พ่อเลี้ยงเหมราช

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 2 : Ep2 : ในวันฝนพรำ (จบบท)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ต่อจากตอนที่แล้ว...



เมื่อวานตอนเย็นหริลักษณ์มารับเธอไปทานอาหารตามที่เขาเอ่ยปากขออนุญาตไว้กับผู้ปกครองของเธอก่อนเขาจะเดินทางลงกรุงเทพฯกับกมลเนตร และตลอดทั้งวันนั้นเขาเงียบหาย ไม่โทรหรือติดต่อกลับมาสักครั้งเดียว ไม่แม้จะส่งข้อความตอบกลับเธอด้วยซ้ำ ตอนเธอส่งไลน์ไต่ถาม เพียงห่วงเขาเดินทางถึงที่หมายแล้วหรือยัง ปลอดภัยดีหรือไม่ เจอปัญหาอะไรหรือเปล่า แต่สิ่งที่เธอรอคอย คำถามเหล่านั้นที่เธอส่งหาเขาด้วยความห่วงใย สิ่งตีกลับมา มันคือความว่างเปล่า หน้าจอมือถือของเธอยังคงนิ่งสงบไร้การสื่อสารตอบกลับใดๆทั้งสิ้น

และแน่นอน ณ ช่วงเวลาเงียบงันนั้น เขาคงกำลังดูแลเอาใจใส่ผู้หญิงที่ช่างดูเหมาะสม คู่ควรกับเขาแทบทุกประการอยู่สินะ กมลเนตรช่างดูเข้ากับเขาเสียเหลือเกิน พอวกกลับมาคิดถึงจุดอ่อนของตัวเอง สาวน้อยได้แต่ขมขืนอุรา เรามันเป็นได้เพียงนางบำเรอ เด็กสาวที่สักวันคงต้องกางปีกบินออกจากกรงทองแห่งนี้ เพื่อหลีกทางให้กับตัวจริงของเขา

  หญิงสาวก้มมองโทรศัพท์มือถือในมืออีกครั้ง แล้ววางมันไว้บนโต๊ะกระจก ก่อนตัดใจลุกขึ้นยืนเดินจากเก้าอี้ไม้สักขัดมันวาวในห้องรับแขก ลากขาเหนื่อยล้ากับบางสิ่ง เดินออกไปยังสวนหน้าบ้าน อยากให้พึ่งพาความสวยงามจากมัน ทำให้อารมณ์หดหู่นี้แจ่มใสขึ้นมาบ้าง

 แปลงดอกไม้นานาพรรณต่างแข็งกันเบ่งบานต้องแสงจันทร์ สะท้อนความสวยงามแม้อยู่ในความมืดมิด ทว่ากลีบดอกแต่ละอันนั้นส่องแสงสว่างเพื่ออวดโฉมตัวเอง มันก็เปรียบเหมือนกับผู้หญิงโดยทั่วไป ต่างแกร่งแย่งชิงดีชิงเด่นเพื่อให้ตัวเองนั้นดูโดดเด่น สวยงามสะดุดตาต่อผู้พบเห็น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อบรรดาชายหนุ่มทั้งหลาย ต่างก็อยากตกเป็นที่รักที่ชอบกันทั้งนั้น 

รุ่งรดานั่งยองแล้วแตะกลีบดอกกุหลาบสีขาวมองมันอย่างอ่อนโยน ร่างเล็กอยู่ในชุดคลุมสีหวาน เธออาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ทว่ามันกลับข่มตาหลับไม่ลงเอาเสียเลย เมื่อคนในหัวใจมาเงียบหายเสียดื้อๆทั้งวันแบบนี้...

พ่อเลี้ยงเหมขา! รดาคิดถึงคุณจัง คุณจะคิดถึงรดาบ้างไหมหนอ...

สาวน้อยทอดสายตาเศร้าหมองดูความสวยงามของแปลงดอกกุหลาบจนเมื่อผิวกายรู้สึกได้ถึงความเย็นฉ่ำ เมื่ออยู่ดีๆกลับมีเม็ดฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หญิงสาวไม่ได้ลุกขึ้นหนี ทว่ากลับแหงนเงยใบหน้าหวานขึ้นมองท้องฟ้า  เม็ดฝนเรียงร้อยเป็นสายพราวระยับทำให้ใจประหวั่นหวนกลับไปคิดถึงวันนั้น วันที่เธอค้นพบว่าตัวเอง

เธอเกิดมาเพื่อเป็นผู้หญิงของผู้ชายที่ชื่อ เหมราช อัครวนานนท์...

 และภาพในค่ำคืนแห่งความทรงจำ หลังจากเธอกลับจากตัวเมืองจึงผลุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ทำเอากายสาวหนาวสะท้านจนทำให้ผิวเนื้อร้อนผ่าว รุ่งรดาเลยต้องยกลำแขนเรียวเสลาขึ้นมากอดตัวเองเพิ่มความอบอุ่น  อุ่นเพียงกายทว่าหัวใจกลับหนาวเหน็บราวถูกแช่แข็งไว้เสียอย่างนั้น

 เธอยังจดจำมันได้อย่างเม้นยำทีเดียว มันเป็นวันฝนพร่ำเหมือนดั่งเช่นตอนนี้ ทว่าความหนาวเย็นของมันในวันนั้นยังมิอาจสู้ความหนาวเหน็บในหัวใจของเธอในตอนนี้ได้เลยสักนิด

เมื่อการหายเงียบทั้งวันของเขาคราวนี้ เขากลับมีลูกสาวคนงามของไร่ติดกันเคียงข้าง ซึ่งดูคุณเนตรช่างเหมาะสมคู่ควรกับเขาเสียทุกอย่าง มันทำให้เธอรู้สึกไร้ความสุขกับการรอคอยเขาเหมือนทุกครั้งเสียเหลือเกิน...

ครั้นพอย้อนกลับให้นึกถึงเรื่องราวในวันนั้น มันเป็นวันแห่งจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างเธอกับพ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ ชายหนุ่มที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ปกครองของตนเองมานับหลายสิบปี

 พ่อเลี้ยงเหมราชไม่ได้อยู่ในบ้านอย่างที่เธอคิด เธอเดินตามหาเขาจนทั่วทว่ากลับไม่พบชายหนุ่ม กดโทรศัพท์โทรหาปรากฏว่าเครื่องเขาปิด แบตเตอร์รี่เขาคงหมด หรือไม่ตอนนี้เขาคงวุ่นวายอยู่กับต้นองุ่นทั้งหลายจนลืมเวลา

ถ้าหากว่าเป็นเวลาปกติพ่อเลี้ยงจะกลับเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนหกโมงเย็น ต่อจากนั้นจึงนั่งรับประทานอาหารพร้อมด้วยการจิบไวน์เล็กน้อยเพื่อเป็นการผ่อนคลายจากความเมื่อยล้า โดยมีเธอนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยทุกมื้อ

เรียกได้ว่ามันคือกิจวัตประจำวันเลยทีเดียว

บ้านหลังนี้ไม่มีแม่บ้านประจำ แต่จะมีคนงานหญิงจากไร่องุ่นเข้ามาทำความสะอาดอาทิตย์ละสามวัน สำหรับอาหารเป็นหน้าที่ของเธอในตอนเช้า สำหรับตอนเย็นจะมีคนงานหิ้วใส่ปิ่นโตมาจัดเตรียมไว้ให้

 บ้านไม้หลังนี้จึงมีเพียงเธอกับเขาอยู่กันลำพัง เนื่องจากพ่อเลี้ยงเหมราชเป็นคนรักสันโดนเขาไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวมากนัก

 เขาถึงได้ครองตัวเป็นโสดมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่ยอมลงเอยกับสาวสวยมากหน้าหลายตาที่มักวนเวียนเข้ามาทอดสะพาน ด้วยการทำตัวตีสนิทกับชายหนุ่มสักราย ขนาดกมลเนตรที่ได้ขึ้นชื่อเรื่องความงดงามเหมาะสม พ่อเลี้ยงเหมของเธอยังไม่ยอมเอยปากขอสาวเจ้าแต่งงานสักที...

และด้วยวันนี้ตลอดทั้งวัน เธอขออนุญาตผู้ปกครองเข้าตัวเมือง เพื่อหาซื้ออุปกรณ์ทำรายงานส่งอาจารย์วราลี แน่นอนเธอไม่ได้ไปคนเดียว ทว่ายังมีกลุ่มเพื่อนมากกว่าห้าคนขับรถเข้ามารับเธอถึงในไร่ และหนึ่งในนั้นมีหริลักษณ์พี่รหัสของเธอซึ่งทำหน้าที่ขันอาสาเป็นสารถีพร้อมกับยังอาสาช่วยค้นหาข้อมูลเนื้อหายากๆเกี่ยวกับรายงานให้อีกต่างหาก

เป็นใครจะกล้าปฏิเสธน้ำใจได้ลงคอ ถึงเธอนั้นจะรู้อยู่เต็มอก หริลักษณ์คิดเช่นไรกับเธอกันแน่ เมื่อชายหนุ่มรุ่นพี่เล่นให้ความเอ็นดูเธอมากกว่ารุ่นน้องคนอื่นๆในกลุ่ม ทว่าเธอกลับมองเขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมสถาบันเดียวกันเท่านั้น เธออยากตั้งใจเรียนให้ได้เกรดเฉลี่ยดีๆ เพื่อให้สมกับเงินทุกบาทสุกสตางค์ที่พ่อเลี้ยงเหมราชควักจ่ายให้ ส่วนเรื่องของหัวใจ ตอนนี้เธอยังไม่อยากให้ความสำคัญกับมันมากนัก

และหลังจากกลับมาจากซื้ออุปกรณ์ในตัวเมือง จวบจนกระทั่งแวะทำรายงานที่บ้านของเพื่อนในกลุ่มจนเสร็จ กลับเข้าไร่องุ่นอีกทีก็ถึงเวลาทานอาหารเย็นพอดี ทว่าในบ้านกลับดูเงียบเชียบ พ่อเลี้ยงเหมราชยังไม่กลับออกมาจากไร่หรือไง

“เขาหายไปไหนนะ...”

ที่โต๊ะอาหารถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อยน่าทาน แต่กลับไร้ร่างสูงใหญ่นั่งประจำที่ นึกกังวลเป็นห่วงเขาสารพัด และด้วยความร้อนใจ หญิงสาวจึงรีบสาวเท้าไปยังโรงจอดรถ ลากเจ้าจักรยานสองล้อมาจูง แล้วปั่นเข้าไร่ เผื่อจะเจอเขาอยู่ที่นั่น

“พ่อเลี้ยงกลับออกไปตั้งแต่บ่ายแล้วนี่ครับหนูรดา” คำเมืองเดินขมวดคิ้วออกมาจากออฟฟิศ ในมือเขาถือพรรณองุ่นอยู่ เพราะจะเอาเข้าไปเก็บในโรงชำ

 แต่บังเอิญหูได้ยินเสียงเรียกหวานหยดจากเจ้านายสาวที่เขาคุ้นเคยเข้าพอดี เลยเดินย้อนออกมาดูเสียก่อน

 ถึงรุ่งรดาจะเป็นเพียงเด็กที่เจ้านายเขาเก็บมาเลี้ยงเอาไว้ ไม่ได้มีสายเลือด อัครวนานนท์อยู่เลยก็ตาม แต่คนงานในไร่องุ่นแห่งนี้นั้นต่างให้ความเคารพนับถือสาวน้อยน่ารักคนนี้ ไม่ต่างจากเจ้านายของตนคนหนึ่งก็ว่าได้

“หรือจ๊ะลุงคำเมือง” คำตอบของผู้จัดการในไร่ยิ่งทำให้สาวน้อยเป็นกังวล จะไปไหนทำไมไม่บอกเธอสักคำ ปล่อยให้เป็นห่วงอยู่ได้ น่าจะสั่งคนเอาไว้บ้างว่าตัวเองจะไปไหน ทำอะไร

รุ่งรดาแอบบ่นพึมพำอยู่ในใจ ใบหน้าจิ้มลิ่มนั้นดูติดเป็นกังวลอย่างชัดเจน

“มาตามหาพ่อเลี้ยงเหรอคะน้องรดา” หญิงสาวที่มีหน้าที่ดูแลเรื่องเอกสารเดินออกมาสมทบ เจ้าตัวได้ยินเหมือนสาวน้อยคนงามแห่งไร่องุ่นกำลังตามหาตัวพ่อเลี้ยงเหมราชอยู่

“ใช่ค่ะพี่จันทร์ พอดีรดาเพิ่งกลับเข้ามาจากตัวเมือง กลับมาก็ไม่เห็นพ่อเลี้ยงเหมอยู่ในบ้านเลยละค่ะ โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องเสียด้วย”

“เอ...พี่ได้ยินเหมือนพ่อเลี้ยงโทรนัดกับใครออกไปข้างนอกนะคะ พอรับสายเสร็จปุ๊บก็ออกไปทันทีเลย คงจะรีบถึงไม่ได้บอกใครเอาไว้” จันทร์ทราพูดเสริมความคิดของตัวเอง

รุ่งรดาพยักหน้ารับรู้ อยู่พูดจากับทั้งสองคนสองสามประโยคก่อนจะขอตัวปั่นจักรยานคู่ใจกลับเข้าบ้าน ซึ่งเป็นเรือนไม้สักชั้นเดียวยกสูง มีขั้นบันไดสามขั้นตรงชานบ้าน ปลูกสร้างไว้คล้ายภาพถ่ายในโปสการ์ดท่องเที่ยวที่มีวางขายเกลื่อนตัวเมือง บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากมาย เพราะเดิมทีมีเพียงเจ้าของไร่อยู่เพียงลำพัง ถึงจะมีเธอเข้ามาอาศัยเพิ่มอีกคน แต่ก็ไม่ทำให้บ้านหลังนี้ดูคับแคบแต่อย่างใด

รอบตัวบ้านถูกร่ายล้อมด้วยต้นไม้นานาชนิด มีทั้งแบบให้ผลเก็บทานตามฤดูกาล และมีทั้งแบบให้ความร่มรื่นแผ่กิ่งก้านบดบังแสงแดดจากดวงอาทิตย์

พอกลับเข้าบ้านเธอจึงจัดแจงขึ้นห้องพักเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่น เรียบร้อยดีแล้วจึงลงมารับประทานอาหารเพียงลำพัง เป็นเวลาดึกแล้วเธอคงไม่รอคอยทานพร้อมกับเจ้าของบ้าน เขาคงหาทานมาจากข้างนอกนู่นเลย

ทานอาหารเสร็จเธอจึงฉวยเอาหนังสือมาอ่านเพื่อฆ่าเวลา รอเจ้าของบ้านแล้วค่อยกลับขึ้นนอน ฝนที่หยุดตกตอนเธอปั่นจักรยานเข้าไร่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกระลอก ชำเลืองหางตาขึ้นมองนาฬิกาแขวน ตอนนี้เกือบจะสามทุ่ม แต่ก็ยังไร้เงาของพ่อเลี้ยงเหมราชอยู่ดี...

 

 

รุ่งรดาเผลอตัวนอนหลับตอนไหนไม่รู้ จวบจนกระทั่งเมื่อร่างกายของเธอนั้นเริ่มรู้สึกร้อนผ่าว มันเหมือนถูกไอร้อนลวกลากไล้สัมผัสทั่วเรือนร่าง เธอรู้สึกอึดอัด อยากขยับให้คลายอาการอย่างว่า ทว่ากลับทำไม่ได้อย่างใจคิด

มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเธอกันแน่นะ ทำไมดูเหมือนมือและเท้าของเธอกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยอะไรสักอย่าง ทั้งแน่นหนา และแข็งแรง

แม้กระทั่งตรงกึ่งกลางลำตัว มันเหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวบินว่อน กลีบกายสาวของเธอมันกำลังเต้นตุบตับ รู้สึกได้ถึงการไหลซึมออกมาของของเหลวที่เธอรู้ดีว่ามันคืออะไร

“อืมมมม...อ๊าห์...”

เสียงหวานครวญครางประท้วง พร้อมปัดป่ายฝ่ามือสะเปะสะปะ ดวงตานั้นยังคงหลับพริ้ม ทุกอย่างเกิดขึ้นคล้ายดังภาพฝัน จินตนาการแสนวาบหวิวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตสาว 

ทว่าเจ้าของเรือนร่างทรงอำนาจไม่ได้อนาทร อาจด้วยเพราะฤทธิ์น้ำเมาที่เขาถูกคะยั้นคะยอให้ดื่มเข้าไปเมื่อตอนหัวค่ำวันนี้ มันมากมายหลากหลายยี่ห้อเหลือเกิน วิโรจน์ไอ้เพื่อนตัวดี มันโทรเรียกเขาให้เข้าไปหามันยังผับในตัวเมือง ขอร้องให้เขาช่วยลองชิมรสชาติเครื่องดื่ม เพราะมันกำลังตัดสินใจจะสั่งซื้อเข้ามาเพิ่มที่ร้านของมันเอง

เขาไม่ได้ขัดข้องจะดื่ม อารมณ์อยากเมาเป็นทุนเดิมอยู่เหมือนกัน เมื่อหัวใจหนุ่มใหญ่กำลังกลัดกลุ้มในบ้างเรื่อง ร้อนรุ่มด้วยอาการของหัวใจเป็นพิษ เนื่องจากเขาต้องจำยอมปล่อยให้รุ่งรดาออกไปข้างนอกกับไอ้ไก่อ่อน เมื่อจริงแล้วนั้นเขาไม่อยากอนุญาตด้วยซ้ำ เมื่อตัวเองนั้นรู้อยู่เต็มอก เด็กหนุ่มหน้าอ่อนมันคิดเช่นไรกับเด็กสาวที่เขาเอามาเลี้ยง

หริลักษณ์เป็นน้องชายของกมลเนตร แน่นอนหญิงสาวมักพูดเรื่องที่น้องชายชอบพอกับรุ่งรดาให้เขาฟังเสมอ แล้วการที่เขาฝืนใจยอมอนุญาต ด้วยไม่อยากทำตัวมีพิรุธใดให้ใครรู้ความจริงต่างหาก

เขานั้นคิดเช่นไรกับเด็กที่เก็บเอามาชุบเลี้ยง เมื่อมันมีบางอย่างแอบแฝงในทางไม่บริสุทธิ์ใจสักเท่าไหร่ และเขาบอกใครเกี่ยวกับความรู้สึกนี้ไม่ได้เสียด้วย จำใจต้องเก็บมันไว้เป็นความลับ...

“อ๊าห์...รดาจ๋า รดาของฉัน หอมหวานอะไรเช่นนี้”

 ปากพูดพึมพำส่วนมือนั้นขยำเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นของสองเต้าสล้าง ผิวกายของสาวแรกแย้มช่างนุ่มนิ่มลื่นมือเขาดีเหลือเกิน จะจับต้องตรงส่วนไหนล้วนทำให้เขาตื่นเตลิดเพลิดไปกับมันทุกสัมผัสเสียจริง เลือดลมร้อนผ่าว ไอ้ลูกชายที่นอนสงบนิ่งมาเนิ่นนานมันรู้สึกคึกคักกระดกกระเด้งตัว เคาะประตูเร่งเร้าอยากจะออกมาสูดอากาศข้างนอกใจจะขาดแล้วตอนนี้

แต่ใจเย็นก่อนไอ้ลูกรัก เดี๋ยวพ่อจะควักเอ็งออกมากรำศึกหนักข้างนอกอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้พ่อขอชื่นชมความงดงามของเรือนร่างอรชรอ่อนแอ่นนี้ให้ทั่วเสียก่อน  หลังจากนั้นเอ็งค่อยทะยานออกมาสู้รบร่วมชะตากรรมกับพ่อก็แล้วกันนะ

พ่อเลี้ยงปลุกปลอบดุ้นร้ายที่ขยายชนเป้ากางเกง หัวหยักปลิ่มน้ำเมือก เมื่อมันพองตัวเรียกร้องอยากจะออกมาจากในร่มผ้า ความชื้นแฉะตรงเป้ากางเกง บ่งบอกความต้องการตอนนี้ได้เป็นอย่างดี อารมณ์ของเขากระเจิดกระเจิงดั่งม้าหนุ่มคึกคักมากขนาดไหน

เพราะทุกอย่างต้องการเวลาด้วยกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม่แต่ตัวของเขาเอง ที่ต้องทำใจเย็นเฝ้ารอการเจริญเติบโตของรุ่งรดา จากเด็กสาวตัวน้อย เรียบร้อย อ่อนหวาน จวบจนก้าวเข้าสู่ช่วงวัยสาวสะพรั่ง จนส่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์คละคลุ้งยากเกินห้ามใจจะไม่ลิ้มลองไม่ไหว

บ่อยครั้งที่เขาต้องช่วยตัวเอง หลับตาแล้วจินตนาการเป็นภาพใบหน้า อ่อนหวานสวยไร้ที่ติของรุ่งรดา เจ้าหล่อนมันก่อกวนเขาในยามอารมณ์ใคร่แล่นฉิว

ตอนเป็นหนุ่มอาจมีบ้างแวะเวียนออกไปหากินข้างนอก ซื้อหาตามประสาหนุ่มโสด โดยไม่คิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ

เขารักอิสระ ไม่ผูกพัน เพราะไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายในชีวิต เลยไม่คิดอยากจะมีครอบครัว จนเมื่อวันที่หัวใจเขาเต้นแปลกผิดปกติ ตอนเห็นรุ่งรดาเดินเคียงข้างกับเพื่อนชายคนหนึ่ง ในวันที่เขาขับรถไปรับเจ้าหล่อนที่มหาวิทยาลัย เขาไม่พอใจ หงุดหงิด โกรธ โมโห คลั่งถึงอาจจะฆ่าคนได้ อารมณ์เดือดดาลเหล่านั้น เขาเป็นอะไรไปกันแน่

 เขาถึงต้องกลับมานั่งทบทวนอย่างหนัก เขารู้สึกกับเด็กสาวคนนี้ในลักษณะแบบไหน ผู้ปกครองธรรมดา หรือว่าคิดในลักษณะเชิงชู้สาวกันแน่

 หรือว่ามันถึงเวลานั้นสักที ที่เขาจะลุกขึ้นมาคิดถึงใครอีกคน และยอมให้เจ้าหล่อนเดินเข้ามาในชีวิตในวัยสี่สิบกว่าปีของเขา...

เหมราชหรี่ตามองดอกกุหลาบแสนสวยของเขาตรงหน้า พินิจความงดงามราวนางฟ้านางสวรรค์ด้วยความพึงพอใจ นานนับวันเจ้าหล่อนยิ่งส่งกลิ่นหอมรัญจวน และย่อมเป็นธรรมดาที่จะมีหมู่ภมรตัวผู้คอยบินว่อนตามมาดอมดมอยู่เนืองๆ ซึ่งเขาได้หายอมไม่ ทำทุกวิธีทางเพื่อสกัดกั้นไอ้พวกไม่เจียมกะลาหัวออกห่างดอกไม้แสนงามของเขาเมื่อมีโอกาสเสมอ

รุ่งรดาต้องเป็นของเขา ของเขาแต่เพียงผู้เดียว ไอ้หนุ่มน้อยหน้าไหนมันก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งวุ่นวายกับดอกไม้งดงามดอกนี้ของเขา

 เพราะว่าเจ้าของมันเป็นคนขี้หวงมากนั่นเอง

เหมราชยิ้มพรายให้กับร่างเปลือยเปล่าขาวลออหมดจด ใจเขาไม่เคยเต้นแรงแบบนี้มาก่อน แม้วัยหนุ่มล่วงเลยผ่านกับการแนบชิดสาวงามมาก็มากหน้าหลายตาอยู่พอสมควร ทว่ากลับไม่มีใครทำให้เขาหัวใจกระตุกหวั่นไหวได้เท่ากับแม่สาวน้อยของเขาเลยสักคน

 งดงามน่าจับกินอะไรอย่างนี้นะรดาของฉัน คนแก่กว่ารอบรำพึงรำพันดวงตาเป็นประกาย

 ผิวพรรณเรียบเนียนไร้ริ้วรอยใดให้ระคายตา ผิวขาวอมชมพูสดใสนุ่มเนียน หน้าอกเต่งตึงเบียดชิดเข้าหากัน ดูมีน้ำมีนวลทั่วทั้งเรือนร่างก็ว่าได้ เหมราชกลืนน้ำลายยามเมื่อสำรวจความเป็นสาวของแม่เด็กน้อยที่เขาเฝ้าเลี้ยงดูมานานนับปี คงตั้งแต่บิดามารดาของหญิงสาวมาตายจาก

คงมีหนนี้ที่เขาตบะแตกกระเจิงไร้การควบคุมห้ามปราม ความรู้สึกนั้นมีเพียงอยากกระโจนเข้าใส่มันลูกเดียว

 รุ่งรดาพร้อมพลักสำหรับการเป็นเมียของเขาแล้ว เธอเติบโตขึ้นกว่าแต่ก่อนมากโข รวมทั้งทรวดทรงองเอวแสนคอดกิ่ว หน้าอกหน้าใจใหญ่โตจนเขาตกตะลึงตะลาน

 และใช่ เป็นเขาเองที่เป็นคนปลอกเปลือกของเจ้าหล่อนออกจนล่อนจ้อนเหลือเพียงร่างกายเปล่าเปลือยอวดโฉมต่อหน้าเขาเช่นนี้ เมื่อเขาหมดความยับยั้งชั่งใจกับการกักเก็บความรู้สึกซ่อนเร้น ไม่รู้เป็นเพราะเกิดจากอาการมึนเมาจากน้ำเหล้าหรือเป็นเพราะความต้องการล้นปรี่มันล้นทะลักออกมากันแน่

 ความถูกต้องเหมาะสมถูกทำลายลงด้วยฤทธิ์หึงหวงปนน้ำเมา เขาโมโหแต่ทำอะไรไมได้ตอนที่เห็นสาวน้อยของเขายิ้มหัวเราะให้กับไอ้เด็กหนุ่มปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่น เขารู้มันเป็นน้องชายของกมลเนตร หญิงสาวที่มักพาตัวเองเข้ามาพัวพันกับเขาบ่อยครั้ง เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ อาจเพราะด้วยยังเคารพต่อบิดาของหญิงสาว จึงถนอมน้ำใจกันไว้ดีกว่า...

สายตาราวพญาเหยี่ยวกวาดมองทั่วเรือนร่างงดงามนั้นอีกครั้ง แล้วนึกถึงตอนที่เขากำลังเดินเข้าบ้านมา แล้วสายตาเหลือบแลเห็นแม่สาวน้อยรุ่งรดาเข้าพอดี เด็กสาวที่เขารับมาเลี้ยงนอนคอพับคออ่อนอยู่ตรงโซฟา เจ้าหล่อนคงจะนั่งรอเขาจนเผลอหลับสินะ และเพียงแต่เขาจะแค่เดินเลยผ่านขึ้นห้องพักไป ก็คงไม่ลงเอ่ยเช่นนี้ แต่เขาทำแบบนั้นไมได้ เมื่อจิตใต้ส่วนลึกที่เขาปิดบังมานานหลายปี มันฉุดรั้งให้เขายืนทอดสายตาวิบวับมองเจ้าหล่อน จนเมื่อความสวยงดงามปะทะต่อสายตา ความขาวใต้ร่มผ้าปรากฏชัดเต็ม ด้วยกระโปรงของชุดนอนถูกรั้งสูงขึ้นจนและเห็นเรียวขาขาวเพรียว ตอนที่หญิงสาวขยับตัวลงนอนเอนราบลงกับพื้นโซฟาเนื้อนุ่ม หัวใจของเขาก็เต้นราวกลองเพล

ให้ตาย! เลือดกำเดาเกือบพุ่ง...

ผิวพรรณนอกร่มผ้าช่างขาวราวน้ำนมชั้นดี เขานั้นเห็นมาตลอด รู้ดีแก่ใจเชียวละ รุ่งรดาเป็นเด็กสาวสวยอย่างหาตัวจับอยากคนหนึ่ง ตอนเขารับเด็กสาวมาเลี้ยงดูใหม่ๆตอนนั้น เขาไม่ได้คิดอะไรนอกเหนือแค่ความสงสาร ทว่าพอนานวันเข้าประกอบกับรูปร่างที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลาของเด็กหญิงตัวน้อย จวบจนกระทั่งเป็นสาวสะพรั่งเต็มกายอย่างเช่นตอนนี้ ทำให้เขาแอบเปลี่ยนความรู้สึกข้างใน เกิดอาการร้อนๆหนาวๆ วูบวาบขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เขาอยากครอบครองหญิงสาวจนกายร้อนผ่าวแทบทุกค่ำคืน ยามต้องปลดปล่อยความอึดอัดภายในตามสันดานความเป็นชาย ทุกครั้งเขาต้องเผลอจินตนาการเป็นหน้าของหญิงสาวมันร่ำไป

 จนตอนนี้ เขาไม่อยากให้เธอห่างไกลไปไหนเหมือนอย่างที่เคยได้วางแผนเอาไว้เมื่อวันวาน เขาบอกแกเจ้าตัวทุกครั้งเมื่อมีเวลาพูดคุยสนทนา ถ้ารุ่งรดาเรียนจบเมื่อไหร่ เขาจะส่งหญิงสาวเข้าไปช่วยเหมรัชไอ้น้องชายต่างบิดาบริหารงานในเครือโรงแรมในตัวเมืองลำปางแทนการอยู่กับเขาในไร่องุ่นแห่งนี้

เพราะดูจะเป็นงานที่เหมาะสมกับหญิงสาวรูปร่างบอบบางมากกว่าต้องมาทำงานหนักในไร่กลางแจ้งอย่างเขา แต่ตอนนี้ทุกอย่างคงจะต้องปรับเปลี่ยน เพราะเขาจะไม่ยอมปล่อยรุ่งรดาอยู่ห่างกายเขาเด็ดขาด  

พ่อเลี้ยงที่ครองตัวเป็นโสดมานานหลายปีเลื่อนสายตาพร่ามัวกวาดมองเรือนร่างล่อนจ้อนตรงหน้า เป็นฝีมือเขาเองที่ทำการลอกเปลือกห่อหุ้มกายออก ลมหายใจสะดุดเป็นช่วงๆยามเมื่อมันแลเห็นสิ่งเร่งเร้าอารมณ์ใฝ่ต่ำ มันร้อนผ่าว พลุกพล่าน อยากกลืนกินร่างกายอ้อนแอ้นนี้จนปวดหนึบตรงหว่างขา

“อ๊าห์...รดาจ๋า”

 เสียงทุ้มต่ำแหบกระเส่า ยามเมื่อฝ่ามือหยาบจากการทำงานกลางแจ้งสัมผัสลูบไล้ตรงบริเวณเรียวขาเพรียว พ่อเลี้ยงต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อกลีบพลูสีนวลคล้ายกลีบของส้มโอประกบกันนั้นโดดเด่นแก่สายตา มันยังคงชิดติดกันจนน่าขยี้ขยำกัดกินกลืนเข้าปาก พอละสายตาจากด้านล่างสู่ด้านบน ความงดงามราวรูปปั้นกำลังเคลื่อนไหวขึ้นลงตามแรงหายใจของเจ้าของร่าง

พ่อเลี้ยงเหมราชกระเถิบตัวเองลงนั่งคุกเข่า โดยจัดท่าคนหลับสนิทให้นอนหงายแล้วจับลำขาเพรียวระหงขึ้นตั้งชันพิงกับพนักโซฟา ส่วนลำขาอีกข้างปล่อยให้ตกลู่ลงด้านล่าง เป็นการเปิดเปลือยพลูเนื้ออวบอูมแบะอ้าจนเห็นเม็ดพลอยอยู่ตรงหัวโหนก

จนอาการเมามายนั้นมลายหายเป็นปลิดทิ้ง

“โอ้ว...แม่เจ้าประคุณของฉัน ช่างน่ากินอะไรขนาดนี้”

พ่อเลี้ยงหอปากเบิกตาโต หัวใจหนุ่มใหญ่สั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน พลางคว้านฝ่ามือหยาบลูบไล้สิ่งสงวนสองกลีบอูมมือไม้สั่น ก้มใบหน้าคมคายดอมดมแหล่งพืชพรรณที่มีหญ้าแพรกขึ้นแซมอย่างสวยงามเป็นระเบียบ

เป้ากางเกงเขาเริ่มประท้วงอีกหน และคราวนี้เขาต้องยอมพ่ายแพ้ให้แก่มันสักที เมื่อกลิ่นกายสาวสะพรั่งแสนบริสุทธิ์ ช่างหอมอบอวลยั่วกิเลสตัณหาราคะสิ้นดี

“อืมมมม...หอม”  

เอ่ยชมอย่างพึงใจ ก่อนช้อนสายตาคมกริบขึ้นจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มราวภาพวาดของจิตกรเอก เขาโยกตัวขึ้นนั่งแล้วโน้มกายประกบริมฝีปากหยักแนบสนิทเข้าหากลีบปากอิ่มที่กำลังเผยอหายใจรวยริน มือว่างวางแหมะเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นพอดีมือ มันเด้งสู้ตอนเขาบีบคลึง หัวจะงอยกำลังแข็งเป็นไต บ่งบอกปฏิกิริยาการตื่นตัวของหญิงสาว เธอกำลังตอบสนองราคะเขาอยู่เช่นกัน...

และเพราะแรงบดคลึงของฝ่ามือหนากับสองเต้าสล้าง บวกเข้ากับการลุกลานริมฝีปากอิ่มของเธอ จึงทำให้คนหลับฝันหวาน มีอันต้องสะดุ้งลืมตาโพลง...

“อ๊ะ!!! พ่อเลี้ยง” 


ฝากผลงาน Ebook ด้วยนนะคะ 

สามารถโหลดซื้อได้แล้ววันนี้


เสน่หาสายใยรัก
กนกรส
www.mebmarket.com
ฝ่ามือน้อยหยุดชะงักกึก เมื่อได้ยินคำเรียกขานลูกในท้องของเธอในทางหมิ่นแค้น คำพูดของคนเป็นพ่อใช้เรียกขานลูกของตัวเองเป็นเพียงสิ่งต้อยต่ำเช่นนี้เลยหรือ ดวงตาเคยหวานจึงตวัดขึ้นมองไปทางคนใจดำอย่างไม่พอใจ เขาไม่รับผิดชอบตัวเธอ เธอทนได้ แต่ไม่ใช่มาเรียกสิ่งมีค่านี้ว่าเป็นเด็กหัวขน.. “ถ้าหากนายจะกรุณาเราสองคนแม่ลูกจริงๆ ฉันขอแค่เรื่องเดียวเท่านั้น และหวังว่านายจะให้เราสองคนแม่ลูกได้สบาย” “เธอจะขออะไร?...” 


เสน่หารักนี้คือเธอ
กนกรส
www.mebmarket.com
ความในใจของผู้ชายที่ชื่อ...อานนท์ บูรณกำจร…“นนท์คะ ช่วยหยิบตะกร้าหวายตรงโต๊ะมุมห้องมาให้หน่อยสิคะ มุขจะจัดตะกร้าขนมหวาน เอาไปให้คุณแม่ของนนท์เย็นนี้” อ้า...เสียงหวานของภรรยาตัวน้อยของผมดังมาจากห้องครัว “ครับมุข...” ผมหยุดความคิดลง พร้อมวางอัลบั้มรูปภาพของเธอไว้ในกล่องอย่างดี ผมชอบแอบถ่ายรูปตอนเธอทำงานบ้านยามเผลอ มันทำให้ผมรู้สึกดีอย่างแปลกประหลาด ทุกครั้งที่ผมเห็นเธอเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในบ้าน ผมจะถ่ายรูปเธอเก็บไว้ เพราะรูปภาพเหล่านี้ก็เหมือนตัวแทนของความทรงจำในอดีต ให้ระลึกถึงแม้ยามที่เราแก่เฒ่า นี่คือภรรยาสุดที่รักของผม ชีวิตของผมที่ถูกเติมเต็มด้วยเธอคนนี้คนเดียว เสน่หารักนี้คือเธอ...


บ่วงอสูรพยศรัก
กนกรส
www.mebmarket.com
ขคราช - หนุ่มเจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ ปากร้าย แต่ความหล่อเหลาระดับแถวหน้า เขาเกลียดมารตรี ดูถูกเธอสารพัด กล่าวหาเธอเป็นเพียงผู้หญิงหิวเงิน ขายร่างกายหวังแลกเศษเงินจากผู้ชาย โดยผู้ชายหนึ่งในนั้นคือบิดาบังเกิดเกล้าของเขาเอง เรื่องอะไรเขาจะยอม ถ้าอยากนักเขาจะสนองเธอเอง...มารตรี - หญิงสาวสวยหมดจด ครอบครัวล้มละลาย เธอจึงทำงานทุกอย่างไม่เกี่ยง ขอแค่เป็นงานสุจริต หวังเพียงเลี้ยงตัวเองกับคุณตา เธอถูกขคราชคอยกล่าวหา ยัดเยียดให้เป็นผู้หญิงขายตัว เป็นผุ้หญิงของบิดาเขา แต่ทำไมเขาถึงชอบเข้าหาเธอนักก็ไม่รู้ ยิ่งหนีเขายิ่งตาม ยิ่งเธอรำคาญเขายิ่งตามตอแย...


สะใภ้ขัดดอก
กนกรส
www.mebmarket.com
น่านพยัคฆ์ มีปมอดีตอันแสนเจ็บปวด เขาจึงหันหลังให้กับความรักอย่างไร้เยื้อใย จวบจนกระทั่งได้เจอกับดอกเบี้ยถูกใจ แม่เนื้อหอมคนงาม แม่นางฟ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha