พันธนาการรักสีเพลิง

โดย: รมย์ธีรา



ตอนที่ 13 : ความอ่อนโยนของเชน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"มันมีข้อมูลนี้ได้ไงกัน" ดูสักพักด้วยความงงเขารีบปิดคอม แล้วออกมาจากห้องทันทีเพราะกลัวว่าวาธินจะเข้ามาเห็นเขาเดินมาสวนกับชินพอดี

"ชิน แกคอยส่งคนตามวาธินด้วยนะ" เชนรีบบอกกับชินสีหน้าเคร่ง

"ทำไมล่ะ" ชินไม่เข้าใจความหมายของเชนที่อยู่ก็สั่งให้เขาจับตาดูวาธิน

"ทำตามที่บอกเถอะ ฉันจะไปดูเพลินแล้ว ฝากทางนี้ด้วย" แล้วเชนก็ออกไปจากที่ทำงาน

เวลา 16.00 น...ชายหนุ่มกลับไปถึงที่คอนโด เปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงมีดกำลังสับอะไรบางอย่างบนเขียง หญิงสาวของเขาคงหิวจึงเข้าครัวทำอาหารอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มนึกสนุกเดินเงียบๆ เข้าไปหาแล้วโผล่หน้า

เข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่

"อุ้ย...คุณเชน" คนถูกขโมยหอมตกใจหันไปมองชายหนุ่มที่ตอนนี้หน้าตาดูอารมณ์ดีมากขึ้นกว่าเดิม

"ตกใจเหรอ ขอโทษนะ ทำอะไรอยู่" เขาโอบแขนรอบกายของหญิงสาวพูดจาน้ำเสียงอ่อนโยน

"ทำกับข้าวคะ" หญิงสาวตอบเรียบๆ ไม่มองหน้าเขา

"โกรธฉันเหรอ" เมื่อเห็นเธอไม่ค่อยสบสายตาก็ลองถามหยั่งใจ

หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ ไม่กล้าตอบความจริงว่ายังหวาดกลัวเขาไม่น้อยเลย

"แล้วทำไมไม่มองหน้าฉันล่ะ" ชายหนุ่มกระซิบบอกน้ำเสียงอ่อนโยน

"คือ...." เพลินตอบไม่ถูกเธอยังหวาดๆ เขาอยู่

"ช่างเถอะ ฉันหิวแล้วออกไปทานอะไรข้างนอกกันนะ" เชนจับร่างของหญิงสาวหันมาหา หยิบมีดออกจากมือใจหวังจะเอาใจ

"แต่...." เพลินมองไปทางอาหารที่เธอเตรียมที่จะทำเอาไว้แล้ว

"อย่าขัดฉันซิ" ชายหนุ่มทำหน้าเคร่งใส่เชิงบังคับ

หญิงสาวไม่กล้าขัดจึงเดินไปแต่งตัวแล้วตามเขาออกไปข้างนอก

"กินอะไรดี"  เชนถามเพลินที่นั่งเงียบมาตั้งแต่ขึ้นรถ ท่าทางของเธอดูระวังเนื้อระวังตัวเหมือนตอนแรกๆ ที่เจอกัน

"ไม่ทราบคะแล้วแต่คุณเชน" หญิงสาวพูดอย่างเจียมตัว

"ทำไมต้องทำน้ำเสียงเหินห่างกับฉันด้วยล่ะ" เชนจับน้ำเสียงของเธอได้อย่างชัดเขน

"เออ..เปล่านี่คะ" เพลินจิตฝืนยิ้ม เธอไม่แน่ใจว่าสมควรจะวางตัวแบบ

ไหนดีกันแน่

"เปล่าได้ไง ก็ได้ยินอยู่ โกรธฉันใช่ไหมล่ะ" ชายหนุ่มขับรถไปชายตามองดูไปอย่างรู้นิสัย

หญิงสาวเงียบไม่ตอบ ที่จริงแล้วเธอสับสนตัวเองใจหนึ่งทั้งเกลียดทั้งโกรธที่เขาทำกับพ่อเธอ และยังมาทำกับเธอแบบนั้น แต่อีกใจก็รู้สึกดีใจที่เขาหึงหวงเธอ

ระหว่างที่เธอกำลังคิดอยู่นั้นเขาเลี้ยวรถเข้าโรงพยาบาลพร้อมหาที่จอด

"เอะ...มาทำไมคะ" หญิงสาวตาโตเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

"มาหาหมอ" เชนตั้งใจจะพาเธอมาดูอาการตามเนื้อตัวที่เขาทำไว้

“คุณเชนเป็นอะไรคะ” หญิงสาวเข้าใจถึงแผลของชายหนุ่ม

“ไม่ใช่ฉัน แต่เธอตะหาก” ชายหนุ่มตอบพร้อมลงจากรถเปิดประตูให้กับเธอ

"แต่เพลินไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ" หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ

"ก็ไปให้หมอดูหน่อยว่าเป็นไงบ้าง แล้วฉันก็จะมาให้หมอดูแผลสัก

หน่อย เพราะรู้สึกเจ็บๆนะ" เขาจับที่แผลที่ถูกยิงของตัวเอง รู้สึกเจ็บจริงๆ อย่างที่บอกไป

"แล้วเพลินจะบอกหมอว่าไงดี" หญิงสาวคิดไม่ออกเธอกลัวหมอจะรู้ว่าเธอถูกเขาทำร้าย

"ก็บอกว่าถูกทำร้ายมา" เชนบอกไปตรงๆ

"เออ...แล้ว" หญิงสาวหวั่นเรื่องจะถึงตำรวจ

"ไม่มีอะไรหรอกไม่ต้องกลัว" ชายหนุ่มกล่าวปลอบใจก่อนจะส่งเธอให้กับพยาบาล

เขารู้ดีว่าหญิงสาวกลัวเรื่องจะถึงตำรวจ เพราะเนื้อตัวเธอดูเหมือนถูกตบตีมาเขาเห็นร่างกายเธอแล้วก็อดโกรธตัวเองไม่ได้ที่ขาดสติทำกับเธอขนาดนั้น เขาจูงมือหญิงสาวเข้าห้องตรวจส่วนตัวเขาก็เข้าพบหมอดูแผลที่ถูกยิง เขาเดินออกมาจากห้องเห็นหญิงสาวนั่งรอเขาที่ห้องจ่ายยา

"หมอบอกว่าเป็นไงบ้าง" เขาเดินมานั่งข้างๆหญิงสาว

"ไม่เป็นไรค่ะ หมอให้ยามาทา แล้วก็กินแก้ช้ำใน" เพลินหยิบยาส่งให้เขาดู

"เหรอ ดีแล้วล่ะ" เชนพยักหน้ารู้สึกโล่งใจ

"แล้วของคุณเชนล่ะคะ" เพลินมองดูแขนเขาที่มีผ้าผันแผลผืนใหม่

"ก็เย็บแผลใหม่นะ มีรอยฉีกนิดหน่อย" ชายหนุ่มตอบพร้อมจับที่แผลของตัวเอง ยังระบมอยู่ไม่น้อยเลย

"เหรอคะ" หญิงสาวพยักหน้า พอเข้าใจว่าทำไมแผลถึงฉีก ก็ออกแรกทำเสียทุกอย่างที่ไม่ควรทำ

"ไปกินข้าวกันเถอะฉันหิวแล้ว" แล้วเขาก็โอบเอวเธอออกมาจากโรงพยาบาล

ขณะที่เขาขับรถพาหญิงสาวมาหาร้านทานอาหาร โดยที่ไม่ได้คุยอะไรกันเลยสักคำเดียว มันสร้างความอึดอัดให้แก่ทั้งสองคนมาก เธอเองก็ยังสับสนเกี่ยวกับความรู้สึกที่มีต่อเขา ส่วนเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรปกติก็ไม่ใช่คนเจาะแจะอยู่แล้ว

"เออ...กินอะไรดี" เชนตัดสินใจพูดทำลายความเงียบขึ้น

"ไม่ทราบค่ะ" เสียงหวานตอบสั้นๆ

"อืม...แล้วเธออยากกินอะไรล่ะ" เชนไม่คิดว่าคำตอบของเธอจะง่าย

และเย็นชาขนาดนี้

"เพลินไม่หิว" คำตอบสั้นๆ จากปากเธอ ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ไม่รู้จะกินอะไรจริงๆ

"เหรอ..แต่เมื่อกี้เธอกำลังทำกับข้าวนี่" ชายหนุ่มถามต่อเริ่มหงุดหงิด เพราะคำตอบที่ลอยไปลอยมาไรจุดหมายของเธอ

"ตอนนั้นหิว แต่ตอนนี้ไม่หิวแล้วค่ะ" หญิงสาวตอบตามความจริง มันหิวจนเลิกหิวเสียแล้ว

"ว้า...งั้นก็เหลือแต่ฉันนะซิ กินอะไรดีล่ะ" เขาพูดเหมือนอยากให้เธอ

เสนอความคิดเห็น

แต่หญิงสาวเงียบกริบ

"งั้นไปกินอาหารทะเลกันดีกว่า" แล้วเขาก็ตัดสินใจพาเธอออกนอกเมือง ระหว่างที่เขาขับรถหญิงสาวก็นั่งใจลอยจนเผลอหลับไป

ผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมงเขาก็มาถึงที่หมายเขาพาเธอมากินอาหารที่หาดเจ้าสำราญ เขาไม่สามารถขับรถเร็วได้เพราะยังเจ็บที่แขนอยู่ เขาเข้าไปเช็คอินในรีสอร์ทริมชายหาด เลือกบ้านพักติดทะเลให้มากที่สุดแล้วเขาก็ปลุกหญิงสาว

ให้ตื่นจากการนอน หญิงสาวเดินเปิดประตูออกมาก็ตกใจ

"ที่นี่ที่ไหนคะ" เธอมองดูรอบๆ ได้ยินเสียงคลื่นสัดสาด ก็หันไปมองหน้าเขา

"หาดเจ้าสำราญ หัวหินนะ" ชายหนุ่มตอบ

"ต้องมากินข้าวไกลขนาดนี่เลยเหรอคะ" หญิงสาวยังไม่เข้าใจว่าเขาพาเธอมาทำอะไรที่นี่

"ก็ฉันอยากมาพักผ่อนด้วยนะ ไม่ต้องห่วงหรอก พรุ่งนี้เย็นๆ ค่อยกลับ" เชนเปิดประตูรถหยิบของที่เขาแวะซื้อเมื่อตอนเดินทางมา เข้าไปในบ้านพัก

"แล้วคุณขับรถไหวเหรอ" หญิงสาวเดินตามเขามองดูบรรยากาศอย่างพอใจ

"ไหวซิ ไม่ไหวจะมาถึงเหรอ" ใจจริงแล้วเขาอยากจะพาหญิงสาวมาเปลี่ยนบรรยากาศเผื่อจะหายโกรธตนมากกว่า

"ไปกินข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว" เขาพาหญิงสาวไปที่ร้านอาหารในรีสอร์ทที่อยู่ริมชายหาด

เขาสั่งอาหารมานั่งดินท่ามกลางแสงจันทร์ แสงดาวที่ส่องสว่างไปทั่ว

ท่องนภา และเสียงคลื่นสัดสาดภายใต้แสงเทียนที่ทางร้านอาหารจัดไว้ให้ เพราะเข้าใจว่าทั่งสองคือคู่รักทั้งนั่งดื่มดำกันรสชาติของอาหาร และบรรยากาศที่สุดแสนจะโรแมนติกจนแทบจะลืมความเจ็บปวดที่อยู่ภายในใจ..............

หลังจากที่ทั้งสองทานอาหารกันเสร็จเขาก็จูงมือหญิงสาวไปเดินชายหาดหญิงสาวเดินล้อเล่นกับเกลียวคลื่นอย่างสนุกสนานและมีความสุขเขามองดูหญิงสาวด้วยความเอ็นดูแอบหยิบมือถือมาถ่ายรูปเก็บไว้สักพักหญิงสาวก็เล่นน้ำจนตัวเปียกโชก

"เพลิน ขึ้นเถอะ เล่นน้ำตอนกลางคืน มันไม่ดีไม่ใช่เหรอ" ชายหนุ่ม

ตะโกนออกไปบอกหญิงสาว

"แต่เพลินยังอยากเล่นอยู่นี่คะ" หญิงสาววิ่งขึ้นมาหาเขาใช้สายตาอ้อนเขาเหมือนเด็กๆ

"ไว้พรุ่งนี้ก็ตื่นเช้าๆ ซิ แล้วค่อยออกมาเล่น" เขาพูดกึ่งบังคับให้กลับเข้าที่พัก

"เพลินสนุกจังเลยค่ะ" หญิงสาวเดินเกาะแขนเขาเข้าห้อง

"แล้วมีความสุขไหม" ชายหนุ่มหัวใจพองโตกับท่าทางน่ารักของเธอ

หญิงสาวพยักหน้า

ได้ผลเธอลืมเรื่องโกรธเคืองที่มีต่อเขาได้ เขาคิด

"ไปอาบน้ำซิ เดี๋ยวไม่สบายนะ" เขาบอกเมื่อมาถึงห้องพัก

"ค่ะ" หญิงสาวอาบน้ำไปได้สักพักก็ร้องออกมา

"แย่แล้วคุณเชน" เชนรีบวิ่งไปดูด้วยความตกใจ

"อะไร" เขาเปิดประตูเข้าไปมองดูรอบๆ ห้องน้ำคิดว่ามีอะไรแปลกๆ เข้ามาเธอถึงได้ร้องเสียงหลง

"คือเพลินไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนค่ะ" หญิงสาวนุ่งผ้าเช็ดตัวเอาไว้อย่างหมิ่น

เหม่ด้วยท่าทางเขินๆ

"โธ่.....เรื่องแค่นี้เอง ฉันแวะซื้อให้แล้วตอนมานะ" ชายหนุ่มส่ายหน้าคิดว่ามีเรื่องอะไร เขาเดินออกไปจากห้องน้ำ แล้วส่งถุงเสื้อผ้าให้กับเธอ

"ซื้อตอนไหนเนี่ย" เพลินจิตรับถุงมาแล้วมองดูข้างในอย่างสนใจ

"ก็ตอนเธอหลับอยู่ไง" ชายหนุ่มตอบพร้อมกับอมยิ้ม ตอนนี้เธอพูดจากับเขาเหมือนเดิมแล้ว

"ขอบคุณคะ" หญิงสาวรับเสื้อผ้าไปแต่งตัวสักพักเธอก็ออกมา เห็นชาย

หนุ่มนั่งเอนหลังอยู่บนที่นอน ทีวีถูกเปิดทิ้งไว้ แต่คนเปิดดูเหมือนจะหลับไปแล้ว

"สงสัยจะเหนื่อย" หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของเขาแล้วสอดตัวนอนข้างๆ เขาแล้วเธอก็หลับไป

เวลา 9.00 น. ของวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มค่อยๆ รู้สึกตัวเมื่อคืนชายหนุ่มหลับยาวโดยไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

เขามองหาหญิงสาวที่มาด้วยแต่ไม่พบ เขาจึงเข้าไปล้างหน้าและออกมาข้างนอกเพื่อหาเธอ เขาพบเธออยู่ที่ทะเลกำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนานอยู่คนเดียว เขาเดินตามลงไปที่ทะเลเดินไปหาได้ครึ่งขาก็ถูกเธอตะโกนห้าม

"อย่าลงมานะคะ"

"ทำไมละ" ชายหนุ่มชะงักไม่เข้าใจความหมายของเธอ

"คุณเป็นแผลอยู่เดียวแผลจะอักเสพ ติดเชื้อได้ แล้วถ้าลงน้ำทะเลแสบตายชักเลย" เธอว่ายเข้ามาหาเขาที่ฝั่ง

"เหรอ อืม..จริงด้วย" เหมือนเชนเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนยังเป็นแผลอยู่

"ไปนั่งรอข้างบนเถอะค่ะ เดี๋ยวเพลินก็ขึ้นแล้ว" หญิงสาวเดินเข้ามาหายกมือไล่เข้าให้กลับขึ้นฝั่งไป

"อ้าว...จะขึ้นแล้วเหรอ" ชายหนุ่มมองดูเนื้อตัวที่เปียกชุ่มของเธออย่างละลานตา แอบเสียดายที่ไม่ได้เล่นน้ำด้วยกัน

"เพลินลงมาตั้งแต่ยังไม่ 7 โมง" เพลินจิตยกมือลูบน้ำทะเลออกจากใบหน้า รู้สึกเริ่มหนาวขึ้นมาเล็กน้อย

"ตื่นเช้าจังนะ" ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ที่เห็นหญิงสาวยอมลุกจากที่นอนทั้งที่เป็นคนขี้เซาขนาดนั้น

"ก็เพลินอยากเล่นน้ำนี่น่า" หญิงสาวทำหน้าเง้าเมื่อเห็นเขาพูดแหย่

"ก็ได้เดี๋ยวฉันไปรอบนฝั่งก็แล้วกัน" แล้วเขาก็ขึ้นฝั่งไปรอเธอ เธอก็ลงน้ำต่อ

หญิงสาวเล่นน้ำต่อสักพักก็ขึ้นฝั่งมาหาเขา มือสองข้างกอดตัวเองแน่นริมฝีปากสั่นระริก

"อ้าว พอแล้วเหรอ" ชายหนุ่มเอ่ยทักเมื่อเธอเดินมาถึง

"หนาวแล้วคะ" หญิงสาวยืนขดตัวใบหน้าซีดปากเขียวตัวสั่นด้วยความหนาว

"ดูซิเล่นจนตัวดำ ปากเขียวไปหมด ไปอาบน้ำเถอะ" ชายหนุ่มมองเธอ

แล้วขำออกมา เมื่อถึงที่ห้องพักหญิงสาววิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความหนาว เธอเปิดน้ำอุ่นรองอาบอย่างมีความสุข

"คิดจะอาบคนเดียวเลยเหรอ" เสียงเชนเดินตามเธอเข้าในห้องน้ำพร้อมกับความคิดเจ้าเล่ห์

"อ้าว ทำไมล่ะคะ" เพลินแปลกใจว่าเขาเดินเข้ามาทำไม

"ฉันยังเจ็บแขนอยู่เลยอาบเองยังไม่ได้" เชนค่อยถอดเสื้อของตัวเอง มองเธอเหมือนอ้อนๆ

"เออ งั้นรอให้เพลินอาบเสร็จก่อนได้ไหมล่ะ" เพลินหันไปพูดอย่างไร้เดียงสา เธอไม่รู้ความต้องการของเขา

"เสียเวลาเปล่าๆ " เชนเดินเข้าประชิดร่างบาง

"แต่.." หญิงสาวเริ่มอ้ำอึ้ง เธอเริ่มเข้าใจจุดประสงค์ของเขาแล้ว

"เมื่อคืนก็ไม่ได้อาบ เมื่อเช้าก็ไม่ได้อาบ สงสัยถ้าเธอไม่อาบให้คงอยู่เน่าๆ แบบนี้แหล่ะ" ชายหนุ่มพูดใบหน้าใกล้ซอกคอของเธอ

"เออ..." หญิงสาวพูดไม่ถูก ความร้อนรุ่มภายในเริ่มก่อตัวเมื่อเขาเข้าประชิด

"นะ..เพลิน" ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า เขาลุกล้ำร่างกายของเธอมากขึ้นจนหญิงสาวไม่อาจต้านทานอารมณ์ และความต้องการของตัวเองได้ สองมือของเขาอ้อมไปข้างหลังเธอล้วงเข้าไปในเสื้ออันเปียกโชคของเธอ แล้วปลดตะขอชั้นในอย่างชำนาญแล้วลูบไล้ทั่วแผ่นหลังของเธอ

ใบหน้าเขาซุกไซ้ที่ซอกคอของเธอ อย่างไม่รอคำตอบว่าจะอาบให้รึไม่ หญิงสาวทรุดตัวลงที่อ่างอาบน้ำอย่างหมดแรง เมื่อถูกเขาสัมผัสถูกจุดอ่อนของเธอ มือของเขาเลื่อนมาสัมผัสทรวงอกเธอข้างหน้าปากก็บดจูบอันเร่าร้อนที่ริม

ฝีปากเธอ

ทั้งสองตวัดลิ้นแลกกันอย่างหิวกระหาย เธอตอบสนองเขาได้เป็นอย่างดี เขาพอใจร่างกายนี้เป็นอย่างมาก

หญิงสาวโอบรอบคอของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เขาดันตัวหญิงสาวให้แนบชิดกับแผ่นอกกว้างของเขา แล้วพยุงร่างขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังจูบกันอยู่ แล้วก้าวลงไปที่อ่างอาบน้ำที่ตอนนี้มีน้ำล้นออกมาเต็มไปหมด

ทั้งสองนั่งลงในอ่างอาบน้ำแล้วเขาค่อยเลื่อนใบหน้าลงต่ำมาที่ซอกคอและทรวงอกนุ่มของเธอ หญิงสาวกอดคอชายหนุ่มแน่น เมื่อเขาใช้ปากครอง

ครองยอดอกของเธอ

"อ่ะ.....คุณเชน" เขาส่งอีกมือก็ยุ่งอยู่กับการปลุกอารมณ์ส่วนล่างของเธอให้พร้อมไม่นานหญิงสาวก็พร้อมสำหรับเขาเขาสอดแทรกแกนชายของเขาเข้าไปดันสะโพกของเธอเพื่อส่งจังหวะไม่นานหญิงสาวก็เป็นคนควบคุมจังหวะแทนเขา

"เพลิน ..... เธอกำลังทำให้ฉันคลั่ง" ชายหนุ่มพึมพำออกมาด้วยอารมณ์ที่กำลังจะแตกออกมาหญิงสาวยิ่งเริ่มจังหวะรักให้เร็วขึ้นน้ำที่อยู่ในอ่าง

เคลื่อนไหวจนล้นออกมาข้างนอกเกือบหมด

ไม่นานสองร่างก็เกร็งกระตุกพร้อมกันชายหนุ่มยังคงไม่หมดความต้องการหญิงสาวเองก็เช่นกัน ตอนนี้เธอเร่าร้อนเหลือเกิน บทเรียนที่เขาสอนเธอไป เธอสามารถจดจำได้ดี และทำได้เกินความคาดหมายเขา เธอมักจะเป็นคนนำพาเขาไปถึงสวรรค์

ทั้งสองอาบน้ำด้วยกันอยู่นานหลายชั่วโมง จนชายหนุ่มเริ่มครางด้วยความเจ็บที่แผล เพราะเธอเผลอจิกเขาไปหลายครั้ง

"เพลินฉัน ว่าเราพอก่อนเถอะ" ชายหนุ่มขอหยุดเป็นครั้งแรกในชีวิต

"ทำไมคะ" หญิงสาวถามเสียงหอบเธอยังต้องการเขาอยู่

"ฉันเจ็บแผล เธอเล่นจิกจนฉันระบมไปหมดแล้ว" ชายหนุ่มบ่นพลางมองไปที่บริเวณใกล้แผลของตัวเอง

"อุ้ย...เพลินลืมตัว" หญิงสาวตกใจกับรอยเล็บที่ฝากเขาเอาไว้

เขาจูบเบาที่หน้าผากของเธอเขารู้ดีว่าเธอยังต้องการอยู่ เขาเองก็เช่นกัน แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ แผลเขาคงไม่หายและก็คงจะสัมผัสเธอรุนแรงเหมือนเดิมไม่ได้แล้วเขาก็ลุกออกจากอ่างอาบน้ำ ออกไปข้างนอกทิ้งให้

หญิงสาวอยู่ในห้องน้ำอยู่คนเดียว

หลังจากที่หญิงสาวสงบอารมณ์ลงได้เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำเห็นชายหนุ่มกำลังหลับคว่ำหน้าอยู่เธอเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูรอยแผลที่หลังเขา เธอเห็นรอยเล็บของเธอเต็มไปหมด และทุกรอยมีเลือดซึมออกมาและยังรอยที่ถูกยิง มันเริ่มเขียวช้ำ

"โอ้..โห..นี่เราทำแรงขนาดนี้เลยเหรอ" เธอคิดด้วยความสงสารแล้วเธอก็สอดตัวเองนอนกอดเขาโดยลืมเรื่องบาดหมางใจที่เกิดขึ้นไปเลย

เวลา 14.00 น.....วันนี้เพลินจิตตื่นก่อนชายหนุ่ม คงเป็นเพราะสถานที่

ที่เปลี่ยนไปทำให้หญิงสาวรู้สึกคึกคักจนไม่อยากจะนอนต่อ เธอทิ้งให้เขานอนต่อแล้วปลีกตัวออกไปชื่นชม ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาจากเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น มือหนาละออกจากอ้อมกอดควานหาโทรศัพท์พร้อมขยับกายลุกขึ้นนั่งเพื่อรักสาย

"ว่าไง" ชายหนุ่มเสียงงัวเงียยังไม่ตื่นดี

"นายอยู่ไหนนะ" เสียงชินดูหงุดหงิดที่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

"อยู่ปึกเตียนรีสอร์ท ชะอำนะ" คนถูกถามตอบสั้นๆ พร้อมปิดปากหาว

"เออ..ดีงานการไม่มาทำ" ชินพูดน้ำเสียงประชดใส่

"มีอะไรรึเปล่า" ชายหนุ่มถามอย่างรำคานที่ชินโทรมากวนเขาในยามพักผ่อนแบบนี้

"ไม่มีหรอก แค่โทรมาดูว่าแกกับเพลินเป็นไงบ้าง" คนเป็นห่วงบอกทำหน้าขัดใจ เป็นห่วงแท้ๆ ยังมาทำน้ำเสียงรำคานใส่

"ก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ แล้วไอ้วาล่ะ" เชนตอบพลางมองหาร่างบางที่หายตัวไปจากเตียง คิดเอาเองว่าคงไปเล่นน้ำอีกแล้ว

"เท่าที่คนรายงานมามันก็มีนัดไปกินข้าวกับผู้หญิงคนหนึ่งวันนี้เย็น แต่คิดว่าคงไม่มีอะไร" ชินรายงานตามที่ส่งคนไปติดตามมา

"ไงก็วางใจไม่ได้ ไปสืบดูว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร" เชนพยักหน้าสมองเริ่มคิดหนี เธอคนนั้นเป็นใครกัน

"ได้ แล้วนายจะกลับเมื่อไร" ชินหยั่งเสียง ไม่น่าเชื่อว่าเพลินจิตจะทำให้ผู้ชายผู้บ้างานจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

"ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้แหล่ะ" เชนตอบอย่างไม่เต็มปาก เพราะใจหนึ่งก็อยากอยู่ต่อ อีกใจก็ห่วงงาน

"เออ ก็ตามใจแก ไม่ต้องทำเขาซะสะบักสะบอมกลับมาล่ะ" ชินตัดบท ไม่ลืมที่จะเอ่ยปากแซวก่อนวางสาย

"รู้น่ะ" หลังจากวางสายไป เชนก็คิดพร้อมมองดูสภาพตัวเอง

"ใครว่ะที่จะสะบักสะบอม เท่าที่ดูนี่เรานี่หว่า" ระหว่างที่เขากำลังจะลุกไปอาบน้ำ หญิงสาวก็เดินเข้ามาพอดีพร้อมกับถุงอาหาร

"ตื่นแล้วเหรอคะ" เสียงหวานทักทายสดใส

"ชินโทรมาปลุกนะ" เขาโยนโทรศัพท์ไปบนที่นอนแล้วเดินไปหาเธอเพื่อช่วยถือของ

"ทานอะไรก่อนซิคะ เพลินซื้อมาเต็มเลย" พร้อมกับชูอาหารทะเลที่เธอ

ซื้อมา

"งั้นเดี๋ยวไปล้างหน้าก่อนนะ" ชายหนุ่มเข้าไปในห้องน้ำ

"ค่ะ" แล้วหญิงสาวก็จัดอาหารใส่จาน เธอแกะ กุ้ง หอย ปู เพื่อให้เขาทานง่ายขึ้นอย่างเอาใจ

เชนมานั่งก็น้ำลายไหลด้วยความน่ากิน หญิงสาวมีหัวทางด้านทำอาหารจริงๆ ทั้งที่ไม่ได้เอง ยังสามารถจัดได้น่ากินกว่าเดิม

"เธออยากเปิดร้านอาหารไหม" เขาถามระหว่างนั่งกินอาหารชุดใหญ่ที่เธอซื้อมาให้เขากิน

"อยากค่ะ" หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ

"แล้วอยากเปิดแบบไหนล่ะ" ชายหนุ่มถามต่อด้วยความอยากรู้

"ก็เพลินอยากเปิดร้านเบเกอรี่" หญิงสาวทำหน้าวาดฝัน

"เหรอ ก็ดีนะ" ชายหนุ่มมองแววตาเป็นประกายที่สดใสของเธอ เขาอยากจะรักษาแววตาของเธอแบบนี้เอาไว้นานๆ

"เราจะกลับกันเมื่อไรเหรอคะ" เสียงหวานถามอ้อมแอ้ม ไม่รู้เวลาแห่งความสุขของเธอจะหมดลงเมื่อไร จะได้ทำใจเอาไว้ล่วงหน้า

"ทำไมอยากกลับแล้วเหรอ" ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาว ทำไมช่วงเวลาดีๆ ที่ได้อยู่ด้วยกัน ต้องถามทุกครั้งว่าจะกลับเมื่อไร

"เปล่าค่ะ ไม่ได้อยากกลับสักหน่อย" หญิงสาวหวั่นจะถูกดุ

"หรือว่าไม่อยากกลับ" ชายหนุ่มทำน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ใส่ นึกดีใจที่เธอยังอยากอยู่ต่อ ใจตรงกันเลย

"ก็..." หญิงสาวไม่กล้าบอกว่ายังอยากอยู่ที่นี่ต่อ แต่ชายหนุ่มรู้ใจ

"งั้นอยู่อีกสักคืนก็ได้" เขาเหลือบสายตามองใบหน้าที่ดีใจของหญิงสาว

"จริงเหรอคะ" เธอยิ้มกว้าง วางมือที่แกะกุ้งอยู่มองหน้าเขาจริงจัง

"จริงซิ" ชายหนุ่มพยักหน้า

"ดีใจจัง" ด้วยความดีใจหญิงสาวถึงกับโผเข้ากอดเขาอย่างลืมตัว

"น่าเสียดายนะคะ ที่คุณเชนยังเจ็บอยู่ ไม่งั้นคงเล่นน้ำด้วยกันได้" ใบหน้างามซบลงที่ไหล่กว้างของชายหนุ่ม ตำแหน่งที่บิดาของเธอยิงใส่พอดี

จนเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมากับความดีใจของเธอ เขารู้สึกมีความสุขที่ทำให้เธอยิ้มออก

"เล่นทะเลไม่ได้ ก็เล่นน้ำในสระแทนซิ ได้รึเปล่าล่ะ" ชายหนุ่มหัวใส เขา

เองก็อยากว่ายน้ำกับเธอใจแทบขาด

"มันก็ได้นะคะ แต่เพลินไม่ได้เอาชุดมานิ" หญิงสาวพูดอย่างเอาแต่ใจ

"ก็ซื้อซิ เดี๋ยวซื้อให้" เขาเองก็เอาใจหญิงสาวไม่รู้เบื่อ

"จริงเหรอคะ" หญิงสาวเริ่มจินตนาการว่าเธอจะเอาชุดว่ายน้ำแบบไหนดี

"แต่ฉันต้องเป็นคนเลือกนะ แล้วก็ต้องเล่นตอนเย็นๆ ด้วย ฉันไม่อยาก

ให้ใครเห็นตอนเธอใส่ชุดว่ายน้ำ" ชายหนุ่มรีบพูดดักอย่างรู้ทัน เมื่อเห็นเธอเริ่ม

คิดแบบชุด

"งั้นตอนนี้ เพลินไปเล่นน้ำทะเลดีกว่า ได้ไหมคะ" หญิงสาวอมยิ้มอย่างมีความหมาย ชายตามองชายหนุ่มอย่างขออนุญาต

"ก็แล้วแต่ แต่ระวังดำเป็นถ่านนะ" ชายหนุ่มมองดูผิวพรรณที่คล้ำลงไปไม่น้อยแล้วอมยิ้มบางๆ

"จริงด้วย งั้นรอเล่นตอนไม่มีแดดก็ได้ แล้วเพลินจะทำอะไรดีล่ะ" เพลินจิตก้มมองดูเนื้อตัวตนเองแล้วก็ตาโตรีบเปลี่ยนแผนการ

"อยากทำอะไรล่ะ" ชายหนุ่มเริ่มมีแผนการในใจ เวลาว่าๆ อยู่ในห้อง

แบบนี้จะทำอะไรไปได้ล่ะ สำหรับเขาแล้วก็มีเครื่องเดียว

"ที่นี่มีอะไรน่าทำบ้างละคะ" เธอมองไปรอบๆ ห้อง ยังคิดไม่ทันความคิดของชายหนุ่ม

"ก็นอกจากเรื่องบนเตียงนะเหรอ" เขาพูดหน้าตาเฉย

"บ้า...ใครจะไปทำ" หญิงสาวหน้าแดงซ่าน จินตนาการว่าต้องทำอย่างว่ากับเขาทั้งวันเป็นการฆ่าเวลา เธอคงคางเหลืองแน่นอน

"ก็เธอไง เห็นงอนๆ อยู่ไม่ใช่เหรอที่ฉันขอพักก่อนเมื่อคืนนะ" เขาแหย่หญิงสาว แต่เขาก็ไม่คิดจะทำอะไรเธอเพราะกลัวว่าจะไม่ได้เห็นเธอใส่ชุดว่ายน้ำ ซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นมากกว่า

"งั้น...ไปหาซื้อชุดว่ายน้ำกัน..นะคะ คุณเชน" หญิงสาวจึงได้ไอเดียมากกว่าการอยู่ในห้องพัก งานนี้เผื่อเธอจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง

"แน่ใจนะ ว่าไม่อยากเล่นบนเตียงนะ" เชนหันมาหรี่ตามองเธออย่างมีความหมาย

"บ้า...คุณเชนก็" หญิงสาวตีแขนเขาเบาๆ แกมหยอก

ทั้งสองกินอาหารอย่างสนุกสนาน นับวันทั้งสองยิ่งผูกพันกันมากขึ้น

เขาพยายามหาอะไรให้เธอสนุกเพื่อที่เธอจะได้ไม่คิดถึงเรื่องพ่อ เป็นการกินอาหารที่ยาวนานมาก เขาชวนเธอคุยเรื่องสนุกสนุก เธอเองก็ถามเรื่องส่วนตัวเขามากมาย เขาเองก็ตอบเธอทุกคำถามที่เธอถาม

เวลา 16.00 น. หลังจากที่ทั้งสองทานอาหารกันเสร็จ เขาก็พาเธอมาห้างสรรพสินค้าเล็กๆ ที่อยู่แถวนั้น เพื่อซื้อชุดว่ายน้ำเขาเลือกมาหลายชุดหลายแบบ ตอนเลือกก็จินตนาการถึงเธอตอนใส่ เขาแทบจะอยากซื้อทุกชุดเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายก็มาได้ชุดทูพีชสีแดง เพราะเขาคิดว่าเธอใส่แล้วจะตัดกับผิวมาก เป็นชุดแบบมีกางเกงว่ายน้ำมีขานิดๆ

ส่วนบนก็จะเป็นทรวงของทรวงอกมีผ้าปกปิด ที่ไม่ได้แนบเนื้อปล่อยลงมาเหมือนเสื้อตัวหนึ่ง ส่วนอีกชุดที่เขาแอบซื้อ สีชมพูเป็นทูพีชแบบดั้งเดิมไม่ได้ปกปิดอะไรมากมายก็แค่ชิ้นเล็ก 2 ชิ้นปิดส่วนบนกับส่วนล่างเท่านั้นเขายื่นชุดแรกให้เธอดู และซ่อนอีกชุดไว้ข้างหลัง เธอมองดูชุดนั้นด้วยความพอใจเพราะมันไม่โป้มาก

"แล้วชุดของคุณเชนล่ะคะ" หญิงสาวมองดูชุดในมือที่มีแต่ของตน

"ฉันใส่กางเกงขาสั้นเฉยๆ เอง" ชายหนุ่มตอบ

"อ้อ ผู้ชายนี้ง่ายดีจัง" หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ

แล้วเขาก็พาเธอกลับมาเปลี่ยนชุดที่ห้องพักเธอให้เขาออกมาก่อนเพราะเธออาย เขาก็ออกมาสั่งเครื่องดื่มรอที่ริมสระ สักพักหญิงสาวก็เดินตามมาเธอเอาเสื้อเชิ้ตมาสวมคลุมเอาไว้ชายเสื้อคลุมพอดีกับช่วงสะโพกทำให้เห็นส่วนกลางลำตัวของเธอแวบๆ ซึ่งดู Sexy มากๆ ทำเอาเขาและผู้ชายที่อยู่รอบๆ สระ มองเป็นตาเดียว

"น้ำใสดีจังเลยค่ะ" เพลินจิตนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่ม มองดูน้ำใสในสระแววตาเป็นประกาย

"ก็น้ำสระก็ต้องใสซิ" ชายหนุ่มตอบยียวน

"ก็รู้ค่ะ" หญิงสาวหันไปมองค้อน แล้วทำทีจะลงไปว่ายน้ำในสระเลย

"เดี๋ยวซิจะลงเลยเหรอ" ชายหนุ่มดึงแขนของเธอเอาไว้ เขาไม่คิดว่าเธอจะใจร้อนอยากจะลงเล่นตอนนี้

"ค่ะ แล้วจะรออะไรล่ะคะ" เสียงหวานหันไปถาม ตอนนี้เธอพร้อมกระโจนลงสระดับร้อนเต็มแก่

"คนยังเยอะอยู่เลย รอให้มืดก่อนซิ เป็นอะไรไม่เคยเล่นน้ำเหรอ" ชาย

หนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาเห็นคนยังนั่งกันอยู่เยอะ

"ก็แหม...เดี๋ยวมันมืดนี่น่า" หญิงสาวทำหน้าเหมือนไม่พอใจที่เขาขัดใจเธอ

"เธอไม่เห็นเหรอว่าผู้ชายเต็มไปหมด รอสัก 2 ทุ่มค่อยลง" เขาฉุดแขนเธอนั่งลงข้างๆ

"แต่ว่า" หญิงสาวยังไม่ยอมทำตามที่บอก เธอไม่รู้ว่าเขาไม่อยากให้ใคร

เห็นตอนเธอใส่ชุดว่ายน้ำ

"อย่าเถียงซิ" เขาทำเสียงดุเหมือนเห็นเธอไม่ฟังเขา

"ก็ได้ค่ะ" หญิงสาวทำหน้างอนใส่ แล้วก็นั่งรอเวลา ดื่มไปรอไป เขาเองก็เช่นกัน

มันเป็นการนั่งรอที่แสนจะน่าเบื่อและยาวนาน เธอได้แต่มองดูผู้คนเล่นน้ำกันอย่างสนุก ส่วนตัวเองก็ได้แต่มองตาปริบๆ จะแอบลงไปว่ายก็ไม่ได้เพราะเชนไม่ยอมเผลอหลับเลย เครื่องดื่มหมดไปหลายแก้วแล้วจนพระอาทิตย์คล้องลงต่ำ

จนกระทั้งเวลา 2 ทุ่มคนเริ่มเหลือแต่เป็นคู่ๆ แต่ละคู่ก็นั่งคลอเคลียกัน

อยู่ริมสระและไม่ค่อยสนใจใคร เขาก็พยักหน้าให้เธอลงน้ำได้ หญิงสาวดีใจกระโดดลงไปในน้ำทันที ดำผุดดำว่ายเหมือนนางเงือกสักพักเธอก็กวักมือเรียกเขาให้ตามไป

เธอว่ายไปก่อนซิ เดี๋ยวฉันลงไป" ชายหนุ่มตะโกนบอก

หญิงสาวทำหน้างอว่ายจากไป สักพักเขาก็ต้องตกใจเมื่อหญิงสาวร้องให้ช่วย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha