พ่อเลี้ยงเหมราช

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 4 : Ep4 : แรงคนหึง Nc+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ฝากผลงานเรื่องอื่นด้วยนะคะ



เสน่หาสายใยรัก
กนกรส
www.mebmarket.com
ฝ่ามือน้อยหยุดชะงักกึก เมื่อได้ยินคำเรียกขานลูกในท้องของเธอในทางหมิ่นแค้น คำพูดของคนเป็นพ่อใช้เรียกขานลูกของตัวเองเป็นเพียงสิ่งต้อยต่ำเช่นนี้เลยหรือ ดวงตาเคยหวานจึงตวัดขึ้นมองไปทางคนใจดำอย่างไม่พอใจ เขาไม่รับผิดชอบตัวเธอ เธอทนได้ แต่ไม่ใช่มาเรียกสิ่งมีค่านี้ว่าเป็นเด็กหัวขน.. “ถ้าหากนายจะกรุณาเราสองคนแม่ลูกจริงๆ ฉันขอแค่เรื่องเดียวเท่านั้น และหวังว่านายจะให้เราสองคนแม่ลูกได้สบาย” “เธอจะขออะไร?...” 


เสน่หารักนี้คือเธอ
กนกรส
www.mebmarket.com
ความในใจของผู้ชายที่ชื่อ...อานนท์ บูรณกำจร…“นนท์คะ ช่วยหยิบตะกร้าหวายตรงโต๊ะมุมห้องมาให้หน่อยสิคะ มุขจะจัดตะกร้าขนมหวาน เอาไปให้คุณแม่ของนนท์เย็นนี้” อ้า...เสียงหวานของภรรยาตัวน้อยของผมดังมาจากห้องครัว “ครับมุข...” ผมหยุดความคิดลง พร้อมวางอัลบั้มรูปภาพของเธอไว้ในกล่องอย่างดี ผมชอบแอบถ่ายรูปตอนเธอทำงานบ้านยามเผลอ มันทำให้ผมรู้สึกดีอย่างแปลกประหลาด ทุกครั้งที่ผมเห็นเธอเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในบ้าน ผมจะถ่ายรูปเธอเก็บไว้ เพราะรูปภาพเหล่านี้ก็เหมือนตัวแทนของความทรงจำในอดีต ให้ระลึกถึงแม้ยามที่เราแก่เฒ่า นี่คือภรรยาสุดที่รักของผม ชีวิตของผมที่ถูกเติมเต็มด้วยเธอคนนี้คนเดียว เสน่หารักนี้คือเธอ...





เหมราชเดินเป็นหนูติดจั่นอยู่ภายในห้องพัก เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ดันลืมเอาอุปกรณ์ชาร์จโทรศัพท์มือถือติดตัวมาด้วย แบตเตอร์รี่โทรศัพท์เขาหมดไปตั้งแต่ช่วงเย็น และก่อนหน้านั้นเขาหามันไม่เจอ บวกกับธุระเร่งรีบนักเขาเลยไม่ใส่ใจเมื่อเวลาจวนเจียนเต็มที เขาเสียเวลาต้องพากมลเนตรไปส่งบ้านเพื่อน เธอรั้งเขาไว้หลายนาทีเพื่อแนะนำให้รู้จักกับบรรดากลุ่มเพื่อนในงาน เขาไม่อยากฉีกหน้าหญิงสาวให้ต้องรู้สึกอับอายเลยต้องยินยอมเดินตามแรงลากเข้าไปในงานด้วย ทำให้เวลานัดของเขาฉิวเฉียด พอเสร็จสิ้นการเจรจา เดินออกจากห้องประชุมมาอีกที เขาต้องเสียเวลาควานหามือถืออยู่ตั้งนาน สุดท้ายมันหล่นอยู่ตรงหลืบพนักเบาะรถ เขาร้อนใจเพราะรู้ว่ารุ่งรดาอาจโทรเข้ามาหา ตอนนั้นหน้าจอก็ดับไปเสียแล้ว

 ตอนเช้าก็มัวแต่สั่งลาแม่เนื้อหวานเสียหลายยก เล่นเอาเกือบหมดแรงเลยเชียวละ เลยลืมเลือนทุกอย่าง ก็อย่างว่าเขาต้องห่างรุ่งรดามาตั้งหลายวัน เลยต้องตักตวงความหอมหวานจากกายสาวเอาไว้ให้เยอะเท่าที่จะทำได้ กลัวอดตายตอนอยู่กรุงเทพฯ ถ้าไม่ติดว่าเป็นธุระสำคัญมากจริงๆจ้างให้เขาก็ไม่ยอมห่างเมียเด็กอุปถัมภ์ให้ต้องอดอยากอย่างนี้แน่นอน

เด็กสาวที่เขาชุบเลี้ยงมาเกือบยี่สิบปี แม้ในคราแรกจุดประสงค์นั้นไม่ใช่ทำนองเพื่อการนี้ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เขาถือเป็นเรื่องของพรหมลิขิต ต่อไปในอนาคตจะเป็นอย่างไรเขาไม่อาจล่วงรู้ได้ ถ้าหากรุ่งรดาไม่รังเกียจกับการมีสามีแก่คราวพ่ออย่างเขา เขาพร้อมจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง ยกย่องให้เจ้าหล่อนเป็นนายหญิงของไร่ เป็นแม่ของลูก เขาจะสร้างครอบครัวเล็กๆกับเธอจนลมหายใจสุดท้าย นั่นคือสิ่งที่เขาวางแผนเอาไว้ในใจทว่ายังไม่คิดเปิดปากบอกเจ้าตัวให้รู้

และกับการที่เขาสั่งให้เจ้าหล่อนปกปิดเรื่องความสัมพันธ์ไว้เป็นความลับ ห้ามบอกใครเด็ดขาด นั่นไม่ใช่เพื่อตัวเขา แต่เพื่อตัวของรุ่งรดาเองต่างหาก เธอยังเด็กและเป็นสาวงามสะพรั่งที่ใครหลายคนสนใจ อนาคตยังต้องเจอผู้คนอีกมากมาย เขาไม่อยากฉุดรั้งความสุขของเจ้าหล่อนไว้เพียงเพื่อตอบสนองผู้ชายแก่อย่างเขา เขาอยากเห็นรุ่งรดามีความสุข พบเจอแต่สิ่งที่ดี ถ้าในวันข้างหน้าเธอต้องการเดินจากเขาเพื่อสู่หนทางที่ดีกว่า เขาจะยอมปล่อยเธอไป นั่นคือสิ่งที่เขาคิดแต่ไม่รู้จะทำได้หรือเปล่านี่นะสิ เขาเองยังกังวลกลัวทำอย่างที่คิดไว้ไม่ได้ เพราะยิ่งนับวันเขากลับถลำลึกติดกลับความหอมหวานจากรุ่งรดายิ่งกว่าสิ่งใดเสียอีก

 และเหตุผลแท้จริงนั้นรุ่งรดาไม่เคยรู้ และเขาไม่คิดจะบอก ปล่อยให้เธอเข้าใจไปว่าเขาเพียงเก็บเธอไว้บำเรอกาม มันก็มีส่วนบ้างกับเรื่องนี้ ทว่าจุดประสงค์หลักคือเพื่อเธอทั้งนั้น

พอคิดถึงรุ่งรดาไอ้ลูกชายจอมคึกก็ผงกหัวพากันส่งสัญญาณคับกางเกง ไฟราคะในตัวหนุ่มใหญ่ลุกหืออย่างไม่ต้องจุด เหมราชต้องรีบข่มตัณหาเอาไว้ก่อนมันจะระเบิด ไม่รู้ป่านนี้รุ่งรดาจะกลับจากบ้านไอ้เด็กนั่นแล้วหรือยัง ตอนมันมาขออนุญาตถึงบ้าน เขาเองก็ห้ามไม่ได้เสียด้วย  กลัวจะมีใครสงสัยแล้วจับพิรุธ เลยต้องจำยอมปล่อยให้เมียในที่ลับไปกินข้าวบ้านไอ้หน้าจืดนั่น ส่วนตัวเขาต้องหิ้วพี่สาวมันมากรุงเทพฯด้วยความจำใจ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณเหมคะ...นี่เนตรเองค่ะ”

 เสียงหวานดังมาจากทางประตู ทำเอาเหมราชต้องกลอกตาขึ้นฟ้าพร้อมถอนหายใจเหนื่อยหน่าย เขาไม่คิดว่ากมลเนตรจะขอพักโรงแรมเดียวกันกับเขา ตอนแรกนั้นเจ้าหล่อนบอกเขาเพียงต้องการลงมางานวันเกิดเพื่อนเท่านั้น แต่ไม่อยากขับรถมาลำพัง เลยขอติดรถเขาลงมาด้วย เขาไม่ได้เต็มใจแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อีกเช่นกัน

ด้วยส่วนตัวนั้นเคารพบิดาของหญิงสาวเป็นทุนเดิมมานาน ต่างถ้อยทีถ้อยอาศัยกันมาหลายรุ่น เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ถ้าเขาปฏิเสธไปคงไม่เป็นการดีแน่ มันจะดูใจจืดใจดำเกินไปสักหน่อย เขาคำนึงถึงข้อนี้เลยมักปล่อยเลยตามเลยทุกครั้งยามหญิงสาวเข้าหา

“คุณเหมคะ...” หญิงสาวยังคงส่งเสียงเรียกซ้ำ แนบใบหน้าฟังเสียงด้านใน

ชายหนุ่มที่ยืนย่นคิ้วถอนหายใจหนักหน่วงพลางส่ายหน้าระอา ทั้งที่เขารู้กมลเนตรรู้สึกกับเขาเช่นไร เจ้าหล่อนเปิดเผยมาโดยตลอด ทว่าหัวใจของเขาเองต่างหากกลับปฏิเสธหญิงสาวมาโดยตลอด มันไม่ได้ต้องการเจ้าหล่อน ส่วนมันต้องการใครนั้นเขาย่อมรู้ดีแก่ใจ

เหมราชขว้างมือถือเจ้าปัญหาไว้บนโซฟาด้วยหัวใจที่ร้อนระอุ อยากกลับไร่มันเสียตอนนี้ ด้วยใจนั้นเริ่มคิดในทำนองไม่ดี เย็นค่ำขนาดนี้ รุ่งรดาทำไมถึงยังไม่กลับเข้าไร่ หรือว่าติดใจไอ้หน้าอ่อนนั่นเลยอยากอยู่กับมันนานๆ

ชายหนุ่มแอบคิดเล่นๆแต่ก็ทำเอาหัวใจเขาอยู่ไม่เป็นสุขขึ้นมาอีกจนได้

ตอนเขากลับจากธุระข้างนอก แล้วเข้ามาในห้องพัก เขารีบใช้โทรศัพท์ของโรงแรมโทรเข้าเบอร์บ้าน เพื่อจะได้ถามไถ่และบอกหญิงสาวให้คลายใจในตัว เขาปลอดภัย ธุระที่ทำเรียบร้อยดี ปรากฏว่าไม่มีคนรับสาย รุ่งรดาไม่ได้อยู่ในบ้าน ด้วยความร้อนใจเลยโทรหาคำเมือง ถามหารุ่งรดายังไม่กลับเข้าไร่อีกหรือ หมอนั้นบอกว่าเจ้าหล่อนยังไม่กลับจากบ้านหริลักษณ์ หัวใจเขาเลยหงุดหงิด งุ่นง่านอย่างที่เห็น

ชายหนุ่มทำอารมณ์ให้ปกติก่อนลากขาเดินเพื่อเปิดประตูให้แขกสาว

“ครับเนตร รอสักครู่”

กมลเนตรยืนยิ้มหวาน หัวใจเต้นระส่ำเมื่อวาดฝันในสมองเสียสวยหรู ค่ำคืนนี้เธอกับพ่อเลี้ยงเหมราชจะมีความสุขร่วมกัน ทุกอย่างต้องลงเอยให้ได้ก่อนอีเด็กกาฝากนั่นจะคาบเขาไปกินเป็นการถาวร

“คืนนี้คุณต้องเป็นของฉันค่ะเหม...”

หญิงสาวในวัยสามสิบตอนกลางคลี่ยิ้มเต็มวงหน้า นัยน์ตาสวยส่องประกายแวววาว มาดมั่น อารมณ์ก้นบึ้งนั้นถูกอุ่นด้วยแอลกอฮอล์มาหลายแก้ว เธอต้องการจุดไฟให้กับความกล้า เมื่อโอกาสของเธอมาถึงเสียทีหลังจากต้องอดทนอยู่ในงานเลี้ยงสุดแสนน่าเบื่อมาหลายชั่วโมง จะหนีกลับออกมาเลยก็กลัวจะเสียมารยาท อย่างน้อยแขกในงานเลี้ยงแต่ละคนล้วนมีชื่อเสียงระดับประเทศ

แรกเริ่มเดิมทีเธอไม่ได้ต้องการอยากมางานนี้สักนิด เพิ่งตัดสินใจก็ตอนคนงานในไร่องุ่นของพ่อเลี้ยงเหมคาบข่าวมาขายให้เธอ และนั่นเธอจึงโทรกลับเพื่อตอบตกลง เธอจะใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อติดรถมากับเขานั่นเอง

 และทันทีที่ประตูเปิดออก ชายหนุ่มที่ตนเฝ้ารอมานานกำลังยืนใบหน้าเรียบนิ่งอยู่หลังบานประตู กมลเนตรยิ้มหวานชูขวดในมือโชว์ เหมราชเลิกคิ้วเข้มมองก่อนพยักหน้าเชิญให้แขกสาวไม่ได้รับเชิญเข้ามา

“ถ้าคุณเหมไม่ว่าอะไร คืนนี้เนตรอยากหาเพื่อนดื่มน่ะค่ะ...”

เธอบอกเขาแล้วก้าวเดินเข้ามาในห้องพัก กลิ่นกายชายหอมระเรื่อแทรกซึมเข้ามาในชั้นบรรยากาศ สาวงามยิ้มกริ่ม ช้อนสายตามุ่งมั่นมองแผ่นหลังกว้าง สูดเอาความหอมเฉพาะตัวของเขาเข้ามากักเก็บแก้กระหาย เหมราชหล่อเหลาเช่นนี้เสมอไม่เคยเปลี่ยน เธออายุน้อยกว่าเขาอยู่ห้าปี แต่ประสบการณ์เซ็กส์คงไม่น้อยหน้าไปกว่าเขาแน่ สาวงามแห่งไร่พวงตะวันมั่นใจ

“เชิญคุณเนตรนั่งรอตรงนั้นก่อนนะครับ ผมขอตัวทำธุระสักประเดี๋ยว  ถ้าคุณต้องการอะไร เคาน์เตอร์บาร์อยู่ตรงมุมด้านนู้นนะครับ เดี๋ยวผมออกมา” เหมราชแตะแขนให้แขกสาวเดินเลยเข้าไปยังมุมนั่งเล่นพักผ่อน ตรงนั้นมีโซฟาและใกล้กันเป็นเคาน์เตอร์สำหรับวางอุปกรณ์เครื่องดื่ม ส่วนตัวเขาเองแยกเดินเข้าไปยังห้องนอน

“ค่ะ...ต้องรบกวนด้วยนะคะคืนนี้”

ลูกสาวไร่พวงตะวันยิ้มรับ ดวงตาเธอแพรวพราวเชื่อเชิญอย่างไม่ซ่อนเร้น เหมราชสังเกตมองชุดที่เจ้าหล่อนจงใจสวมใส่มาหาเขา มันช่างล่อแหลมจนชายหนุ่มรู้สึกขนลุกซู่ ด้านล่างสั้นจนเกือบเห็นชั้นใน เดินแต่ละทีชวนให้จินตนาการไปถึงไหนต่อไหน ส่วนด้านบนเป็นเกาะอกรัดจนเนินเนื้อขาวปลิ้นทะลัก ไม่คิดว่ากมลเนตรยังจะกล้าสวมใส่มันเดินออกมาข้างนอก

 แต่สิ่งที่ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่นึกแปลกใจตัวเอง ทำไมเขากลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรือนร่างตรงหน้าสักนิด หรือต่อให้กมลเนตรเดินแก้ผ้าต่อหน้าเขา เขาก็ไม่รู้สึกรู้สาเท่ากับใครอีกคน

เพราะรายนั้นแทบไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เขาก็ตื่นตัวรอเจ้าหล่อนตลอดเวลา นึกถึงแล้วชวนให้อารมณ์เดือดดาล เที่ยวตะลอนบ้านผู้ชายจนดึกดื่นก็ยังไม่กลับ คอยดูถ้าเขากลับเข้าไร่เมื่อไหร่ รุ่งรดาไม่ได้เดินตรงอย่างคนปกติแน่ เขาจะเอาหญิงสาวให้หนัก เอาจนเจ้าหล่อนต้องเดินขาถ่างเลยคอยดู

เหมราชถอนหายใจแล้วเดินเลี่ยงเข้าห้องนอน กมลเนตรเอี้ยวตัวมองตามตาปรอย แอบเห็นเตียงกว้างตั้งเด่นหราอยู่ตรงกลางห้อง ในใจนั้นลิงโลด อีกเดี๋ยวเถอะเธอกับเขาคงได้สนุกสุดเหวี่ยงกันบนเตียงนั้น เธอจะบำเรอสวาทให้พ่อเลี้ยงต้องยอมสยบ จะทำให้เขาขาดใจตายเพราะเธอให้ได้ จะทำให้เขาเรียกร้องและอ้อนวอนขอเข้ามาในกายเธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนถึงรุ่งเช้า นี่แค่เพียงความคิดนะตัวเธอก็เริ่มสั่นระริก ถ้าหากเขาเสพรักกับเธอจริง เธอต้องกระอักความสุขตายคาอกเขาอย่างไม่ต้องสงสัยเป็นแน่แท้

ในพรุ่งนี้ทุกอย่างระหว่างสองไร่จะไม่เหมือนเดิม มันจะแน่นแฟ้นยิ่งใหญ่จนหาใครในละแวกนั้นเทียบชั้นไม่ได้ กมลเนตรกระหยิ่มยิ้มย่องก่อนเดินเอาขวดสีสวยวางไว้บนโต๊ะกระจก ก่อนเดินย้อนกลับมาหยิบแก้วเปล่าสองใบ เหยาะบางอย่างลงไปในแก้วใบหนึ่งพร้อมรอยยิ้มสมหวัง...

เหมราชรีบดึงประตูปิดลงกลอนแน่นหนา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกกมลเนตรจู่โจมถึงห้องพักส่วนตัว จะว่าทุกครั้งเลยย่อมได้ ยามเจ้าหล่อนหาข้ออ้างเพื่อขอติดรถลงมากรุงเทพฯกับเขาด้วย หญิงสาวมักชอบหาเรื่องสารพัดเพื่ออยู่กับเขาเพียงลำพังภายในห้องมิดชิด ดีที่เขามักควบคุมสติดีมาแต่ไหนแต่ไร เลยรอดพ้นเงื้อมมือของสาวเจ้าได้ทุกครา ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขานั้นหาทางหนีทีไร่ไว้รอเรียบร้อย เพียงแค่ดึงเวลารอให้ทุกอย่างดำเนินตามแผนการที่เขาวางเอาไว้ล่วงหน้าเท่านั้น

แต่ทว่าไอ้ตัวดีมันดันมาหายหัวไปไหนของมันเสียก็ไม่รู้ตั้งแต่ช่วงเย็น ดึกจนป่านนี้มันก็ยังไม่โผล่หัวขึ้นมาหาเขาเสียที

 “ไอ้ไม้นะไอ้ไม้ ไอ้เวนตะไล มัวไปทำอะไรของมันอยู่วะ ถึงยังมาไม่ถึงโรงแรมนี้สักที เขาสั่งมันแล้วให้รีบกลับเข้ามาให้ไว หรือมันมัวแต่เถลไถลหนีเที่ยวอาบอบนวดอีกตามเคย...”

เหมราชร้อนใจนั่งไม่ติดเตียง ปากคอยบ่นพึมพำหาคนรถส่วนตัว พักหลังเขาต้องหนีบมันติดตัวมาด้วยตลอด ไม่ใช่อะไรหรอก เพื่อเอาไว้เป็นไม้กันหมาคอยคุ้มกันเขาให้ห่างจากกมลเนตรอีกทาง

เขากลัวจะพลาดท่าเสียทีให้หญิงสาวไวไฟ ถูกจู่โจมหนักเข้าเขาคงสู้แรงราคะในตัวไม่ไหว ก็เขานั่นหาใช่พระอิฐพระปูนเสียเมื่อไหร่ ถูกยั่วเขาบ่อยๆ กลัวตบะจะแตกจนเกิดเรื่องเข้าสักวัน เรื่องทำนองนี้ต่อให้ใจไม่ปรารถนาก็หาว่าทำรักกันไม่ได้เสียหน่อย

ยิ่งดูจากสายตาของหญิงสาวเมื่อสักครู่นี้ แทบกลืนกินเขาหมดทั้งตัว เปลื้องผ้าเขาได้เจ้าหล่อนคงทำไปนานแล้วละมั้งนั่น เห็นแล้วพานให้ขนลุกซู่ นี่ถ้าเป็นผู้หญิงอีกคน เขาคงไม่คิดลังเลให้เสียเวลา ป่านนี้คงกระโจนเข้าใส่ จับฟัดจมเตียง ไม่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนหมดท่าเจ้าของไร่คนดังอย่างเช่นนี้ตอนนี้แน่นอน

พอคิดถึงอีกคนหัวใจเขาเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข เหลือบตามองโทรศัพท์ภายในห้องแล้วกัดริมฝีปาก นี่ก็อีกทำไมถึงยังไม่มีใครโทรกลับมาหาเขาสักคน

เหมราชเดินวนเวียนแถวโต๊ะเล็กสำหรับวางโทรศัพท์ไร้สาย เฝ้ารอคอยสัญญาณว่าเมื่อไหร่มันจะดัง เนื่องจากเขาสั่งคนงานที่ไร่ให้โทรกลับทันทีที่เห็นรุ่งรดากลับเข้าไร่ นี่ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแต่เหตุใดถึงยังไม่มีใครโทรเข้ามาตามเบอร์ที่เขาให้ไว้เสียที

 “เฮ้อ!บ้าฉิบ รดาอย่าให้ฉันกลับไร่นะ เธอได้เจอดีแน่...”

 เหมราชกำหมัดแน่นเพราะรู้สึกร้อนใจ เขาติดต่อหญิงสาวไม่ได้เลย โทรศัพท์ก็ดันมาแบตหมดเสียก่อนจะได้คุยกัน เขากลัวใจหญิงสาวเพราะไม่รู้การหายเงียบทั้งวันของเขา อาจส่งผลทำให้แม่คนพูดน้อยหลงเข้าใจผิดเกี่ยวกับกมลเนตรเข้าก็ได้ 

 ยิ่งเป็นคนชอบเก็บอะไรไว้ในใจโดยไม่ค่อยบอกเขาให้รู้เสียด้วยสิ

 ถ้าเขาไม่สังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของรุ่งรดา เขาคงไม่รู้เจ้าตัวนั้นกำลังรู้สึกอะไรอยู่ เลี้ยงดูกันมาเกือบยี่สิบปีหายใจผิดจังหวะเขายังรู้เลย  เพียงแต่เขาต้องทำเฉยเพื่อรอเวลาที่แน่ใจมากกว่านี้สักหน่อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณเหมคะ เนตรอยากเข้าห้องน้ำ”

ร่างหนาเกือบสะดุ้งตอนได้ยินเสียงเคาะเรียก เขาต้องสูดลมหายใจเข้าปอด ระงับอารมณ์หงุดหงิด จะอะไรกันนักหนาวะแม่คนนี้ ดันเสือกอยากจะมาเข้าห้องน้ำเอาตอนนี้อีกด้วย

ทว่าแม้ภายในใจของพ่อเลี้ยงเหมกำลังเดือดดาลแต่ด้วยมารยาทชายหนุ่มจำต้องข่มอารมณ์เอาไว้

“ครับเนตร...”  เขาถอนใจอีกครั้งแล้วเดินหน้าบึ้งไปเปิดประตูห้องนอนให้กับแขกสาวที่ไม่ได้อยากรับเชิญเข้ามาด้านในห้องนอน

กมลเนตรยืนยิ้มหวานให้เขา ก่อนเจ้าตัวจะแทรกเดินผ่านเข้ามาด้านใน เขาได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยออกมาจากตัวหญิงสาว บวกเข้ากับนัยน์ตาฉ่ำเยิ้มที่คอยทอดสะพานเชื่อมมาหาเขา เหมราชยิ่งใจคอไม่ดี

“ขอโทษที่รบกวนเวลาทำธุระของพ่อเลี้ยงด้วยนะคะ” เธอพูดแล้วแตะลำแขนเขาลูบไล้แผ่วเบาช้อนสายตาเชื่อเชิญส่งให้พ่อเลี้ยงสุดหล่อ

 เหมราชไม่ได้ปัดหนีเพียงแค่หรี่ตามองมือของหญิงสาวเท่านั้น

“ครับ...เชิญเนตรใช้ห้องน้ำตามสบาย ผมจะออกไปนั่งรอข้างนอก” เขายังคงรักษาระดับน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใด พลางเดินเบี่ยงร่างเพื่อออกจากห้องนอน ทำทีไม่สนใจกับท่าทางนางยั่วสวาท เขาไม่ใช่ไก่อ่อนที่โดนยั่วเข้าหน่อยเป็นต้องกระโจนเข้าใส่ ยิ่งเป็นหญิงสาวประเภทจ้องจะงาบเขาตลอดเวลา เขายิ่งสะอิดสะเอียนเสียมากกว่าจะคล้อยตาม

ในขณะเดียวกันเขากำลังเดือดดาลใจ เฝ้ารอไอ้คนขับรถ ไอ้ลูกน้องเฮ็งซวย คอยดูนะถ้ามันโผล่หัวมาไม่ทันการเมื่อไหร่ เขาจะกระทืบมันให้ตายคาตีนให้เลยคอยดู

“แต่เนตรชักเดินไม่ไหวเสียแล้วสิคะคุณเหมขา รู้สึกมึนศีรษะอย่างไรไม่รู้”

ยังไม่ทันพูดจบ ร่างอวบในชุดรัดติ้วซวนเซเข้าซบเข้าหาร่างสูงใหญ่ เธอคว้าเอวสอบเขาไว้กอดรัดผ่านด้านหลังอย่างแนบแน่น เบียดเนื้อนิ่มเข้าหาชนิดที่เรียกว่าอากาศยังไม่อาจรอดผ่านได้เลยทีเดียว

“เหมขา ช่วยพาเนตรไปส่งที่ห้องน้ำหน่อยสิคะ เนตรเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ ตอนเนตรนั่งรอคุณ เนตรดื่มรอตั้งหลายแก้วแหนะ...” เธอจงใจเบียดหน้าอกขนาดพอดีเข้ากับแผ่นหลังกว้าง ต้องการปลุกกำหนัดเขาให้ร้อนระอุ ถ้าเหมราชคล้อยตาม เธอคงไม่ต้องใช้สิ่งที่เตรียมมา ลำพังแค่ประสบการณ์ช่ำชองไม่น้อย เธอคิดว่าสามารถเอาเหมราชอยู่หมัดโดยไม่ต้องพึงยาปลุกเซ็กส์แต่อย่างใด

สาวสวยยกยิ้มมุมปากด้วยแผนการเธอใกล้จะสำเร็จลุล่วงด้วยดี เธอเฝ้ารอคอยเวลานี้มานาน เปิดเผยความต้องการให้ชายหนุ่มได้รู้ถึงความรู้สึกแท้จริงมาโดยตลอด ทางบ้านเธอเองก็สนับสนุน คอยส่งเสริมทุกวิธีทางเพื่อให้เธอกับเหมราชใกล้ชิดกัน ก็ใครบ้างจะไม่ชอบใจพ่อเลี้ยงเหมบ้าง ทั้งหล่อทั้งรวยไม่มีอะไรด่างพลอยเลยสักนิดเดียว

“ปล่อยมือก่อนเถอะครับเนตร กอดผมไว้แบบนี้แล้วผมจะพาเนตรเข้าห้องน้ำได้อย่างไรกัน” เหมราชผู้ซึ่งสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีเยี่ยมหวังใช้น้ำเย็นเข้าลูบ และดูเหมือนมันจะได้ผล เพราะกมลเนตรนั้นยอมปล่อยมือออกจากร่างกายเขาแต่โดยดี

“ไปครับผมช่วยพยุง”

“คุณเหมน่ารักกับเนตรที่สุดเลย” หัวใจดวงน้อยพองโต เมื่อหญิงสาวหลงเข้าใจผิดคิดว่าเหมราชอาจโอนเอียงมีความต้องการไม่ต่างกัน เขาไม่ปัดป้องตัวทั้งที่ก็รู้ถึงจุดประสงค์ของเธออยู่เต็มอก นั้นก็แสดงว่าเขาเองคงต้องการเธอเหมือนกันสินะ

กมลเนตรยิ้มกริ่ม รีบกระแซะร่างอิ่มเข้าหาเร็วรี่ จงใจเบียดหน้าอกล้นขอบเสื้อแนบชิดร่างกายกำยำ อารมณ์สวาทวิ่งวนทำให้เลือดในกายร้อนลุ่ม เธอคว้าเอวสอบเกี่ยวมือไว้เหนี่ยวแน่นแนบใบหน้าเข้าหาอกอุ่น มัดกล้ามเขาเป็นลอนสวยเธออยากลูบไล้ใกล้ชิดมากกว่านี้ เนื่องจากเธอเคยแอบเห็นตอนเขาถอดเสื้อทำงานในไร่ ช่างชวนจินตนาการไปไหนต่อไหน แต่ต้องอดใจรอเอาไว้ก่อน ให้เครื่องจุดติดมากกว่านี้สักหน่อย เธอจะทำยิ่งกว่าลูบไล้เขาเสียอีก  

พอได้แนบชิดร่องรักเริ่มฉ่ำแฉะ ขนาดชายหนุ่มเพียงประครองยังไม่ได้ทำอะไรต่อมิอะไรด้วยซ้ำ  เธอนั้นก็พรักพร้อมน้ำรักไหลปริ่มขนาดนี้เสียแล้วหรือ

และตอนเหมราชกำลังหันหลังกลับเพื่อเอี้ยวตัวประครองกมลเนตร ชายหนุ่มเหลือบสายตามองตรงไปยังประตูห้องพัก สายตานั้นฉุนกึกนึกโมโหไอ้ลูกน้องตัวดี ชักช้าจริงไอ้ห่านี่จะมาทันเวลาหรือเปล่าก็ไม่รู้ เขากำลังรู้สึกเหมือนฟิวส์กำลังขาด อยากหักคอแม่จอมยั่วในอ้อมแขนนี่จิ้มน้ำพริกเสียมากกว่าจะเป็นอย่างอื่น และเหมือนสวรรค์เริ่มเข้าข้างเขาขึ้นบ้าง เมื่อสัญญาณโทรศัพท์ไร้สายเกิดดังขึ้นมาพอดี...

“ผมขอตัวสักครู่...”

เหมราชบอกโดยลากเอาร่างอ่อนระทวยหมดแรงมาวางแหมะไว้ตรงโซฟาปลายเตียง กมลเนตรแอบรู้สึกขัดใจแต่ยอมนั่งอย่างสงบ ส่วนหูนั้นคอยเอียงฟังใครมันบังอาจโทรเข้ามาขัดขวางทางเดินสู่สวรรค์ของเธอกัน ไม่รู้หรือไงอ้อยกำลังเข้าปากช้างสาวเช่นเธอ

นึกเจ็บใจเหลือเกิน ขนาดเธอวางแผนทำให้แบตโทรศัทพ์มือถือเขาหมดด้วยการเอาไปซ่อนไว้ใต้เบาะรถจนเขาลืม ยังจะมีไอ้อีหน้าไหนมันเสือกโทรเข้าหาเขาในห้องพักได้อีก

 โดยเริ่มแรกเดิมทีนั้นเธอไม่ต้องการให้ใครโทรมารบกวนเวลาตอนอยู่ในรถเพียงลำพังกับเหมราช โดยเฉพาะอย่างยิ่งนังเด็กกาฝากนั่น เธอต้องการทำให้มันเข้าใจผิดได้เลยยิ่งดี

 ตอนนั้นเธอเพิ่งนึกอะไรสนุกขึ้นมาได้เลยไม่คิดรอช้าปล่อยโอกาสงามให้หลุดลอย พอเธอได้ยินเหมราชสั่งคนขับรถให้เลี้ยวจอดปั๊มน้ำมันข้างหน้าเพื่อทำธุระส่วนตัว พร้อมหากาแฟดื่มแก้เมื่อยสักแก้ว เธอจึงแอบใช้จังหวะนั้นให้เป็นประโยชน์ด้วยการหยิบมันแล้วโยนทิ้งไว้ใต้เบาะ ทุกอย่างจึงเข้าแผนการเธอทุกประการนั่นเอง...

“ไงไอ้รัช...”

เหมราชย่นหัวคิ้วเข้มตอนกลอกเสียงห้วน นึกสงสัยไอ้น้องชายตัวดีมันเอาเบอร์โทห้องพักเขามาจากไหน ร้อยวันพันปีไม่เคยอยากจะโทรหาเขา แม้แต่ไร่องุ่นมันยังไม่ยอมเฉียดกายมาเยี่ยมเขาเลย และกำลังจะเอ่ยปากซักถามพอดีมันสวนเขาขึ้นมาเสียก่อน

และคำพูดต่อมาจากทางปลายสายทำเอาเหมราชอารมณ์ดีขึ้นมาเฉียบพลัน ความหงุดหงิดมลายหายสิ้น โดยหลงลืมเสียสนิท ยังมีนางยั่วคอยนั่งฟังเขาพูดสนทนาใจจดจ่อ...

พ่อเลี้ยงเหมราชวางสายด้วยสีหน้าคลายวิตกอย่างเห็นได้ชัด หลังจากจู่ๆเหมรัชดันตัดสายเขาทิ้งโดยไม่ล่ำลา ใจนั้นเริงร่ามากกว่าจะนึกโมโห หลังจากต้องทนฟังมันบ่นเสียยกใหญ่ ก็จะมีเรื่องอะไรเสียอีกที่มันสนใจและทำให้มันกลายเป็นตาแก่ขี้บ่นได้ถึงขนาดนี้ ถ้าเรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับรุ่งรดา แม่เด็กสาวที่มันรักใคร่ผูกพันไม่ต่างจากคนในครอบครัวที่มีสายเลือดเดียวกันกับตัวมันเอง มีหรือมันจะไยดีโทรมาหาเขาแบบนี้ได้

 ข้อนี้เขารู้แน่ เมื่อเหมรัชนั้นมีครอบครัวแสนอบอุ่น เมียมันก็ทั้งสวยและเก่งจนเขานั้นนึกอิจฉาในบ้างครั้งอะนะ ยามเมื่อเห็นความหวานของสองคนนั่น เขาเองนึกอยากมีครอบครัวเป็นตัวตน ทว่ามันติดที่หญิงสาวที่เขาอยากมีไว้ข้างกาย เจ้าหล่อนยังเด็กเหลือเกิน

หึ...นี่ถ้าหากมันรู้เรื่องที่หลานสาวสุดที่รักของมันถูกเขาจับล้วงกินตับไตไส้พุงจนไม่เหลือดี ป่านนี้มันคงทิ้งโรงแรมวิ่งโล่ขึ้นมากระทืบเขาถึงในไร่องุ่นเป็นแน่แล้ว

มันรักรุ่งรดาไม่ต่างจากเขา ถ้าจะต่างกันก็ตรงที่มันรักและสงสารรุ่งรดาด้วยใจบริสุทธิ์มิใช่ทางชู้สาว เป็นเขาเสียอีกที่ทำใจให้คิดอย่างนั้นไม่ลง ร่างกายมันพานจะทำให้ร้อนลุ่ม เต้นระยับทุกคราเมื่อได้กลิ่นหอมจากเรือนกายของเจ้าหล่อน

อ้า...คิดถึงแม่ตัวดีขึ้นมาอีกจนได้สิเรา เลือดลมมันพากันไหลวนกระชุ่มกระชวย โดยหลงลืมใครบางคนที่นั่งมองมายังพ่อเลี้ยงเหมราชตาเขม็ง

กมลเนตรเอียงหน้ามองคนตัวโตที่เธออยากได้จนตัวสั่นแล้วให้โมโหนัก นี่เขาลืมเธอไปแล้วหรือไงว่ายังนั่งคอย หญิงสาวจึงรีบส่งเสียงเตือนสติเพื่อให้เขารับรู้ ในห้องนี้ยังมีเธอนั่งหัวโด่อยู่อีกทั้งคน

 “พ่อเลี้ยงคะ...”  เหมราชย่นใบหน้า เอาแล้วไงเขาดันลืมนางยั่วเสียได้

“เนตรอยากเข้าห้องน้ำ” เธอบอกเขาเสียงห้วน หาเรื่องดึงความสนใจชายหนุ่ม เมื่อสังเกตเห็นเขามัวแต่ยืนยิ้มให้โทรศัพท์ตรงหน้าโดยลืมให้ความสนใจเธอ ไม่รู้ใครโทรเข้ามากันนะ ถึงทำให้คนใบหน้าไร้รอยยิ้มอยู่เป็นนิจ ถึงกับยิ้มร่าใบหน้าสว่างไสวขึ้นมาเสียขนาดนั้น

“อ้อ...ขอโทษทีครับเนตร” เขาเอ่ยปากขอโทษทว่าไม่ได้อธิบายเนื้อความให้กระจ่าง ทำให้คนรอฟังนึกขัดใจครามครัน

“เชิญทางนี้ครับ” เหมราชเดินขยับเข้ามาใกล้ร่างอวบอิ่ม โน้มกายลงต่ำแล้วรั้งเจ้าหล่อนขึ้นยืน กมลเนตรที่รอท่าอยู่ก่อนหน้ากลับไม่ให้ความร่วมมือ เมื่อหญิงสาวขืนกายไว้ไม่ยอมลุก พร้อมออกแรงกระชากลำแขนที่ประกอบด้วยมัดกล้ามดึงเข้าหาตัวเองจนคนไม่ทันระวังล้มทับร่างอวบเกยขึ้นมาถึงบนเตียงนอน

“อุ๊ย!คุณเหม...”

 เธอแสร้งใส่จริตร้องเสียงตกใจแต่มือเหนียวยิ่งกว่าตุ๊กแกนั้นกลับกอดรัดร่างหนาให้แนบชิดเรือนร่างของตัวเองจนแทบกลายเป็นเนื้อเดียวกัน เหมราชเกร็งรั้งไว้แต่ไร้ผล เขารีบผละห่างจากร่างสาวแต่ก็ทำได้ยากเมื่อกมลเนตรไม่ยอมปล่อยมือออกจากตัวเขา

 ให้ตายเหอะ! ผู้หญิงคนนี้ร้ายกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก เจ้าหล่อนเล่นจู่โจมเขาโดยไม่นึกละอายแก่ใจ ทว่าการกระทำยั่วยวนของเจ้าหล่อน มันไม่ได้ทำให้เขาหลงเคลิ้มแต่อย่างใด มันมีแต่จะทำให้เขานึกสะอิดสะเอียนเสียมากกว่านะสิไม่ว่า

“ปล่อยผมเถอะเนตร อย่าทำแบบนี้เลย มันไม่ดีต่อคุณนะครับ”

“ทำไมล่ะคะเหม ก็เนตรรักคุณนี่ แล้วเนตรก็อยากเป็นของคุณด้วย”

เธอสารภาพรักเขาก่อนอย่างไม่นึกอาย จะต้องมัวอายกันอีกทำไมในเมื่อเธอรู้สึกกับเขาเช่นนั้นจริงๆนี่นา มันหมดยุคสมัยผู้หญิงต้องเป็นฝ่ายตั้งรอแล้วให้ฝ่ายชายจู่โจม สมัยนี้ใครใจกล้ากว่าได้กินก่อนต่างหาก และเธอก็เป็นผู้หญิงยุคใหม่ไฟแรงเต็มตัวเสียด้วย

“เนตรรักคุณเหลือเกินค่ะ เนตรอยากตกเป็นของพ่อเลี้ยงจริงๆนะ พ่อเลี้ยงจะไม่สนองความต้องการให้เนตรหน่อยหรือไง เนตรพร้อมสำหรับพ่อเลี้ยง” เธอช้อนตาขึ้นอ้อนวอน ลูบไล้เรือนกายกำยำร้อนฉ่า หวังปลุกเร้าไฟราคะในกายชายให้ลุกฮือ อย่างไรเสียเหมราชก็มีเลือดเนื้อรู้สึกเฉกเช่นเดียวกันกับเธอ และเขาเป็นชายทั้งแท่งคงไม่คิดปฏิเสธผู้หญิงสวยเพียบพร้อมไปได้ เธอลงมืออ่อยเขาถึงขนาดนี้ถ้าหากเขาไม่สนองตอบคงต้องหาหญ้าป้อนให้เขากินแทนข้าวแล้วละงานนี้

กมลเนตรใช้ความชำชองเข้าสู้ เธอพยายามเสียดสีผิวเนื้อเข้ากับกายแกร่ง ไม่สนใจคนแข็งแรงกว่าที่เอาแต่ดันร่างหนีมันลูกเดียว

“อ๊าห์....เห็นไหมคะ คุณเองก็ต้องการเนตรเหมือนกัน” เธอลากมือเข้าหาความโปร่งพองภายใต้กางเกงเนื้อดี แล้วสัมผัสมันอย่างบ้าบิ่น เหมราชสะดุ้งรีบปัดป้องมือร้อนนั้นออกห่างจากสิ่งอันตรายในตัวเขาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้

“แต่ผมไม่เคยคิดรักคุณ และไม่เคยต้องการคุณสักนิดกมลเนตร”

เหมราชกัดฟันบอกเสียงหนักแน่น สีหน้าเขาถมึงทึงดูดุดัน นัยน์ตานั้นวาวพิโรจน์โกรธา เมื่อสิ่งที่เจ้าหล่อนแตะต้องนั้นเป็นของหวงห้าม ซึ่งเขาเก็บเอาไว้ให้ผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้น

กมลเนตรนึกเจ็บใจต่อคำเชือดเฉือนของคนที่เธอมีใจรักให้ พลางช้อนสายตาเดือดอย่างไม่พอใจขึ้นมองชายหนุ่ม เขาบอกไม่เคยคิดรักเธอ ไม่เคยต้องการเธออย่างนั้นเหรอ ไอ้โง่!ไอ้ตาต่ำ เธอรึอุตส่าห์ป้อนเนื้อให้ถึงปากขนาดนี้แต่เขายังไม่คิดอ้าปากรับมันเข้าท้อง หรือว่าเธอต้องเปลี่ยนเป็นหาหญ้าให้กินแทน อย่างที่เธอแอบค่อนขอดเขาอยู่ในใจกันแน่

“ไม่จริงหรอกค่ะ คุณต้องการเนตร แต่คุณไม่กล้าต่างหาก”

กมลเนตรไม่คิดยอมลามือง่ายๆ เธอร่นกระโปรงขึ้นกองไว้ที่เอวแล้วแนบกลีบฉ่ำแชะซึ่งมีน้ำกระสันไหลเยิ้มเข้าหาความโปร่งพอง เธอพยายามรูดซิปกางเกงเพื่อปลดปล่อยดุ้นร้อนให้ออกมา ทว่าเหมราชกลับปัดมือของเธอทิ้ง เขาดันร่างตัวเองลุกขึ้นสุดกำลัง แต่กมลเนตรเกาะเป็นลิงแน่นหนา เธอไม่ยอมปล่อยมือแต่กระเด้งร่างอวบขึ้นตามติด แล้วเสียดสีผิวร้อนกับผิวกายของเขา

“ปล่อยผมสิเนตร ผมไม่ได้ต้องการคุณ คุณหูแตกหรือไง”

เขายังย้ำชัดคำเดิมว่าไม่ต้องการหญิงสาว นั่นยิ่งเท่ากับเป็นการราดน้ำมันลงบนกองเพลิงดีๆนี่เอง เพราะกลับยิ่งทำให้กมลเนตรนึกอยากเอาชนะเขามากกว่าเดิม

 อย่างไรเธอต้องได้เขามาเป็นผัวให้ได้คืนนี้

หญิงสาวช้อนดวงหน้าขึ้นมองความหลอเหลา ก่อนเจ้าหล่อนจะประกบริมฝีปากบดเบียดกลีบปากหยักได้รูป เธอตะโบมจูบเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ช่วงล่างยังคงอัดแนบเสียดสีจนเกิดความร้อนทุรนทุราย อยากให้เขากระแทกกายเข้าหาโดยไม่ต้องนึกปรานีเธอ

“ซี้ด...เหมขาได้โปรด เนตรต้องการคุณเหลือเกิน เอาเนตรนะคะ เนตรอยากเป็นเมียคุณ”

เธอส่งเสียงครางอู้ อ้อนวอนขอร้องเขาเสียงกระเส่า เมื่อกลีบอวบนั้นสัมผัสถูกดุ้นร้ายแม้นต้องผ่านเนื้อผ้าแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความกระสันอยากภายในลดต่ำ มันมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ

“ถ้าคุณยังอยากให้เราเหมือนเดิม คุณต้องหยุดทุกอย่างแล้วกลับออกจากห้องนอนผมไปซะ” เหมราชดึงใบหน้าตนเองหนีจูบเป็นพายุของกมลเนตร ตวาดไล่เสียงกร้าวแข่งกับการยั่วยวนของสาวเจ้า

 สีหน้าเขาเริ่มแดงจัดมากขึ้นทุกที

 เปล่า...เขาไม่ได้รู้สึกตื่นตัวหรือคล้อยตามกมลเนตแต่อย่างใด แต่มันเป็นเพราะเขาต้องพยายามหักห้ามใจไม่ให้ลงมือทำอะไรรุนแรงกับผู้หญิงไร้ยางคนนี้ต่างหาก

“ไม่ค่ะ...เนตรจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น จนกว่าเหมจะเป็นของเนตร สิคะ...ปล่อยทุกอย่างตามที่เหมปรารถนา เนตรพร้อมทำให้คุณมีความสุขจนลืมทุกอย่าง” คนหลงใหลในเพลิงราคะไม่ยอมถอยหนี เธอยังดื้อรั้นเพียรกระดกบั้นท้ายเข้าหากายกำยำ สมองตอนนี้สั่งย้ำเพียงต้องการให้เขาร่วมรักกับตัวเองให้ได้เท่านั้น โดยลืมสิ้นศักดิ์ศรีของความเป็นหญิง ลืมแม้กระทั้งคำอบรมของบุพการี

“แต่ผมทำให้ไม่ได้ หยุดเถอะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วจับคุณโยนออกจากห้องนี้แทน”

“คุณไม่กล้าทำอย่างนั้นหลอกพ่อเลี้ยง เพราะผู้ชายอย่างคุณมันเป็นสุภาพบุรุษแสนดีจนเกินไป” กมลเนตรบอกถึงนิสัยส่วนตัวของเหมราชที่เธอรู้จัก และมักใช้มันเพื่อเข้าหาเขามาโดยตลอด

“แต่ทุกอย่างมันย่อมมีขีดจำกัด และขอบเขตของมันครับเนตร...”

 เหมราชแย้งขึ้นเสียงแข็งพลางปัดมือยุ่มย่ามแถวกระดุมเสื้อเชิ้ตเขาออกห่างก่อนกระตุกมุมปากเล็กน้อยพร้อมหรี่ตามองหญิงสาวไร้ยาง แล้วตัดสินใจขั้นเด็ดขาดเพื่อจบปัญหานี้เสียที

“คุณบังคับให้ผมต้องทำนะครับ”

“นั่นคุณจะทำอะไร?”

 สิ้นเสียงถาม มือหยาบใช้แรงเท่าที่มียกเอาร่างปลาหมึกลอยขึ้นจากพื้นเตียง กมลเนตรที่ไม่ทันระวังตัวเผลอหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เธอรีบเกี่ยวขาเรียวพันรอบเอวสอบเขาไว้กันตก ไม่ยอมให้เขาสะลัดร่างเธอทิ้งง่ายๆ

และโดยไม่คาดฝันจะบังเกิดเป็นจังหวะนรกเช่นนี้ เมื่อประตูห้องพักดันถูกผลักเข้ามากะทันหัน

“อุ้ย!

ทั้งสามชีวิตที่เข้ามาใหม่ ต่างตกตะลึงถึงขั้นอ้าปากค้างกับภาพเบื้องหน้าไปตามๆกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หญิงสาวที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ใบหน้าขาวนั้นซีดเซียวลงถนัดตา เธอเบิกตาโตมองภาพชายหญิงทั้งคู่ โดยไม่ต้องบอกอธิบายอะไรออกมาเป็นคำพูด เธอก็รู้แน่ชัด เขาทั้งสองคนกำลังร่วมทำกิจกรรมอะไรกันอยู่...

 

 

 “ปล่อยรดานะคะพ่อเลี้ยง”

หญิงสาวสะบัดตัวเองเพื่อให้หลุดพ้นจากฝ่ามือหยาบกระด้าง คนตัวโตแรงเยอะไม่คิดสนใจกำข้อมือน้อยเอาไว้แน่นหนา พร้อมใช้สายตาบังคับไปในตัว

“อย่าดื้อกับฉันรดา...”

“รดาไม่ได้ดื้อ แต่รดาไม่อยากให้คุณเหมมาถูกตัวรดาอีกแล้ว...”  

“เห็นทีคงจะไม่ได้หรอก เพราะอะไรเธอย่อมรู้ดี” เหมราชเลิกคิ้วเข้มมองคนแสนงอน เอาไว้หลังจากเสร็จภารกิจเขาจะอธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้หญิงสาวเข้าใจ 

“เพราะรดาเป็นหนี้ชีวิตคุณ”

สาวน้อยบอกเสียงเศร้า นึกรังเกียจสัมผัสจากเขาจนแทบไม่อยากมองหน้า รู้ดีแก่ใจตนเองนั้นไร้สิทธิ์จะหึงหวงเขา แต่ตอนเมื่อเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงอื่นแล้วทำอะไรต่อมิอะไรกันคาตาเธอขนาดนั้น ใจเธอมันรู้สึกแกว่งกวัดปวดหนึบอย่างห้ามไม่ได้ ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงการแตะเนื้อต้องตัวจากเขาเหลือเกิน

จนไม่นึกอยากให้เขามาถูกเนื้อตัวเธออีกแล้ว แต่เหมราชช่างร้ายกาจยิ่งนัก พอเธอสะบัดออกห่างเขากลับยิ่งรั้งเธอเข้าหามากขึ้นกว่าเดิม มือร้อนของเขายังคอยป้วนเปี้ยนบีบเคล้นเรือนร่างเธออย่างคนหื่นกระหาย นมต้มเธอแทบแหลกเหลวคามือตอนถูกบังคับให้ขึ้นรถมากับเขาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน  

 พอเธอพยศเขายิ่งเพิ่มน้ำหนักมือ กระทำรุนแรงจนเธอเสียวซ่านแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง ปัดป้องเท่าไหร่เขากลับไม่สนใจ ตั้งหน้าตั้งตาลูบไล้เนื้อตัวเธอผ่านเนื้อผ้าลูกเดียว เธออ้อนวอนเขาให้หยุดแต่เขาไม่ฟัง คนหน้าด้าน กินจนอิ่มท้องแล้วยังไม่หนำใจ ยังคิดจะลากเธอมาทำเรื่องอย่างว่าต่อ ผู้ชายมักมาก เธอเกลียดเขา 

“ฉันอยากเอาเธอเหลือเกินรดาจ๋า อย่าขัดขืนฉันอีกเลยนะ นะ ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้มันร้อนไปหมดทั้งตัว...”  เธอได้ยินเขาพูดก่อนจะตีไฟกะพริบแล้วเลี้ยวหัวรถเข้ามาทางถนนเส้นเล็ก ตรงหน้าเธอเห็นป้ายระบุชื่อโรงแรมม่านรูด ตอนนั้นเธอรู้สึกหวาดหวั่น ดวงตาสุกสกาวเบิกโต เธอไม่นึกพิษวาสอยากเข้ามาทำเรื่องน่าอับอายในสถานที่แห่งนี้  นึกกลัวอารมณ์ดำกฤษณาของเขาจนต้องนั่งเบียดชิดขอบประตูรถ จนรถแล่นมาถึงที่หมายชายหนุ่มเลี้ยวเข้าซองแบ่งเป็นห้องๆ ซึ่งมีพนักงานชายคอยเปิดผ้าม่านรอท่าอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว

 “ลงมากลับฉันก่อนรดา เร็วเข้าอย่าชักช้าอีกเลย ฉันอยากจะเอาเธอจนมันแทบระเบิดออกทั้งตัวไม่เห็นหรือไง” เขาเอี้ยวร่างใหญ่โตมาสั่งโต้งๆ แล้วเร่งเปิดประตูลงทันควัน โดยไม่สนใจหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นหวั่นหวาดนั้นจะรู้สึกอย่างไร

 รุ่งรดาส่ายหน้า มองบรรยากาศรอบตัวด้วยความรู้สึกไม่ดีเลย มันเหมือนเธอเป็นเพียงโสเภณีที่เขาซื้อมาเพื่อเสพสุขเพื่อคลายกำหนัด

 เหมราชรู้สึกร้อนผ่าวอย่างไม่รู้สาเหตุ เขาทุรนทุรายร้อนรนรีบกระชากประตูลงมายืนด้านนอก ก่อนวิ่งอ้อมรถมาอีกด้านแล้วกระชากประตูอีกฝั่งเปิดออก พร้อมดึงร่างหอมอบอวลชวนน้ำลายสอให้ลงมายืนบนพื้นเฉกเช่นเดียวกันกับเขา

คนหื่นถลกกระโปรงของหญิงสาวขึ้นสูงไว้เหนือเอว พลางล้วงควักบีบบี้เนื้ออวบอูมผ่านชั้นในตัวบาง บี้เม็ดไตกระสั่นให้มันเร่งผลิตน้ำหวาน  เขาต้องการรุ่งรดาจนสมองไม่สนห่าเหวอะไรอีกต่อไป

“ไม่...อย่านะคะ” เธอดึงมือเขาออกห่าง ถึงแม้แรงบีบนั้นสร้างความเสียวกระสันให้แก่สาวน้อยก็ตาม ทว่าในทางเดียวกันมันก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บแสบตรงพื้นผิวเนื้ออ่อนไม่น้อยเลยทีเดียว

 รุ่งรดาต้องกัดฟันห้ามปรามชายหนุ่มปากคอสั่น ขาทั้งสองข้างค้างเกร็งเกือบอ่อนพับลงกองกับพื้นดีที่ได้เหมราชช่วยดึงรั้งเอาไว้อีกแรง ไม่งั้นมีหวังเธอคงทรุดลงไปกองอยู่บนพื้นหยาบเสียตั้งนานแล้ว

สาวน้อยพยายามกลั้นเสียงครางตอนถูกปลายนิ้วยาวจิ้มจ้วงเข้าโพรงสวาทแล้วคว้านถูกไถข้างผนังโพรง ทำเอาน้ำรักแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ร่านนั้นไหลเยิ้มออกมาจนชุ่มนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่ม เหมราชพอใจ เขายิ้มก่อนชูหลักฐานส่งให้แม่เนื้อหวานได้เห็น เธอเองก็ต้องการเขาไม่ต่างกัน

 “เห็นไหมรดา เธอเองก็ต้องการฉันเช่นกัน”

“ไม่ค่ะ รดาไม่ต้องการ” เธอปฏิเสธเสียงแผ่วอย่างไม่เต็มเสียง พลางก้มใบหน้าแดงซ่านลงงุด

เป็นเพราะอารมณ์ใคร่เริ่มก่อตัวเป็นคลื่นทะเลวน สาดซัดเข้าหาฝั่งลูกแล้วลูกเล่า ยิ่งเมื่อถูกราดด้วยน้ำมันอย่างดีจากปลายนิ้วร้ายกาจ เลยยิ่งทำให้สาวน้อยอ่อนปวกเปียกไร้กำลังต้านทาน

 แต่ภายในใจนั้นยังคงรู้สึกรังเกียจเขาอยู่ไม่น้อย เธอจึงคอยดึงมือเขาออกจากความเป็นหญิงที่ถูกรุกรานหนักหน่วง แต่ก็รู้ดีว่าให้ถึงอย่างไรเสีย ตัวเธอก็มิอาจสู้อารมณ์กำหนัดจากผู้ชายที่ชื่อเหมราชได้อย่างใจสักครั้งหรอก

 เขาเก่งกาจออกจะตายในเรื่องทำนองนี้  

ร่วมรักกับเขาแต่ละทีทำเอาเธอแดดิ้นแทบขาดใจ ถูกเขาส่งขึ้นสู่สรวงสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่เบาแรง จนเธอนั้นสำลักความสุขอิ่มเอม สลบคาอกเขาเกือบทุกหนตอนถูกเขาปรนเปรอบำเรอกามราคะ

หรือตอนนี้เขาอาจเกิดอารมณ์คลั่งค้างมาจากกมลเนตรก็อาจเป็นได้ เพราะตอนเธอกับพี่ไม้และคุณรัชผลักบานประตูเข้าไปภายในห้องพัก ดันไปขัดจังหวะช่วงนั้นเข้าพอดี ดูเหมือนเขากำลังได้ที่อยู่ทีเดียว เขาถึงได้กักเก็บความยากมากล้นแล้วมาลงกับเธอแบบนี้ไง

นึกถึงแล้วหัวใจดวงน้อยยิ่งรู้สึกบอบช้ำ น้ำตาที่กักเก็บเริ่มไหลริน เมื่อสุดท้ายแล้วเธอก็เป็นเพียงเครื่องระบายกำหนัดสำหรับเขาอีกตามเคยสินะ เด็กที่เขาเก็บมาเลี้ยงดูคงมีค่าได้เท่านี้ อย่าได้คิดอาจเอื้อมหวังสูง คิดว่าเขาจะมาจริงจังอะไรด้วยอีกเลย  

“อย่าห้ามฉันเลย ฉันอยากเอากับเธอ อยากกระแทกตัวเข้าหาเธอแรงๆ”

เหมราชกัดฟันกรอดข่มอารมณ์เดือดพล่านไม่ให้ตนเองเผลอกระทำรุนแรงกับร่างน้อยนี้ เขาไม่รู้เป็นอะไร ทำไมถึงได้หน้ามืดจนควบคุมตัวเองไม่ได้

 คราแรกนั้นตอนขับรถออกมา ใจเขาอยากดันร่างอวบอิ่มด้านข้างกระแทกตัวตนเข้าใส่มันเสียกลางทาง ดีที่สายตาเหลือบเห็นป้ายโรงแรมม่านรูดเข้าเสียก่อน เขาจึงหักพวงมาลัยเสียบเข้าช่องมาด่วนจี๋ ก่อนเป้ากางเกงเขาจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ นี่ไม่ใช่อาการปกติ เหมือนเขาถูกวางยา

“โอ้ย! รดาเจ็บนะคะ...พ่อเลี้ยงจะทำกับรดาแบบนั้นอีกไม่ได้ แล้วก็ช่วยพารดาออกจากสถานที่แบบนี้เดี๋ยวนี้เลยด้วยก่อนที่รดาจะร้องให้คนช่วย”

เป็นเพราะหญิงสาวนั้นยังรู้สึกเคืองโกรธกับสิ่งที่เธอเห็นกับตาอยู่มากล้น เขาทำอย่างนั้นลับหลังเธอได้ยังไง ทั้งที่เขาบอกจะไม่ทำ ตราบใดที่เขายังมีความสัมพันธ์ลึกซึ่งกับเธอ เขาบอกจะมีเธอเพียงคนเดียว แล้วที่เธอเห็นเขากับคุณเนตรกอดรัดจนแทบจะหลอมรวมร่างเป็นหนึ่งเดียว นั่นมันหมายความว่าอะไร

เขาช่างใจร้ายกับเธอเสียจริง ให้สัญญาทว่ากลับทำให้เธอไม่ได้

หญิงสาวรู้สึกทั้งโกรธทั้งเสียใจ ต่อให้กักเก็บอารมณ์เหล่านี้ไว้แค่ไหนสุดท้ายเธอต้องพ่ายแพ้แก่มันอย่างราบคาบอยู่ดี

 เธอนั้นพยายามเก็บอาการน้อยใจ ผิดหวัง ตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่น ทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับภาพที่เห็น เหมราชเองก็ไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ

 จนเมื่อน้ำตาไกลจะไหลออกมาประจานความรู้สึกแท้จริง เธอจึงเดินเลี่ยงออกมาสูดอากาศภายนอกห้องพัก กมลเนตรแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยก่อนเดินใบหน้ายิ้มแย้มออกมานั่งสงบอารมณ์ตรงโซฟาด้านนอก ส่วนเหมราชลากคุณรัชไปคุยอะไรกันไม่รู้ตรงระเบียง พี่ไม้ขอตัวลงไปจัดการเรื่องห้องพัก เธอถือโอกาสนั้นแอบย่องออกมาโดยไม่ได้บอกใคร

และเพียงไม่นานเธอก็ถูกเหมราชจับลากขึ้นรถ พาเธอมาพักยังโรงแรมอีกแห่ง ส่วนคนอื่นเธอไม่รู้ว่าไปไหนกันหมด แล้วเขาไม่กลัวคนอื่นคิดสงสัยบ้างหรือไง ถึงได้ลากเธอมาด้วย...

“ฉันขอโทษ” ชายหนุ่มออมแรงลง แต่ทว่ากลับไม่ยอมถอดถอนปลายนิ้วออกห่างจากความเรียบลื่นภายใน เขายังตั้งหน้าสอดใส่นิ้วเรียวยาว กะความพร้อมให้สาวน้อยของตนเมื่อแท่งร้อนราวเหล็กกล้ามันกำลังบวมเป๋งใกล้แตกระเบิดเต็มที  

ร่างน้อยดิ้นรนขลุกขลักไม่ยอมโอนอ่อนให้เขาเช่นกัน  สองร่างต่างยื้อยุดฉุดกระชากอย่างไม่มีใครยอมใคร

“ก็เธออย่าดื้อกับฉันนักสิ รดา...ขอฉันร่วมรักกับเธอสักหนก่อนนะ แล้วเรามีเรื่องต้องคุยกันให้เข้าใจ” เหมราชกดเสียงต่ำบังคับร่างอรชรให้หยุดนิ่ง เจ้าหล่อนเอาแต่ดิ้นหนีไม่ยอมฟังเขาพูดท่าเดียว

“ไม่มีเรื่องไม่เข้าใจกันสักหน่อย รดาจะกลับไร่พร้อมคุณรัช เชิญพ่อเลี้ยงอยู่ทำธุระต่อกับคุณเนตรเถอะค่ะ รดาเข้าใจดี ว่าอะไรเป็นอะไร”

เธอบอกเขาเสียงสั่น ส่วนนัยน์ตานั้นมีน้ำคลังคลอ เพราะไม่อยากฟังคำแก้ตัวของผู้ชายมักมาก ของมันเห็นตำตาขนาดนั้นเขายังมีอะไรต้องมาแก้ตัว

“ไอ้รัชมันขับรถพาเนตรกลับไร่ไปแล้ว เธอจะกลับพร้อมมันทำไม ทั้งที่ผัวตัวเองก็ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน” พ่อเลี้ยงเหมราชขัดเสียงแข็ง นัยน์เขียวปั๊ด

“หรืออยากเปลี่ยนรสชาติ”

พ่อเลี้ยงที่ไม่สำนึกความผิดนึกฉุนกึกที่เห็นรุ่งรดาลงมากรุงเทพฯกับเหมรัชโดยไม่บอกกล่าวให้เขารับรู้สักคำ ตอนเช้าก็ออกไปกับผู้ชายอีกคน พอตกดึกก็นั่งรถมากับผู้ชายอีกคน

 ถึงเขาจะรู้ดีแก่ใจว่าเหมรัชไม่เคยคิดเกินเลยกับรุ่งรดา แต่เขาก็ไม่ชอบใจอยู่ดีนั่นแหละ ไม่อยากให้รุ่งรดาใกล้ชิดกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น ยิ่งเป็นคนใกล้ตัวเขายิ่งไม่ชอบ...

“ก็แล้วแต่พ่อเลี้ยงจะคิด”

“เธอว่าอะไรนะ!

“รดาบอกว่า...ก็แล้วแต่พ่อเลี้ยงจะคิด แต่รดาไม่คิดทำอย่างพ่อเลี้ยงทำกับคุณเนตรก็แล้วกัน” สาวน้อยฮึดสู้ ย้อนคำพูดเดิมตอกใส่หน้าคนปากปีจอ

เจ้าของไร่องุ่นชื่อดังหรี่ตาลงมองคนร่างเล็ก พึงพอใจกับความเกรี้ยวกราดที่เขาไม่เคยเห็นจากแม่เนื้อนุ่มมาก่อน อาจจะมีโกรธกับประโยคของหญิงสาวบ้าง ทว่าเขากลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก...

เหมรัชขออาสาเป็นคนพากมลเนตรกลับไร่ให้เอง หลังจากหญิงสาวร้องห่มร้องไห้ ตีโพยตีพายกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยความอับอาย แม่นั่นยังมีหน้ามาออดอ้อนขอร้องให้เขาช่วยขับรถไปส่งเจ้าตัวยังไร่พวงตะวัน ทว่าเขาปฏิเสธเสียงแข็งก่อนเดินหันหลังออกจากห้องพัก ขืนอยู่ต่อเขาคงอดใจไม่ลงไม้ลงมือกับแม่สาวจอมยั่วไม่ไหว หน้าที่นั้นเลยต้องตกเป็นของเหมรัชไปโดยปริยาย

 โทษฐานมันเสือกนำความยุ่งยากมาให้เขาโดยไม่รู้ตัว ตอนมันโทรเข้ามาหา บอกเพียงจะเข้ามาหาเพราะมีเรื่องอยากจะปรึกษาด่วน แต่มันไม่เสือกบอกว่าหิ้วเอาแม่ตัวดีของเขาติดมือมาจากไร่ของเขาด้วย ไม่อย่างนั้นเขาคงรีบจัดการกมลเนตรไปเสียตั้งนานแล้ว คงไม่ปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดบานปลายจนรุ่งรดาหลงเข้าใจเขาผิด

“มันไม่ใช่อย่างที่เธอเห็น ฉันกับเนตรไม่ได้มีอะไรกันทั้งนั้นแหละ”

เขาโน้มใบหน้าเข้าหา เผยอริมฝีปากร้อนขึ้นบอกก่อนประกบมันบดเบียดเนื้อกลีบปากหวานฉ่ำ รสชาติที่เขาโหยหาอย่างคนอดยากมาเนิ่นนาน

“อือ...อืม...”

 เจ้าของความหอมหวานดิ้นหนีทั้งมือทั้งปาก พยายามทุบตีตามร่างหนาให้เขาหยุด เหมราชดึงปลายนิ้วมือออกจากโพรงรักแล้วจัดการปล้ำถอดเสื้อผ้าของหญิงสาว กระชากมันออกอย่างไร้ความปรานีโดยไม่สะทกสะท้านกับแรงเท่ามด มีเพียงแค่ความรำคาญเสียมากกว่าในตอนนี้ ไม่ว่าอะไรก็หยุดรั้งความต้องการเขาไม่ได้

“ฉันจะเอาเธอตรงนี้ แยกขาออกกว้างๆสิ น้ำเธอเยิ้มพร้อมรับฉันเข้าไปข้างในทั้งตัว”

 นี่มันไม่ใช่คำขออนุญาต แต่มันคือคำสั่ง ความกำหนัดจากภายในลบเลือนความเหมาะสม ลืมแม้กระทั่งอาจมีพนักงานเปิดม่านนั้นเข้ามาเห็นตอนเขาร่วมรักกับหญิงสาว มันไม่ไหวแล้ว เขาเป็นอะไร เอาไว้ค่อยหาเหตุผลหลังจากนี้ก็แล้วกัน ตอนนี้เขาขอแค่ส่งตัวตนเข้าห้ำหันกับโพรงเนื้อหวานให้สำเร็จก่อนเป็นพอ

“ไม่ค่ะ รดาไม่พร้อม”

“พร้อม...เธอพร้อมมากรดา”

รุ่งรดาพรักพร้อมสำหรับเขา เขาแทรกเข่าตรงหว่างขา แล้วจัดการดันแยกออกกว้างเสียเอง น้ำหวานเธอไหลเยิ้มเปรอะเรียวขาเพรียวลงมาไม่น้อย เหมราชตะโบมฝ่ามือร้อนเคล้นคลึงตุ่มกระสันแล้วแหย่ปลายนิ้วแหวกกลีบผกาแสนสวยออกกว้างส่งดุ้นร้ายเข้าแทรกจนมิดทั้งลำ พร้อมถูไถใบหน้ากัดกินนมทั้งสองเต้า ตัดสิ่งกวนใจทั้งหลายแหล่ออกจากสมอง แล้วตั้งหน้าตั้งตากัดกินขนมแสนอร่อยอย่างตะกละตะกลาม กระเด้าบั้นเอวเข้าใส่ถี่รัว ทั้งกดทั้งกระแทกทั้งคว้านภายในทำเอาหญิงสาวกรีดเสียงร้องลั่น ขมิบตอดตอบรับเขาอย่างหลงลืม

“พ่อเลี้ยง อย่าทำรดา...อ๊าห์”

 เธอร้องห้ามเสียงสั่นเครือ เมื่อถูกชายหนุ่มจาบจ้วงเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เขารุนแรงแต่ก็แฝงไปด้วยความเสียวซ่านสุดหัวใจ ไม่ปล่อยให้เธอหยุดหายใจหายคอด้วยซ้ำ เขาเร่งจังหวะกระเด้าพร้อมกับการสะกิดตุ่มไตแข็งระริก ร่างกายเธอคล้ายเป็นระเบิดเวลา เมื่อมันเอาแต่คอยแตกกระจายหลายครั้งติดต่อกันด้วยความสุขจนเกินบรรยาย

“ฉันจะทำ อย่าลืมสิว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน” เหมราชเงยหน้าจากสรวงสาว สายตาเขาวาวโรจน์เมื่อไฟแห่งราคะลุกโชน บั้นเอวหนั่นแน่นยังคงตอกตรึงผลุบหายเข้าออกจนน้ำรักกระฉอกออกจากร่องหลืบ

“โอววว...ซี้ด...ร่องเธอนี่ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวัง ทั้งตอด ทั้งรัดจนดุ้นฉันร้อนเป็นไฟเผา”  เขาเอ่ยปากชมไม่หยุดเข้ารับกับตอนสอดประสาน

ก่อนเหมราชจะลากร่างเล็กมาตรงฝากระโปรงรถ ให้ตนเองถนัดสำหรับการเด้าบั้นเอวสลาตัน  จัดการผลักร่างขาวเนียนไร้ที่ตินอนราบลงยังบนพื้นฝากระโปรง แล้วตนเองตามคร่อมทับเข้าหาร่างอ่อนแรงตามติด เพื่อสอดดุ้นร้ายเข้าหาร่องรักซึ่งชุ่มฉ่ำด้วยน้ำเมือกขาวขุ่นที่ผสมผสานระหว่างของเขากับของหญิงสาวเสียงดัง สวบ

รุ่งรดาอดสะดุ้งไม่ได้กับความเอาแต่ใจโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า

“อ๊ะ...คุณเหมใจร้าย ทำรดาเจ็บ”

เธอต่อว่าทั้งน้ำตาตอนที่ถูกเขากดดุ้นเท่าลำแขนเข้าใส่ร่องรักแล้วกัดหัวนมเธอ ส่วนอีกข้างถูกเขาบีบขยำจนเนื้อปลิ้นทะลักร่องนิ้ว

“ก็เธอดื้อ ฉันต้องสั่งสอนคนดื้อ”

“รดาไม่ได้ดื้อ คุณเหมต่างหากใจร้ายกับรดาก่อน” เธอต่อว่าเขาแล้วก็สะบัดหน้าหนี ไม่อยากมองเห็นคนมักมายให้เจ็บปวดใจ

“มองหน้าฉันรดา อย่าคิดเมินใส่ฉันอีกเด็ดขาด เพราะฉันไม่ชอบให้เธอเมินไม่สนใจฉัน” คนบ้าตัณหาเลื่อนฝ่ามือบีบปลายคาง บังคับให้สาวเจ้ามองตนเอง เขาชอบสายตาหวานของหญิงสาวตอนตกอยู่ในเพลิงกามที่เขาเป็นฝ่ายป้อน สายตารุ่งรดาบ่งบอกถึงความสุข และเขาชอบเห็นหญิงสาวมีความสุข

“คนใจร้าย จะทำอะไรก็รีบทำเข้าสิ รดาอยากจะกลับบ้าน”

“เธอได้กลับแน่ แต่ไม่ใช่วันนี้”

เหมราชพูดแล้วก้มใบหน้าฉกริมฝีปากช่างตัดพ้อ บดเบียดเนื้อนุ่มจนแทบแหลกแหลวกลายเป็นเนื้อเดียวกัน บั้นเอวยังคงตอกตรึงกระแทกกระทั้น มันยังคงทำงานราวเครื่องจักรชั้นเลิศได้อย่างดีเยี่ยม เขาตอกลงส่วนเจ้าหล่อนแอ่นกระดกขึ้น สองจังหวะรองรับการกระแทกเข้าหากันอย่างรู้งาน รุ่งรดากำลังร่านร้อนขึ้นเรื่อยๆ และนั้นคือสิ่งที่เขาปรารถนามากกว่าสิ่งใด ณ เวลานี้...

 

*********************


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha