าคะ ความจริงคุณไม่ต้องมาก็ได้ เดี๋ยวฉันก็จะไปที่ร้านอยู่ดี”

“ผมจะมาบอกกับมาช่าว่าวันนี้ร้านปิดครับ เพราะผมต้องไปเยี่ยมคุณยาย ท่านไม่ค่อยสบายน่ะครับ นี่ผมรีบแทบแย่กลัวว่ามาช่าจะไปที่ร้านแล้วซะอีก” หนุ่มหน้าหล่อชาวเยอรมันตอบมาชาวีพร้อมๆกับยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

“คือวันนี้ยุ่งนิดหน่อยค่ะก็เลยช้า แต่คุณก็มาทันนี่คะ ขอบคุณมากนะคะที่มาบอก”

“แล้วเดนนิสละครับ” เจมส์ยืดคอมองเข้าไปข้างในบ้าน

“แกทานอาหารอยู่ค่ะ เข้ามาข้างในก่อนสิคะเจมส์” มาชาวีพูดพร้อมกับชวนให้ชายหนุ่มเข้ามาในบ้าน ซึ่งเจมส์ก็เดินตามเธอเข้ามา นั่นเพราะเขาอยากจะชวนเธอไปด้วยกันกับเขา

เสียงของการสนทนาดังมาถึงห้องอาหาร เควินได้ยินแว่วๆว่าเป็นเสียงของผู้ชาย เขาเลยหันไปบอกกับลูกชายตัวเล็ก

“เดนนิสทานไปก่อนนะครับ เดี๋ยวแด๊ดดี๊มานะ”

เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าตอบเบาๆโดยที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับคำบอกเล่าของเขาหรอก แล้วแกก็หันไปสนใจเล่นและทานอาหารบนจานของตัวเอง เควินเดินออกมายืนดูหน้าแขกผู้มาเยือน และก็มาทันได้ยินคำเชิญชวนของเจมส์ซะด้วยสิ

“คุณมาช่าว่างๆ ก็ไปเที่ยวด้วยกันสิครับ บ้านคุณยายของผมสวยมากนะครับมีดอกไม้ที่คุณมาช่าชอบตั้งหลายชนิด แล้วคุณยายเองก็บ่นคิดถึงเดนนิสด้วย”

“เห็นทีว่าเมียผมคงจะไปกับคุณไม่ได้ ต้องขอโทษด้วย เพราะผมเพิ่งจะกลับมาและเราต้องการความเป็นส่วนตัว! เควินพูดเสียงเข้มพร้อมๆ กับเดินออกไปยืนข้างๆ เมียรักแถมยังโอบตัวเธอไว้อีกแน่ะ

“เควิน! มาชาวีหันมาเรียกตำหนิเขา ที่เขาทำเสียมารยาท แต่เควินกลับไม่สนใจเธอซักนิด เขาสนใจไอ้หน้าหล่อที่ยืนตรงข้ามเธอมากกว่า

“เอ่อ...” เจมส์เกิดอาการงงจนทำตัวไม่ถูก

“ผมเควิน เป็นสามีของมาช่าและเป็นพ่อของเดนนิส ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เควินยื่นมือออกไป และเอ่ยแนะนำตัวกับเจมส์

เจมส์ก็ยื่นมือออกไปตอบรับไมตรีพร้อมๆ กับเอ่ยแนะนำตัวเช่นกัน “ผมเจมส์ เป็นเจ้าของร้านที่มาช่าทำงานอยู่ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับคุณเควิน”

“คุณมีธุระอะไรอีกรึเปล่าครับถึงได้มาแต่เช้า” เควินเปิดฉากถามเจมส์ซึ่งๆหน้า จนมาชาวีต้องหันไปตำหนิเขาเสียงดุๆ

“เควิน!”“คุณเป็นสามีของมาช่า แต่ผมไม่เคยเห็นคุณเลยนะครับ ผมเห็นแต่มาช่ากับเดนนิสเท่านั้น” เจมเองก็เปิดฉากโต้เขาเล็กน้อยเช่นกัน ในเมื่อเควินเป็นคู่แข่งของเขาแล้วนี่

“เรามีเรื่องผิดใจกันนิดหน่อย คงไม่ใช่ธุระที่ผมจะต้องบอกให้คุณฟัง และเห็นทีว่ามาช่าคงจะไปกับคุณไม่ได้ เพราะจะต้องอยู่ดูแลผมกับลูก เราอยากอยู่กันตามลำพังพ่อแม่ลูกน่ะครับ” เควินจัดการปิดการสนทนาที่ดูท่าว่าจะยืดเยื้อและไม่จบง่ายๆ เขาจะต้องจัดการไอ้หน้าหล่อให้มันหงายเก๋งไปเลย จะได้ไม่มาเที่ยวจีบเมียชาวบ้านอีก

มาชาวีได้ยินก็หันไปมองหน้าคนข้างกายด้วยสายตาดุๆ พร้อมทั้งบิดไปที่เอวของเขาแรงๆ แต่เควินเพียงเอี้ยวตัวหนีเล็กน้อยซึ่งมันก็ไม่พ้นอยู่ดี และกัดฟันพยายามอดกลั้นความเจ็บนั้นเอาไว้

“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอตัวก่อน สวัสดีครับ” เจมส์เดินกลับไปอย่างงงๆ ก็ไหนมาช่าเคยบอกว่าเลิกกับสามีแล้ว และตอนนี้ก็อยู่กับลูกชายคนเดียวเท่านั้น แล้วทำไมสามีของเธอถึงได้กลับมาได้นะ แถมท่าทางยังดูจะหวงเธอมากซะด้วยสิ

เจมส์ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถแต่ก็ยังไม่วายหันไปมองมาชาวีอย่างเสียดาย ที่อุส่าเฝ้าตามจีบมานานหลายเดือน แต่เธอก็หาทางปฏิเสธเขามาตลอด สงสัยครั้งนี้คงจะต้องตัดใจจริงๆ ซะแล้วมั๊ง เฮ้อ! เมื่อรถยนต์ของเจมส์แล่นออกไป มาชาวีหันกลับมาเล่นงานคนข้างกายทันที

“ทำไมถึงได้เสียมารยาทแบบนั้น”

“ผมเสียมารยาทตรงไหน พูดออกจะเพราะ” เควินยักไหล่ทำเป็นไม่สนคำพูดของเธอ

“คุณไล่เจมส์”

“ผมไม่ได้ไล่เขาสักหน่อย ผมก็แค่บอกแพลนที่ผมเตรียมเอาไว้”

“แพลน? อะไร?”

“ก็วันนี้เราจะอยู่ด้วยกันพ่อ แม่ ลูกยังไงล่ะ”

“ฉันไปตอบตกลงกับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ถึงคุณจะไม่ตอบตกลง แต่คุณกับลูกก็ต้องอยู่กับผมทั้งวัน เพราะวันนี้ร้านปิด”

เชิญอยู่ไปคนเดียวเถอะ ฉันกับลูกจะไป...” มาชาวีหยุดคิดเพราะเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน แต่เพราะว่าปากของเธอไวไปหน่อยก็เลยรีบบอกเขาไปแบบนั้น

“คุณจะไปไหนอีกมาช่า  รึว่าคุณยอมไปริโอกับผมแล้ว”

“ไม่มีทาง! ฉันจะไป...”

“ไป?...” เควินถามกลับคนตรงหน้า เขาอยากจะดูซิว่าเธอจะแก้ไปทางไหน

“ไป... เที่ยวกับลูก”

“ถ้างั้นผมไปด้วย”

“ฉันยังไม่ได้ชวนคุณเลยนะ” มาชาวีตวาดแว๊ดใส่คนหน้าด้านเสียงแหลม

“ไม่เป็นไร ผมอยากไป” เควินพูดจบก็เดินกลับไปหาลูกชายตัวน้อยที่ยังคงนั่งทานและเล่นอาหารอยู่บนโต๊ะ

“เดนนิส วันนี้เราจะไปเที่ยวด้วยกัน ไปมั๊ย? เที่ยว”

“เที่ยว...” เด็กชายตัวน้อยพูดตอบรับพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ

“น่ารักจริงๆ ลูกพ่อ” เควินเอามือขยี้ศีรษะของลูกชายเบาๆก่อนจะหันไปร้องเรียกแม่ยอดดวงใจให้มาร่วมทานมื้อเช้าต่อ

 “อ้าวคุณรีบมาทานสิ เดี๋ยวเราจะได้ไปเที่ยวกันไง เร็วสิ!

ไม่กินแล้ว อิ่ม! มาชาวีตวัดเสียงตอบเขาทั้งๆ ที่เธอเพิ่งทานไปได้นิดเดียวเอง แต่เพราะหงุดหงิดที่ต้องหลงกลของเขาจนได้ เธอเดินกลับขึ้นไปจัดเตรียมอุปกรณ์ของลูกชายใส่กระเป๋า และเตรียมตัวเองจนเสร็จ เลยเดินลงมานั่งรอสองคนพ่อลูกที่โซฟารับแขก

เมื่อทานอาหารเสร็จเควินก็หยิบผ้าเช็ดปากจัดการทำความสะอาดใบหน้าของลูกชาย แล้วอุ้มออกมาที่ห้องโถงด้านนอก เห็นแม่ยอดดวงใจนั่งทำหน้าหงิกก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมทั้งหยิบชุดหมีของลูกชายที่มาชาวีเตรียมรอเอาไว้ ขึ้นมาสวมให้ลูกชายตัวเล็ก แต่ว่ากว่าที่เขาจะใส่ให้ลูกชายจนเสร็จก็เหนื่อยเอาการ เพราะเจ้าตัวเล็กดิ้นขัดขืนไม่ยอมใส่ท่าเดียว แต่ในที่สุดทุกอย่างก็เรียบร้อย

เควินจับเจ้าตัวเล็กใส่ในรถเข็น เด็กชายเดนนิสยิ้มเริงร่าหน้าบานเพราะรู้ว่าจะต้องได้ไปเที่ยว จนคนเป็นพ่ออดที่จะแซวไม่ได้ “รู้ว่าจะไปเที่ยวนี่เริงร่าเลยนะ ป่ะ ไปกันเลย...”

เควินเข็นรถเข็นเด็กเดินนำล่วงหน้าไปก่อน ส่วนมาชาวีเธอเดินตามหลังของเขาไป หน้าตาเธอดูจะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ความจริงเธออยากที่จะอยู่บ้านซะมากกว่า แต่เพราะปากมันพาไปก็เลยต้องยอมออกมา

ตลอดทั้งวันที่สามคนพ่อแม่ลูกพากันเที่ยวเมืองมิวนิก ทั้งนั่งรถชมเมือง แวะเที่ยวตรงโน้นตรงนี้ มาชาวีเองถึงแม้ในตอนแรกจะไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่นัก แต่หลังๆ เธอก็ยอมให้ความร่วมมือร่วมสนุกไปกับลูก นั่นก็เพราะเธอได้เห็นลูกชายของเธอร่าเริงมีความสุข เลยทำให้เธอลดทิฐิลงบ้าง

เควินนั่งมองลูกกับเมียที่ตอนนี้ดูจะมีความสุข ภาพนั้นมันทำให้เขามีความสุขที่สุด วันนี้เขาเดินซื้ออาหารตามร้านข้างทางมานั่งทานกับลูกกับเมียที่เก้าอี้ตามข้างทาง ในราคาเพียงไม่กี่ยูโร แต่มันกลับอร่อย อิ่มอกอิ่มใจซะยิ่งกว่าอาหารในภัตรคารหรูๆ ซะอีก ทำให้เขาต้องคิดหนัก ถ้าพรุ่งนี้เขาจะต้องกลับริโอโดยที่ไม่มีเธอ

เควินนึกอะไรได้บางอย่าง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาลูกน้องคนสนิท ก่อนจะสั่งการณ์อะไรบางอย่าง จนเมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จก็อมยิ้มกรุ้มกริ่มเดินกลับไปหาเมียกับลูก

เควินและมาช่าพากันเดินเที่ยวต่อจนฟ้าเริ่มจะมืด จึงเดินกลับบ้าน และเมื่อมาถึงมาชาวีก็เตรียมที่จะเข้าไปเตรียมอาหารในครัว แต่เธอกลับเจอเข้ากับบารอสที่กำลังจัดโต๊ะอาหารพร้อมๆ กับอาหารร้อนๆ ที่วางรออยู่บนโต๊ะ

“เชิญครับคุณมาช่า” บารอสพูดพร้อมๆ กับเลื่อนเก้าอี้ให้กับเจ้านาย

“ขอบคุณค่ะ...” มาชาวียอมนั่งลงแต่โดยดี แถมยังเหลือบตาขึ้นไปมองคนบ้าอำนาจที่เพิ่งเดินมาถึงแว่บหนึ่ง จนคนโดนมองรู้สึกขนลุก

เควินวางลูกชายลงบนเก้าอี้ของเด็ก พร้อมๆ กับพูดบอกกับเธอ “ก็...ผมเห็นว่าคุณคงจะเหนื่อย เลยให้บารอสจัดการให้ เรื่องเล็กน่า มาเดนนิสลูกพ่อมา หม่ำๆ กันดีกว่านะ”เควินพูดจบก็หยิบจานอาหารมาวางลงตรงหน้าลูกชายของเขา

“หม่ำๆ แด๊ดดี๊ หม่ำๆ”

“หิวมั๊ยครับลูก”

“หิว...” เด็กชายตัวน้อยตอบเขาพร้อมๆ กับหยิบจับอาหารเข้าปาก เควินยิ้มให้กับลูกชายแล้วก็ชำเรืองตาไปมองหน้าลูกน้องคนสนิท บารอสพยักหน้าให้กับเจ้านาย เควินเลยหันกลับมาสนใจจานอาหารตรงหน้า

เมื่อทานอาหารเสร็จ มาชาวีก็รู้สึกง่วงๆ ก็เลยไปจัดการตัวเองและลูกชาย จนเรียบร้อย และรีบกล่อมลูกนอน แล้วเธอก็ผล็อยหลับไปพร้อมๆ กับลูกชายบนเตียงนุ่ม เควินที่ยืนแอบดูพอเห็นว่าเธอหลับเขาก็เดินเข้าไปเขย่าตัวเธอเล็กน้อย

“มาช่า... มาช่า...”

เมื่อแน่ใจว่าเธอหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ เขาก็เดินออกมาร้องเรียกลูกน้องทันที

“บารอส เตรียมไปได้แล้ว”

“ครับคุณเควิน”

เควินยกยิ้มร้ายมองแม่ยอดดวงใจที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง พร้อมกับนึกครึ้มอกครึ้มใจ

ในเมื่อชวนดีๆ ไม่ไป มันก็ต้องวิธีนี้แหละ...กว่าเธอจะตื่นก็คงจะถึงริโอแล้วล่ะ เดี๋ยวเราค่อยไปทะเลาะกันที่โน่นนะจ๊ะที่รัก ฮึ ฮึ!...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ตามๆๆๆ
โดย Anonymous | 5 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 5 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 5 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha