พ่อเลี้ยงเหมราช

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 5 : Ep5 : ซ่อนรัก (จบบท) Nc+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


มีวางจำหน่ายในรูปแบบ Ebook แล้ววันนี้...


พ่อเลี้ยงเหมราช
มาศอุไร
www.mebmarket.com
“คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับดิฉันก็พูดมาสิคะ มัวแต่ทำรุ่มร่ามอยู่นั่น แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง...” พูดแล้วจึงดันร่างเล็กกว่าถอยห่างออกจากอ้อมแขน หากแต่คนตัวใหญ่กลับรั้งมากอดไว้แนบแน่นกว่าเก่า “ผัวอยากจะชื่นใจเมีย มันรุ่มร่ามตรงไหนหึ...” “คุณเหม!...” ร่างน้อยผละห่างพร้อมช้อนสายตาจ้องมองเจ้าของตักอย่างฉงนในคำพูดของเขา ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเรียกแทนตัวเองว่าผัวแล้วเรียกแทนเธอว่าเมีย ขนาดตอนร่วมรักกันเขายังไม่เคยหลุดปากพูดให้ได้ยินด้วยซ้ำ จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง “ทำไม...หรือฉันพูดอะไรผิด ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอย่างกับเห็นผีด้วยเล่า”“ก็คุณไม่เคยเรียกแทนตัวเองแบบนี้ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่สมควร คุณเองก็รู้ว่าเพราะอะไร”*หากมีข้อผิดพลาดใดไรท์ต้องขออภัยด้วยนะคะ*



“พ่อเลี้ยงคะ รดาอยากกลับไร่แล้วละค่ะ”

 สาวน้อยพลิกกายขึ้นนอนหงายแทนท่านอนตะแคงข้าง โดยการแอ่นหน้าอกทรงโตเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่เจ้าของมือยุ่มย่ามซุกซนที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาหากำไรกับเรือนร่างของเธอไม่เว้นวาย ถึงตอนนี้เธอยังรู้สึกร้าวระบบทั่วสรรพางกาย หากยังยอมปล่อยให้เขาได้แนบชิดคลึงเคล้นด้วยความเสน่หา ด้วยรู้หน้าที่ของตัวเองดี เธอเป็นอะไรสำหรับเขา

รุ่งรดาแอบถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อย้อนนึกถึงเรื่องราวของเมื่อคืน หลักฐานทุกอย่างยังปรากฏฟ้องความป่าเถื่อนรุนแรง ทั้งรอยฟันตรงฐานอก หรือแม้แต่ร่องรอยเป็นปื้นแดงยาวกระจายทั่วทั้งตัวเธอ

“คุณเหมจะกลับไร่วันนี้เลยหรือเปล่าคะ” มือที่ป้วนเปี้ยนอยู่ใต้ฐานอกหยุดชะงักก่อนศีรษะได้รูปจะผงกขึ้นแล้วหรี่ตามองเจ้าของเต้านุ่มนิ่ม

“ถามทำไม...” อารมณ์หนุ่มใหญ่เริ่มขุ่นเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าดูดนมจากเต้า

 “ก็รดาไม่อยากอยู่ที่นี่ อ๊าห์...รดาอยากกลับบ้าน”  พอนึกถึงภาพบาดใจระหว่างเหมราชกับกมลเนตร รุ่งรดาพาลอยากจะกลับไร่มันเสียเดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ

“แต่งานของฉันยังไม่เสร็จ เราคงต้องอยู่ต่ออีกสักสองวัน จะรีบกลับทำไมอยู่เที่ยวที่นี่ต่อก็ได้นี่ เดินห้าง ดูหนังกินข้าวรอฉัน หรือว่าคิดถึงคนทางนั้นเลยอยากกลับไร่ไวไว”

คนมีความผิดติดตัวหากกลับไม่สนใจจะพูดถึงเอ่ยเสียงกรรโชกก่อนเพิ่มน้ำหนักมือตอนบี้หัวจุกสีหวาน ตวัดสายตาดุดันขึ้นจ้องวงหน้าสีระเรื่อฉุนโกรธ นี่เขายังไม่ได้ซักไซ้เรื่องค้างคา เหตุใดเจ้าหล่อนถึงได้นั่งรถมากับไอ้รัชโดยไม่บอกให้เขารับรู้สักคำ ถ้าอยากลงมาเที่ยวเล่นแก้เบื่อที่กรุงเทพฯก็น่าจะบอกกับเขาที่มีฐานะเป็นผู้ปกครองพ่วงฐานะสามี เขาจะได้พาลงมาด้วยเสียเลย ดีเสียอีกเขาจะได้ไม่หงุดหงิด งุ่นง่านเฝ้าเอาแต่คิดถึงเจ้าหล่อนจนหาความสุขสงบในใจไม่ได้

“รดาแค่อยากกลับไร่...” เธอบอกเขาเสียงอ่อนใจ

“นี่คงจะคิดถึงไอ้หริมันมากสินะ ถึงได้อยากจะกลับไร่จนตัวสั่น” คนพาลพูดประชดพร้อมคลึงเม็ดเชอร์รี่อย่างหนักหน่วง รุ่งรดาเจ็บจี๊ดจนต้องหลุดเสียงร้อง

“โอ๊ะ! อย่าบีบแรงนักสิคะ รดาเจ็บ เมื่อคืนคุณก็ทำรดาระบบไปทั้งตัว เช้านี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง”

“เจ็บสิดี เธอจะได้จำใส่หัวเอาไว้สักที ตอนนี้เธอมีฉันเป็นผัว จะได้ไม่คิดถึงแต่ชู้อย่างไอ้หน้าอ่อนนั่น” พอนึกถึงหริลักษณ์พ่อเลี้ยงอายุคราวบิดายิ่งรู้สึกหงุดหงิด

“พ่อเลี้ยงคะ!...” รุ่งรดาเอ่ยน้ำเสียงน้อยใจ เขาจะกล่าวหาเธอมากไปแล้วนะ เธอคิดกับหริลักษณ์เป็นเพียงเพื่อน นับถือเขาเป็นเพียงรุ่นพี่คนหนึ่ง ไม่ได้มีความรู้สึกคิดเป็นอื่น ไม่เหมือนอย่างเขาหลอกคงพากันไปไหนถึงไหนแล้วล่ะมั้งป่านนี้

“เรียกทำไม หรือว่าฉันพูดอะไรผิด”

เขาว่าเสียงเยาะก่อนโฉบริมฝีปากร้ายกาจครอบหัวนมสีชมพูเอาไว้ ดูดดึงมันรุนแรงตามอารมณ์กรุ่นเป็นทุนเดิม ส่วนอีกข้างลงน้ำหนักฟอนเฟ้นจนเนื้อปลิ้นออกตามง่ามนิ้วมือ ส่งหัวแม่โป้งกดคลึงสะกิดตรงส่วนหัวสร้างความเสียวปนความเจ็บให้แก่เจ้าของร่างน้อยเหลือคณา

“โอ้ววว...อืม...พอก่อน หยุด อย่ากัดหัวนมสิคะ รดาเจ็บนะคนใจร้าย”

สาวน้อยดิ้นหนีทุรนทุราย ดันศีรษะซึ่งปกคลุมด้วยกลุ่มผมดกหนาออกห่าง ไม่คิดว่าเขาจะรุนแรงกับเธอในเช้านี้อีก นี่เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ ที่เขาตักตวงเอาแต่อารมณ์โดยไร้น้ำใจต่อกัน ถ้าจำไม่ผิดคนที่เป็นฝ่ายผิดนั่นไม่ใช่เธอ ทว่ามันเป็นฝ่ายเขาไม่ใช่หรือไง นี่เขายังมีหน้ามาหาเรื่อง โยนให้เป็นความผิดของเธออย่างหน้าไม่อาย

เขาคงกำลังโมโหที่เธอกับคุณรัชเข้าไปขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่สินะ อารมณ์เขาถึงได้ร้ายกาจรุนแรงได้ขนาดนี้ ถ้ารักกันนักเหตุใดถึงไม่อยู่ด้วยกันต่อล่ะ มาฉุดเธอขึ้นรถขับออกมาทำไม หรือว่ากลัวคุณกมลเนตรจะรู้เรื่อง

ใช่สิ...เขาคงกลัวว่าเธอจะทำพิรุธถึงได้รีบกันเธอออกมาให้ห่าง คอยดูเถอะถ้ากลับไร่ไปคราวนี้ เธอจะรับรักหริให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวเสียเลย

“อืม...ก็เธอชอบยั่วโมโห ทำให้ฉันโกรธเองนี่นา จะมาต่อว่าฉันฝ่ายเดียวได้ยังไง”

เหมราชยอมคลายหัวนมแสนหวานออกเพียงครู่เดียว ก่อนงับมันเข้าไปใหม่ ดูดดื่มราวคนหิวโหยอดอยากมาเนิ่นนาน ทั้งที่ความจริงแล้วเขาตักตวงดูดดื่มนมจากเต้านี้มาตลอดทั้งค่ำคืนก็ว่าได้

“หวาน อร่อย ยิ่งดูดก็ยิ่งอยากเอาเธอ”

“อ๊าห์...แต่รดาเหนื่อย ลุกก่อนเถอะค่ะ จะได้ออกไปจากที่นี่” เธอครางเสียงแห้งตอนหัวนมถูกดึงห่างจากฐานนิ่ม แต่คนหื่นกลับไม่ยอมให้ตามคำขอ

“เดี๋ยวขออีกสักรอบแล้วฉันจะพาเธอกลับโรงแรม” คำเอ่ยนั้นมาพร้อมกับกลีบฉ่ำถูกรุกรานด้วยปลายนิ้วสอดใส่เข้าภายใน ควานลึกจนน้ำเมือกไหลปริ่ม

“อืมมมม...คุณเหมอย่า รดาไม่ไหวแล้วนะคะ”

“จะห้ามทำไมให้เสียเวลา ในเมื่อเธอก็รู้ว่าฉันต้องการอะไรและเธอมีหน้าที่อะไร” เขาว่าให้อย่างคนหัวเสีย เร่งส่งปลายนิ้วในร่องสาวกระชั้นถี่รัวขึ้น

“อ๊าห์....หรือคุณเหมยังโกรธรดา ที่ดันเข้าไปขัดจังหวะตอนเอ่อ...กับคุณเนตร ถึงได้ใจร้ายกับรดา ทำกับรดาเหมือนรดาไม่ใช่คน ลากรดามาทำเรื่องอย่างว่าในสถานที่แบบนี้” สาวน้อยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อเธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกิน

พูดออกไปแล้วก็พลางผินใบหน้าหนีกับสายตาพร่ามัวด้วยแรงตัณหา แนบผิวแก้มเข้าหาเตียงนอน ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายใจดำ

เหมราชถึงกับสะดุดกับการกระทำ หยุดรั้งตัวเองเอาไว้พร้อมเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานแสนรัก หัวใจหนุ่มใหญ่เย็นวาบ นี่เขาหลงลืมเรื่องห่าเหวนั่นเสียสนิทไปได้ยังไง

มัวแต่หลงระเริงกับตัณหา เลยลืมในสิ่งที่เขาคิดจะพูดอธิบายแก่หญิงสาวโดยไม่ได้ตั้งใจ...

 “พูดแบบนี้ แสดงว่าเธอหึง?ฉันหรือเปล่า...” ถามออกไปเช่นนั้นด้วยใจหวังอยากให้เจ้าตัวตอบว่าใช่ ทว่าสิ่งที่ได้ยินกลับยิ่งเป็นตัวก่อกวนอารมณ์ที่คุกรุ่นให้ยิ่งขุ่นหนักมากขึ้นกว่าเดิม

“รดาเคยบอกกับคุณเหมไปแล้ว ว่ารดาเข้าใจ” เธอไม่ตอบเขาว่าหึง แต่กลับบอกว่าเข้าใจแทน

“เข้าใจว่าอะไรล่ะ...”

“เข้าใจว่ารดาอยู่ในฐานะอะไร คุณเนตรเธออยู่ในฐานะอะไรอย่างไรล่ะค่ะ”

“แล้วเธออยู่ในฐานะอะไรล่ะ หึ...ไหนบอกฉันมาหน่อยสิ” เหมราชถามพร้อมเลิกคิ้วเข้มรอคอยคำตอบ ทว่าคนปวดหัวใจกลับไม่อาจให้คำตอบเขาได้ เมื่อคำตอบนั้นมันทำร้ายหัวใจเธอเกินไป

“เธอมีสิทธิ์หึงในตัวฉันได้นะรดา ถ้าเธอต้องการ...” และฉันอยากให้มันเป็นอย่างนั้น พ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นต่อประโยคในใจ พลางดึงใบหน้าหวานหันมาสบตาคมกล้าของเขา

“ไม่ค่ะ รดาไม่ต้องการสิทธิ์นั้นจากคุณ...” เพราะสิทธิ์นั้นมันน่าจะเป็นของกมลเนตรมากกว่าเด็กสาวที่เขาจำกัดความสัมพันธ์ไว้เป็นเพียงสิ่งแก้กำหนัดของบุรุษเพศ

และคำปฏิเสธของสาวน้อยทำเอาเหมราชชักสีหน้าเดือดดาลทันที เขาปล่อยมือจากวงหน้างดงามแล้วจัดการกัดกินซาลาเปาสองลูกต่อ จนเผลอลงฟันคมกับเนื้อนุ่มของซาลาเปาขาวอวบ ส่วนมือข้างว่างที่วางสะเปะสะปะลงด้านล่าง ขยำบดคลึงกลีบผกาอวบอูมเป็นการระบายอารมณ์ไม่พอใจ

 จะบอกเขาว่าหึงสักคำมันจะตายนักหรือไงกันวะ ทั้งที่ตอนอยู่ในไร่ก็นอนเอากันแทบทุกวัน ทั้งในและนอกสถานที่ด้วยซ้ำ

 นี่เจ้าหล่อนไม่คิดจะมีใจให้เขาสักนิดบ้างหรือไงกันนะ

พอนึกถึง ชายหนุ่มนั้นเพิ่มแรงกัดจนรุ่งรดาต้องเอ่ยปากประท้วงให้เขาเบามือให้เธอหน่อย...

“โอ๊ะ! รดาเจ็บนะคะคุณเหม อย่าทำรุนแรงกับรดานักเลย รดาเจ็บระบมไปหมดแล้ว...อ๊าห์...”

ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวร้องซีดเมื่อถูกรุกรานรุนแรง น้ำตาเธอไหลอาบสองแก้มนวล ต้องขยับเรียวขาขาวหนีบฝ่ามือใหญ่ที่กำลังล่วงควักร่องสวาทอย่างเมามัน บรรเทาอาการเจ็บระบมตรงบริเวณจุดไวต่อสัมผัส ซึ่งถูกเขากระแทกโยกโยนเข้าใส่อย่างไร้เมตตาไปเมื่อคืนตลอดจนเกือบรุ่งเช้านี้

“ใช่สินะ...เธอจะหึงตาแก่คราวพ่ออย่างฉันทำไมให้เสียเวลา”  คนแก่เกิดอาการน้อยใจคลายหัวนมสีชมพูออก แล้วเงยหน้าขึ้นกล่าวเสียงเย้ยหยัน

รุ่งรดากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ อยากบอกเขาว่าไม่จริงสักหน่อย เขายังไม่เฉียดคำว่าแก่เลยสักนิด แต่ทำได้เพียงแค่คิดอยู่ในใจไม่กล้าบอกเขาออกไป พลางเหลือบสายตามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาชื่นชม ทว่าเหมราชไม่ทันเห็นเพราะมัวแต่ตั้งหน้ากับการดูดนมจากเต้าหอมหวาน

 ถึงเหมราชจะอายุเยอะกว่าเธอเป็นรอบ ทว่าเขายังคงความหนุ่มแน่นสง่าผ่าเผยไม่แพ้บรรดาหนุ่มวัยยี่สิบเลยสักนิด อีกทั้งลวดลายตอนเขาส่งตัวตนอยู่ภายในกายของเธอ ขยับโยกตอกตรึงเล่นเอาเธอแตะขอบสวรรค์ไม่รู้จักกี่รอบ เขาทั้งอึด ทั้งทน ดูดพลังงานจากกายเธอจนแทบไม่เหลือดี...

“แต่ถึงฉันจะเป็นตาแก่ แต่ก็สามารถเอาเธอได้หลายรอบเชียวนา...”

 คำพูดหยามหยันต่อมาของชายหนุ่ม กลบทุกความรู้สึกดีต่อเขาก่อนหน้าจนหมดสิ้น เธอเม้มกลีบปากแน่นด้วยความรู้สึกอาดูร จะเถียงเขาก็ไม่ได้ ในเมื่อมันเป็นจริงดั่งเช่นเขาพูดทุกประการ

เพราะนับตั้งแต่เธอเสียตัวให้เขาในวันนั้น ไมเคยมีสักหนที่เหมราชจะกลืนกินเรือนร่างเธอเพียงครั้งเดียว และบางครั้งเธอเป็นฝ่ายร้องขอเขาเสียด้วยซ้ำไป

“เอาเธอจนร้องลั่น เดินขาถ่างก็ทำมาแล้วเสียด้วยสิ...” เขาว่าพร้อมจุ่มปลายนิ้วเข้าหาแหล่งผลิตน้ำหวาน ชักเข้าชักออกจนน้ำเมือกติดปลายนิ้วออกมา ส่วนหัวแม่มือบดบี้ลงกับตุ่มไตเป็นการหยอกล้อ

“อ๊ะ...หยาบคาย...อืมมมม”

 รุ่งรดาขัดคำพูดหยาบคายเมื่อเธอสุดทน เขาจะพูดให้เธอรู้สึกอับอายทำไมนักหนา ก็รู้อยู่ว่าสำหรับเขาแล้วเธอนั้นจุดติดง่ายจะตาย ก่อนร่างงามจะบิดเร่า ร้องครวญครางเสียงระงม

 เมื่อถูกเขาทแยงปลายนิ้วเข้าออกถี่ยิบ เสียงดังแจะแจะ จนน้ำเมือกกระฉอกออกมาเลอะเปรอะเปื้อนเต็มง่ามขา

เหมราชโจมตีเรือนร่างอวบอิ่มหนักทวีขึ้นเรื่อยๆ เขาจะพิสูจน์ให้เจ้าหล่อนได้เห็นประจักษ์อีกสักครั้ง ถึงเขาจะแก่แต่พลังงานของเขานั้นเหลือเฟือมากแค่ไหน

“ซี้ดดดด...พ่อเลี้ยงขารดาไม่ไหว...เอารดาสักทีสิคะ รดาทรมานเหมือนใกล้จะขาดใจ เขามาค่ะ เขามาหารดาสักที...”

 เธอส่งเสียงกระเส่าเร่งเร้าขอให้เขาเลิกกลั่นแกล้ง พร้อมกระเด้งสะโพกเข้าหาปลายนิ้วเรียวยาว อัดบั้นท้ายกลมกลึงขึ้นรอรับจังหวะกดลึกล้ำอย่างคนช่ำชอง ด้วยเพราะถูกครูดีสั่งสอนมาตั้งหลายครั้ง

เหมราชมักทำตัวเป็นคุณครู สอนให้เธอปรนเปรอความสุขให้ทั้งตัวเขาและตัวเองมาโดยตลอด ส่วนตัวเธอนั้นก็เป็นนักเรียนที่ดีหัวไว จดจำในสิ่งที่เขาสอนแล้วนำมาปฏิบัติอย่างเคร่งครัด

เหมราชแสยะยิ้มพึงพอใจ ส่งสายตาของเสือร้ายจ้องเหยื่ออันแสนหวาน ก่อนลากปลายลิ้นชื้นตวัดผ่านผิวกายขาวผ่อง เล่นกับสะดือเล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม จนผ่านมาถึงเนินสวาทเนื้อฉ่ำวาว รุ่งรดารีบอ้าขาให้กว้างมากขึ้นเพื่อเป็นการอวดความงดงามเป็นหนึ่งแก่สายตาคนแก่บ้าตัณหา

เหมราชยิ้มมุมปากเขากลืนน้ำลายแล้วก้มหน้าใช้ลิ้นเลียกลีบอูมซึ่งตอนนี้บวมเป๋งขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากถูกเขาจับกระแทกไม่ยั้งมาทั้งคืน พ่อเลี้ยงสะบัดปลายลิ้นเข้าหาตุ่มกระสันดูดดึงเนื้อสดกัดกินมันอย่างเอร็ดอร่อย

 รุ่งรดาดิ้นเร่าเหมือนปลาถูกทุบ ร่างน้อยสั่นเทาเมื่อถูกฟาดฟันจากปลายลิ้นและนิ้วแกร่ง เหมราชเก่งกาจเสียทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นลิ้นหรือว่านิ้วมือ เขาสามารถส่งเธอแตะขอบสวรรค์ได้ทั้งนั้น และตอนนี้เธอเองนั้นพานพบกับความสุขจนแตกกระเจิงอีกครั้งและอีกครั้ง

“ซี้ด...อ๊าห์...อ๊าห์...” เสียงแหบห้าวครางระงม ติดอกติดใจจนหัวหมุนทุกครายามได้กัดกินเนื้อสดตรงแอ่งสามเหลี่ยม 

และดูเหมือนตอนนี้เจ้าหล่อนคงร้อนแรงพรักพร้อมสำหรับความสุขในยามอารมณ์เขาพุ่งพรวด และเขาเองก็พร้อมยิ่งกว่าพร้อมเสียอีก ดุ้นเอ็นมันบวมเป๋งขยายใหญ่จนเขาปวดหนึบ คงอยากกะซวกเข้าหาร่องคับแคบของแม่ตัวดีนั่นเอง มันอยากถูกบีบ ถูกรัด แล้วก็ถูกตอดตุบๆจนเส้นเลือดปูดโปน ร่องรักของรุ่งรดาช่างมีเสน่ห์เหลือร้าย เล่นเอาเขาติดหนึบเลยก็ว่าได้

“ได้โปรดคุณเหมขา เขามาสักที...”

 เธออ้อนวอนพร้อมกระเด้งสะโพกเข้าหาใบหน้าหล่อเหลา ถึงจะรู้สึกละอายใจ แต่เมื่อถูกกระตุ้นด้วยไฟราคะหนักหน่วงเช่นนี้ รุ่งรดากลับไม่อาจต้านทานแรงอารมณ์ร้อนระอุมันได้สักครั้ง และตอนนี้เธอต้องการให้เขาเข้ามาเติมเต็ม เพื่อขจัดความอึดอัดให้มลายหายสิ้น อยากให้เขาเข้ามาขยับโยกโยนภายในกายของเธอ เสพความสุขสมไปพร้อมกันอย่างที่เคยทำมา

“หึ...ร่านเหลือเกินนะแม่สาวน้อย ก่อนหน้านี้เห็นบอกว่าไม่ไหวไง... ” เขาพูดเยาะในลำคอ แล้วเร่งปลายนิ้วแข็งแรงกระแทกเข้าใส่ร่องสวาทหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม

โดยที่ลิ้นร้อนยังคงทำหน้าที่ปาดเลียน้ำรักจนสะอาดเอี่ยม แล้วเร่งผลิตมันขึ้นมาใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้รุ่งรดาเสร็จคาปากกับนิ้วเขาอยู่หลายหน ตอนนี้สาวเจ้าคงต้องการอะไรมากกว่านั้น และเหมราชอิ่มหน่ำกับการดื่มกินน้ำหวานพอสมควร ไอ้ดุ้นเอ็นลูกรักของเขามันก็เริ่มประท้วงอยากดื่มด่ำเหมือนกับส่วนนิ้วกับปากบ้าง

พ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นจึงโน้มกายแกร่งซึ่งชื้นด้วยเหงื่อขึ้นคร่อมร่างอ่อนระทวย ดันเรียวขาแนบชิดกับหน้าอกอวบเพื่อเป็นการเปิดทางสู่ร่องสาวอย่างถนัดถนี่ เขาจับดุ้นร้ายถูไถกับร่องเยิ้มมันวาว กดส่วนหัวเข้าร่องรักพรวดเดียวจนมิดทั้งลำ

“อ๊าห์...ซี้ดดดด...แน่นเหลือเกินค่ะคุณเหม” รุ่งรดาตาเหลือกพร้อมส่งเสียงครางยาว เขาใหญ่โตจนคับร่องเธอไปหมด

“โอ้วววว...อ๊าก์ แม่คุณเอ่ย อย่าเพิ่งตอดฉันแรงนักสิรดาจ๋า เดี๋ยวฉันก็ได้แตกก่อนลงมือกระแทกเธอพอดี” เหมราชกัดฟันกรอดเมื่อเขาถูกความเสียวซ่านจากร่องแคบเข้าเล่นงาน รุ่งรดาเอื้อมมือขึ้นคว้าลำแขนล่ำน่าขยำ ยึดไว้เป็นที่หลักพึ่งพิง

 เหมราชขยับตัวเพื่อหยั่งเชิงจังหวะเข้าออก ฝ่ามือใหญ่บีบขยำหน้าอกทรงโตไว้อย่างนึกมันเขี้ยว ต่อมาค่อยอัดบั้นเอวกระเด้าเข้าหาร่างเล็กแสนบอบบาง จากจังหวะเนิบนาบจนแปรเปลี่ยนเป็นเร็วรี่รุนแรงขึ้นตามอารมณ์เสน่หา

 เขาจับร่างเล็กพลิกหงายตามแต่ใจ ส่งตัวตนใหญ่โตอัดกระเด้าไม่เว้นจังหวะ ร่างเล็กหัวสั่นหัวคลอน ทว่ารอรับจังหวะเข้าออกได้อย่างถึงใจ...

 สาวน้อยร่างเล็กส่งเสียงกรีดร้องทุรนทุรายแทบขาดใจ มันทั้งสุขเสียวปนเปความซ่านสยิวจนเธอนั้นสุขสมไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ เธอแตกกระเจิงคาดุ้นใหญ่คับร่องจนนับครั้งไม่ถ้วน เหมราชเองยังไม่มีทีท่าจะหยุดแรงเสพราคะ เขายังคงตั้งอกตั้งใจระเริงสวาทกับเรือนร่างของเธอจนเวลาล่วงเลยมาจวบสาย จนเขาอิ่มเอมพอใจนั่นแหละเขาถึงอุ้มเธอเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ก่อนขับรถพาเธอออกมาหาโรงแรมม่านรูดริมทาง...

รุ่งรดารู้สึกอับอายเหลือเกินตอนนั่งรถออกมาจากสถานที่แห่งนั้น มันทำให้เธอรู้สึกไม่ต่างจากโสเภณีราคาถูก เป็นผู้หญิงไร้เกียรติไม่เหลือค่า ไม่คู่ควรที่พ่อเลี้ยงต้องมาใส่ใจอย่างไรอย่างนั้น

 เหมราชจัดการหาที่พักสำหรับตนเองกับรุ่งรดาแห่งใหม่ ก่อนเขาจะปล่อยให้เธอพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ส่วนตัวเองจำต้องออกมาทำธุระข้างนอกต่อให้สำเร็จ

รุ่งรดาสะลึมสะลือตอนได้ยินเสียงแว่วข้างริมหูว่าเขาคงกลับเข้ามาดึกสักหน่อย ให้เธอสั่งอาหารทานได้เลยไม่ต้องรอเขา เธอตอบรับเสียงแผ่วก่อนสติจะดับวูบด้วยความเหนื่อยอ่อนจากกิจกรรมในร่มติดต่อกันหลายสิบชั่วโมง...

 

 

 

“เรื่องมันไม่ใช่เล็กๆเหมือนครั้งก่อนแล้วสิไอ้พี่ชาย...”

 เสียงห้าวทุ้มเปรยขึ้นหลังจากกระดกแก้วในมือเทพรวดเดียวผ่านลำคอจนหมดเกลี้ยง ใบหน้าขาวแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ขึ้นในพริบตาเลยทีเดียว

 นานทีปีหนเขาถึงขออนุญาตเมียรักออกมาเที่ยวนั่งปลดปล่อยอารมณ์กับสถานที่อโคจรสักที ฟ้ากระจ่างไม่ใช่ผู้หญิงงี่เง่าเขาจึงทั้งรักและให้ความแกล้งใจเจ้าหล่อนมากโข อาจเรียกได้ประมาณหนึ่งว่า

 รักและเคารพมากพอๆกับเคารพมารดาตัวเองเลยก็ว่าได้

 เหมราชปรายตามองไอ้คนพูดที่มีลักษณะรูปร่างไม่ต่างจากเขามากมาย แล้วจึงส่ายหัวอย่างไม่ให้ความสำคัญ

“คุณลุงนัชท่านไม่ยอม ท่านบอกพี่ต้องรับผิดชอบคุณเนตร...”

เหมรัชหมายถึงหรินัชบิดาของกมลเนตร เจ้าของไร่พวงตะวันที่มีอิทธิพลและบารมีไม่น้อยในจังหวัดนั้น ซึ่งเขาและพี่ชายต่างให้ความเคารพยำเกรงท่านมานาน นับถือและคอยช่วยเหลือกันเสมอมา

“ก็ช่างเขาสิ แต่กูจะไม่รับผิดชอบในสิ่งที่กูไม่ได้ทำเป็นอันขาด”

พ่อเลี้ยงเหมบิดปากพร้อมไหวไหล  เขาไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบเกี่ยวกับเรื่องห่าเหวที่เกิดขึ้น เขาไม่ใช่คนก่อเรื่องตั้งแต่เริ่มแรก แม้กระทั่งในหัวตอนนี้ก็ไม่เคยคิดอยากจะทำเรื่องทำนองนั้นกับกมลเนตร ถ้าคิดจะทำคงไม่ปล่อยให้เวลาเนิ่นนานผ่านมาตั้งหลายปี กมลเนตรเชิญชวนเขาออกจะตาย

 คงนับตั้งแต่หญิงสาวกลับมาจากต่างประเทศ ถ้าเขามีใจให้เจ้าหล่อนสักนิด ป่านนี้คงได้แต่งงานจนมีลูกเต็มบ้านไปเสียนานแล้ว

“แต่มันจะกระทบมาถึงไร่เราด้วยนะสิ ผมห่วงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นผมรู้ว่าพี่จัดการได้สบาย” คนนึกห่วงวางแก้วในมือลงบนโต๊ะกระจก หัวคิ้วนั้นยู่ย่นอย่างคนกำลังคิดหนัก แล้วนั่งกอดอกมองพี่ชายตัวเองอย่างใช้สมองครุ่นคิด พี่ชายเขาไม่ชอบการพูดโกหกแล้วไยตัวเองต้องมาทำเสียเอง หรือมันจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดอย่างที่พี่เหมบอก

 แต่ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกับตา มันก็ปฏิเสธได้ยากอยู่เหมือนกันอยู่นา

“พี่แน่ใจนะว่าไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งเกินเลยกับคุณเนตร แล้วไอ้ที่ผมเห็นนั่น...”

“กูกับเนตรไม่ได้มีอะไรต่อกันทั้งนั้น จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจมึงแล้วกัน กูห้ามความคิดใครไม่ได้”

เหมราชขัดขึ้นเสียงห้วน เขาถอนหายใจหนักตอนตวัดสายตาฉุนมองไอ้น้องชายตัวปัญหา เขาไม่ได้นึกกังวลใจว่าเหมรัชจะเข้าใจผิดในตัวเขาแต่อย่างใด หากมันจะคิดอย่างไรก็ช่างหัวของมัน

ในเมื่อคนเดียวที่เขานึกห่วงความรู้สึก จนมีผลต่อการทำงานไม่รู้เรื่องวันนี้ทั้งวัน นั่นก็คือรุ่งรดา หญิงสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่เขาแคร์ความรู้สึกมากที่สุดในเวลานี้

“แล้วนี่พี่พารดาไปพักอยู่โรงแรมไหน พรุ่งนี้เช้าผมจะได้ขับรถไปรับกลับไร่พร้อมกันเลยทีเดียว ฟ้าเองเขาก็บ่น อยากจะพารดาไปเที่ยวซื้อของก่อนกลับขึ้นเหนือ...”

 เหมรัชหยุดปัญหาโลกแตกเอาไว้แต่เพียงเท่านั้น เอาไว้ต้องคิดหาทางออกที่มันดูรอบคอบมากกว่านี้ สติดีกว่านี้ค่อยหาทางออกกันใหม่ จะให้มาตัดสินหรือคิดหาทางออกตอนสมองมึนเมาคงไม่เข้าท่านัก ยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องต่อความสัมพันธ์ของสองไร่ยักษ์ใหญ่ คงต้องใช้เวลาไตร่ตรองหาทางแก้ไขพอสมควร

 และสิ่งที่สำคัญมากไปกว่านั้น คือสาวน้อยรุ่งรดา เด็กสาวที่พี่เหมรับมาอุปถัมภ์ตั้งแต่เล็ก เขารักและเอ็นดูเจ้าหล่อนไม่ต่างจากญาติแท้ๆคนหนึ่ง ความรักแบบมีขอบเขตที่ไม่มีอะไรเกินเลย และแม้แต่ฟ้ากระจ่างภรรยาสุดที่รักของเขาเอง รายนั้นทั้งรักทั้งเอ็นดูรุ่งรดาเหมือนกับน้องสาวตนเองเลยก็ว่าได้

 เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่เขาต้องขับรถเลยเข้าไปหายังไร่องุ่นตอนดึก เมื่อเมียสาวมีแผนการอยากพารุ่งรดาลงมาเที่ยวด้วยกันตอนรอเขาคุยธุรกิจเจรจาขอซื้อที่ดินแถวบริเวณถนนเศรษฐกิจ เพื่อสร้างโรงแรมระดับหรูเพิ่มอีกแห่งในกรุงเทพมหานคร...

คนถูกถามตวัดสายตาขุ่นเขียวขึ้นมองทันที

“แล้วมึงเสือกพาแม่นั่นลงมากรุงเทพฯด้วยทำไม ใครใช้ให้มึงเอารดาลงมาด้วยวะ สาระแนไม่เข้าเรื่อง...” คนรอจังหวะจะจัดการประเด็นนี้เลยขึ้นเสียงแข็งกระด้าง ยกแก้วในมือขึ้นกระดกพรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง

 “ฟ้าเขาอยากพารดาลงมาเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้าง ผมเลยขับรถเลยเข้าไปรับหลานที่ไร่ แต่สิ่งที่ผมเห็นรู้ไหมไอ้พี่ชาย รดานอนร้องไห้ที่โซฟา ตัวนี่สั่นดูน่าสงสารเลยละ พี่ทำอะไรรดาหรือเปล่า ทำไมหลานถึงได้นอนร้องไห้หนักขนาดนั้นด้วย ผมว่าพี่ต้องดุอะไรรดาที่แรงแน่ๆ ” เหมรัชเลิกคิ้วตอนพูด จ้องใบหน้าคมคายของผู้พี่อย่างจับผิด

 ส่วนคนถูกลอบจับผิดยื่นมือหยิบขวดเหล้าเทลงแก้วแก้พิรุธตัวเอง ก่อนกระดกน้ำสีอำพันผ่านลำคอโดยแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หลุบเปลือกตาลงมองลวดลายของขวดเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง

นี่รุ่งรดาถึงกับนอนร้องไห้อย่างนั้นเชียวเหรอ หัวใจของเขารู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย  

“พี่ทำอะไรรดา บอกผมมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นผมจะพาหลานมาพักอยู่กับผมในตัวเมือง แทนการอยู่ในไร่กับเสือไร้หัวใจอย่างพี่...”

“กูไม่ได้ทำอะไรหลาน มึงอย่ามาเสือกหาเรื่องกูหน่อยเลยไอ้ห่านี่...”

“ร้องไห้แล้วก็ละเมอเรียกแต่ชื่อของพี่นี่นะ บอกว่าไม่ได้ทำอะไร ผมเชื่อตายล่ะ...” คนเป็นน้องแต่งเรื่องเสริมต่ออีกนิด เพื่อต้องการจับความผิดปกติบางอย่างจากพี่ชาย

“ก็คงจะฝันร้าย มันสำคัญตรงไหนด้วยวะ มึงนี่จ้องจะหาเรื่องกูให้ได้เลยใช่ไหมไอ้เวร...”

เหมราชทำเป็นขึ้นเสียงดังเข้าข่ม กลัวความลับจะแตก เขาได้หลานรักมันเป็นเมีย ก่อนที่สายตาคมปราบจะปะทะเข้ากับสายตาหวานหยดของสาวงามโต๊ะตรงข้าม เธอส่งสายตาเชิญชวนมาหาโต๊ะเขาอย่างไม่ปิดบัง ทว่าดูเจ้าหล่อนคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเขาจะเคยเห็นใบหน้าแบบนี้ที่ไหนมาก่อน แต่กลับนึกไม่ออก

“นั่นสิ...พี่ว่าไม่สำคัญหรือ...” คนเป็นน้องเอี้ยวตัวมองตามสายตาคมกริบของผู้เป็นพี่ เขาจึงเห็นสิ่งที่เหมราชให้ความสนใจแล้วหัวเราะหึ คิดว่าคืนนี้พี่ชายเขาคงมีธุระสำคัญต้องทำต่อแล้วสินะ เลยยุติเรื่องค้างคาเกี่ยวกับรุ่งรดาเอาไว้แต่เพียงแค่นั้น

“อ้อ...ดูเหมือนพี่ชายกำลังจะมีเรื่องที่สำคัญกว่า”

“อะไรของมึง สำคัญกว่า...” เหมราชดึงสายตาจากแม่สาวไว้ไฟกลับมาหาไอ้น้องชายตัวดี แล้วตวาดถามเสียงเข้ม พลางย่นหัวคิ้วถามพร้อมยกเครื่องดื่มขึ้นจิบละความสำคัญกับผู้หญิงประเภทเชิญชวนลงแต่เพียงเท่านั้น

“จะให้ผมพูด...” คนช่างยั่วอารมณ์หัวเราะจนเห็นฟันขาว ทางหางตาเขาแอบเห็นเหมือนมีเงาทาบสะท้อนลงมา เพียงไม่นานเงาดังกล่าวก็ปรากฏตัว ยืนยิ้มอวดฟันขาวด้านข้างพี่ชายสุดหล่อของเขาเสียแล้ว

โอ้โฮ!เสน่ห์แรงไม่หายเสียทีไอ้พี่ชายคนนี้...

 

 

รุ่งรดาลุกขึ้นอาบน้ำชำระร่างกายใหม่จนรู้สึกสดชื่นดีเมื่อเวลาล่วงมาจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า พ่อเลี้ยงเหมยังไม่กลับเข้ามา เขาบอกจะกลับดึกให้เธอหาอะไรทานได้เลย

เหอะ! เขาหนีบเอาเธอมาทิ้งไว้ในโรงแรม ส่วนตัวเขาก็หายไปทั้งวัน

สาวน้อยลุกขึ้นอาบน้ำ ตัดใจไม่นึกถึงคนใจร้ายให้ต้องว้าวุ่นหัวใจ เธอขัดคาบคาวบนร่างกายจนหมดเกลี้ยงแม้ยังหลงเหลือริ้วรอยฝากรักของคนใจดำไว้มากมาย ก่อนโทรสั่งอาหารเข้ามานั่งทานในห้องด้วยความรู้สึกหดหู่ไร้ความเบิกบาน รสชาติของอาหารยอดเยี่ยมเหมาะสมกับชื่อเสียงระดับโลกของตัวโรงแรม เธอทานจนอิ่มแปล้ ก่อนตัดสินใจเดินย่อยอาหารด้วยการลงมายังด้านล่างแทนการนั่งเหงาหงอยอยู่เพียงลำพังในห้องพัก

 โรงแรมห้าดาวแห่งนี้อยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ทางโรงแรมเลยมีศาลาท่าน้ำสำหรับแขกเอาไว้สำหรับนั่งพักผ่อน โดยรอบบริเวณประดับด้วยช่อของหลอดไฟหลากหลายสี ตบแต่งคล้ายมีหิ่งห้อยบินอยู่รอบตัว สร้างบรรยากาศให้อบอุ่นสบายตา กลางแม่น้ำมีเรือแล่นผ่านไปมา อีกทั้งลมจากแม่น้ำยิ่งทำให้คนเหงาคลายความรู้สึกว้าเหว่ลงได้บ้าง

รุ่งรดานั่งดื่มด่ำกับธรรมชาติรอบตัวสักพักเธอจึงลุกขึ้นยืนเมื่อมีแขกต่างชาติเดินเคียงคู่เข้ามานั่งในศาลาเดียวกัน แขกทั้งสองคนยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตรก่อนทั้งคู่จะหย่อนร่างนั่งบนแคร่ไม้ไผ่พูดคุยกันกะหนุงกะหนิง

คงเป็นคู่รักมาเที่ยวฮันนีมูนที่เมืองไทยสินะ สาวน้อยยิ้มให้กับภาพหวานตรงหน้า ก่อนหันหลังเดินออกมาจากจุดนั้น ไม่คิดนั่งเป็นก้างขวางคอ

เธอเดินทอดน่องออกห่างจากศาลาท่าน้ำ หยุดยืนดูน้ำตกขนาดสองเมตร ก่อนที่สองเท้าจะหยุดชะงักพร้อมด้วยร่างน้อยหลบวูบเข้าหลังซุ้มเฟื่องฟ้า เมื่อเธอบังเอิญได้ยินเสียงคุ้นหูดังอยู่ไม่ห่าง

“ดีจังเลยค่ะ คุณเหมกับดิฉันบังเอิญพักโรงแรมที่เดียวกันด้วย”

เสียงหญิงสาวพูดเจื้อยแจ้วกับเสียงตอบรับทุ้มนุ่ม ทำเอาคนแอบหลังซุ้มเฟื้องฟ้าตัวชาหนึบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

 เธอค่อยๆโผล่ศีรษะออกไปมองทีละน้อย อย่างรู้ว่าเป็นเขาจริงหรือไม่ จึงได้เห็นภาพระหว่างพ่อเลี้ยงหนุ่มกำลังเดินคลอเคลียมากับหญิงสาวสวยพริ้งคนหนึ่ง เธอคนนั้นเดินเกาะแขนล่ำของเหมราชพร้อมกับเงยหน้าพริ้มเพราขึ้นจำนรรจา ช่างเป็นภาพที่ดูเหมาะสมกันดีเหลือเกิน

รุ่งรดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอิจฉา หัวใจเธอเจ็บร้าวเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น กระบอกตารู้สึกร้อนผ่าวจนต้องรีบกะพริบมันถี่มากขึ้นซ่อนความขมขืนเอาไว้ภายใน เธอเจ็บ เจ็บที่ทำแบบนั้นกับเขาไม่ได้ ทั้งที่เธออยากทำอย่างนั้นเหลือเกิน อยากคลอเคลีย ออเซาะ พูดคุยเล่นเหมือนดั่งเช่นคนรัก แต่เธอไม่กล้า เมื่อทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาต้องเก็บไว้เป็นความลับ

เธอปรนเปรอเพื่อให้เขาเสพสุขสมหวัง  

“ถ้าไม่เป็นการรบกวน เขมขอเชิญคุณเหมเข้าไปนั่งทานเครื่องดื่มร้อนๆในห้องของเขมก่อนนะคะ เขมอยากขอบคุณที่คุณเหมอุตส่าห์ให้เขมติดรถกลับมาด้วย”

 สาวสวยเอ่ยเชื้อเชิญ ฝ่ามือน้อยคอยลูบวนบริเวณลำแขนบึกบึนเพื่อต้องการสื่อความนัย เหมราชเลิกคิ้วขึ้นสูงเหลือบมองมือซุกซน เขายกยิ้มมุมปากนิดหนึ่งก่อนพยักหน้ารับ อยากจะรู้เหมือนกันอารมณ์เขากับหญิงสาวคนอื่นมันจะยังใช้การได้อยู่หรือไม่ กับกมลเนตรนั้นเขาคลุกคลีกับเจ้าหล่อนมานานก่อนจะได้แม่ตัวดีเป็นเมียเสียอีก เขาจึงรู้ความต้องการนั้นดี ให้ถึงอย่างไรเขาก็ไม่อาจคิดกับเจ้าหล่อนเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากลูกสาวของคนที่เขานับถือ

 แต่ถ้าเป็นหญิงสาวแปลกหน้าที่เพิ่งพบกันล่ะ หล่อนจะมีอิทธิพลเหนือกว่าความต้องการเร้นลับเพียงหนึ่งเดียวจนกลบความรู้สึกที่มีต่อรุ่งรดาได้หรือไม่ เขาเองนั้นอยากทดลองดูสักครั้ง  

อีกอย่างดึกดื่นจนป่านนี้ สาวน้อยของเขาคงกำลังนอนหลับสบาย คงไม่มานั่งรอเขาหรือออกมาเห็นเรื่องที่เขากำลังคิดจะทดลองทำอยู่แน่นอน  

“ก็ได้ครับ...ผมอยากได้กาแฟร้อนๆสักแก้วอยู่พอดีเหมือนกัน”

เมื่อตัดสินใจอยากลองใจตัวเองดูสักครั้ง  เหมราชจึงยอมรับคำเชิญพร้อมเดินตามร่างเพรียวระหงของเขมมิกาเข้าสู่ภายในตัวโรงแรม โดยหารู้ไหมว่า ด้านหลังของตนเองนั้น ได้มีหญิงสาวที่ตัวเองหลงคิดว่ากำลังนอนหลับสบายอยู่ในห้องพัก เจ้าหล่อนค่อยๆขยับเรียวขาก้าวออกมาจากซุ้มเฟื่องฟ้า ใช้สายตาเศร้าสร้อยจ้องมองเบื้องหลังของคนทั้งคู่จนน้ำตาไหลเอ่อ สองมือกำเข้าหาจนซีดขาว หัวใจดวงน้อยแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี ถึงแม้จะคอยทำใจมาโดยตลอด พ่อเลี้ยงเหมไม่ได้จริงจังหรือมีใจให้กับเธอมากกว่าแค่ต้องการเสพสุขเรือนกายตามประสาชายหนุ่ม แล้วเธอก็อยู่ใกล้มือเขา มีบุญคุณท่วมหัวจนเธอไม่กล้าปฏิเสธ แต่เอาเข้าจริงใจเธอกลับรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน

ยามลับหลังเธอเขาก็เป็นเพียงผู้ชายมักมากคนหนึ่ง แล้วไอ้ที่บอกว่าจะกลับดึก ก็คงจะอยู่กับผู้หญิงคนนี้สินะ แล้วเขาก็ปล่อยให้เธออยู่เพียงลำพัง ไม่คิดห่วงใยว่าเธอจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรด้วยซ้ำ

รุ่งรดาตัดสินใจทำบางอย่างอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งอย่างไม่ไยดี พลางล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงของตนขึ้นมา แล้วกดโทรหาใครบางคน เธออยากไปจากที่แห่งนี้โดยไว ไม่อยากอยู่เพื่อตอกย้ำบาดแผลให้ระบมหนักหน่วง ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องทนเห็นหน้าคนใจร้ายอีกต่อไป...

 

********************

 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha