พ่อเลี้ยงเหมราช

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 6 : Ep6 : วิธีปราบคนพยศ (จบบท) Nc+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


มีวางจำหน่ายในรูปแบบ Ebook แล้ววันนี้...


 

พ่อเลี้ยงเหมราช
มาศอุไร
www.mebmarket.com
“คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับดิฉันก็พูดมาสิคะ มัวแต่ทำรุ่มร่ามอยู่นั่น แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง...” พูดแล้วจึงดันร่างเล็กกว่าถอยห่างออกจากอ้อมแขน หากแต่คนตัวใหญ่กลับรั้งมากอดไว้แนบแน่นกว่าเก่า “ผัวอยากจะชื่นใจเมีย มันรุ่มร่ามตรงไหนหึ...” “คุณเหม!...” ร่างน้อยผละห่างพร้อมช้อนสายตาจ้องมองเจ้าของตักอย่างฉงนในคำพูดของเขา ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเรียกแทนตัวเองว่าผัวแล้วเรียกแทนเธอว่าเมีย ขนาดตอนร่วมรักกันเขายังไม่เคยหลุดปากพูดให้ได้ยินด้วยซ้ำ จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง “ทำไม...หรือฉันพูดอะไรผิด ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอย่างกับเห็นผีด้วยเล่า”“ก็คุณไม่เคยเรียกแทนตัวเองแบบนี้ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่สมควร คุณเองก็รู้ว่าเพราะอะไร”*หากมีข้อผิดพลาดใดไรท์ต้องขออภัยด้วยนะคะ*


“เป็นไงครับคุณพี่ชาย อย่าบอกนะว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน”

เหมรัชหลุดขำก๊ากอย่างไม่ไว้หน้าเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เกิดก่อนชัดเต็มสองตา เขาเอามือกุมท้องตอนเห็นขอบตาคล้ำคล้ายหมีแพนด้าของผู้ชายวัยเลขสี่

 เหมราชเกิดอาการฉุนเลยคว้าหมอนอิงขึ้นมาถือไว้ก่อนจะปาเข้าใส่ไอ้คนขำจนตัวงอ

“โอ๊ะ! ใจเย็นก่อนสิพี่ชาย ผมแค่ล้อเล่นเองน่า” เหมรัชรับหมอนที่บินหวือเข้ามาปะทะใบหน้า แล้วกางมือห้ามเมื่อเห็นพี่ชายกำลังคว้าอีกใบขึ้นมาถือไว้ในมือ

“สรุปว่าตอนนี้รดาอยู่กับเมียมึงใช่ไหม” พ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นพ่นลมหายใจพรืดตวัดค้อนคมใส่คนอารมณ์ดี วางหมอนในมือไว้บนตัก อารมณ์ข้างในนั้นยังเจือด้วยความหงุดหงิด

แล้วตอนนี้สาวน้อยของเขาหายไปอยู่เสียที่ไหน เขาเข้ามาในห้องชุดของน้องชายตั้งนาน แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณเธอ

“ว่าไง...ไอ้รัช”  ปากหยักหนาเอ่ยถามซ้ำ ส่วนสายตานั้นคอยสอดส่องมองหาแม่ตัวดีด้วยหัวใจร้อนรน เขานอนไม่หลับทั้งคืน เพราะมัวแต่งุ่นง่านโทรหาแม่ตัวดีจนสายโทรศัพท์เกือบใหม่

 รุ่งรดาไม่ได้ปิดเครื่องทว่าเจ้าหล่อนไม่ยอมรับสายของเขา จนเมื่อสมองคิดอะไรไม่ออกเขาเลยลองกดโทรหาไอ้น้องชายมันดู เพื่อรุ่งรดาจะอยู่กับมัน ก่อนเขาจะหุนหันออกมาจากห้องพักตรงดิ่งมาหามันด้วยร่างกายอิดโรย

“อือหึ...” เหมรัชพยักหน้างึกงักพลางหัวเราะยิงฟัน

“ว่าแต่แล้วทำไมพี่เหมถึงไม่รู้ล่ะ ว่ารดามาหาผมที่นี่ หลานไม่ได้บอกไว้หรือไง หรือว่า...”

คนรู้ทันลากเสียงยาว แสดงสีหน้าล้อเลียน เพราะตอนเขาขอตัวแยกออกมาจากผับหรูนั่น หญิงสาวที่เข้ามาขอนั่งด้วย เจ้าหล่อนขอติดรถพี่เหมกลับที่พัก นัยว่าเธอเองก็พักโรงแรมเดียวกันกับพี่เหมเหมือนกัน รายละเอียดอื่นคงไม่ต้องคาดเดาให้ยุ่งยาก คงจะทำความรู้จักสนิทสนมกันต่อจนลืมหลานสาวนอกไส้คนงามนั่นแหละ จะมีอะไรเสียอีกเล่า

ในเมื่อดูไวไฟด้วยกันทั้งคู่เสียขนาดนั้น...

“นี่อย่าบอกว่าหลงสาวจนลืมหลาน”

“มึงอย่ามาสู่รู้เรื่องของกูไปหน่อยนักเลย...” คนเป็นพี่ชี้นิ้วขู่ฟ่อ

ทว่าเหมรัชกลับยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนไม่เลิก หาได้กลัวเกรงผู้เป็นพี่สักนิด ก็แหม่นะสาวเจ้าให้ท่ายั่วยวนเสมือนเตรียมตัวมาเพื่อเขมือบพี่เหมของเขากลืนลงท้องเสียให้ได้ขนาดนั้น งานนี้ไอ้พี่ชายสุดหล่อมาดขรึมก็คงจะรอดยาก คงเสร็จแม่สาวดาวยั่วเรียบร้อยโรงเรียนจีน มีความสุขขนาดลืมหลานสาวได้นี่ เจ้าหล่อนคงมีไม้เด็ดไม่เบา แต่ทำไมพี่เหมถึงต้องมานั่งหัวเสียอารมณ์บูดเน่า แทนที่จะมีความสุขเพราะได้กินของดีมาเสียอิ่มแปล้ก็ไม่รู้

“มันไม่ใช่อย่างที่มึงกำลังเข้าใจหรอกน่า...” พ่อเลี้ยงตวาดเสียงเข้มเป็นการกลบเกลื่อนความผิดติดตัว แม้นว่าตนเองนั้นอาจพูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำนักทีเดียว ในเมื่อเขาดันต่อความสัมพันธ์กับหญิงสาวคนนั้นจริง แต่ทว่าไม่ได้มีอะไรเกินเลยต่อกันอย่างที่มันเข้าใจ

 ส่วนรุ่งรดาหายออกมาจากห้องพักในโรงแรมตอนไหนเขาเองก็ไม่รู้ เพราะมัวแต่เอ่อ...ลองใจกับเรื่องงี่เง่าบรรลัยนั่นอยู่ และคำตอบที่ได้มันไม่ได้แตกต่างจากความรู้สึกเดิม ที่มีต่อกมลเนตรเลยสักนิด เพราะกับผู้หญิงคนไหนเขาก็ไร้อารมณ์สิเน่หาอยู่ดี ร่างกายกับหัวใจเขาไม่ตอบสนอง มีแต่รู้สึกอยากผลักไสออกห่าง จนไม่อาจสู้ทนให้ร่างกายถูกสาวเจ้าลวนลามได้นาน

เขาจึงยอมเสียมารยาทด้วยการผลักร่างขาวอวบอิ่มที่กำลังนัวเนียแนบชิดเขาออกห่าง ยอมแม้กระทั่งให้เขมมิกากร่นด่าสาดเสียเทเสีย

ยอมแม้กระทั่งให้เจ้าหล่อนทำร้ายร่างกายเขา ตะโกนด่าตอนเขาหันหลังออกจากห้องพักโดยไม่ถือโทษโกรธเคือง เขามันเป็นผู้ชายหน้าโง่ เสื่อมสมรรถภาพ ไร้น้ำยา สารพัดที่หญิงสาวจะงัดเอาออกมาด่าเขา

แต่ต่อให้ร่างกายของเขาจะมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อเขมมิกาได้จริง เขาเองก็คงไม่สร้างความสัมพันธ์เกินเลยใดกับหญิงสาวมากไปกว่านั้น ในเมื่อตัวเขามีรุ่งรดาอยู่ในใจทั้งคน คำมั่นสัญญาที่เคยให้เจ้าหล่อนไว้ เขาเองก็ไม่เคยลืม...

“แล้วนี่แม่ตัวดีเขาหายไปไหนเสียล่ะ ฉันมาถึงตั้งนานยังไม่เห็นหน้าเขาเลย”

“ฟ้าเขาพาออกไปเที่ยวข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วนู่น คงแวะช๊อปปิ้งกันแถวสยาม”

 เหมรัชที่เลิกหัวเราะแล้วลุกขึ้นไปชงกาแฟดำไม่ใส่น้ำตายื่นส่งให้คนเป็นพี่ชาย ก่อนลากขาหย่อนร่างนั่งฝั่งตรงข้าม ยกขาขึ้นไขว้ห้างมองคนตัวสูงพอกันกับตัวเองอย่างพิจารณา

“รดาคงจะงอนพี่ละสิ ก็ดันเล่นหายตัวไปทั้งคืนแบบนั้น แถมพี่เล่นไม่โทรบอกหลานก่อนนี่ว่าจะออกไปต่อกับผมที่ผับ”

“ตอนกูกลับเข้าไปก็ไม่เห็นเขาแล้ว โทรหาก็ไม่ยอมรับสาย” คนมีความผิดบอกเสียงอ่อนลง ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มมากนัก

“เมื่อคืนรดาโทรมาหาฟ้า บอกอยากมานอนค้างคืนด้วยเพราะพี่กลับดึก ไปไหนก็ไม่ยอมโทรมาบอก รดากลัวไม่อยากอยู่คนเดียว ผมเห็นว่าอยู่ใกล้กันแค่นี้ เลยให้ฟ้าขับรถเลยเข้ามารับ ผมถามเจ้าตัวถึงพี่ เขาบอกพี่ยังไม่กลับเข้ามา เดี๋ยวจะโทรบอกเอง ผมเลยไม่ได้ติดใจซักไซ้อะไรมาก พอมาถึงห้องผมเองก็หลับเป็นตาย”

เหตุผลที่ได้ยินจากปากของน้องชายทำเอาพ่อเลี้ยงหนุ่มหลุบตามองมือตัวเองอย่างคนสำนึกผิดในที ใบหน้าเขาซีดเผือดลง พลางขยับตัวบนโซฟาอย่างอึดอัดกับสายตาจับผิด

“เรื่องนี้กูเป็นคนผิดเองที่ปล่อยให้หลานอยู่คนเดียว คิดว่าเขาจะพักผ่อน เลยไม่ได้โทรหา กลัวไปรบกวนตอนเขากำลังนอนอยู่”

 และนอกเหนือจากนั้นเขายังรู้สึกละอายแก่ใจ เพราะเขามัวแต่ทำเรื่องไม่เข้าท่าแล้วปล่อยให้สาวน้อยที่เขาลากให้มาอยู่ด้วยต้องนอนเหงาลำพังในห้อง แทนที่จะรีบกลับเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าหล่อน แต่เขากลับทำตัวเถลไถล เที่ยวโทรชวนเจ้ารัชให้ออกมาสังสรรค์หลังจากทำธุระเสร็จ ด้วยเขาต้องการถามไถ่เรื่องกมลเนตรกับต้องการคลายเครียดเรื่องงาน แต่สิ่งที่ไม่น่าให้อภัยสุด เขายังมีหน้าสานสัมพันธ์ต่อกลับผู้หญิงสาวคนอื่น แทนที่จะรีบกลับเข้าห้องพักเพื่ออยู่เป็นเพื่อนกับรุ่งรดา

“รดาคงงอนจะงอนพี่นั่นแหละ ถึงไม่ยอมโทรบอกแล้วก็ไม่ยอมรับสาย” เหมรัชให้เหตุผลเมื่อพอจะเดาเรื่องราวได้บางส่วน

“ก็คงใช่ล่ะมั้ง” เหมราชยอมรับ

“ แล้วนี่สองสาวเขาจะกลับเข้ามากันกี่โมง เมียมึงได้บอกเอาไว้หรือเปล่า”

“คงจะตอนเย็น หรือไม่ก็ดึกนู่นเลย พี่จะเอาอะไรแน่นอนกับพวกผู้หญิง ” เหมรัชพิงร่างลงกับพนักโซฟาพร้อมทำหน้าเมื่อย

“ว่าแต่พี่เถอะ วันนี้ไม่มีงานทำต่ออีกหรือไง หรือว่าเสร็จธุระแล้ว ถ้างั้นพี่ก็นอนพักผ่อนในห้องผมก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวผมจะออกไปพบลูกค้ารายสุดท้าย เสร็จแล้วจะกลับเข้ามาหา เอาไว้คืนนี้ค่อยปาร์ตี้กันดีกว่า ผมจะโทรให้ฟ้าเขาซื้ออาหารติดมือเข้ามาทำทานกันในนี้”

“อืม...ก็ดีเหมือนกัน นั้นเดี๋ยวกูขอนอนพักสักหน่อย ไม่ได้นอนมาทั้งคืนเพลียเป็นบ้า” เหมราชไม่ขัดข้องเขายกมือขึ้นทุบต้นคอ แล้วหลับตาเมื่อรู้สึกตอนนี้มันหนักอึ้งเหลือเกิน หนักหนังตาจนลืมไม่ขึ้น

 “เพลีย!...” เหมรัชลากเสียงยาวตอนลุกขึ้นยืน ก่อนจะเผ่นพรวดเมื่อหางตาเห็นขาวยาวๆยกขึ้นสะบัด ก่อนปล่อยเสียงหัวเราะร่วน

“อกสะบึ้ม ก้นก็งอนซะขนาดนั้น เป็นผมก็คงจะเพลียเหมือนกันนั่นแหละ” ยังมิวายเอ่ยปากแซวทิ้งท้าย แล้วผลุบหายออกนอกห้องพัก เหมราชทำได้เพียงกัดฟันกรอด กวนโมโหอยู่นั่นไอ้นี่

 

 

รุ่งรดารู้สึกน้อยใจตอนสบสายตาเข้ากับดวงตาแข็งกระด้างของผู้ชายใจร้าย เขายังมีหน้ามาโกรธ กล่าวหาและป้ายทุกอย่างให้เป็นความผิดของเธออย่างหน้าด้านๆ ทั้งที่ตัวเขาเองไม่ใช่หรือไง ที่กินไม่รู้จักพอ ย่ำยีเธอตลอดทั้งคืนไม่หนำใจ ยังเที่ยวเร่ควงคนนั้นทีคนนี้ทีไปทั่ว แล้วยังมีหน้าทำทีมาใส่อารมณ์พาล หงุดหงิดเหมือนคนลืมถ่ายมาหลายวัน

“ทำไมถึงได้ทำตัวแบบนี้ล่ะรดา ฉันเกลียดผู้หญิงงี่เง่าไร้สมอง เธอเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือไง ฉันเคยเตือนเธอเอาไว้ว่ายังไงบ้าง”

ทันทีที่เธอถูกเขาลากเข้ามาในห้องพักอีกห้อง เขาปิดประตูลงกลอนแน่นหนา โดยปล่อยให้สองสามีภรรยาออกไปหาซื้ออาหารเข้ามาเพิ่ม เพราะของเดิมนั้นยังขาดเครื่องปรุงบางอย่าง เขาไม่รอช้าให้เธอได้หายใจหายคอ รีบสาดคำพูดร้ายกาจเข้าใส่เธออย่างไม่รั้งรอเวลา 

เขาคงจ้องช่วงเวลานี้มานานแล้วสินะ แอบเห็นสีหน้าเขาพึงพอใจหลังจากคุณฟ้าเอ่ยปากชวนคุณรัชออกไปซื้อของเพิ่ม ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เขามีสีหน้าบึ้งตึงตลอดเวลาตอนนั่งคุยอยู่กับคุณรัช เขาไม่พูดกับเธอสักคำตอนเขาเห็นหน้าเธอเดินตามหลังคุณฟ้าเข้ามา เขาเอ่ยทักทายเพียงคุณฟ้า แล้วทำเฉยเมยต่อเธอ

เธอไม่ได้ตกใจหรือแปลกใจมากมายอะไรตอนเห็นเขายืนจังก้า กับทำหน้าตาเข้มจัด เมื่อเธอรู้ดีแก่ใจ อย่างไรเสียอีกประเดี๋ยวเขาก็ตามมาเจอเธออยู่ดี

 ที่กรุงเทพฯ เธอจะไปไหนได้ ไม่เคยมีโอกาสได้ลงมาเที่ยวคนเดียวสักครั้ง ต่อให้เดินเที่ยวคนเดียวก็คงจะหลงทาง  

“รดาไม่ได้ทำอะไรงี่เง่าอย่างที่คุณเหมพูดสักหน่อย...” เธอก้มหน้าตอบ ซ่อนความเสียใจไม่อยากให้เขามาเห็น

“แล้วไอ้การที่เธอวิ่งเร่มาหาไอ้รัชโดยไม่บอกให้ฉันรู้สักคำอยู่นี่มันเรียกว่าอะไรล่ะ บอกฉันมาหน่อยสิ มันเป็นเรื่องปกติที่คนดีๆเขาทำกันหรือไง...อ้อ... หรือว่าอยากได้น้องชายฉันเป็นผัวเพิ่มอีกสักคน ฉันคงแก่ไม่เร้าใจเธอมากพอแล้วสินะ ถึงได้ชอบหนีมากับไอ้รัชมันนัก” พ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นเอ่ยถ้อยคำรุนแรงด้วยเกิดอาการหึงหวงเป็นปัจจัยมากกว่าจะคิดเช่นนั้นจริง

แต่ก็ทำเอาคนฟังได้แต่ยืนตะลึงในคำพูดพล่อยๆของเขา

 คนมีความคิดร้ายปากเขาก็พลอยร้ายตามไปด้วย เธอจ้องใบหน้าเขาอย่างคนไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมานานเป็นสิบกว่าปี เขาคิดอกุศลระหว่างเธอกับเหมรัชน้องชายของเขาได้ยังไง 

 “คุณเหม!พูดอะไร” หัวตารู้สึกร้อนผ่าวจนเกินระงับกับความคิดของเขา 

 “คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดจาดูถูกน้องชายของตัวเองอยู่”

“หึ...ดูถูกก็ดีกว่าดูผิดไม่ใช่หรือไง...” พูดจบคนตกอยู่ในห้วงอารมณ์หึงหวงจนขึ้นหน้าจนไม่สามารถคิดแยกแยะผิดถูกได้ คว้าหมับเอาต้นแขนเล็กเข้ามาบีบไว้กับกายแกร่ง

“หรือสิ่งที่ฉันพูดมันไปกระทบกับใจของเธอเข้า คงจะแอบคิดอย่างนั้นจริงสินะ ถึงได้ออกอาการตกใจเสียขนาดนี้”  พ่อเลี้ยงโน้มใบหน้าบูดบึ้งเข้าหา สบตาเยาะเย้ย กัดฟันจนใบหน้าขึ้นเป็นสันนูน

ใช่สิ..ในเมื่อไอ้รัชมันยังดูหนุ่มแน่นกว่าเขาอยู่มากโข อีกทั้งรูปร่างท่าทางนั้นสะโอดสะองหล่อเหลาราวเทพบุตร อาจด้วยลักษณะของงานที่รับผิดชอบต่างกัน หมอนั้นทำงานอยู่แต่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ แตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง จะบอกว่าอย่างฟ้ากับเหวก็คงได้ เพราะเขาต้องทำงานตากแดดตัวดำ ผิวเขาหยาบก้านเป็นกุลี  ใบหน้านั้นก็ช่างดุขรึมไม่ได้ดูสะอาดสะอ้านยิ้มเก่งเหมือนไอ้หมอนั่นเสียด้วย

จะแปลกอะไรถ้ารุ่งรดาอยากอยู่ใกล้กับมันมากกว่าเขา ซึ่งวันวันเอาแต่ทำหน้าดุใส่เจ้าหล่อน...

รุ่งรดารู้สึกผิดหวังในตัวชายหนุ่มเป็นอย่างมาก เธอจึงถ่ายทอดความรู้สึกนั้นผ่านทางสายตา พร้อมด้วยคำพูดจนทำให้เจ้าของไร่องุ่นสะอึก...

“รดาไม่คิดว่าคุณเหมจะมีความคิดทุเรศทำนองนี้อยู่ในหัวได้ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีเด่นมากไปกว่าใครเขาด้วยซ้ำ กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้องตัวเองแท้ๆ แต่กลับมีหน้ามาคอยกล่าวหาคนอื่น มองว่าคนอื่นผิดอยู่ฝ้ายเดียว” คนไม่เคยมีปากเสียงถึงกับตะเบ็งเสียงสู้ด้วยหมดความอดทน เธอสะบัดกายดิ้นเร่าเพราะไม่อยากให้เขาแตะเนื้อต้องตัว

 ก่อนตวัดสายตาผิดหวังขึ้นมองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นึกรังเกียจสัมผัสจากชายหนุ่มจนผิวกายตรงบริเวณนั้นร้อนระยับ วันนั้นเขาก็กกกอดกับกมลเนตร ส่วนเมื่อคืนเขาก็ควงกับผู้หญิงอีกคน  แล้วยังมีหน้ามากล่าวหา ใส่ความคนที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวให้เป็นฝ่ายไม่ดี

“นี่เธอกล้าขึ้นเสียงเถียงฉันเพราะมันอย่างนั้นเหรอ!” ดวงตาสีนิลแดงก่ำ ลุกโชนจนน่ากลัว

 “รดาพูดความจริงต่างหาก คุณเหมทำอะไรย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ”

“ฉันทำอะไรไม่ทราบ...” และเขาดันเธอชิดผนังห้องเบียดกายร้อนผ่าวเข้าใส่ เสียดสีลำตัวผ่านเนื้อผ้า ก่อเกิดกระแสไฟบางอย่างขึ้นกลางลำตัว กระแสที่เธอไม่เคยเอาชนะมันได้สักครั้ง

“อ๊ะ! ไม่ได้นะคุณเหม เดี๋ยวคุณรัชกับคุณฟ้าก็กลับเข้ามาแล้ว” สาวน้อยปัดมือหนาออกห่างจากหน้าอกอวบอิ่ม ใบหน้าหวานตื่นตระหนกเมื่อถูกเหมราชบีบเคล้นนมอวบผ่านเนื้อผ้าจนเจ็บหนึบ

 “ก็ช่างหัวมันสิ หรือเธอกลัวว่ามันจะรู้ ว่าถูกฉันเอาจนรูพรุนมานานแค่ไหนแล้ว” คนหึงจนไร้สติไม่ฟังเสียงห้าม ยังคงสาดใส่คำพูดร้ายกาจออกมาเชือดเฉือนคนฟังจนเจ็บถึงขั้วหัวใจ ก่อนเขาตั้งหน้าตั้งตาปล้ำถอดชุดสวย ผิวกายขาวนวลลื่นมือเกิดริ้วรอยขึ้นทันตา

 เหมราชฮึมฮัมในลำคอเมื่อถูกไฟราคะร้อนลวก ไม่ว่าจะแตะต้องเรือนร่างนี้เมื่อใดไฟสวาทลึกล้ำในตัวพรักพร้อมลุกฮือขึ้นมันเสียทุกทีสิน่า

 อารมณ์นี่สินะที่เขาไม่อาจรู้สึกกับผู้หญิงคนอื่นได้อีก นอกจากเด็กในอุปถัมภ์แสนงามของเขาคนนี้คนเดียวเท่านั้น...

“อย่าทำเลยค่ะ รดายังไม่พร้อม” เมื่อตามร่างกายเธอยังไม่หายดีจากการถูกเขาทำรักครั้งก่อน

“ ไม่พร้อมสำหรับฉันแต่คงพร้อมสำหรับไอ้รัชสินะ หึ...เสียใจด้วยรดาเพราะฉันจะเอาเธอตอนนี้ และเดี๋ยวนี้ ใครก็ห้ามฉันไม่ได้”

  คำประกาศของเขาสิ้นสุดลงพร้อมด้วยริมฝีปากร้อนบดขยี้ลงมาหากลีบเนื้ออ่อนนุ่ม เขาบีบปลายคางมนบังคับให้เธอเผยอริมฝีปากขึ้นแล้วจัดการแทรกปลายลิ้นเข้าจู่โจมภายในอย่างเอาแต่ใจเหลือเกิน

 รุ่งรดารู้สึกเจ็บจนน้ำตาไหลเอ่อ แต่ไม่คิดร้องขอให้เขาเลิกทำป่าเถื่อนกับเธอ

 หัวใจเธอบอบช้ำมานานจะทนเจ็บอีกสักนิดจะเป็นไรไป เขามีบุญคุณท่วมหัว และเธอหวังทดแทนบุญคุณนั้นให้จบสิ้น เผื่ออีกหน่อยถ้าหากเธอต้องเดินออกจาชีวิตเขา จะได้ไม่มีอะไรติดค้างต่อกันให้ต้องรู้สึกนึกถึง

รุ่งรดายอมรับทุกการกระทำของชายหนุ่มที่เธอฝากชีวิตไว้ให้ เหมราชกำลังหน้ามืด เอาแต่ซุกไซร้ใบหน้าเข้าหาเรือนร่างหอมละมุน กัดเม้มตามผิวผ่องจนเกิดรอยแดงขึ้นเป็นจ้ำทับรอยเดิม ฝากฝังย้ำให้หญิงสาวจำขึ้นใจ เธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“อ๊ะ...อือ...” สาวน้อยส่งเสียงครางแผ่วเมื่อโคกเนินถูกลุกลานด้วยปลายนิ้ว

“แยกขาออกหน่อยสิรดา ฉันจะทะลวงเธอด้วยนิ้วมือ ดูสิมันตอดฉันใหญ่เลย” ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกพิษไข้เล่นงานอย่างหนัก ทำให้หญิงสาวยอมจำนนทำตามคำขอโดยไม่อิดออด

เธอทำตามด้วยการอ้าขาออกกว้างแล้วปล่อยให้ปลายนิ้วเรียวยาวแต่ทว่าแข็งแกร่งนั้นล่วงลึกเข้าสู่โพรงสาว  ส่วนด้านบนถูกเขากัดกินเหมือนเป็นอาหารหวานจานโปรด เขาใช้ทั้งริมฝีปากทั้งซี่ฟัน ขบกัดเธอจนทั่วทั้งตัว

หัวนมนั้นแข็งเป็นไตพร้อมรอให้เขาดื่มกินอย่างเต็มที่มานาน เธอเลยแอ่นแผ่นหลังโค้งเพื่ออำนวยความสะดวก พลางครางเสียงกระซิกยามถูกนิ้วร้ายทะลุทะลวงโรมรันกันอยู่ภายใน

“ซี้ดดดด....อ๊าห์คุณเหมขา...ดีเหลือเกิน ขยับเร็วอีกนิดสิคะ” ความรู้สึกตอนนี้เหมือนเธอกำลังล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์ไม่ผิดเพี้ยน เขาไม่เพียงแต่สอดใส่ปลายนิ้วโยกเข้าโยกออก ทว่ายังเล่นสะกิดตุ่มกระสันของเธอควบคู่ไปพร้อมกันอีกด้วย

เหมราชใช้ทั้งปากและนิ้วเก่งกาจพอๆกัน เขามักทำให้เธอเสร็จสมหลายครั้งโดยที่ไม่ต้องสอดใส่ตัวตนของเขาเข้ากระหน่ำภายในกายเธอด้วยซ้ำ

ถึงเขาเป็นชายหนุ่มอายุขึ้นเลขสี่ก็จริง พละกำลังยามร่วมรักของเขา ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มวัยละอ่อน เขาสามารถควบขี่เธอได้ทั้งวันทั้งคืนโดยเรี่ยวแรงไม่เคยตก เธอเคยสลบคาอ้อมอกเขามาหลายต่อหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน

 อีกทั้งใบหน้าคมคายหล่อเหลาอย่างกับดาราคนดัง ร่างกายสูงหนามีมัดกล้ามเป็นลอนสวย จะแปลกอะไรเล่าถ้าหากพ่อเลี้ยงจะมีผู้หญิงรายล้อม ดาหน้ากันเข้ามาหาเขาไม่เว้นวัน

“เธอมีความสุขไหมรดา...” เหมราชเงยหน้าขึ้นจากเต้านมเนื้อนุ่ม ริมฝีปากเขามันเยิ้มเต็มไปด้วยน้ำลาย หัวจุกนมสีชมพูและแม้แต่รอบวงปานใหญ่ก็เช่นกัน มันวาววับหยาดเยิ้มด้วยน้ำลายของคนหื่น  

 พอถามเสร็จก็ก้มหน้าฟัดก้อนกลมอร่อยลิ้นอย่างบ้าคลั่งโดยไม่คิดรอเอาคำตอบ ชายหนุ่มกดร่างเล็กให้ชิดผนังเย็นเฉียบ พร้อมคว้าลำขาเรียวเสลามาเกี่ยวไว้ที่เอว ก่อนล้วงมือควักเอาเอ็นร้อนที่พองตัวขยายสุดลำออกมาจากซิป ชักรูดจนมันโตเต็มที่ ถอนนิ้วมือออกจากถ้ำสวาทดันเนื้ออวบใหญ่ในมือเขาเข้าแทนที่

“อืม...ซี้ดดดด...อร๊าย...พ่อเลี้ยงอย่าเพิ่งดันเข้ามาหมดสิคะ รดาจุก”

สาวน้อยถึงกับผวาเฮือกด้วยความใหญ่โตของเขาเป็นเอกลักษณ์ นัยน์ตาหวานเบิกโตเท่าไข่ห่าน รู้สึกร้าวระบบกับร่องรักที่ถูกเขาจ้วงแทงเข้ามาจนมิดทั้งดุ้น น้ำเมือกขาวกระฉอกจนเลอะเต็มง่ามขา สาวน้อยรู้งานเธอจึงวาดเรียวแขนโอบรอบลำคอของเขาไว้เป็นหลักยึด

“อืมมมม...ฉันขอโทษ แต่ตอนนี้มันอยากเหลือเกิน ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆคนดี”

 หญิสาวสูดปากเสียวซ่านในอารมณ์ ตอนนี้เธอรู้สึกอึดอัดแน่นร่องรักไปหมดเพราะเหมราชยังไม่ยอมขยับ เขายังคงแช่ค้างทิ้งไว้ แล้วจัดการบดขยี้ปากร้อนโรมรันปลายลิ้นรุนแรงเข้าใส่

“โอ้วววว...หายจุกหรือยังรดา”

“หายแล้วคะ แต่คุณเหมช่วยขยับตัวสักทีสิคะ รดาอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว”

“จะให้ฉันขยับอะไรหรือ...” คนช่ำชองในประสบการณ์แกล้งถาม เขาหรี่ตาหม่นมัวด้วยไฟแห่งกามอารมณ์ลงมองคนตัวเล็กกว่า ผิวกายขาวผุดผ่องแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ ยิ่งเพิ่มความกำหนัดในตัวชายหนุ่มให้โหมกระพือ

“ก็ขยับ...เอ่อ...” คนอายหน้าแดงไม่กล้าเอ่ยในสิ่งที่ต้องการ ในเมื่อเขาไม่ขยับเธอจึงเป็นฝ่ายขยับร่องรักมันเองเสียเลย

“อ๊ะ...” คนที่คิดว่าถือไพ่เหนือกว่าร้องอู้ เมื่อถูกสาวน้อยกระเด้งก้นขาวออกห่างจากเอ็นใหญ่แล้วดันเข้าใส่จนสุดแรง

“ซี้ดดดด...โอ้ววว...ยัยตัวแสบ” เหมราชหลุดเสียงคำรามลั่นห้อง ใบหน้าหล่อบิดเบี้ยวแต่ยังคงความเซ็กซี่เร้าใจไม่เสื่อมคลาย ร่างสูงสั่นเทาคล้ายถูกผีเข้า เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านไรผมหยดลงบนหน้าอกสองคู่งาม

เขาต้องกัดฟันอดทนตอนถูกร่องแคบนั้นสวมสะบัดเข้าใส่ มันเสียวจนขนในกายลุกซู่ ร่องก้นเขาขมิบเกร็งรับแรงกระแทก แล้วจัดการกดหัวแม่โป้งคลึงเคล้นเม็ดเสียว ช่วยแหวกสองแคมออกกว้างอำนวยความสะดวกให้มันคอบตัวเข้าหาแท่งสากเท่าข้อมือได้ถนัดถนี่มากขึ้นกว่าเดิม

“อ๊ะ...อ๊ะ...ซี้ดดดดด รดาเสียว”

“ดูเธอคงจะอยากมากสิท่า ถึงได้ร่านหนักขนาดยกก้นกระเด้าเข้าใส่ฉันเสียเองเลย”

 คำพูดกึ่งล้อเลียนกึ่งเย้ยหยันทำเอาคนถูกกล่าวหาว่าร่านใบหน้าร้อนเห่อ หญิงสาวต้องเม้มกลีบปากสะกดกลั้นความอับอาย ด้วยเพราะอารมณ์คุกรุ่นเจือด้วยกลิ่นราคีคาวมันช่างหวานหอมจนเกินหยุดยั้ง

รุ่งรดาส่งช่วงร่างบดเบียดเข้าหาจนเส้นไหมดกดำเสียดสีกันเกิดความร้อนระอุ เหมราชปล่อยให้สาวน้อยเป็นฝ่ายกำหนดเส้นชัย ส่วนเขาเอาแต่ยืนปักหลักถ่างขาเฉยยังไม่คิดขยับบั้นท้ายเข้าโรมรัน ถึงเลือดในกายเขานั้นพลุกพล่านเต็มกำหนัด แต่เขายังยับยั้งอารมณ์ร้อนรุ่ม ปล่อยให้สาวน้อยแสดงฝีมืออย่างเต็มที่  

“อ๊าห์...ซี้ดดดด...ลึกๆอีกรดา ขย่มเข้ามาอีก ฉันจะเป็นแท่งสวรรค์ให้เธอใช้ขับขี่เอง...อ๊าห์ ดีมากคนเก่งกระแทกตัวเข้ามาอีก อ๊าห์...ใช่ อย่าเพิ่งขมิบแรงเดี๋ยวฉันจะแตกเสียก่อน” พ่อเลี้ยงเหมเอ่ยปากชมเสียงพร่า นัยน์ตาเคืองขุ่นกลับหม่นมัวลงมองใบหน้าหวานจับจิต

พ่อเลี้ยงรวบเอวคอดกิ่วไว้มั่นด้วยมือทั้งสองข้าง พลางแปลงร่างเป็นม้าไม้ให้สาวน้อยได้เริงระบำ ส่ายเอว

ตับ ตับ ตับ ตับ

“ซี้ดดดด...เร็วกว่านี้อีกหน่อยรดา” เขาเร่งให้หญิงสาวลงน้ำหนักตัวเข้าหาลำอวบซึ่งเคลือบด้วยเมือกขาวขุ่น เสยขึ้นรับแรงกระเด้าเข้าใส่ไม่ออมแรง

 ใบหน้าหล่อแดงก่ำซูดปากซีดซาดเหมือนกำลังได้ทานของเผ็ดแสนอร่อย พริกเม็ดนี้ช่างถูกใจเขาเป็นบ้า ต่อให้กินเท่าไหร่ไม่เคยนึกเบื่อ ยิ่งยามร่างเล็กนั้นตอกบั้นท้ายส่ายเข้าหา แล้วเขาเกร็งสะโพกขึ้นรับเป็นจังหวะดัง กึก กึก กึก

 ความเสียวสะท้านเร่งขับน้ำแห่งกามไหลย้อยเลอะเปรอะตามร่องก้น ยิ่งเพิ่มความลื่นไหลแห่งการสอดใส่สะดวกเร็วรี่ ทำให้แท่งเหล็กใหญ่ยาวทะลวงลึกจนถึงปลายโคนชนเข้ากับผนังมดลูกเสียงดัง

“อืมมมม...คุณเหมขา” เธอครางชื่อเขาพร้อมขยับบั้นท้ายสอดใส่รัวเร็วเมื่อความต้องการใกล้ถึงขีดกำจัด ร่องเธอบีบตัวรัดเขาแน่นยิ่งขึ้น

“ใกล้เสร็จแล้วเหรอรดา...” คนเอาแต่ยืนกัดฟันปักหลักงึมงำถามเสียงหอบถี่ ร่องรักของสาวน้อยทั้งตอดทั้งรัดเป็นสัญญาณแจ้งเตือน เจ้าหล่อนกำลังถึงเป้าหมายสำคัญ ขนาดเขาทำเพียงยืนเฉยรอรับแรงกระเด้าจากร่างน้อยความกระสันนั้นยังพลุกพล่านเหลือเกิน เขาเองก็ใกล้จะแตะขอบสวรรค์เต็มทีอีกไม่กี่อึดใจ

“อ๊ะ...โอ้วววว...อร๊ายยยย” รุ่งรดาครางลั่น เมื่อเธอถูกช้อนอุ้มขึ้นรับแรงกระแทกจากชายหนุ่มโดยไม่ทันตั้งรู้

 เหมราชตัดสินใจช้อนข้อพับของคนตัวเล็กขึ้นในท่าลิงอุ้มแตง กดปลายเอ็นใหญ่เข้ากระทุ้งชิดขอบผนัง พร้อมเป็นฝ่าทะลวงฟันด้วยดาบยาวใหญ่เข้าใส่ร่องผกา เนื้อกระทบเนื้อเสียงดังสนั่น โดยไม่กลัวสองสามีอาจจะกลับมาได้ยินเข้า

ตับ...ตับ...ตับ...

“ซี้ดดดดด...ลึกเหลือเกินคุณเหมขา รดาหายใจไม่ทัน” สาวน้อยหลับตาพริ้มรับแรงกระเด้าเข้าใส่อย่างพายุบุเคม ความเสียวจู่โจมจนขนในกายลุกชันสมองเบาโหวง ไม่ขอรับรู้สิ่งอื่นใด แม้กระทั่งหลงลืมเจ้าของห้องพัก อาจกลับเข้ามาตอนไหนก็ได้

“จะเอาเธอทั้งวัน จะได้จำใส่สมอง ห้ามเถียงฉันแทนคนอื่นอีกเด็ดขาด”

“อ๊ะ...ซี้ดดดดด” รดาร้องครางเมื่อนมขาวถูกคมฟันครูดเข้าใส่

“ฉันไม่ชอบให้เธอมาพยศใส่ฉันเหมือนวันนี้ แล้วก็กล้าเถียงฉันแทนไอ้รัชมันอีกละก็ ฉันจะเอาเธอแรงๆ เอาให้ยับ เอาให้เดินขาถ่างเลยดีไหม แม่คนหัวดื้อ” เขาทำตามปากพูดทุกอย่างตอนพาเธอเดินรอบห้องพร้อมกับส่งลำเอ็นขึ้นกระแทกร่องหวาน

“อ๊ะ...อ๊ะ...อย่าทำนะคะ อีกไม่กี่วันมหาวิทยาลัยของรดาก็จะเปิดเรียนแล้ว รดากลัวจะไม่สบาย แล้วก็เดินขาถ่างไปมหาวิทยาลัยด้วย”

สาวน้อยฝืนความรัญจวนออกปากห้าม สองมือเกาะบ่าแข็งแรงไว้มั่น ใบหน้าหวานเหยเก เธอรู้คนอย่างพ่อเลี้ยง พูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้นเสมอมา เนื่องจากเธอเคยไข้ขึ้นเดินขาสั่นเข้าไร่ ด้วยบทรักรุนแรงมาหลายครา

 เขาไล่ปล้ำเธอทั้งวันทั้งคืนไม่ยอมปล่อยให้เธอได้พัก ถือเป็นบทลงโทษที่เขานั้นชื้นชอบมากเป็นพิเศษ จะว่าทุกครั้งหลังจากเธอขออนุญาตออกไปข้างนอกกับหริลักษณ์ก็ว่าได้ พอกลับเขามา เขาก็เอาแต่ใจตัวเอง ด้วยการร่วมรักแบบมาราธอนไม่พูดไม่จา  

พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่หัวเราะหึเท่านั้น เขายังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง เลยไม่อยากรับปาก

“กว่าสองคนนั้นจะกลับมาคงได้อีกสักสองรอบ...”

คนหื่นกะเวลาไว้เสร็จสรรพ ก่อนเขาจะตอกเสาเข็มลงร่องรักที่ทั้งคับแคบและอึดอัดอีกสองสามที เสียงกรีดร้องก็ลั่นห้อง ร่างน้อยซบลงอย่างหมดแรง เมื่อเขาพาสาวน้อยยืนบนสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดได้สำเร็จ ส่วนตัวเขาเองควงเสาเข้าใส่อีกไม่กี่ทีก็แตกกระจายตามหลังมาติดๆ

 เขาฉีดน้ำเชื้อเข้าใส่โพรงสาวเนื้อนุ่มจนหญิงสาวรู้สึกร้อนวาบ

 ก่อนเขาอุ้มเธอมามาวางลงบนเตียง ใช้หมอนใบโตรองก้นงามให้สูงเด่น จนกลีบบวมแถมยังเลอะด้วยน้ำรักลอยเด่นดูน่ากัดกิน เหมราชเลียกลีบปากพร้อมซุกใบหน้าคมคาย ตวัดลิ้นเลียทำความสะอาดกลีบสาวจนเกลี้ยงเกลา ก่อนเริ่มบทลงโทษคนพยศใหม่อีกครั้งด้วยอาวุธคู่กาย มันทรงประสิทธิภาพอย่างน่าเหลือเชื่อ...

“ซี้ดดดดด...แรงๆค่ะ แรงอีก อ๊าห์...”

*******************


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha