พันธนาการรักสีเพลิง

โดย: รมย์ธีรา



ตอนที่ 12 : ถูกล่วงเกิน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"คุณเชนคะ เพลินอยากกลับแล้วคะ" หญิงสาวบอกความต้องการตัวเองอีกครั้งน้ำเสียงสั่นๆ

"ทำไมล่ะ นี่งานพ่อเธอนะ" ชายหนุ่มหันไปมองหน้าแต่ยังไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร คิดว่าร้องไห้เพราะการสูญเสีย

"แต่เพลินไม่อยากอยู่แล้ว" หญิงสาวหันไปมองเขาน้ำตาคลอ

"ไม่ได้ เธอจะไปสนใจอะไรกับขี้ปากชาวบ้าน" ชายหนุ่มยื่นคำขาด แม้จะสงสารเธอจับใจ แต่ก็ไม่อาจจะพากลับได้ตามคำขอ

"แต่..." หญิงสาวหน้าบึ้งน้ำตานองรู้สึกเหมือนชายหนุ่มไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเอง

"พระมาแล้ว อย่างน้อยสวดให้เสร็จก่อนสักบทหนึ่งแล้วค่อยกลับ" เขา

เข้าใจว่าเธอกดดัน แต่ถ้ายิ่งกลับไปก่อน ก็ยิ่งเป็นขี้ปากมากกว่าเดิม หญิงสาวจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาทนอยู่ในงานต่อไปจนงานเลิก

เมื่อจบพิธีชายหนุ่มก็จูงมือหญิงสาวออกจากงานทันที หรือแทบจะเรียกว่าลากออกไปเลยด้วยซ้ำ เพราะหญิงสาวแทบจะไม่มีแรงเดิน และเขาเองก็เริ่มทนไม่ค่อยได้สักเท่าไรที่คำพูดเริ่มจะหนักขึ้นทุกที เมื่อหญิงสาวมานั่งที่รถเพื่อกลับบ้าน เธอถึงกับปล่อยโฮออกมาทันที

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้...ทำไม..." หญิงสาวปิดหน้าร้องไห้

ชายหนุ่มไม่รู้จะทำไง ได้แต่ปล่อยให้เธอร้องไห้ต่อไปเรื่อยๆ เขามาถึงที่คอนโดนานแล้ว แต่ยังไม่เรียกหญิงสาวเพราะ เห็นกำลังร้องไห้เสียใจอยู่ จึงไม่อยากขัดหันหน้าไปทางอื่น เขาเหมอไปนานเท่าไรไม่รู้ มาได้สติเมื่อคนขับรถเรียกเขา

"นายครับ"

"ว่าไง" เชนตื่นจากภวังค์ หันไปมองต้นเสียง

"ดูเหมือนว่าคุณเพลินจะหลับไปแล้วนะครับนาย" คนขับรอบอกพร้อมมองไปยังร่างบางที่หลับอยู่คาอกของเจ้านาย

"เหรอ" เขาหันไปมองหญิงสาวเธอหลับไปแล้วจริงๆ เขาเปิดประตูลงจากรถ และทำท่าทางจะอุ้มเธอเพื่อขึ้นห้องนอน

"นาย...นายแขนเจ็บอยู่นะ" คนขับรถถามเขาอย่างไม่แน่ใจ

"ไม่เป็นไรหรอก" เชนยังดึงดันที่จะอุ้มหญิงสาวเอง

"เดี๋ยวแผลฉีกนะครับนาย" คนขับรถทำท่าจะช่วยเหลือ

"ก็บอกว่าไม่เป็นไร" แต่ชายหนุ่มก็เสียงเหี้ยมใส ทำเอาคนขับถอยห่างออกมาด้วยความหวาดกลัว แล้วปล่อยให้ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวขึ้นห้องไป

จริงๆ แล้วเชนไม่อยากให้ชายใดถูกเนื้อต้องตัวเธอมากกว่า เขาฝืนอุ้มเธอได้สักครึ่งทางก็เริ่มเจ็บที่แผลมาก ถึงกับเกือบทำร่างของหญิงสาวหล่นเมื่อรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองไม่ปกติหญิงสาวจึงรู้สึกตัว ก็เห็นชายหนุ่มให้หน้าแสดงความเจ็บปวดออกมาเหงื่อแตกเต็มหน้าไปหมด

"คุณเชนเป็นอะไรคะ" หญิงสาวที่ตกใจตื่นรีบถาม ขยับกายออกห่างมองชายหนุ่มที่กำลังหน้านิ่ว

"เปล่า" เสียงของเขาหอบ

"แล้ว...นี่คุณอุ้มเพลินเหรอ" หญิงสาวมองเขาแบบงงๆ จากทวงท่าของ

ตนเองน่าเป็นตามที่ถาม

"ฉันเห็นเธอหลับอยู่ ไม่อยากปลุกก็เลยอุ้มมาส่ง แต่อุ้มไม่ไหว เธอตัวหนักขึ้นเยอะเลย" ชายหนุ่มพูดจาติดตลก

"บ้าเหรอ เพลินนะตัวเท่าเดิมแต่แขนคุณเจ็บตะหาก เลยอุ้มไม่ไหว" หญิงสาวมองค้อนใส่คำว่าตัวหนักจากปากเขา พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเพื่อเดินเข้าห้อง

ชายหนุ่มจึงเดินตามเธอเข้าไปแล้วนั่งที่โซฟา เธอเดินไปหยิบกระปุกยาที่ชินเคยให้ไว้เดินมาหาชายหนุ่ม ด้วยสีหน้าขบขำ

"เจ็บไหมคะ" พร้อมเธอนั่งลงข้างๆ เขามองดูด้วยแววตาเป็นห่วง

"เจ็บซิ" เขาพูดออกไปอย่างไม่โกหก

"ไหนเดี๋ยวเพลินทายาให้ จะได้ดูว่าแผลฉีกรึเปล่า ถ้าฉีกก็ต้องไปหาหมอนะ" หญิงสาวถอดเสื้อเขาออก

"แหม..เก่งจริงนะ" เชนมองดูแววตาจริงจังของเธออย่างหลงใหล

"ก็พอรู้มาบ้างนะคะ" เธอค่อยๆ เปิดผ้าพันแผลที่ตอนนี้ดูเหมือนจะสกปรกมากขึ้นทุกที ได้เวลาที่ต้องเปลี่ยน

"แล้วพรุ่งนี้จะไปงานศพพ่ออีกรึเปล่า" ชายหนุ่มถามเสียงต่ำ ใจหนึ่งไม่อยากจะถามสะกิดใจ แต่ก็ต้องถามเพราะเป็นห่วงความรู้สึก

"ไม่ดีกว่าคะ เพลินไม่อยากถูกใครนินทาอีก พ่อคงจะเข้าใจ ไว้เพลินทำบุญไปให้พ่อก็ได้" เพลินจิตส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าบ่งบอกถึงความเสียใจอย่างเห็นได้ชัด

"คิดแบบนี้ได้ก็ดีแล้ว" ชายหนุ่มยิ้มบางๆ พอใจกับความคิดของหญิงสาว เพราะอย่างไร งานศพนั้นก็ไม่มีความสำคัญสำหรับเธออยู่แล้ว

"แต่เพลินยังไม่หายโกรธคุณนะคะ" หญิงสาวเหลือบสายตามองเขาเล็กน้อย

"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ถึงปากเธอจะเกลียด แต่ตัวและใจเธอไม่ได้เกลียดสักหน่อย" เชนยิ้มอย่างเข้าใจ

"รู้ได้ไง" คนถูกจับได้ตาโตใส่

"รู้ซิ ไม่งั้นเมื่อคืนเธอจะทำให้ฉันรู้สึกดีได้ขนาดนั้นเลยเหรอ" ชายหนุ่มใช้นิ้วเขี่ยที่สีข้างของเธออย่างมีความหมาย

"บ้า" แล้วหญิงสาวก็รีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที รู้สึกใจเต้นแรงใบหน้าร้อน

ผ่าว กับสายตาเร่าร้อนของชายหนุ่ม

"แผลไม่ฉีก แต่ดูอักเสพมากกว่าบวมเชียว" เธอพยายามบังคับสีหน้าให้ดูเรียบเฉย

"ก็เมื่อคืนกอดเธอจนลืมตัวไปเลยว่าถูกยิง" คำพูดของเขาทำเอาเธออายหน้าแดง พอเธอทำแผลเสร็จก็ทำทีจะเข้าไปอาบน้ำ

"ไปไหนล่ะ" ชายหนุ่มจับมือบางเอาไว้เบาๆ

"ก็อาบน้ำซิคะ" หญิงสาวหันมาบอกเขาเรียบๆ

"แล้วฉันล่ะ ไม่อาบให้เหรอ" ชายหนุ่มชี้ที่ตัวเองทำตาปริบๆ

"ก็...." หญิงสาวอ้ำอึ้ง ใจหนึ่งก็เป็นห่วงอยากทำให้ แต่อีกใจก็ยังไม่

อยากจะเสนอตัวให้มากนัก เดี๋ยวจะเสียเชิง

"หรือจะให้ฉันอาบเองก็ได้นะ แผลจะได้เน่า" ชายหนุ่มพูดประชดใส่

"โอ๊ย...คุณเชนนะคุณเชน" หญิงสาวบ่นออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

"ร้องโวยวายแบบนี้แสดงว่าไม่อยากอาบให้ใช่ไหม" เขาพูดเชิงน้อยใจ

"ก็ได้คะ แต่แค่อาบให้นะ" หญิงสาวจำยอม

ชายหนุ่มเดินตามเข้าห้องน้ำต้อยๆ และสุดท้ายทั้งคู่ก็จบลงด้วยบทรัก

อันเร่าร้อนเหมือนเดิม

ตั้งแต่บาดเจ็บ เชนแทบไม่ได้เข้าไปที่ออฟฟิตเลย ทำให้วายิ่งได้ใจใหญ่เขาทำตัววางอำนาจมากขึ้น เมื่อชินกลับมาจากบาหลี รู้ข่าวเข้าก็รีบไปรายงานเชนทันที

// ก๊อก ๆๆๆ // ชินเคาะประตูคอนโดเสียงดัง หญิงสาวกำลังอาบน้ำอยู่ก็เปิดประตูออกมา

"คุณชิน ไม่เจอกันหลายวันเลยนะคะ" หญิงสาวนุ่งผ้าขนหนูออกมาเปิดประตูทักทายเขา

"สบายดีเหรอเพลิน แล้วเชนล่ะ" ชินมองดูหญิงสาวอย่างงงๆ ที่เธอ

แต่งตัวแบบนี้มาเปิดประตู

"คุณเชนยังไม่ตื่นค่ะ เมื่อคืนแผลอักเสพก็เลย..." หญิงสาวหน้าแดงพูดไม่ถูก

"ก็เลยกินยาทั้งคืนใช่ไหม" ชินพูดดักด้วยความรู้ทัน หญิงสาวหน้าแดงเข้าไปใหญ่

"ไม่ไหวเลยเชนนี่ เจ็บจะตายแล้วยังไม่วายนะ"  ชินส่ายหน้าอย่าง

เหนื่อยใจ

"ให้เพลินปลุกให้ไหมคะ" เพลินชี้ไปทางห้องนอนของเขา

"ไม่ต้องหรอก เออ..เพลินไปอาบน้ำต่อเถอะ เดี๋ยวผมปลุกเอง" ชินพูดเตือนหญิงสาวว่าเธอกำลังคุยกับเขาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว

หญิงสาวนึกขึ้นได้ก็อายหน้าแดงรีบวิ่งเข้าไปทันที

"เชน.เชน ตื่นได้แล้ว" ชินเดินเข้ามาในห้องแล้วดึงผ้าห่มออกจากตัวเชน

"อืม...เพลินจ้า..." แต่เชนดึงชินเข้าไปกอดเพราะคิดว่าเป็นหญิงสาวที่เขาหลงใหล

"ไอ้บ้า ไอ้เชน เดี๋ยวฟ้าผ่าหรอก" ชินพยายามขัดขืน

เชนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงง แต่ก็ยังไม่ปล่อยชินออกจากอ้อมกอด

"เสียงใครนะ" เชนมึนงงเพราะยังไม่ตื่นดี

"ชินเอง" ชินพูดเสียงหนักๆ

"ชินอยู่ไหน" เขามองหาชินแต่ไม่ได้มองคนที่เขากอดอยู่

"ก็นายกอดอยู่นี่ไง" แล้วเชนหันไปมองคนที่เขากอดอยู่ก็รีบปล่อยด้วย

ความตกใจ

"ชินนายมาตั้งแต่เมื่อไร" เชนลุกขึ้นนั่งสะบัดใบหน้าขับไล่ความมึนงง

"ตั้งนานแล้ว โอ๊ย...ขนลุก" ชินลูบแขนของตัวเองน้าแหยง

"ก็ฉันนึกว่าเป็นเพลิน" เชนยกมือขึ้นเกาะหัว

"เออ รู้แล้ว แล้วก็รีบตื่นได้แล้ว" ชินหันไปหยิบผ้าขนหนูโยนให้กับเชน

"ทำไมล่ะ" เชนหันไปมองหน้าชินอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องบังคับเขาให้ไปทำงาน

"ไอ้วามันทำตัวใหญ่โตเกินไปแล้วนะซิ" ชินอธิบายเหตุผลการมาของเขาอย่างสั้นๆ

"อือ รอแป๊บนะเดี๋ยวอาบน้ำก่อน" เชนฟังแล้วก็ตกลงตื่นในทันที

"แล้วแกจะอาบไง" ชินมองเชนที่ยังไม่หายดีเขาแปลกใจที่เชนบอกจะไปอาบน้ำ

"ก็ให้เพลินอาบให้ไง" เชนชี้ไปทางห้องน้ำที่เพลินอาบอยู่

"โอ๊ย ถ้าเพลินอาบฉันมิต้องรอไปอีกนานเลยเหรอ" ชินลุกขึ้นทำท่าทางจะไม่รอเขา

"บ้าน่า ฉันรู้อยู่ว่าเวลาไหน เป็นเวลาไหน" พูดจบเขาก็เข้าไปหาเพลินในห้องน้ำทันที

หลังจากที่จากที่เชนอาบน้ำเสร็จ เขาก็มาที่ออฟฟิตพร้อมกับชิน พร้อมพาเพลินมาด้วยเพราะไม่อยากให้คลาดสายตา เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นวานั่งอยู่ที่โต๊ะของตนเอง พร้อมเอาเท้าพาดที่โต๊ะอย่างสบายอารมณ์

"อ้าว...คุณเชน ผมไม่ยักรู้ว่าคุณจะมาทำงาน" วาธินนั่งเอนกายอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

"นายเข้ามาทำไมที่นี้" เชนพูดเสียงต่ำ เดินเข้ามาวางตัวอย่างผู้มี

อำนาจ

"เออ..ผมมาทำความคุ้นเคย เอ๊ย...ไม่ใช่ มาตรวจสอบความเรียบร้อยนะ" วาธินลุกขึ้นจากเก้าอี้ของเชนพร้อมกับยิ้มอย่างเย้ยหยัน

"งั้นเหรอ ฉันว่าไม่ต้องหรอกนะ เพราะนั้นเป็นหน้าที่ของแม่บ้าน หรือนายอยากเปลี่ยนมาเป็นแม่บ้านดูละ ฉันจะได้ลดตำแหน่งลงให้ ดูเหมือนจะเหมาะกับนายเหมือนกันนะ" เชนกัดด้วยคำพูดที่ดูถูกอีกฝ่าย

วาธินกำมือแน่นด้วยความโกรธ พร้อมทำตาขวางใส่

"ว่าแต่ คุณเชนหายดีแล้วเหรอครับ" วาธินหันไปถามน้ำเสียงไม่ได้เป็นห่วงนัก

"ใช่" เชนพยักหน้า เขายังมองวาอย่างไม่วางตา

"แล้ววันนี้พานัง...เพลินมาด้วยเหรอ" วาหันไปเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เชน ด้วยสายตาโลมเลีย ไม่ได้เจอหลายเดือนเด็กสาวคนนี้กลายเป็นสาวเต็มตัว และดูยั่วยวนชายได้มากกว่าเดิม

"ก็เห็นแล้วนี่" เชนดึงเพลินเข้ามาโอบกอดเอาไว้อย่างแสดงตัว

"แล้ว..." วาทำท่าทางจะพูดต่อ

"นายออกไปได้แล้วล่ะ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว" เชนตัดบทเพราะไม่อยากเห็นหน้า

วาธินต้องเดินออกจากห้องทำงานที่เขายึดเป็นห้องของตัวเองมาตลอดเวลาที่เชนและชินไม่อยู่

"ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้เชน" วาพูดด้วยความเคืองเมื่อออกจากห้อง

"นี่ขนาดห้องทำงานยังคิดจากมาครองเลยนะเนี่ย" ชินบ่นอย่างระอา

"นายหารายงานที่ฉันสั่งได้แล้วรึยัง" เชนเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้

"เรียบร้อยแล้ว ฉันส่งเมล์มาให้แล้ว" ชินนั่งลงที่เก้าอี้รับแขก

"อืม ขอบใจมาก" เชนพยักหน้ามองดูเอกสารกองโตที่อยู่บนโต๊ะทำงาน

"งั้นฉันไปก่อนนะ" ชินลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง

หญิงสาวยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ในห้องทำงาน เธอไม่รู้จะทำอะไร หรืออยู่ตรงไหนของห้องดี

"เป็นอะไรของเธอ" เชนเห็นท่าทีของหญิงสาวก็หันไปถาม

"ก็ไม่มีอะไรทำนี่คะ" เพลินมองดูห้องทำงานของเขารอบๆ

"เหรอ งั้นอยากทำอะไรที่นี่ล่ะ" เชนวางเอกสารที่อยู่ในมือแล้วหันมาสนใจเธอ

"ก็ที่นี่ไม่ใช่สวนสนุกนี่คะ ถึงจะมีอะไรให้เล่น" เพลินทำสีหน้าเบื่อหน่ายเธอไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอมาทำไม

"งั้นดูหนังไหม" เชนเดินเข้ามาหาหญิงสาวยิ้มๆ

"มีด้วยเหรอคะ" เพลินทำหน้าเหมือนไม่แน่ใจว่าที่นี่มีหนังให้ดูด้วย

"ใช่ แต่ต้องใส่หูฟังนะ เพราะฉันต้องทำงาน" เชนพยักหน้า

"ได้เลยค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารับปาก

เขาก็หยิบรีโมทมากดไปทางรูปภาพที่อยู่ในห้องสักพักจากรูปภาพก็กลายเป็น TV ขนาดยักษ์พร้อมเครื่องเสียงอย่างดี และตู้ใส่หนังขนาดใหญ่

"โอ้โห่...คุณเชน" หญิงสาวตื่นตากับห้องทำงานของเขา

"เลือกเอาเลยนะ นี่หูฟัง แล้วก็ไปนั่งดูเงียบห้ามออกอาการล่ะ ไม่งั้นจะถูกทำโทษฉันต้องใช้สมาธิ" ชายหนุ่มอธิบายแล้วยื่นรีโมทให้กับเธอ

"รับทราบค่ะ" หญิงสาวพูดเสียงใสด้วยความตื่นเต้น

ชายหนุ่มมองด้วยความเอ็นดูเขาไม่ได้เห็นหญิงสาวร่าเริงแบบนี้มา

นาน เขาเองก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างสบายใจ เมื่อมีหญิงสาวมาอยู่ใกล้ๆ ไม่ต้องคอยพะวงหรือเป็นห่วง หญิงสาวดูหนังไปได้สัก 2 - 3 เรื่องก็ค่อยๆ เผลอหลับไปในที่สุด

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเขาละสายตาจากงานที่ทำหันมามองทีวีที่ถูกเปิดค้างอยู่แต่ไม่มีภาพของหนังที่ควรจะมีเขาเดินไปหาหญิงสาว ชะโงกหน้ามองที่โซฟา แล้วก็อดขำไม่ได้

"นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นกินจริงๆ เลยนะเธอเนี่ย" แล้วเชนก็ออกไปข้าง

นอก เขาตั้งใจว่าจะหาอะไรให้หญิงสาวกินเผื่อตื่นมาแล้วหิว

ขณะที่หญิงสาวนอนหลับอยู่อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าถูกสัมผัสที่ปลายขามือนั้นค่อยๆ ลูบไล้เธอที่ขาขึ้นลงอย่างช้าๆ เธอคิดว่าฝันไป แล้วมือนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่ส่วนเว้า ส่วนโค้งของร่างกายเธอ ทั้งสะโพกเอวอันคอดกิ่ว และเนินอก

แล้วมือนั้นก็สัมผัสที่เส้นผมตรงสลวย ดำเงา ของเธอลมหายใจของเจ้าของมือค่อยๆ ใกล้ขึ้นแล้วก็สูดดมความหอมของหญิงสาวอย่างหิวกระหาย ด้วยความที่หญิงสาวถูกเชนสัมผัสมานานทำให้ร่างกายของเธอเคยชินกับรส

สัมผัส มันทำให้ร่างกายของเธอเริ่มเคลิบเคลิ้ม

"อืม.....คุณเชน...." สองมืออันสั่นเท้าค่อยๆ ลูบไล้ที่ทรวงอกของหญิงสาว เขาสัมผัสเธอแค่ภายนอกยังไม่ถึงลวงลึกเข้าไปในเสื้อผ้า แต่มันก็สร้างความเสียวซ่านให้กับทั้งคนสัมผัสและคนถูกสัมผัส

"อ่ะ....คุณเชนคะ" หญิงสาวส่งเสียงครางเมื่อเธอรู้สึกพึงใจ

หึ..หายใจเข้าออกเป็นไอ้เชนตลอด เดี๋ยวเถอะมึง ตื่นมาเห็นแล้วไม่ใช่จะรู้สึก เจ้าของมือคิดในใจหญิงสาวขยับตัวเพื่อให้ถูกสัมผัสได้อย่างถนัดขึ้น เขาจึงลองล้วงเข้าไปสัมผัสภายใต้ร่มผ้าด้วยความตื่นเต้นใหญ่จริงๆ เกินตัว เกินอายุนัก มิน่าไอ้เชนถึงหลงนักหลงหนาชายคนนั้นคิดเมื่อมืออันหยาบกร้านของเขาสัมผัสเนื้อแท้ของเธอ

"อ่ะ....อ่ะ....อ๊ะ..." หญิงสาวยิ่งส่งเสียงครางถูกใจล่ะซิ สงสัยจุดอ่อนจะอยู่ที่นี่เขายิ้มออกมาด้วยความคาดหวัง เมื่อถอนมือออกมาหญิงสาวทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ทำเอาชายคนนั้นยิ่งรู้สึกมีความหวังว่าจะได้สัมผัสเธอ

มองร่างหญิงสาวที่หลับไม่ยอมตื่นสักที่ด้วยความตั้งใจที่วันนี้เขาจะครอบครองเธอให้ได้

เขาจัดการถลกเสื้อของหญิงสาวให้อยู่เหนือทรวงอก รั้งเสื้อชั้นในขึ้นไปด้วย ทรวงอกของหญิงสาวปรากฏเด่นชัดเชิญชวนให้สัมผัสยอดอกของเธอชูชันชวนให้เขาดูดกลืนมัน เขาไม่รอช้าก้มหน้าลงไปครองครองยอดอกของเธอสองมือก็คลึงเคล้นอย่างเมามัน หญิงสาวเคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัส

กลับมาที่เชนเขาไม่รู้ตัวเลยว่าเพลินกำลังถูกชายอื่นสัมผัสอยู่ เขากำลังเลือกซื้ออาหารญี่ปุ่นให้หญิงสาวอย่างมีความสุข หลังจากซื้อเสร็จเขาก็เดินกลับมาหาหญิงสาวในห้องทำงาน แล้วก็ต้องแปลกใจที่ประตูห้องทำงาน

ของเขามันเปิดอยู่

"จำได้ว่าปิดแล้วนี่" เขาเดินเข้าไปเงียบๆ แล้วก็ต้องโมโหสุดขีดที่ได้เห็นวาธินกำลังดูดดื่มยอดอกของหญิงสาวอย่างเมามัน โดยที่ไม่สนใจเลยว่าเขาได้กลับมาถึงแล้ว วาธินไม่ทันระวังตัวเชนก็กระชากเสื้อของวาธินออกมาจากร่างของหญิงสาวเขามองดูร่างหญิงสาวกึ่งเปลือยด้วยความโมโหสุดขีด

"แกมันเลวมาก กล้าทำแบบนี้ กับผู้หญิงของฉัน ในห้องของฉันได้ยังไง" เชนชี้หน้าต่อว่าวาธินด้วยความโกรธหญิงสาวตกใจตื่นเพราะเสียงเขา

"คุณเชน...กะ..เกิดอะไรขึ้นคะ" หญิงสาวตกใจตื่นแล้วก็มึนงงกับ

เหตุการณ์ พอเห็นสภาพตัวเองแบบนั้น เธอรีบดึงเสื้อผ้ากลับมาให้เข้าที่

เชนเดินรี่เข้าไปต่อยวาธินที่หน้าสองสามหมัด วาธินเองก็ไม่ยอมเขาก็สวนกลับเชนเช่นกัน

"แกกล้ามากนะ" เชนชี้หน้าวาธินสายตาเกลียดชัง

"ทำไมล่ะ ของดีๆ แบบนี้ไม่แบ่งกันบ้าง" วาธินเช็ดคราบเลือดที่มุมปากพลางสวนหมัดตอบโต้กลับไป

"เพลินเป็นของฉัน" ชายหนุ่มประกาศตัวดังก้อง

"เรื่องของแก ฉันก็แค่อยากสัมผัสนิดๆ หน่อย" ทั้งสองพูดตอบโต้กันไปมาขณะที่ยังต่อสู้กันอยู่

"ช่วยด้วยค่ะ..คุณชิน" หญิงสาวเห็นท่าไม่ดีรีบออกไปเรียกชิน

ชินวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น เห็นทั้งสองคนกำลังสู้กันก็รีบเข้าไปห้าม

"เฮ้ย....หยุด..เชน ไอ้วา หยุด" ชินกระชากตัววาธินให้ถอยออกมา

เพลินรีบเข้าไปขวางเชนเอาไว้

"ไอ้วาแกกล้ามากนะ แกคิดว่าพ่อฉันไว้ใจแกแล้วแกจะมากล้าทำแบบนี้ไม่ได้" เชนชี้หน้าใส่วาอย่างแค้นเคือง

"ทำไม กะอีกแค่ของเล่นชิ้นเดียวแบ่งไม่ได้เหรอ" วายกมือขึ้นปาดเลือดออกจากมุมปากหายใจหอบด้วยความเหนื่อย

"เพลินไม่ใช่ของเล่นสำหรับฉัน" เชนพูดออกไปจากใจ ทำเอาคนฟังหัวใจพองโต แม้จะตกใจแต่ก็ดีใจในตัว

"ก็แค่ตอนนี้ เดี๋ยวพอแกเบื่อแกก็เลิก ดูซิทำได้ขนาดฆ่าพ่อของเขา" วายกเรื่องร้ายกาจที่เชนทำเอาไว้กับพ่อของเพลินให้หญิงสาวรู้สึกโกรธ

"ชิน แกเอาไอ้วาออกไปเดี๋ยวนี้ก่อนที่ฉันจะฆ่ามัน" เชนพูดน้ำเสียงดุดัน

ด้วยความโกรธชินรีบพาตัววาธินออกไปทันทีเขาพาวาธินไปส่งถึงห้อง

"นายควรจะเคารพเชนบ้าง อย่างน้อยเขาก็เป็นนายที่นี่" ชินพูดเรียบๆ แล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อกลับไปที่ห้องเชน  เขาเองไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นรู้แต่ไม่เคยเห็นเชนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ขนาดนี้

วาธินปิดประตูห้องด้วยความโมโห

"ฉันก็แค่ประมาทไปหน่อยเท่านั้นเอง คอยดูนะไอ้เชน คราวหน้าฉันไม่พลาดแน่ ทั้งเรื่องนังเด็กเพลิน และเรื่องกำจัดแก" เขาคิด พลางเช็ดเลือดที่มุมปาก

หลังจากที่ชินพาวาธินออกไป เชนก็หันมาหาหญิงสาวด้วยความโมโห สายตาของเขาแทนจะกลืนกินเธอที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้วาธินมันล่วงเกินได้ขนาดนั้น

"เธอเป็นบ้าอะไรนะ" เขาตะวาดใส่เธอเสียงดังลั่น

"อ...อะไรคะ" คนถูกตะวาทสะดุ้งสุดตัว

"เธอปล่อยให้มันลูบคลำเธออยู่ได้ตั้งนาน หรือเธอชอบมัน ห๊า..." เขารู้สึกโกรธที่เธอไม่ได้มีทีท่าว่าจะต่อต้านรสสัมผัสของวาเลย

"เพลินเปล่านะคะ เพลินหลับอยู่" หญิงสาวก้มหน้าด้วยความกลัว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสัมผัสนั่นไม่ใช่เชน

"หลับบ้าอะไรไม่รู้สึกตัว คงเพลินมากเลยละซิใช่ไหม" ชายหนุ่มเข้ามาจับที่ต้นแขนของหญิงสาวแน่น

"เพลินคิดว่าเป็นคุณเชน" หญิงสาวพูดเสียงสั่นๆ เธอไม่รู้เรื่องอะไรจริงๆ

"คิดเหรอ คิดบ้าอะไรไม่ดูบ้าง" เชนชี้ไปที่หน้าผากของเธออย่างโมโห

"ก็..." เธอไม่รู้จะแก้ตัวยังไงดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น

"ไม่ต้องพูดแล้วฉันไม่อยากฟัง มากับฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ" พูดจบเขาก็

กระชากหญิงสาวออกจากห้อง สวนกับชินที่กำลังเดินเข้ามา

"อ้าว.....จะไปไหนอีกละ แล้วลากเพลินเบาๆ ก็ได้ไอ้เชน" ชินเห็นภาพแล้วก็ใจคอไม่ดี ดูเหมือนเชนจะโกรธจนขาดสติ

เชนไม่ฟังเสียงเขาเดินจ้ำไปที่รถผลักหญิงสาวเข้าไป แล้วขับออกไปทันทีชินเห็นท่าไม่ดีกลัวเชนจะโมโหจนขาดสติก็รีบขึ้นหยิบกุญแจรถแล้วขับรถตามไป

เชนขับรถด้วยความเร็วสูงไปที่คอนโดเมื่อมาถึงที่คอนโด เขาก็ลาก

หญิงสาวเข้าไปในห้องน้ำ ฉีกเสื้อผ้าออกหมด แล้วฉุดหญิงสาวลงไปในอ่างอาบน้ำ เขาเปิดน้ำใส่ตัวหญิงสาวมือก็ลูบแรงๆ ที่ตามเนื้อตามตัว เหมือนพยายามล้างสัมผัสที่วาธินทำเอาไว้ให้หมดจนหญิงสาวเนื้อตัวแดงไปหมดเลย

"อย่า...คะ เพลินเจ็บนะ ...อย่า อ่ะ" หญิงสาวพยายามห้ามไม่ให้เขาทำรุนแรงแต่ไม่เป็นผล นอกจากให้มือเขายังเอาฟองน้ำมาขัดตัวเธอแรงๆ จนมีรอยเหมือนถูกขูดที่ตัวเธอเต็มไปหมด ภาพที่เธอถูกวาสัมผัสยังคงติดตามเขา

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งออกแรงขัดให้มาขึ้นจน หญิงสาวเจ็บระบมไปทั้งตัว

ระหว่างที่เชนกำลังขัดตัวให้เธออยู่นั้น ชินก็ตามมาถึงพอดีเขาเข้ามา

เห็นเชนกำลังขัดถูอย่างรุนแรงที่ร่างหญิงสาว โดยไม่สนใจเสียงร้องห้ามของเธอเขาเห็นรอยแดงที่ตัวเธอก็รีบเข้าห้าม

"เชนพอเถอะ เพลินเจ็บแล้วนะ" ชินเข้ามาจับมือเชนออกจากร่างบางที่กำลังสั่นเป็นลูกนก

"อย่ามายุ่ง ฉันจะล้างสัมผัสของมันออกให้หมด" เชนสะบัดแขนชินที่เขามาห้ามเขา ลืมความเจ็บของแผลที่ถูกยิงไปเสียสนิท ตอนนี้หัวใจของเขากำลังเจ็บปวด

"แกล้างจนจะถลกผิวเพลินออกมาแล้วนะ ดูเพลินซิเจ็บไปหมดแล้ว พอเถอะ" ชินพยายามรั้งร่างหน้าของเชนเอาไว้มั่น

เชนได้สติมองร่างหญิงสาวที่นั่งร้องไห้กอดตัวเองในอ่างอาบน้ำด้วยความเจ็บและอายที่ชินเข้ามาเขามองดูร่องรอยที่เขาทำเอาไว้เขาค่อยๆ รู้สึกตัวว่าทำรุนแรงเกินไปเขาเอื้อมมือมาจะจับตัวหญิงสาว แต่ด้วยความกลัวหญิงสาวขยับตัวหนีเขา ภายในใจเขาเจ็บเหลือเกินทำไมนะ เชนคิดด้วยความสับสน แล้วก็ลุกเดินออกไปจากห้องน้ำ

"เพลินฉัน...ขอโทษ" เขาพูดน้ำเสียงสั่นๆ แผ่วเบาจนแทบกระซิบ

แต่หญิงสาวไม่ได้ยิน เขาเดินไปนั่งที่โซฟา ด้วยความเจ็บใจ

หลังจากเชนออกไปจากห้องน้ำชินก็ดึงผ้าขนหนูมาห่มที่ตัวหญิงสาวประครองให้ลุกขึ้น เขาเพิ่งสังเกต

เห็นได้ชัดว่า เธอแดงไปหมดทั้งตัว รอยเขียวช้ำก็มีเต็มไปทั่วหญิงสาวสะอึกสะอื้นร้องไห้เขาประครองเธอเข้าห้องนอนเพื่อให้หญิงสาวพักผ่อน แล้วเดินออกมาจากห้อง

"นายเลือดออกอีกแล้ว" ชินบอกพร้อมชี้ที่แขนของเชน

"ช่างมันเถอะ ขอบใจนายมากนะที่เข้ามาห้าม ไม่งั้นฉันคงทำให้เพลินเจ็บมากกว่านี้" เชนพูดอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่เจ็บแขนด้วยซ้ำ เขาเจ็บที่หัวใจมากกว่า

"ไม่เป็นไร ฉันก็พอจะรู้ว่าจะเกินอะไรขึ้น ถึงรีบตามมาไง ดีนะ ที่ฉันเดาถูกว่านายจะพาเพลินมาที่นี่" ชินเดินมานั่งลงข้างๆ ด้วยความเข้าใจความรู้สึก

"แล้ว... จะพาเพลินไปหาหมอดีไหม" เขาหันไปถามความเห็นชินที่เป็นคนดูอาการหญิงสาว

"คงไม่ต้องหรอก แค่ตกใจกลัวนะ รอยแดงรอยขูดทายาเดี๋ยวก็หาย ฉัน

จะให้นายทาเองก็แล้วกัน ฉันจะกลับล่ะ แล้วอย่าบ้า ทำอะไรเธออีก" ชินมองดูเชนที่ตัดสินใจเรื่องง่ายๆ ไม่เป็น

"ก็ตอนนั้นฉันโมโห" ชายหนุ่มพูดไม่ถูกรู้สึกผิดขึ้นมาจริงๆ

"นายเองคงจะรู้ดีว่าเพลินไม่รู้สึกตัว และคิดว่าเป็นนาย" ชินพูดอย่างเป็นกลาง

"แต่..." เชนนิ่งจนกับคำพูดของชิน

"ขอโทษเขาซะด้วย ฉันจะไม่พูดแล้ว ไปล่ะ" แล้วชินก็เดินออกไปทิ้งเชน

ไว้ในห้อง เขาสงบสติอารมณ์ลงสักพักก็เดินไปหยิบกล่องยาแล้วเดินไปหาหญิงสาวที่นอนอยู่ในห้อง เธอยังไม่หลับแต่นอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาเข้าไปสัมผัสตัวของหญิงสาว เธอสะดุ้งลุกขึ้นมา มองหน้าเขาอย่างหวาดๆ

"ฉันจะทายาให้" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง แต่เธอยังไม่ไว้ใจท่าทางของเธอยังขัดขืนเขาอยู่

"อย่าดื้อซิ" เขาดึงมือเธอให้เข้ามาใกล้ๆ ดึงผ้าขนหนูที่เธอนุ่งอยู่ออก เผยผิวขาวที่ตอนนี้มีรอยแดงรอยช้ำเต็มไปหมด เขาหลับตานิ่งด้วยความเสียใจดึงตัวหญิงสาวมาทายา และพยายามทำให้เบาที่สุด

"ฉันเสียใจที่ทำรุนแรง ฉันโกรธที่เธอถูกไอ้วามันลักหลับ เธอไม่รู้สึกตัวเลยเหรอ" ชายหนุ่มถามทั้งที่รู้ดีว่าหญิงสาวของเขาหลับลึกแค่ไหน

หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ น้ำตาคลอ เสียใจที่ถูกล่วงเกิน และเสียใจยิ่งกว่าที่ถูกเขาทำรุนแรง

"ช่างเถอะ ฉันก็ผิดที่ออกไปโดยไม่ได้ล๊อคห้อง ทั้งๆ ที่รู้ว่าไอ้วามันจ้องเธออยู่ กินยาแล้วนอนซะ เรื่องวาฉันจะจัดการให้เด็ดขาด" ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ ส่งยาให้หญิงสาวกันร่างกายที่อาจจะระบมเพราะฝีมือของเขา

หญิงสาวรับยามากินอย่างว่าง่าย ไม่นานเธอก็หลับไป ชายหนุ่มรอให้แน่ใจว่าเธอหลับไปแล้ว ก็เดินออกมาจากห้องเขาตั้งใจจะไปที่ออฟฟิตเพื่อสะสางเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น เขาล๊อคห้องอย่างดีเพื่อป้องกันคนนอกเข้ามา เมื่อถึงที่ออฟฟิต เขาก็เรียกชินเข้ามา

"เพลินล่ะ" ชินเดินเข้ามานั่งที่โซฟารับแขก สายตาของเขายังเคืองเชนอยู่เล็กน้อย

"หลับไปแล้วล่ะ" เชนตอบสั้นๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความห่วงใย

"ดีแล้ว” ชินพยักหน้า

"นายได้หลักฐานที่ไอ้วามันยักยอกเงินไปรึยัง" เชนถามอย่างเป็นงานเป็นการ ถึงเวลาที่เขาจะต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเสียที

"ใกล้แล้วละ กำลังให้คนสืบอยู่ แต่ได้ระแคะระคายแล้ว เห็นว่ามันไปตั้งบริษัทใหม่ในชื่อของญาติมัน" ชินตอบพร้อมยื่นเอกสารการจดทะเบียนที่สืบมาได้ให้เชนดู

"เอาเงินเราไปจนตั้งตัวได้ ให้มันได้อย่างนี้ซิ" เชนส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด

"แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ล่ะ แกจะเอาไง" ชินมองหน้าเชนที่กำลังก้มหน้าอ่านรายงานอยู่อย่างค้นหา เขาจะไม่จัดการอะไรเลยหรืออย่างไร

"นายไปเอาวีดิโอที่ รปภ. มาให้ฉัน ฉันจะเก็บไว้ให้พี่ชายเพลินดูว่าเขาเชื่อใจคนผิด" เชนถอนหายใจ เรื่องนี้มันเล็กน้อยเกินกว่าจะเล่นงาน แต่ก็ไม่ถึงกับไร้ประโยชน์เสียทีเดียว

"ได้" ชินพยักหน้า

"แล้วเรื่องวันนี้มีใครรู้บ้าง"

"นอกจากเลขาหน้าห้องแล้วก็ไม่มีนะ" ชินส่ายหน้า

"งั้นดูให้แน่ว่าไม่มีใครรู้ ฉันไม่อยากให้เพลินเสียหาย" เมื่อรับคำสั่งมาเสร็จเรียบร้อย ชินก็ออกมาจากห้องของเชน

เชนเดินเข้าไปหาวาธินที่ห้องแต่ปรากฏว่าเขาไม่อยู่ เชนจึงฉวยโอกาสล้วงข้อมูลจากคอมพิวเตอร์แต่ก็ไม่พบอะไร สิ่งที่เขาได้มาก็มีแค่รูปภาพสถานที่ต่างจังหวัด ลักษณะเหมือนดูทำเลมากกว่าแล้วเขาก็มาเจอไฟล์ตัวหนึ่ง

เขานั่งไล่ดูที่ละไฟล์ ทีละไฟล์มันเป็นข้องมูลลับของบริษัทที่มีฉะเพราะเขาและพ่อเท่านั้นที่จะรู้ข้อมูลนี้ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha