พ่อเลี้ยงเหมราช

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 8 : Ep8 : นาทีชีวิต (จบบท)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


สามารถโหลดซื้อนิยายได้แล้ววันนี้


พ่อเลี้ยงเหมราช
มาศอุไร
www.mebmarket.com
“คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับดิฉันก็พูดมาสิคะ มัวแต่ทำรุ่มร่ามอยู่นั่น แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง...” พูดแล้วจึงดันร่างเล็กกว่าถอยห่างออกจากอ้อมแขน หากแต่คนตัวใหญ่กลับรั้งมากอดไว้แนบแน่นกว่าเก่า “ผัวอยากจะชื่นใจเมีย มันรุ่มร่ามตรงไหนหึ...” “คุณเหม!...” ร่างน้อยผละห่างพร้อมช้อนสายตาจ้องมองเจ้าของตักอย่างฉงนในคำพูดของเขา ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเรียกแทนตัวเองว่าผัวแล้วเรียกแทนเธอว่าเมีย ขนาดตอนร่วมรักกันเขายังไม่เคยหลุดปากพูดให้ได้ยินด้วยซ้ำ จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง “ทำไม...หรือฉันพูดอะไรผิด ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอย่างกับเห็นผีด้วยเล่า”“ก็คุณไม่เคยเรียกแทนตัวเองแบบนี้ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่สมควร คุณเองก็รู้ว่าเพราะอะไร”*หากมีข้อผิดพลาดใดไรท์ต้องขออภัยด้วยนะคะ*



ปัง ปัง ปัง!!!

กรี๊ดดดด!

“รดาก้มหัวลงเร็ว”

เสียงกระสุนสามนัดวิ่งผ่านอากาศเฉียดกระจกรถด้านข้างของพ่อเลี้ยงเหมไปอย่างหวุดหวิด เม็ดกระสุนนั้นกระทบดินฟุ้งกระจาย เหมราชรีบยื่นมือดันร่างบางให้ก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม ส่วนมืออีกข้างของเขาบังคับพวงมาลัยอย่างมั่นคง เร่งเหยียบคันเร่งรถยนต์ด้วยความเร็วสูง

สีหน้าหล่อเหลาเครียดขรึม เขาประมาทจนเกินไป ที่ไม่ทันคิดถึงเรื่องความปลอดภัยระหว่างการขับรถขึ้นเหนือด้วยตัวเอง  

 ไม่แน่ใจมันเป็นโจรดักปล้นธรรมดา หรือถูกใครส่งมาเพื่อดักทำร้ายเขากันแน่

“บ้าฉิบ! พ่อเลี้ยงสบถเสียงกร้าว นึกโมโหตัวเองนักที่ดันประมาทจนเกิดเรื่องขึ้นจนได้

 รุ่งรดาเองรีบหลับตาปี๋ เอามือปิดหูทั้งสองข้างด้วยเป็นคนไม่ชอบเสียงดังเป็นทุนเดิม ร่างน้อยนั้นสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้ ที่เจอเหตุการณ์ลุ่นระทึกด้วยตัวเอง

 เหมราชรู้สึกสงสารจับใจ อยากดึงเจ้าหล่อนขึ้นมากอดปลอบ แต่ช่วงเวลาแห่งความเป็นตายเท่ากันแบบนี้เขายังทำไม่ได้ ต้องรีบขับรถหนีให้พ้นจากถนนสายนี้โดยเร็วเสียก่อน

ปัง ปัง ปัง

“ว้าย!

“ไม่ต้องกลัวไปนะรดา ฉันอยู่ตรงนี้ และจะไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอันตรายเด็ดขาด”

“รดาไม่ได้กลัว แต่รดาแค่ไม่ชอบเสียงปืนแค่นั้น คุณเหมไม่ต้องเป็นห่วงรดานะคะ รดาโอเค”

“นั้นก็ก้มหัวให้ต่ำที่สุดไว้แล้วกัน ฉันจะเร่งความเร็วให้ถึงหัวโค้งข้างหน้า ตรงนั้นมีทางแยก”

 ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บใจตัวเองเป็นอย่างมาก มัวแต่หน้ามืดเอาแต่หึงหวงจนลืมเลือนเรื่องความปลอดภัยเสียสนิท ทำไมถึงไม่คิดระแวดระวังอันตรายข้างทาง เขาน่าจะรอบคอบให้มากกว่านี้ เพราะถนนทุกเส้นอาจเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้นมาได้เสมอ

 ชายหนุ่มใช้ความคล่องแคล่วหักพวงมาลัยตีรถวนออกจากตรงบริเวณบ้านร้างรวดเร็วปานจรวด ก่อนเหลือบสายตามองกระจกด้านหลัง เห็นไอ้คนยิงมันเดินมา แต่ไม่ได้ขับรถตาม เขาเลยเบาใจขึ้นมาหน่อย แต่ก็เบาใจได้เพียงไม่นานสายตาคมกริบ กลับแลเห็นรถเก๋งสีดำทมิฬขับตามมาไม่ห่าง พ่อเลี้ยงจึงเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้น สลับกับลองผ่อนความเร็วลงสลับไปมาอยู่สักพัก เป็นการลองเชิงดูสิว่ามันกำลังขับตามเขา หรือว่าเป็นรถของคนธรรมดาทั่วไปกันแน่

 จนแน่ใจไอ้รถคันดังกล่าวมันขับตามเขามาแน่นอน เหมราชจึงเหยียบคันเร่งตะบึงเหาะเร็วจนได้กลิ่นยางล้อเสียดสีกับพื้นถนน

 “รดาหยิบปืนตรงคอนโซลด้านหน้าส่งมาให้ฉันหน่อย”

“ค่ะคุณเหม” หญิงสาวรับคำพร้อมควานมือหาสิ่งที่ชายหนุ่มร้องขอในทันที

 สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เธอจะมัวมาทำตัวอ่อนแอเป็นภาระให้ชายหนุ่มอยู่ไม่ได้ จำเป็นต้องกักเก็บความหวาดกลัวเอาไว้ภายใน รวบรวมพลังใจลุกขึ้นมาสู้เคียงข้างเขา

เธอควานหาสิ่งที่พ่อเลี้ยงร้องขอจนพบเข้ากับกระบอกปืนสีดำทมิฬ มันนอนแอ้งแม้งปะปนอยู่กับกองเอกสาร ไม่รอช้าเธอรีบคว้ามันขึ้นมาถือไว้ในมือเสียเอง

“ส่งมาให้ฉันสิรดา...” เจ้าของไร่องุ่นขมวดคิ้วมุ่น ส่งเสียงเข้มร้องขอปืน เหตุใดรุ่งรดาถึงไม่ยอมส่งปืนมาให้เขา กลับถือไว้เสียเองอย่าง

ดูเหมือนหญิงสาวจะรู้ถึงความสงสัยผ่านทางสายตา เธอจึงบอกเขา

“รดายิงปืนเป็นค่ะ คุณเหมขับรถอย่างเดียวก็พอ ถ้ามันยิงมา รดาจะยิงสวนมันกลับไปให้” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาหวานฉายแววของนักสู้

“เธอแน่ใจเหรอว่ายิงปืนเป็น” นับเป็นสิ่งแปลกประหลาดที่ได้ยินอยู่มากทีเดียว รุ่งรดาสาวน้อยของเขายิงปืนเป็น เขาไม่เคยสอนเจ้าหล่อน เพราะไม่ทันคิดถึงเรื่องภัยต่างๆ เนื่องจากคิดอยู่ในหัวอย่างเดียว รุ่งรดามีเขาข้างกายเจ้าหล่อนก็ปลอดภัยแล้วแค่นั้น

“ยิงได้แต่ไม่แม่นสักเท่าไหร่ค่ะ แต่รดาจะพยายามทำให้กระสุนในรังปืนนี้ทุกลูกเกิดประโยชน์มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” เธอให้คำมั่นด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ช่างขัดกับรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น รุ่งรดาส่งสายตามุ่งมั่นเพื่อเป็นสิ่งยืนยัน เหมราชเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาเสียงดังแล้วส่ายหัวอย่างจำนน

“ถ้าฉันสั่งค่อยยิงก็แล้วกัน ฉันจะตัดเข้าถนนเส้นหน้า ถ้ามันยังขับตามเรามาอยู่อีก เธอเตรียมพร้อมไว้ก็แล้วกัน” เหมราชกำพวงมาลัยไว้แน่นตอนเอ่ยปาก รู้สึกภูมิใจในตัวของสาวน้อยอยู่ในใจลึกๆ

 รุ่งรดาของเขาไม่ได้เก่งกาจเฉพาะเรื่องบนเตียงอย่างเดียวเสียแล้วสิ นี่แม่เจ้าประคุณยังเก่งไปจนถึงเรื่องบู๊อีกต่างหากหรือนี่...

“โถเว้ย! ไอ้ห่าสรมันเสือกยิงพลาดเสียได้ เหยื่อมันเดินมาเข้าปากเราเองแท้ๆยังเสือกปล่อยให้หลุด น่าเจ็บใจชะมัด...”

 ชายหนุ่มใบหน้ากร้านแดดสบถเสียงลั่นรถ สีหน้านั้นโมโหลูกน้องตนเองจัด เจ็บใจนักเมื่อแผนการที่วางเอาไว้ไม่เป็นดั่งหวัง

“แล้วจะเอายังไงต่อดีล่ะลูกพี่ มันคงรู้ตัวแล้วนั่น ถึงได้ขับรถปานจรวดเหาะ” ไอ้คนขับเอี้ยวใบหน้าหยาบกร้านมาถามลูกพี่

“ขับตามมันสองคนไปก่อน รอให้ถึงทางเปลี่ยวมากกว่านี้ กูจะยิงล้อรถมันให้ยางระเบิด แล้วค่อยลากตัวอีนางนั่นมันไปเล่นสนุกตามคำสั่งนายก็แล้วกัน จะได้ไม่มีรถคันอื่นช่วยเหลือมันได้ด้วยไง”

“ก็ดีเหมือนกันลูกพี่ ผ่านตรงแยกนั้นแล้วขยับเลยไปอีกนิดถนนจะแคบ ข้างทางก็เป็นป่าทึบเราจะได้จัดการมันได้สะดวกหน่อย ไอ้พวกขี้เสือกก็ไม่มีให้เสียอารมณ์อีกด้วย”

“อืม...นั้นมึงขับตามมันไปอย่าให้ห่าง เราจะพลาดเป็นหนที่สองไม่ได้อีกแล้วนะโว้ย ไม่งั้นมีหวังพวกเราคงได้ชวดเงินก้อนโตกันทั้งหมดนี่แหละ นายยิ่งกำชับว่างานนี้สำคัญอย่าให้พลาดเป็นเด็ดขาด อย่างไรก็ต้องทำให้สำเร็จให้จงได้”

“ไม่มีทางพลาดอยู่แล้วลูกพี่ มือชั้นนี้ซะอย่าง”

สองคนร้ายหันสีหน้าเหี้ยมเกรียมสบตากัน ไอ้คนเป็นหัวหน้ากำปืนอาวุธประจำกายถือไว้ในมือแน่น หวังรอจังหวะเวลาเหมาะสม ค่อยเล็งยิงตรงยางล้อมัน ทำให้รถมันเสียหาย เพื่อให้รถมันขับตามไม่ได้ตอนฉุดอีนางผู้หญิงนั่นไปทำเมียจะได้ง่ายขึ้น

 ถือว่างานนี้เป็นงานหมู ง่ายกว่างานรับจ้างฆ่าคนที่เคยทำมาอยู่มากโข แค่ฉุดอีนางหน้าขาวรูปร่างหน้าฟัดไปปู่ยี่ปู่ยำทำเมีย งานง่ายเงินดีแถมยังได้เสียวสบายตูดอีกต่างหาก เรื่องอะไรพวกมันจะทำพลาดให้โง่...

 

“อืม...ทำงานสำเร็จเมื่อไหร่ค่อยโทรมารายงานฉันอีกทีก็แล้วกันนะ เพราะตอนนี้ฉันกำลังยุ่งอยู่กับธุระ...สำคัญ”

 เสียงหวานกรอกคำพูดโต้กลับก่อนเจ้าหล่อนจะกดปิดสัญญาณแล้วขว้างโทรศัพท์ยี่ห้อแพงทิ้งอย่างไม่ไยดี เมื่อฝ่ายนั้นรับคำและธุระที่เธอว่านั้นกำลังป้วนเปี้ยนแถวซอกขาขาว เธออำนวยความสะดวกด้วยการแบะลำขาออกกว้าง เปิดเผยโหนกนูนฉ่ำน้ำให้ธุระสำคัญของเธอจัดการมันอย่างเต็มที่

“โอ้วววว...เยี่ยม”

เสียงหวานครางยาว สะบัดใบหน้าสวยหวานไปทางด้านหลัง ก่อนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูอ่อนวาวนั้นจะขยับคลี่ออก  

“อ๊ะ...อ๊าห์...ซี้ดดดด แยงลิ้นเข้าไปให้ลึกกว่านี้อีกสิหมาย ฉันอยากได้รับความสุขมากกว่านี้จากแก...ไอ้ขี้ข้า”

ปากร้องสั่งใบหน้าสวยนั้นก็ได้แต่เหยเกตามแรงเสียดเสียวตรงร่องสาวหวานฉ่ำ เธอแบะสองกลีบออกจนเห็นเนื้อในเป็นการยั่วน้ำลาย พร้อมกันนั้นส่งแรงกระเด้าก้นขึ้นอัดใส่ใบหน้าคมคายจนเปียกแฉะทั้งปากทั้งจมูกโด่ง เธอบดร่องรักอัดเข้ากับลิ้นแข็งซึ่งถูกห่อไว้จนเป็นกรวยพร้อมแยงทิ่มแทงเข้าใส่ถี่ยิบ สู้ตาย

 ร่างนวลเสียวรัญจวน เรือนร่างสั่นสะท้านไหวขยับตามแรงอารมณ์พลุกพล่าน เธอสะบัดหน้าจนผมกระจาย แอ่นหัวนมให้ทาสกามได้เขี่ยเล่น เรียกเสียงครางกระหึมดังขึ้นในลำคอ

“ครับคุณหนู...ไอ้หมายจะแยงเข้าร่องของคุณหนูแรงๆ”

“อ๊ะ...อย่าดีแต่พูด ใส่มันเข้ามา”

“ซู๊ด...หอยคุณหนูของไอ้หมายช่างหวานลิ้นดีอะไรอย่างนี้”

“นั้นก็กินให้เยอะๆ ซดน้ำมันเข้าไปด้วยสิ”

“ซดแบบนี้ดีหรือเปล่าครับ...”

สมหมายซูดปากตวัดปลายลิ้นเข้ากับเม็ดพลอยแล้วสะบัดเคลื่อนไหวจนหญิงสาวร่อนสะโพกไม่ติดพื้นฟูก ก่อนเขาละเลงปลายลิ้นปาดเลียน้ำรักที่ไหลเยิ้มออกมาอย่างคนช่ำชอง สอดเอานิ้วยาวเข้าเสียบร่องนุ่ม เสียงดังแจะ แจะ แจะ

“อืมมมม...ซี้ดดดด เสียว...โอ้ย...เสียว”  ร่างสาวดิ้นพล่านเมื่อถูกจู่โจมหนักหน่วง ทั้งนิ้วทั้งลิ้นทำงานได้ดีไปพร้อมๆกัน

 ของเคยค้าม้าเคยขี่กันมานาน ทำให้สมหมายรู้จุดเสียวกระสันของลูกสาวนายจ้างได้เป็นอย่างดีทีเดียว สะกิดตรงไหนจะทำให้เจ้าหล่อนพอใจแล้วดิ้นพล่านเป็นปลาโดนน้ำร้อนลวก จนต้องร้องขอดุ้นใหญ่จากเขา เพื่อเข้าไปกระแทกกระทั้นเข้าใส่ภายในร่างหวานงดงามอย่างสาแก่ใจ   

อาจเนื่องจากเขากับคุณหนูนั้นแอบมีความสัมพันธ์ลับต่อกันมานานหลายปี จะเปรียบเขาเป็นครูคอยสอนเรื่องเซ็กส์ให้กับเจ้าหล่อนก็ว่าได้ เขาปลุกปั้นมานานกับมือ สอนให้เธอเล่นเสียวด้วยท่วงท่าต่างๆ หรือแม้แต่เล่นรักกับของเล่นนานับชนิดที่เขาแนะนำให้เจ้าหล่อนซื้อมาลองก็ด้วย

แต่นั่นยังไม่ซะใจเท่ากับเขาเป็นชายคนแรกที่สามารถบุกทะลวงเข้าทำลายพรหมจรรย์สดใหม่ของลูกสาวสุดที่รักของบ้านหลังนี้ได้

ทั้งที่เคยถูกมองด้วยสายตาหยามเหยียดตั้งแต่หัวจรดเท้ามาโดยตลอด อย่าคิดสะเออะหวังกินดอกฟ้า เขามันก็แค่คนรับใช้กระจอกในบ้าน คอยรองมือรองเท้าให้เหล่าบรรดาเจ้านายทั้งหลายโขกสับนับครั้งไม่ถ้วนเป็นพอ อย่าได้วาดหวังให้ไกลเกินตัว หัดเจียมตนแล้วอยู่ในทิศทางของตัวเอง 

เขามันเป็นเด็กกำพร้า ถูกผู้เป็นยายพามาเลี้ยงดูในบ้านหลังนี้ไม่ต่างจากทาสรับใช้คนหนึ่ง พอทำงานเป็นก็ถูกใช้สารพัด อะไรหยิบฉวยทำได้ก็ต้องทำ ส่วนยายเขาไม่มีปากมีเสียงอะไร เพราะด้วยอายุชราและทำงานให้บ้านหลังนี้มานาน แกเลยไม่รู้จะไปอยู่ไหน หากต้องถูกไล่ออก คอยแต่ปลุกปลอบให้เขาอย่าคิดมาก ให้คิดเสียว่ามีข้าวกินมีที่ซุกหัวนอนก็ยังดีกว่าต้องเดินเร่ร่อนหาของกินกับพวกกองขยะ อย่างที่เขาเคยทำมาก่อนยายจะพาเขาเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้  

จนตอนนี้เขาอายุย่างเข้ายี่สิบห้าปี จบเพียงการศึกษานอกโรงเรียน นอกเหนือจากงานหลักในบ้านสารพัด งานลองที่เขารู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ทำ คืองานคอยเสิร์ฟความสุขให้กับคุณหนูคนสวยอยู่เป็นประจำบนเตียง

แต่ทุกอย่างต้องปกปิดซ่อนเร้น เป็นความลับสุดยอด...

 และพอนึกถึงวันแห่งชัยชนะขึ้นมา สมหมายได้แต่แสยะยิ้มอยู่ในใจ วันนั้นคุณหนูกลับจากการเที่ยวเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนสนิท เป็นเพื่อนชายที่เขาเคยเห็นหน้ามาบ่อยครั้ง เขาถูกใช้ให้เป็นคนขับรถไปรับกลับ และเจ้าหล่อนถูกวางยาเลิฟในเครื่องดื่ม เธอขอร้องให้เขาช่วยด้วยสติที่พร่าเลือนเต็มที อ้อยเข้าปากเสียอย่างนั้นเขาคงไม่โง่พอจะคลายมันทิ้งให้โง่

 เขาไม่รอช้าจอดรถแอบเข้าข้างทางเปลี่ยว พร้อมกระชากร่างร่านสวาทด้วยฤทธิ์ยาเลิฟเข้ากระหนำด้วยดุ้นใหญ่ แทงร่องฝืดในคราแรกอย่างเมามัน กว่ายาจะหมดฤทธิ์เขาก็จัดการกลืนกินคุณหนูคนสวยเสียจนอิ่มแปล้ และคอยลุ้นตอนเจ้าหล่อนมีสติกลับคืนมา เขาจะถูกทำโทษอย่างไรบ้าง

ก็อ้อยควั่นนี้มันทั้งขาวทั้งอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือ ไม่กินให้พุงแตกก็นับว่าเสียเชิงชาย แต่ไอ้ที่โดนใจเขาสุดๆ คือเจ้าหล่อนยังเป็นสาวบริสุทธิ์ อะไรมันจะเป็นลาภปากเขาขนาดนี้ ...

“ซี้ด อ๊าห์...โอ้ยยยย...ดี...ดีเหลือเกินหมาย”

 

 

ร่างบอบบางที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยรอยเลือดสีแดงฉาน เอาแต่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาไหลเป็นเขื่อนแตก โดยมีร่างเล็กพอๆกันนั้นคอยนั่งปลอบประโลมลูบหลังไหล่อยู่ไม่ห่าง ฟ้ากระจ่างมีสีหน้าตระหนกไม่สู้ดีเท่าไหร่

 เพราะอาการเหมราชนั้นถือว่าหนักหนาเอาการ แต่เธอต้องควบคุมสติข่มอาการเหล่านั้นเอาไว้ เพื่อจะได้เป็นเสาหลักให้สาวน้อยผู้น่าสงสารได้ยึดเหนี่ยวไม่ลอยเคว้งในยามนี้

“คุณเหมจะเป็นอะไรไหมคะพี่ฟ้า...รดาอยากเป็นคนเจ็บแทนคุณเหมเหลือเกิน” สาวน้อยรำพันเสียงแห้ง เจ้าตัวยังคงขวัญกระเจิงกับเหตุการณ์ระทึกไม่หาย ร่างน้อยเอาแต่สั่นผวาในอ้อมแขนอบอุ่น ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเธอตั้งรับไม่มันไม่ไหว

รถชนต้นไม้ และคุณเหมถูกยิงเลือดอาบ เธอกัดฟันยิงโต้กลับคนร้าย เธอยิงถูกมันหนึ่งนัด ก่อนมันจะขับรถเผ่นหนี เมื่อบังเอิญมีพลเมืองดีขับรถผ่านมาเจอเข้า แล้วช่วยเธอยิงใส่มันอีกทาง   

เธอขอบคุณสวรรค์เหลือเกิน ที่ยังมีเมตตาส่งคนมาช่วยเธอกับคุณเหมไว้ได้ทันการณ์ พลเมืองดีคนนั้นรีบให้ความช่วยเหลืออย่างไม่รั้งรอ เขารีบโทรแจ้งตำรวจพร้อมกับเล่าเหตุการณ์คร่าวๆผ่านทางมือถือ

 และเขาไม่รีรอให้รถพยาลมาถึง เขารีบนำร่างไร้สติของพ่อเลี้ยงขึ้นรถตนเองด่วนจี๋ ร้องสั่งให้เธอขึ้นตามมาโดยไว ถ้าชักช้าคนเจ็บอาจไม่รอด

ตอนนั้นสติเธอยังสับสน คิดทำอะไรไม่ถูกด้วยซ้ำ  

 ถือเป็นความโชคดีอย่างมาก เมื่อพลเมืองดีที่ให้ความช่วยเหลือเธอ เขานั้นเป็นถึงคุณหมอจากโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งในตัวจังหวัดเชียงใหม่ กำลังจะขับรถเดินทางกลับเข้าโรงพยาบาล หลังจากลงมาประชุมกับหน่วยงานของทางภาครัฐ และบังเอิญมาเจอเข้ากับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ เขามีปืนพกติดรถเอาไว้ตลอด ด้วยเพราะตนเองนั้นต้องเดินทางขึ้นลงกรุงเทพฯกับเชียงใหม่อยู่บ่อยครั้ง

เขาพกติดรถเอาไว้ใช้ยามเกิดเรื่องไม่คาดฝัน เอาไว้ป้องกันตัวเอง

พลเมืองดีที่เป็นคุณหมอ ให้การปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างถูกวิธีแก่พ่อเลี้ยงเหม ก่อนเข้ารับการรักษาตัวต่อในโรงพยาบาลเวลาต่อมา

“ถึงมือคุณหมอแล้วนะ คุณเหมต้องไม่เป็นอะไร รดาต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะ ถ้าคุณเหมฟื้นขึ้นมาจะได้สบายใจไง...” ฟ้ากระจ้างปลอบใจพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“ค่ะ...รดาจะเข้มแข็งเพื่อคุณเหม” สาวน้อยพยักหน้าพร้อมน้ำตา แต่ทว่าดวงตาหวานนั้นมีแววมุ่งมั่น ตั้งใจ

ส่วนเจ้าของร่างสูงกว่าร้อยเก้าสิบเซน ชายหนุ่มกลับเดินเป็นหนูติดจั่นไม่ห่างจากห้องฉุกเฉิน เอาแต่คอยระบายลมหายใจหนักหน่วง ฟ้ากระจ่างทอดสายตามองสามี เธอรู้ว่าเขาคงกำลังเครียดจัด ด้วยเพราะความเป็นห่วงอาการพี่ชายเพียงคนเดียว

 เธอเองก็เป็นห่วงไม่ต่างกันนัก

เหมรัชเองเขาคงไม่คาดคิดว่าพี่ชายจะถูกดักทำร้ายกลางทางจนอาการโคม่าเป็นตายเท่ากัน ทั้งที่พี่เหมเป็นคนดี ชอบให้ความช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากมาโดยตลอด

 อีกทั้งยังเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในจังหวัด เธอเองยังนึกไม่ออก ใครกันนะที่มันกล้าลงมือทำเรื่องเลวร้ายกับคนดีอย่างพี่สามีเธอได้ลงคอ   

“บ้าชะมัด! มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง”

ใบหน้าหล่อคมคายเครียดเขม็ง เหมรัชขบกรามแกร่งจนขึ้นเป็นสันนูนดูน่ากลัว ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ กำลังจับจ้องบานประตูอย่างรอคอยทุกลมหายใจ...

 

************************

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha