พันธนาการรักสีเพลิง

โดย: รมย์ธีรา



ตอนที่ 5 : การปรากฏตัวของพี่ชาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"ก็ไหวอยู่ ถึงไม่ไหวก็อยู่ที่นี่ไม่ได้ ไม่งั้นก็คงไม่ได้นอนเหมือนเดิม" แล้วเขาก็ห่มผ้าให้เธอ แล้วเขาก็เดินจากไป

ไม่นานหญิงสาวก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน

เวลา 11.00 ณ. ที่ทำงานของเชนเชนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ในท่าสบายๆ หน้าของเขาเงยขึ้นพิงกับพนักของเก้าอี้ ดวงตาสองข้างของเขาปิดสนิทลมหายใจของเขาเข้าออกสม่ำเสมอ

"เชน เชน" เขาต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียกจากชิน

"เป็นอะไรไป โทรเข้ามาหลายที่ไม่รับ ที่แท้ก็มานั่งหลับ ไปอดหลับอด

นอนที่ไหนมา" ชินนั่งลงที่เก้าอี้โซฟาพร้อมส่ายหน้าเบาๆ

"เปล่าไม่มีอะไร" เชนยกมือขึ้นลูบใบหน้าแล้วตบที่ต้นคอ แดดยามสาย

ทำเอาเขาลืมตาไม่ขึ้น

"เมื่อคืนไม่ได้นอนล่ะซิ" ชินถามอย่างรู้ทัน เชนไม่ตอบแต่ยิ้มๆ

"วันนี้พ่อให้นายไปรับมิกะไปงานนะ" น้ำเสียงของชินดูเศร้าหมองเล็กน้อย เขาอยากจะเป็นคนไปรับมิกะไปงานอยากจะเป็นเธอแต่งตัวสวยเป็นคนแรก

"รู้แล้ว วันนี้นายว่างไหม" เชนพยักหน้าเขารู้หน้าที่ของตัวเองดี

"ว่าง ทำไม" ชินหันไปมองเชนแบบงงๆ

"บ่าย 2 ไปรับเพลินไปหาชุดให้หน่อยซิ ฉันจะพาไปงานด้วย" ชายหนุ่มบอก เขาไม่มีใครที่ไว้ใจได้ไปมากกว่าชินที่จะไปรับเพลินให้

"จะดีเหรอ" ชินไม่แน่ใจกับความคิดของเชนที่จะเอาเพลินไปด้วย

"ไม่เป็นไรหรอก พ่อไม่ได้ไปด้วยสักหน่อย" เชนพูดเหมือนไม่แคร์

"งั้นก็ได้" ชินจึงจำยอมทำตามที่เชนพูด

เวลาบ่าย 2 โมงที่คอนโดของเชน หญิงสาวยังคงนอนหลับยังไม่ตื่น เพราะเธอยังเหนื่อยกับกิจกรรมรักอันเร่าร้อนตั้งแต่เมื่อคืนจนรุ่งสาง ทำเอาเธอหลับยาวทั้งวัน ชินเปิดประตูเข้ามาในคอนโดด้วยกุญแจสำรองที่มีติดตัวไว้อยู่

แล้ว และไม่คิดว่าเพลินจะอยู่ในสภาพไม่น่ามอง เพราะบ่ายกว่าแล้ว

แต่เมื่อเข้าไปในคอนโดกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหญิงสาว เปิดประตูเข้าห้องนอนไปก็พบร่างกึ่งเปลือยบนที่นอนกว้าง

"เพลิน เพลิน" เขามองเห็นหญิงสาวหลับอยู่บนที่นอนในสภาพที่เย้ายวนชายผู้ได้พบเห็นเหลือเกิน

"จะปลุกดีไหมเนี่ย" ชินรู้สึกลังเลกลืนน้ำลายลงคอ แล้วเขาก็เดินเข้าไปสะกิดเรียก

"อืม....พ่อคะเพลินเพลียจัง" เสียงคนยังไม่ตื่นพึมพำ ขดตัวเข้าหากันอย่างเกียจคร้าน

เขามองยิ้มๆ กับความเป็นเด็กน้อยของเธอ ที่ยังนอนละเมอหาพ่ออยู่เลย

"เพลิน เพลิน" ชายหนุ่มเรียกหญิงสาวย้ำอีกสองสามครั้ง

หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองชายที่อยู่ตรงหน้า

"คุณชิน" เพลินมองชินรู้สึกตกใจเล็กน้อย หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวไว้อย่างอายๆ

"อาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวไปไม่ทัน" ชินพูดสั้นๆ แล้วเดินออกไปรอข้างนอก

หญิงสาวมองดูนาฬิกา แล้วก็ตกใจ รีบไปอาบน้ำทันที ชินพาหญิงสาวไปที่ร้านเสริมสวยประจำตัวของมิกะเพราะมิกะเตรียมช่างกับชุดไว้ให้แล้ว

"รออยู่นี่นะ แต่งตัวเสร็จแล้วพวกเขาจะโทรให้ฉันมารับ" ชายหนุ่มออกคำสั่ง เขาเองก็ต้องไปเปลี่ยนชุดแต่งตัวระหว่างรอเธอเหมือนกัน

เธอรับคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย พวกเขาใช้เวลาแต่งตัวให้เธอนานพอสมควรผ่านไป 3 ชั่วโมง หญิงสาวก็แต่งตัวเสร็จ ชินมารับก่อนเวลาเพราะเห็นนานแล้วเธอเดินมาหาเขาช้าๆ เพราะกลัวตกสันสูง

"คุณชินคะ เสร็จแล้วคะ"เธอเรียกเขาหันมามองหญิงสาว ซึ่งตอนนี้ดูไม่เหมือนเด็กสาวอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นหญิงสาวที่ดูสวยสง่า จนชินถึงกับต้องตะลึง

หญิงสาวสวมชุดเดรสยาวสีชมพูประการเพชร เป็นสายเดียวคอกว้างคว้านลึกโชว์ร่องอก ผมของเธอที่เคยเหยียดตรงยาว ตอนนี้ถูกม้วนให้เป็นเกลียวพอเป็นธรรมชาติ และที่สำคัญร่องลอยที่ถูกเชนทำไว้โชว์อยู่ที่เนินอกของ

เธอ มันทำให้ดู Sexy มากๆชินพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองยิ้มๆ

"มองอะไรคะ เพลินเขินนะ" เธอยืนบิดกายด้วยความเขินกับสายตาของชินที่มองมา

"เธอดูแปลกตาไปนะ ไม่เหมือนเด็กสาวแล้ว ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่า" ชินพูดยิ้ม เขาอยากรู้จังถ้าเชนมาเห็นจะเป็นยังไง เชนก็คงตะลึงไม่น้อยไปกว่าเขา

"แก่เหรอคะ" เพลินมองดูตัวเองอย่างไม่แน่ใจ

"เปล่า ดูสวยแบบผู้ใหญ่นะ เชนคงจะชอบ" แล้วเขาก็พาเธอขึ้นที่รถเพื่อไปที่งาน

งานแฟชั่นโชว์จัดแสดงที่โรงแรมชื่อดังของเกาหลี มีผู้คนมากมายรวมทั้งดาราระดับแนวหน้ามาร่วมงานโชว์ในครั้งนี้ ทุกคนล้วนแต่แต่งตัวแบบจัดหนักจัดเต็ม เพลินมองดูผู้คนแปลกหน้าแล้วรู้สึกประหม่า เธอไม่ได้ออกงานสังคมกับบิดาบ่อยนัก เพราะด้วยความที่ยังเด็กอยู่

"ตื่นเต้นไหม" ชินถามลักษณะชวนคุย เพราะดูเพลินกระวนกระวายพอสมควร

"ก็นิดหน่อยคะ ใกล้ถึงรึยังคะ" หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ เสียงสั่น

หน่อยๆ

"ใกล้แล้วล่ะ เธอพูดภาษาอังกฤษคล่องไหม" ชายหนุ่มอมยิ้มพร้อมชวนคุยต่อ

"ก็ได้นิดหน่อยค่ะ" หญิงสาวยิ้มให้อยากน้อยเธอก็เรียนโรงเรียนนานาชาติมา พอได้ภาษาอังกฤษมาบ้าง

"ดีแล้ว เพราะจะได้พูดกับใครเขาได้รู้เรื่องบ้าง ชินเลี้ยวรถเข้าไปในซอยที่โรงแรมตั้งอยู่

            แล้วพวกเขาก็มาถึงงาน แสงสีมากมายที่ถูกประดับตามทางเดิน เขาจอดรถหน้าพรมสีแดงที่ปูรอแขกอยู่ที่พื้น เมื่อเขาจอดรถสนิทพนักงานที่รออยู่ก็เปิดประตูให้กับหญิงสาว เธอก้าวเดินลงมาจากรถด้วยความระมัดระวัง นักข่าวที่รออยู่พากันกดชัตเตอร์ แสงไฟจากกล้องสว่างไปทั่วจนแสบตา ชินเดินมาหาเธอเพื่อเดินไปด้วยกัน ท่ามกลางเสียงผู้คนที่กำลังพูดถึงเธออย่างสนอกสนใจ

"ใครกันนะ เด็กคนนั้น ดูดีจัง" เสียงผู้คนมากมายถามถึงที่มาของเธอ เสื้อผ้าหน้าผมที่มิกะจัดให้ทำให้เธอดูโดเด่นไม่น้อย

ชินลงจากรถคันหรูส่งต่อให้กับคนขับเพื่อนำไปจอด แล้วเข้ามาเทียบ

ข้างเธอพาเดินเข้ามาในห้องที่จัดงาน

"ฉันจะพาเธอไปหาเชนนะ" ชินกระซิบบอกเธอ แล้วกวาดสายตามองหาเชน เชนกำลังยืนคุยกับคนในงานอยู่ชินก็พาเดินเข้าไปหาทันที

"มาแล้ว ลูกหมาน้อยของนาย" ชินพูดแล้วเอียงตัวให้เชนมองเห็นหญิงสาวอย่างเต็มตา

"ไหนล่ะ" ชายหนุ่มหันมามอง แล้วก็ต้องตะลึงในความงามของเธอ จากเด็กสาวไร้เดียงสาที่อยู่บนโซฟาคืนนั้น กลางเป็นสาวสวยที่เจิดจ้าในสายตาเขาเหลือเกิน

"ถูกใจไหม" ชินกระซิบถามอย่างเอาใจ

เชนไม่ตอบได้แต่ยิ้ม สวยมากเพราะตอนนี้เพลินไม่ใช่เด็กสาวแล้ว เธอดูเป็นหญิงสาวที่สวยสง่ามากคนหนึ่ง

"โอ้โห... ใครกันครับที่คุณชินควงมางาน" เสียงชายคนหนึ่งที่ยืนคุยกับเชนอยู่พูดขึ้น

"น้องนะครับ" เชนพูดเบาๆ เหมือนไม่แน่ใจ เพราะกำลังตกอยู่ในภวังค์ความงามของหญิงสาว

"สวยมากเลยนะคะ สงสัยนางแบบที่เดินงานนี้คงจะชิดซ้าย" เสียงผู้หญิงอีกคนที่อยู่ไม่ห่างเอ่ยปากชมจากใจ

ชินยิ้มๆ เขามองไปที่เชนที่กำลังมองหญิงสาวอยู่

"มองอะไรคะ เพลินเขินนะ" เพลินหลบสายตาของชายหนุ่มด้วยความเขินอาย

"แต่งตัวโป้แบบนี้ไม่อายรึไง" เชนทำเป็นเสียงดุใส่เธอเหมือนตำหนิ แต่ก็เก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่ค่อยจะมิดเท่าไรนัก

"ก็คุณเชนบอกว่าพี่มิกะหาชุดให้ ไม่สวยเหรอคะ" หญิงสาวหน้าเสียกับคำพูดตำหนิของชายหนุ่ม

เชนไม่ตอบ จริงๆ แล้วอยากจะบอกว่าสวยมาก

"ได้เวลาส่งให้แล้วละ" ชินพูดแล้วก็ส่งมือของเพลินให้กับเชนเขารับมือนั้นมาแล้ววางให้เกาะที่แขนของเขา

เพลินดูเป็นจุดสนใจเป็นอย่างมากทั้งรูปร่าง หน้าตา เธอดูดีไปหมดทุกอย่าง พวกเขาคิดว่าเธอเป็นนางแบบหน้าใหม่และยังมาควงคู่กับเชนยิ่งทำให้เป็นจุดสนใจ

"เขาพูดอะไรกันคะ" หญิงสาวกระซิบถามอย่างไม่เข้าใจ ถึงจะพูดภาษาอังกฤษได้บ้าง แต่ภาษาเกาหลีเธอฟังไม่รู้เรื่องเลย

"ภาษาเกาหลีนะ" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ

"แล้วพูดว่าอะไรคะ" เธอกลัวว่าคนพวกนั้นจะพูดถึงเธอในทางที่ไม่ดี

"ไม่มีอะไรหรอกเขาแค่อยากรู้ว่าเธอเป็นใคร เชนพูดไปก็ยิ้มไปให้กับคนที่มองมาทางพวกเขาทั้งสองคน

"เหรอคะ" เพลินพยายามส่งยิ้มให้กับทุกสายตามองมา แต่เมื่อมองมามากไปก็ทำเอาเธอเริ่มรู้สึกวางตัวไม่ถูก

ทั้งสองกระซิบคุยกันขณะเดินอยู่ในงานแล้วงานแฟชั่นโชว์ก็เริ่มขึ้น งานเดินแบบมีทั้งหมด 3 ชุด ประมาณชุดละ 1 ชั่วโมงเพลินดูด้วยความตื่นเต้นเพราะเธอไม่เคยเห็น จนกระทั่งถึงคิวของมิกะ เธอเดินออกมาด้วยชุดที่สวยที่สุดของงาน

"อุ้ย...พี่มิกะสวยจังคะ" เพลินถึงกับพูดออกมาเมื่อมิกะออกมาเดินแบบ เธอโปกมือให้ด้วยความตื่นเต้น

"นี้ เลิกโปกไม้โปกมือเป็นเด็กได้แล้ว" เชนพูดเมื่อเริ่มทนไม่ได้เพลินจึง

สงบลงเล็กน้อย เพราะท่าทางตื่นเต้นของเธอทำเอาหลายคนหันมามองหนักกว่าเก่า

หลังจากที่งานเดินแบบจบลง มิกะก็เดินมาหาทั้ง 3 คนด้วยชุดลำลอง แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งดีไซน์ที่นำสมัย

"พี่มิกะสวยจังคะ" หญิงสาวชื่นชมมิกะอย่างออกนอกหน้า แววตาหญิงสาวเป็นประกายราวกับได้เห็นไอดอลของตัวเอง

"ขอบใจจ๊ะ เป็นไงสนุกไหม" มิกะยิ้มให้หญิงสาว มองดูเสื้อผ้าหน้าผมของเธอที่จัดให้อย่างพอใจ

"สนุกค่ะ" เพลินพยักหน้าท่าทางร่าเริง

"เพลินใส่ชุดนี่แล้วสวยจังนะ พี่เลือกไม่ผิดเลย น่าจะถูกใจคนบางคนนะ" มิกะพูดชายตามองไปที่เชน

"โป้จะตายเลือกมาได้" เชนทำเสียงดุหน้าโหดใส่มิกะและเพลิน

"แล้วนี่จะไปไหนต่อล่ะ ไปคลับกันไหม มิกะอยากเที่ยว นะ นะ เชน นะ ชิน" มิกะไม่สนใจ เธอรู้ดีว่าเชนคิดยังไง เธอหันไปอ้อนชายหนุ่มทั้งสองคนให้เธอพาไปเที่ยว

"ก็ได้" เชนตอบง่ายๆ ไม่ตรงกับใจ ความจริงเขาอยากจะกลับไปที่คอนโด แล้วจัดการหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า

"งั้นเดี๋ยวมิกะไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ" แล้วเธอก็เดินเข้าไปหลังเวทีอีกครั้ง

"แล้วจะรอที่รถนะ" ชินพูดตบท้ายก่อนมิกะจะเดินไป

หลังจากที่งานเดินแบบจบลง ระหว่างที่ทั้ง 3 กำลังเดินออกจากงาน ก็มีชายหนุ่มหน้าตาดีกำลังวิ่งตามทั้งสามออกมา พร้อมเรียกเสียงดังลั่น

"เพลิน เพลิน เพลินใช่ไหม" ทั้งสามชะงัก แล้วหันไปมองต้นเสียงด้วยความแปลกใจ ในที่นี้ไม่น่าจะมีใครรู้จักเพลิน

"เพลิน เพลินจริงๆ ด้วย" ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเพลินด้วยแววตามีความหวัง

"พี่คม..พี่คมใช่ไหม" หญิงสาวมองดูชายหนุ่มที่เรียกเธอให้ชัดๆ อย่างไม่แน่ใจ

"ใช่ๆ พี่เอง" เขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอชี้ไปที่ตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา หญิงสาวดีใจจนลืมตัวจะโผเขากอด แต่ก็ถูกเชนที่กำลังจ้องอยู่ดึงข้อมือไว้ทันที

"ทำอะไรนะ คนเยอะแยะ" เชนกระซิบบอกอย่างขัดใจ สายตาของเชนมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

"คุณเชนคะ นี่พี่อาคม ลูกพี่ลูกน้องของเพลินเองค่ะ" หญิงสาวแนะนำ อาคมยื่นมือมาเพื่อทักทายตามแบบฝรั่ง

เชนเองก็ไม่เสียมารยาทเขาก็ยื่นมือจับตอบ แต่ในการจับนั้นเขาสัมผัสถึงความแน่นของมือที่บีบมาเกินกว่าจะเป็นมิตร

"เธอทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ" อาคมกล่าวพร้อมสำรวจดูร่างกายของน้องสาวที่มีร่องรอยที่เชนทำไว้จางๆ เขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมา

"เออ..คือ.." เพลินพูดไม่ถูกเธอไม่รู้จะบอกอาคมว่าอะไรดี

"เธอมากับฉัน" เชนพูดตัดด้วยนำเสียงที่ไม่พอใจ แล้วยกมือขึ้นโอบเธอเอาไว้อย่างเป็นเจ้าของเธอ

"แล้วเพลินมากับคุณได้ไง" อาคมเองก็เช่นกัน เขาสวนกลับทันที จำได้ว่าเพลินถูกจับไปชดใช้หนี้ให้กฤษฎา แต่ทำไมตอนนี้ถึงมาปรากฏตัวที่นี่ แถมแต่งตัวแบบนี้อีกตะหาก

"เพลินเป็นของฉัน ทำไมจะมากับฉันไม่ได้" ชายหนุ่มแสดงตัว น้ำเสียง

ของทั้งสองแข็งกร้าวพอๆ กัน

"เพลินไม่ใช่ของใคร เพลินกลับกับพี่นะ" อาคมพูดพร้อมดึงข้อมือเธอมา เข้าใจว่าน้องสาวของเขาคงถูกขายต่อมาให้เป็นนางบำเรอใครสักคน

"เสียใจนะ พ่อของเพลินเสียเพลินให้กับฉัน เพราะฉะนั้นเพลินต้องอยู่กับฉัน" เขาพูดพร้อมกับดึงตัวเธอกลับไปส่งให้ชิน

ชินรับแล้วจับตัวเธอไว้แน่น

"เพลินมีค่าเท่าไร ฉันจะจ่ายให้" ชายหนุ่มหยิบเช็คขึ้นมาจากกระเป๋า ระดับเจ้าของธุรกิจพร้อมจะซื้อน้องสาวกลับเหมือนกัน จำได้ว่ากฤษฎาบอกว่าเสียไปหลายสิบล้าน แต่เพลินถูกขายมาแบบนี้ไม่น่าจะเท่าไร

"ร้อยล้าน มีปัญญาหาจ่ายไหมล่ะ" เชนเสนอราคากลับอย่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะไม่มีปัญญาจ่าย

“อะไรกัน ตอนซื้อเพลินมาไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ใครจะบ้าขายผู้หญิงให้แกราคานั้น” อาคมตกใจกับราคาที่เชนตอบกลับ

“ของดีมันก็มีราคาสูง และมันก็ต้องเพิ่มมูลค่าสิ” ชายหนุ่มตอบเสียงกร้าวใส่

อาคมนิ่ง เขาไม่คิดว่าพ่อของเพลินจะเสียพนันด้วยราคาสูงขนาดนี้

"ไม่มีละซิ งั้นฉันขอตัวนะ" แล้วเขาก็รีบพาเพลินออกไปจากงานทันทีท่ามกลางสายตาของคนที่อยู่ในงาน เขาลากหญิงสาวขึ้นรถด้วยความหงุดหงิด

"มันเป็นใคร" เขาตะคอกใส่เธอ พร้อมกับจับต้นแขนของเธอด้วยความรุนแรง

"พี่อาคมเป็นลูกพี่ลูกน้องของเพลินค่ะ เป็นพี่ชายที่เป็นลูกพี่สาวของพ่อเพลิน" หญิงสาวรีบอธิบายจนลิ้นแทบพันกัน

"แล้วมันทำงานอะไรมันถึงมางานนี้ได้" ชายหนุ่มตะคอกถามเธอย่างคาดคั้น

"เพลินไม่รู้ว่ามาได้ไง แต่พี่อาคมทำงานเกี่ยวกับธุรกิจโรงแรมค่ะ" เสียงของหญิงสาวเริ่มสั่นด้วยความกลัว

"ฉันบอกอะไรให้นะ ถ้ามันคิดจะมาซื้อตัวเธอกลับละก็ บอกมันว่าฉันขายให้ 100 ล้าน นี่คือค่าตัวของเธอ จำเอาไว้" พูดจบเขาก็ผลักเธอออกไปด้วยความหงุดหงิด

ร่างของหญิงสาวถูกผลักไปที่เบาะคนขับอย่างไม่ใยดี หญิงสาวน้ำตา

ซึม ด้วยความที่ไม่รู้ว่าเขาโกรธอะไร ระหว่างที่ความเงียบเกิดขึ้น มิกะก็เดินเข้ามา

"ไปกันเถอะ อ้าว..น้องเพลินเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม" มิกะที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็งงกับเหตุการณ์ยิ่งเห็นเพลินร้องไห้เธอก็ทำท่าจะเข้าไปปลอบ

"ไม่ต้องยุ่ง จะไปก็รีบๆ ไปได้แล้ว" เชนตะคอกใส่มิกะ

"อ้าว อะไรของเชนนะ" มิกะงงเพราะเธอไม่รู้เรื่อง หันไปหาชิน ชินก็ส่ายหน้า เป็นอันเข้าใจความหมายว่าอยู่เฉยๆ ดีที่สุด

เวลา 23.30 น.......ณ. คลับ XXX ชื่อดังในกรุงโซล เชนนั่งดื่มเหล้าด้วยความหงุดหงิด ส่วนเพลินก็นั่งน้ำตาซึมด้วยความกลัว น้อยใจ และคิดถึงพ่อและพี่ชายที่เพิ่งเจอหน้า มิกะกำลังนั่งมองดูสองคนที่อารมณ์ต่างกันคนละขั้ว พยายามสานสัมพันธ์ให้กลับมาคึกคักเหมือนเดิม

"เชนเป็นอะไรนักหนา เพลินไม่ได้เป็นคนผิดสักหน่อย พี่น้องเจอกันผิดตรงไหน" ชินพูดเตือนสติ

"พี่น้องแต่โผเข้ากอดกันเนี่ยนะ" เชนยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างขัดใจ

"แล้วไงล่ะ นายรู้ตัวรึเปล่าว่าสิ่งที่นายทำมันคืออะไร" ชินมองท่าทาง

ของเชนแล้วขำ

"อะไร" เชนหันมาถามเสียงห้วนๆ

"หึงไง" ชินบอกพร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

"หึงอะไร" เชนยังไม่เข้าใจความหมาย

"ก็หึงเพลินนะซิ" คนดูออกรู้ทันหัวใจอีกฝ่ายอมยิ้มอยู่คนเดียว

"นายจะบ้าเหรอ" เชนพูดเสียงสูง เขาปฏิเสธคำพูดของชิน

"คิดดูดีดีก็แล้วกัน แต่อย่าไปลงกับเพลิน เด็กมันไม่รู้เรื่อง จากบ้านมานาน เป็นธรรมดาที่จะดีใจที่ได้เจอญาติ นายก็ไร้สาระไปได้" ชินพูดเหมือนเตือนสติ

"แล้วแกไม่เห็นสายตาของมันเหรอ สายตามันโกรธแค้นฉัน" เชนชายตามองไปทางเพลินที่นั่งน้ำตาตกแล้วหันกลับมาดื่มเครื่องดื่มต่อ

"ก็สมควร เพราะนายทำกับน้องสาวเขาแบบนั้น เป็นใครก็โกรธ หรือถ้ามีคนมาทำกับมิกะแบบนี้ นายจะไม่โกรธเหรอในเมื่อนายเองก็รักมิกะเหมือนน้องสาว" คำพูดของชินทำเอาเชนนิ่ง

"แล้วถามหน่อย ที่นายบอกว่าไม่หึงนะ ถ้าพี่ของเพลินมันหาเงินมาคืน

ได้จริง 100 ล้าน นายจะคืนเพลินให้พวกเขาจริงๆ เหรอ" ชินพูดแทงใจชายหนุ่ม

ยิ่งชินพูดก็ยิ่งทำให้เชนสับสน ยิ่งสับสนเขาก็ยิ่งดื่มหนัก คำพูดของชินวนเวียนอยู่ในหัว ใจของเขาเต้นโครมครามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มองหน้าหญิงสาวที่น่าสงสารแล้วถามใจตัวเอง นี่เขาหึงเธอเหรอ เธอมีค่าขนาดนั้นเลยหรือไง ชายหนุ่มคิดอย่างว้าวุ่นใจ

ผ่านไปหลายชั่วโมง เวลาตี 1 ของวันใหม่........หลังจากที่เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เชนเริ่มเมามากขึ้น ชินจึงชวนมิกะกับเพลินกลับ ชินช่วยประครองเชนออกจากร้านอย่างลำบาก ชินขับรถมาส่งเชนและเพลินที่คอนโดและพยุงไปส่งให้ที่ห้องนอน

"ดูแลเชนด้วยนะเพลิน" ชินหันไปฝากฝังพี่ชายกับหญิงสาว

"ได้ค่ะคุณชิน บ๊ายบายค่ะ พี่มิกะ" เพลินะพยักหน้าแล้วโบยมือลา

แล้วทั้งสองก็กลับไปทิ้งให้หญิงสาวอยู่กับเชนตามลำพัง สองต่อสองเธอไปหาผ้าชุบน้ำอุ่น มาเช็ดหน้าให้เขา เชนสะดุ้งตื่นขึ้นมา เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรอุ่นๆ มาสัมผัสหน้า เขามองเห็นหญิงสาวกำลังเช็ดหน้าให้เขาอยู่ ใบหน้าใสซื่อของเธอที่ทำให้เขาหลงใหล

"คุณเชนตื่นแล้วเหรอคะ คุณเมามากคุณชินเลยพาคุณกลับมาส่งคะ" เสียงใสกล่าวให้เขาเข้าใจ แต่ชายหนุ่มไม่พูด เขาจับตัวเธอพลิกให้มาอยู่บนที่นอน พร้อมเขาขึ้นคร่อมตัวเธอเอาไว้

"คุณเชนจะ..จะทำอะไรเพลินคะ" หญิงสาวใจเต้นแรงกับท่าทีของชายหนุ่ม

"เพลิน ฉันจะไม่มีวันคืนเธอให้พี่ชายและพ่อเธอเด็ดขาด ฉันเป็นเจ้าของเธอ เธอต้องอยู่กับฉันจำเอาไว้" คำพูดของเขาทำให้หัวใจของเธอพองโตขึ้นมา พูดจบใบหน้าของเขาก็ซุกไซ้มาที่ซอกคอของเธอ ชุดเดรสของเธอถูกเขาฉีกขาดไปอย่างง่ายดาย

"คุณเชนคะ ชุดของพี่มิกะ..มัน..." หญิงสาวตาโตกับชุดสวยที่ถูกฉีก พยายามคัดค้านการกระทำแต่เขาหยุดคำพูดของเธอด้วยปากของเขา พร้อมสอดแทรกลิ้นอุ่นเขาไปเกี่ยวเล่นกับลิ้นของเธอมือของเขาบีบเคล้นที่ทรวงอกอย่างมันมือยิ่งเวลาเขาเมา อารมณ์ของเขาก็ยิ่งรุนแรง

"อ่ะ...เจ็บนะ...."ใบหน้าของเขาเลื่อนต่ำลงมาที่ทรวงอกของเธอดูดกลืนยอดทับทิมสีชมพูดราวกับจะกลืนมันลงไปให้ได้

"อ่ะ..อ่ะ.....อึ.." มืออีกข้างก็เลื่อนต่ำลงมากลางลำตัวของหญิงสาวสอดแทรกนิ้วเรียวเขาไปในตัวเธอ และให้จังหวะเพื่อสร้างความสุขสมให้แกเธอ

"ฉันจะทำให้เธอร้องดังๆ ร้องไปถึงพี่ชายเธอให้มันได้ยินว่าฉันกำลังครองครองเธออยู่" ชายหนุ่มกระซิบบอกที่ยอดอกของเธอ

"อ่ะ....อ่ะ....อาาา" ไม่นานเขาก็ส่งเธอไปถึงจุดหมาย เขาเริ่มสอดใส่แกนชายของเขาเข้าไปส่งจังหวะรักที่เร้าร้อนให้กับเธอ ช้าบ้าง เร็วบ้าง ยิ่งเพิ่มอารมณ์ความสุขให้กับเธอเขาส่งเธอไปถึงจุดหมาย กี่ครั้งต่อกี่ครั้งโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาเองก็สุขสมไปหลายครั้งเหมือนกัน

จนกระทั้งเธอสลบไปในที่สุดเขาทำตามที่พูด เขาทำให้เธอร้องครางเสียงดังทั้งคืน โดยไม่สนใจคนข้างห้องลมหายใจของเขาหอบด้วยความเหนื่อยเขามองดูเวลา ตอนนี้เวลาเกือบเที่ยงเข้าไปแล้วเขาเริ่มสร่างเมา และมีสติมากขึ้นเขามองดูร่างหญิงสาวที่นอนอยู่ แล้วมองดูเนื้อตัวของเธอที่มีร่องรอยที่เขาทำไว้ทั้งรอยแดง รอยฟัน และเขียวช้ำ

นี่เมื่อคืนเขารุนแรงกับเธอขนาดนี้เลยเหรอ เขานึกในใจ พาลสงสารหญิงสาวขึ้นมา เขาอุ้มร่างหญิงสาวไปชำระร่างกายในห้องน้ำ และอุ้มร่างเธอ

กลับมาวางลงที่เตียงนอน แล้วเขาก็แต่งตัวออกไปทำงาน

ณ. ที่ทำงาน......เชนกำลังรีบเคลียร์งานให้เสร็จ เพื่อที่จะกลับไปดูแลหญิงสาวที่เขาทำให้เธอหมดแรง ร้องครางเสียจนเสียงแหบแห้ง ชินก็เดินเข้ามาคุยด้วยสายตาค้นหา

"ไง...นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว" ชินเข้ามานั่งที่เก้าอี้รับแขก

"ไม่มาได้ไง วันทำงานนี่" เชนพูดอย่างไม่ใส่ใจคำพูดของชิน

"ก็เมื่อคืนเห็นเมามาก นึกว่าจะมาไม่ไหว" ชินแซวชายหนุ่มทางอ้อม

"ไหวซิ ได้คนดูแลดี" เชนพูดแล้วยิ้มกับตัวเอง

"แล้วคนดูแลล่ะเป็นไงบ้าง" ชินหรี่ตามองเชนอย่างรู้เท่าทัน

"คงหลับอยู่ยังไม่ตื่นเลย" ชายหนุ่มตอบพลางมองนาฬิกาที่บอกเวลาสี่โมงเย็น เพิ่งจะนอนไปเมื่อตอนบ่ายป่านนี้คงยังไม่ตื่นหรอก นึกแล้วก็ยิ้มออกมา เด็กน้อยขี้เซา

"อะไรกันดูแลกันทั้งคืนเลยเหรอ" ชินหันไปมองเชนอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเพลินจะทนเชนได้ขนาดนั้น

"เปล่ามากกว่านั้น" คนตอบก็อมยิ้มอย่างมีเลศนัย

"นายนี่ไม่สงสารเด็กบ้าง" ชินส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจแทนเพลิน

"ก็คนเมานี่" เชนลอยหน้าลอยตาพูด

"นายนะเมาไม่เมาก็เหมือนกันแหล่ะ อ้อ..นายเห็นหนังสือพิมพ์วันนี้รึยัง" ชินรีบหันกลับมาพูดของจุดประสงค์ของการเข้ามาหาของเขา

"ยังเลย ทำไม" เชนส่ายหน้าเงยหน้ามองเขา

"ก็รูปนายนะซิ ถ่ายตอนที่คุยอยู่กับพี่ชายเพลินนะ พาดหัวข่าวเลยนะ ว่า 2 หนุ่มหล่อแย่งสาว ดูเหมือนว่าพี่ชายเพลินก็มีหน้ามีตาให้สังคมเหมือนกัน ชินหันไปคว้าหนังสือพิมพ์ขึ้นมาวางที่โต๊ะตรงหน้าของเชน

"แล้ว.... พ่อล่ะเห็นรึยัง" เชนหยิบขึ้นมาแล้วอ่านพอคร่าวๆ

"เห็นแล้ว ฉันแก้ตัวให้ว่า นายคนนี้นะเมาแล้วมาลวนลามผู้หญิงในงาน เราเห็นเลยเข้าไปช่วย ดีนะที่ยังไม่มีภาพตอนนายควงกับเพลินตีพิมพ์ ไม่งั้นพ่อก็คงคลั่งแน่" ชินพยักหน้า

"พ่อคลั่งนะไม่เท่าไร กลัวจะเดือนร้อนถึงเพลินไปด้วย ก็รู้นิสัยพ่อเราอยู่" เชนทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้สักพัก แล้วก้มหน้าทำงานต่อ

"แล้วนี้ก้มหน้าก้มตารีบทำงานจะไปไหนล่ะ" ชินเห็นเชนดูไม่สนใจ

ข่าวสารสักเท่าไรนัก

"เปล่านะจะรีบกลับ ไปดูลูกหมาน้อยหน่อย วันนี้ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเดี๋ยวร้องไห้งอแง อ้อ...นายช่วยสืบข้อมูลของพี่ชายเพลินให้หน่อย แล้วสืบดูให้ด้วยว่าพ่อเพลินอยู่ด้วยรึเปล่า ธุรกิจมันทำอะไร มีเงินเท่าไร" เชนยกมือขึ้นลูบปลายคางใช้สมองอย่างหนัก

"ได้ ว่าแต่ทำไมกลัวมันจะมาไถ่ตัวเพลินกลับไปเหรอ" ชินถามและมองหน้าอย่างค้นหา

"ก็แค่ทำตามที่บอกไม่ต้องถามมากได้ไหม" เขาพูดปกปิดความรู้สึกของตัวเอง

เวลา 18.00 น. หลังจากที่เขาเคลียร์งานเสร็จ เงยหน้าหันไปมองนาฬิกาแขวงที่อยู่ในห้องทำงาน ก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองทำงานจนลืมเวลา ลืมความตั้งใจว่าจะรีบกลับไปหาเพลิน

"อะไรเนี่ย 6 โมงแล้วเหรอ" เมื่อรู้สึกตัวว่าสาย เขาก็ลุกขึ้นเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับ

"ไง ยังไม่กลับอีกเหรอ" เสียงชินเดินเข้ามาถาม

"ยังเลย งานเพิ่งเสร็จ แล้วนายล่ะ" เชนหันไปหยิบเสื้อสูทมาใส่

"ฉันลืมของนะ เลยเข้ามาเอา เห็นไฟในห้องนายเปิดอยู่เลยมาดู" ชินชูถุงบางอย่างให้เชนดู

"เหรอ ฉันจะกลับพอดีเลย" เชนเดินเข้าไปหาชินแล้วปิดประตูห้องทำงาน

"วันนี้นายไม่ไปไหนเหรอ" เชนถามอย่างไม่ได้ใส่ใจ

"ไม่ล่ะ นายไม่ละ ไม่มีใครไปด้วย นายก็ไม่ว่าง มิกะก็ติดงาน เลยจะกลับบ้านไปนอน" ชินพูดน้ำเสียงเบื่อๆ เพิ่งรู้ว่าพอพี่ชายมีสาวขึ้นมา ก็ทำเอาเขาว่างงานไปด้วยเหมือนกัน

"งั้นไปนั่งดื่มกันหน่อยไหมก่อนกลับ" เชนหันไปตบไหล่น้องสาวต่างมารดา

อ้าว...ไม่รีบไปแล้วเหรอ" ชินเบิกคิ้วสูงอมยิ้มหน่อยๆ กับอารมณ์แปรปรวนของพี่ชาย

"คงยังไม่ตื่นหรอก เพิ่งได้นอนไปเมื่อตอนเที่ยงเอง" เชนยกมือขึ้นมองดูนาฬิกา แม้ในใจจะลังเลอยากรีบกลับ แต่ก็รู้สึกวันนี้อยากจะนั่งดื่มพักผ่อนเสีย

หน่อย

ชินพยักหน้าเบาๆ แล้วทั้งสองก็พากันไปที่รถ ทั้งสองก็มาที่ร้านเหล้าริมทางนั่งดื่มกันประมาณชั่วโมงกว่าๆ พูดคุยกันเรื่องเรื่องเปื่อยไม่มรสาระอะไร แล้วก็แยกย้ายกันกลับ ก่อนกลับเขาแวะไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเพื่อซื้อกลับไปฝากเพลิน

เวลา 21.00 น.....เขากลับมาถึงคอนโด ไฟในห้องยังปิดอยู่ ดูเหมือนหญิงสาวของเขาจะยังไม่ตื่น หรือตื่นแล้วแต่หลับไปอีกครั้ง ชายหนุ่มเอาอาหารไปวางไว้ที่โต๊ะ ถอดเสื้อสูทแขวนไว้ที่เก้าอี้ ปลดเนคไทที่รัดคอ ปลดกระดุมที่แขนเสื้อให้สบายตัว

"สงสัยจะยังไม่ตื่นจริงๆ" เขาวางของฝากที่ซื้อมาให้ แล้วเดินเขาไปหาเธอในห้องหญิงสาวยังนอนหลับอยู่อย่างสบาย เขาจับดูตัวเธอเพราะกลัวว่าจะไม่สบาย เพราะไม่ได้นอนมาหลายวัน เขาตัดสินใจปลุกหญิงสาวขึ้นมากินอาหาร

"ลูกหมาน้อย...ตื่นได้แล้ว เอาแต่นอนอย่างเดียวมาหลายวันแล้วนะ" น้ำเสียงอบอุ่นของชายหนุ่มกระซิบบอกหญิงสาวที่ริบหู

"คุณเชน"  หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองหน้าเขา ลุกขึ้นท่าทางงัวเงียดึงผ้าห่มมาห่มตัวเพื่อปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า

 "ไปล้างหน้าซิ ฉันซื้อของโปรดมาฝาก เร็วๆ ด้วยนะ ฉันหิว ถ้าชักช้าเดี๋ยวโดนลงโทษแน่" พูดจบเขาก็ออกเตรียมอาหารรอเธออยู่ในครัว

หญิงสาวรีบลุกขึ้นมาจากเตียงนอนทันทีด้วยความกลัวว่าเขาจะแกล้งเธออีก เธอเดินออกมาจากห้องนอนด้วยความรีบแล้วมานั่งที่โต๊ะอาหาร ไม่กล้ามองหน้าเขา

"กินซะซิ" เขาพูดพร้อมกับเสิร์ฟอาหารมาให้เธอ แล้วนั่งลงทานที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"พรุ่งนี้วันเสาร์รีบตื่นนะ ฉันหยุด จะพาเธอไปสมัครเรียนทำอาหาร กับเรียนภาษาเกาหลี"

"จริงเหรอคะ" หญิงสาวพูดเสียงสดใสที่เธอจะได้ออกไปข้างนอกบ้าง

"ใช่ เป็นโปรแกรมสั้นๆ เท่านั้น จะได้ไม่กระทบเวลาฉันต้องไปดูงานที่อื่น จะได้ไม่ลำบากขาดเรียนด้วย ดีไหม" เชนถามอย่างเอาใจเธอ

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha