พิษรักพิศวาสมาร

โดย: Janya,ณิชาดา



ตอนที่ 2 : เมีย! ที่ไม่ได้ตั้งใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 2 เมีย! ที่ไม่ตั้งใจ

            หญิงงามขี้เซาเข้าขั้นหลับลึก ลืมตาตื่นมายามรุ่งสางของเช้าวันใหม่ ด้วยอาการระบมรอบบริเวณอกกลมสวย เธอรู้สึกเจ็บเป็นบางจุดโดยทั่ว จึงกะพริบตาถี่ๆ ไล่อาการง่วงงัน ปรับสายตาให้คุ้นเคยกับแสงสว่างยามใกล้รุ่ง บิดตัวไปมาอย่างเคยชิน แต่บิดซ้ายไปได้นิดเดียว ไข่มุกถึงกับตาโตแทบถลน

            “กรี๊ดดด!”

            คนสวยกรี๊ดดังสนั่นเมื่อเห็นเปรตชีเปลือยนอนแผ่หลาอยู่กลางเตียง อะไรที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น ถึงจะไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เนื่องจากแสงสว่างยังมีไม่เพียงพอ แต่ก็พอรับรู้ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นหญิงว่ามันคืออะไร จึงถอยร่นลงจากเตียงนอนหรูแทบไม่ทัน ส่วนเปรตรูปหล่อก็รู้สึกตัวทันทีที่ได้ยินเสียงแปดหลอด

            “เงียบ! บอกให้เงียบ จะแหกปากทำไม ยายไข่เน่า!”

คีย์รินทร์ตวาดใส่ทันที ไข่มุกถึงกับยืนหน้าซีดปากสั่นอย่างน่าสงสาร ใบหน้าสวยๆ สลดลง สิ่งที่คิดจะพูดออกมาสูญสลายไปจนหมด

            “เธอเป็นบ้าอะไร ถึงได้กรีดร้องเหมือนคนบ้าหะ! มารยาทเคยมีบ้างไหม?”

ยิ่งโดนตวาดไข่มุกยิ่งตัวสั่น หน้าขาวๆ ที่มีแสงสว่างกระทบเข้ามาให้เห็นซีดเซียวเหมือนไก่ต้มเข้าไปทุกขณะ ไข่มุกก้มหน้าซ่อนน้ำตาไม่ให้รินไหล ก่อนเสียงสั่นๆ จะเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน

            “คุณ...คีย์...เข้ามาอยู่ในนี้ได้ยังไงคะ

            พูดทั้งที่ยังก้มหน้า  เพราะร่างกายของชายหนุ่มยังไม่มีอะไรปกปิดสักนิด คนรู้ตัวจึงก้มมองตัวเองก่อนจะเดินไปหยิบผ้าแพรที่โดนทิ้งไม่มีใครสนใจมาพันรอบเอวหนาแล้วก็เดินไปเปิดไฟเพื่อเพิ่มแสงสว่างในห้อง

            “ทำไม? ห้องนี้มันห้องของฉัน ฉันอยู่ในนี้มันแปลกตรงไหน

            เมื่อแสงไฟส่องสว่าง คนเข้าใจผิดหันมองรอบบริเวณห้องเพื่อความมั่นใจว่าที่นี่คือห้องของตัวเอง แต่สองคิ้วหนาขมวดเข้าหากันแล้วก็ต้องบอกกับตัวเองในใจว่าเข้าใจผิดตั้งแต่เมื่อคืน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องไปยอมรับ จึงหันมามองหญิงสาวอย่างเอาเรื่อง

            “แต่...แต่ห้องนี้เป็น...เป็นห้องของไข่มุกน้ำเสียงไข่มุกยิ่งสั่นมากขึ้นเมื่อสบกับสายตาพิฆาตของคีย์รินทร์

            “ห้องของเธอ แล้วยังไง บ้านนี้เป็นบ้านของฉัน ฉันจะนอนที่ไหนอยู่ห้องใดก็ได้ เธอมีปัญหาอะไรไม่ทราบ!”

            คีย์รินทร์กลบเกลื่อนความผิดของตัวเองด้วยน้ำเสียงดุดันอย่างน่ากลัว

            “แต่...คุณลุงให้ไข่มุกอยู่ห้องนี้

            “เอาสิ! เชิญเธอไปฟ้องพ่อฉัน เธอจะได้รู้จักฉันดียิ่งขึ้น

            คีย์รินทร์ก้าวเดินเข้าหาเหมือนเสือร้ายพร้อมขย้ำเหยื่อ ดวงตาคมกล้ามองไข่มุกด้วยแววตายากจะเข้าใจ คนถูกมองจึงเสียวสันหลังร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง

            “เอาให้รู้ไส้รู้พุงกันไปเลย ว่าบนร่างกายนี้มันมีอะไรบ้างไม่พูดเปล่า นิ้วเรียวหนาของคีย์รินทร์ยังแตะไล้เรียวแขนบอบบาง

            “เอ่อ...ไข่มุก...เอ่อ

            แค่ถูกปลายนิ้วสัมผัสเพียงเล็กน้อย แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างหนัก เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามรูขุมขนระบายออกจากร่างกายที่รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

            “เป็นประสาทรึไง อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ได้ หรือว่ากลัวดอกพิกุลเน่าๆ จะร่วงหะ!”

            คีย์รินทร์ตวาดซ้ำอีกรอบ คราวนี้ไข่มุกเหงื่อไหลเหมือนอยู่กลางแดดร้อนแรงระดับสี่สิบองศา ตัวสั่นสะท้านมากกว่าเดิม แล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็รินไหลออกจากดวงตาคู่สวย ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ตั้งแต่เกิดมาจนเป็นสาวสวยสะพรั่งไม่เคยมีครั้งใดในชีวิตที่จะโดนดุด่าว่ากล่าวร้ายแรงขนาดนี้ อยู่สิงคโปร์มาหลายปีเจอผู้ชายมากหน้าหลายคน แต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งจะประสบพบเจอกับความโหดร้าย ป่าเถื่อนเยี่ยงผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า

            “ตื่นแล้วก็ไปทำงานทำการสิ จะยืนเซ่อให้น้ำตามันไหลทิ้งไปเล่นๆ ทำไม หวังว่าเธอคงไม่งอมืองอเท้า เป็นคุณหนูไข่มุกให้คนอื่นเขาคอยรับใช้หรอกนะ

            คีย์รินทร์พูดเสร็จก็ก้าวออกจากห้องตรงไปปีกขวาของเรือนหอทันที ส่วนไข่มุกนั่งคุกเข่าลงอย่างไร้เรี่ยวแรง มาอยู่ที่นี่นับสัปดาห์แล้ววันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้ยลฤทธิ์เดชลูกชายเจ้าของเกาะ ได้ประสบแค่ครั้งเดียวยังเจ็บปวดมากอย่างนี้ ถ้าหากอยู่ที่นี่อีกสักเดือนไข่มุกคงต้องกินน้ำตาแทนข้าวเป็นอาหารหลักของวัน

 

            “คุณลุงขา ไข่มุกกลัว ไข่มุกอยากกลับบ้าน

            น้ำตาเปรอะเปื้อนไหลอาบแก้ม ก้มหน้าก้มตาร้องไห้อยู่นานนับครึ่งชั่วโมง ก่อนเสียงเคาะประตูห้องจะดังขึ้นเบาๆ

            “คุณหนู! ” นมอิ่มอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหน้าตาของหลานสาวสุดที่รักของเจ้าเกาะ ใบหน้าสวยๆ เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

            “คุณหนูไข่มุกเป็นอะไร บอกนมได้ไหม โธ่! คนดีของนม

            นมอิ่มมองไข่มุกอย่างสงสาร ใครทำอะไรให้หลานสวยคนสวยของคุณเมฆาดวงตาแดงก่ำขนาดนี้ คุณหนูไข่มุกคงทุกข์ถนัดหนักหนา นมอิ่มคือแม่บ้านวัยห้าสิบปี เป็นคนเก่าแก่ที่สุดในเกาะไข่มุก เป็นคนเลี้ยงดูคีย์รินทร์ตั้งแต่เด็กจนโต จนป่านนี้ก็คอยดูแลทั้งสองพ่อลูกไม่จากไปไหน นางยกครอบครัวมาอยู่ที่นี่ทั้งหมด รวมทั้งหลานสาวทะเยอทะยานอีกหนึ่งคนที่นอกคอกแตกต่างจากคนอื่น

            “เอ่อ...คือ ไข่มุกไม่เป็นอะไรค่ะ ไข่มุกแค่คิดถึงแม่

            ไข่มุกเลือกที่จะไม่บอกความจริง ถ้าหากบอกเล่าไปเรื่องราวคงใหญ่โตเกินจะรับไหว จะบอกไปได้อย่างไรว่าเมื่อคืนคีย์รินทร์นอนที่นี่ จะบอกได้อย่างไรว่าที่ต้องร้องไห้หนักขนาดนี้เพราะการกระทำของคุณชายเจ้าของเกาะ

            “คนดีของนม ไม่เป็นไรนะคะ อยู่ที่นี่นมจะดูแลคุณหนูเป็นอย่างดี

            นมอิ่มปลอบประโลมด้วยความสงสาร นมอิ่มย่อมเข้าใจดีว่าการพลัดพรากจากคนที่เรารักรู้สึกเจ็บปวดมากเพียงไร ยิ่งเห็นไข่มุกเป็นแบบนี้ นมอิ่มยิ่งรู้สึกรักและเอ็นดูมากขึ้นไปอีก

            “ขอบคุณค่ะนม

            ได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นจากแม่นมของคีย์รินทร์ ไข่มุกก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่โดดเดี่ยว เธอยังมีนมอิ่ม มีคุณลุงเมฆาที่อยู่เคียงข้าง ไม่ต้องอ้างว้างในยามเผชิญกับเสือป่าเพียงลำพัง

            “ไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ นะคะจะได้ลงไปรับประทานอาหารเช้า คุณหนูจะได้ดีขึ้น

            “ค่ะ เดี๋ยวไข่มุกตามลงไปนะคะ

            เมื่อนมอิ่มออกจากห้องพักไปแล้ว ก็รีบจัดการกับร่างกายของตัวเองด้วยสายน้ำเย็นๆ ไข่มุกมองตัวเองในกระจกหรูด้วยความสงสัย ว่าเหตุใดถึงยังรู้สึกเจ็บหน้าอกสวยไม่สร่างซา ยิ่งนึกถึงสิ่งที่คาดว่าจะเป็นสาเหตุก็ยิ่งหน้าเศร้าเพิ่มขึ้นอีก

            “พี่คีย์ เห็นไข่มุกเป็นอะไรคะ

            ลับหลังคีย์รินทร์ หญิงสาวก็มักจะเรียกพี่คีย์อย่างสนิทใจ แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่คีย์รินทร์จะอนุญาตให้เรียกพี่ แม้ต่อหน้าคุณลุงผู้ใจดีจะไม่ใจร้ายมากนัก แต่ถ้าลับหลังคุณลุงเมฆาเมื่อไร ชายหนุ่มก็ไม่ต่างจากมารร้ายตนหนึ่ง ยิ่งคิดก็ยิ่งท้อไม่รู้จะอยู่รับมือได้นานขนาดไหน หนำซ้ำยังไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตัวเองบ้าง จึงรีบก้มสำรวจร่างกายของตัวเอง น่าอายยิ่งนักถ้าหลับทีไรก็ตื่นตรงเวลาทุกครั้ง ไม่เคยรู้สึกตัวเลยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับร่างกาย ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นโรคนี้ เธอไม่อยากเป็นโรคขี้เซาเลย

            “พี่คีย์ คงไม่ทำอะไรไข่มุกใช่ไหมคะ

            ยิ่งพูดยิ่งหน้าแดงอีกเท่าตัว จึงสะบัดความคิดออกจากร่างกาย ก่อนจะปล่อยให้สายน้ำเย็นๆ ระงับความฟุ้งซ่าน อย่างน้อย ณ เวลานี้ก็ทำให้ความรู้สึกที่ทุกข์หนักลดลงได้บ้าง เมื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่นขึ้น ร่างสาวน้อยบอบบางหอมอบอวลไปด้วยกลิ่นละมุนละไมของครีมอาบน้ำ ก็ก้าวจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูพันกายเพียงชิ้นเดียว ทว่าต้องเบิกตาโพรงทันทีเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่บนปลายเตียงหรู

            “พี่คีย์...เอ่อ...คุณคีย์รินทร์

            เมื่อเห็นบุคคลที่ไม่อยากอยู่ใกล้ ไข่มุกก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว พอสบตากับเขาก็ยิ่งหวาดหวั่นมากขึ้น เสียงที่เปล่งออกมาจึงช่างเลื่อนลอยนัก ทางด้านแขกไม่ได้รับเชิญมองหญิงสาวที่เพิ่งอาบน้ำใหม่ๆ ด้วยแววตาประหลาดในรอบปี ยิ่งหยดน้ำแพรวพราวที่ยังติดอยู่บนร่างบางยิ่งน่าอิจฉา แต่คีย์รินทร์ก็คือคีย์รินทร์วันยังค่ำ ปรับเปลี่ยนสายตาได้อย่างรวดเร็ว

            “ฉันบอกให้เธอไปทำงาน จนป่านนี้ยังโอ้เอ้อยู่ทำไม คิดว่าพ่อของฉันให้ท้าย งานการก็เลยไม่คิดจะช่วยคนอื่นเขารึไง ถ้าเธอไม่อยากทำงานเหมือนคนอื่นเธอก็บอกฉัน ฉันจะได้หางานที่คิดว่าเธอจะถนัดให้ทำ!”

            สิ้นเสียงบาดหัวใจคนฟัง ชายหนุ่มก็ก้าวย่างเข้ามาหาอย่างอุกอาจ ไข่มุกเตรียมถอยหนีเข้าห้องน้ำ แต่กลับคิดผิดถนัด เพราะยังไม่ได้ขยับสักก้าววงแขนล่ำๆ ก็กระช่างร่างบางเข้าหาอย่างแรง

            “คิดจะหนีไปไหน ต่อให้หนีเธอก็หนีไม่พ้น

            เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างๆ ใบหูขาว กลิ่นกายสาวที่อาบน้ำมาใหม่ๆ ยิ่งทำให้ร้อนรุ่ม ใครกันแน่ที่คิดผิดดูท่าแล้วน่าจะเป็นคีย์รินทร์ เพราะยิ่งใกล้ชิดก็ยิ่งอยากทำมากกว่าเมื่อคืน ก็ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนหรอกหรอที่ทำให้คีย์รินทร์จำต้องลากขายาวๆ มาถึงที่นี่ เมื่อมาถึงไม่ผิดหวังเลยสักนิด สรีระที่อยู่ตรงหน้าช่างให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากผู้หญิงที่เคยพบยิ่งนัก

            “คุณคีย์ ปล่อยไข่มุกนะ!”

            ไข่มุกดิ้นรนทันที แต่ยิ่งดิ้นผ้าเช็ดตัวผืนบางก็เหมือนจะหลุด มือน้อยเลยจำต้องหันมาสนใจกับสิ่งปกปิดบนร่างกายเพียงอย่างเดียว เพื่อไม่ให้ร่างกายสาวถูกเปิดเผยให้อีกฝ่ายได้ชม

            “ทำไม อยู่ใกล้ฉันมันเป็นยังไง รู้สึกยังไง เธอรู้ไหมมีผู้หญิงนับสิบคนที่อยากเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดฉันเหมือนเธอในเวลานี้เสียงทุ้มกระซิบใกล้ขึ้นเรื่อยๆ คนในอ้อมแขนก็ยิ่งสะท้านรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ทันที

            “ปล่อย! ไข่มุกไม่อยากเป็นผู้หญิงพวกนั้น

คนสวยฝืนตัวทันทีเมื่อได้ฟังคำพูดบาดใจ ทำไมคีย์รินทร์ต้องเห็นไข่มุกเป็นแบบผู้หญิงพวกนั้น ทำไมไม่มองไข่มุกในแง่ดีบ้าง พี่ชายเมื่อวัยเด็กที่แสนดีหายไปไหน ตอนนี้ทำไมช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

            “หึ! หลงตัวเองไปรึเปล่า แต่ถึงเธออยากเป็น เธอก็ไม่มีวันได้เป็น!”

            เสียงหัวเราะในลำคอหลุดออกมาให้ได้ยิน คีย์รินทร์มองไข่มุกด้วยสายตาเหยียดหยาม สายตาสื่อให้คนในวงแขนได้รับรู้เลยว่า ไม่มีวันที่จะได้อยู่ในอ้อมกอดที่เกิดจากความตั้งใจหรือแม้กระทั่งความรัก

            “ถ้าอย่างนั้น คุณคีย์ก็ปล่อยไข่มุก จะมากอดให้เปลืองตัวทำไม

ยิ่งเห็นสายตาของเขา ไข่มุกก็ยิ่งเจ็บปวด จึงดิ้นรนออกจากอ้อมแขนอย่างรุนแรง แต่ยิ่งดิ้นคีย์รินทร์ยิ่งรัดแน่นเพิ่มขึ้น อะไรนุ่มหยุ่นที่อยู่ในวงแขนยิ่งแนบชิด ตอนนี้เหมือนร่างบางกำลังจะแตกละเอียดออกเป็นส่วนๆ

            “ฉันก็แค่จะดูสักหน่อย ว่าสินค้านำเข้าจากสิงคโปร์มันรสชาติเป็นอย่างไร จะหอมน่ายลหรือเน่าเฟะน่ารังเกียจ

            สิ้นเสียงคนมีหัวใจเกลียดผู้หญิงเข้าขั้นเดียดฉันท์ คีย์รินทร์ใช้จมูกจรดลงสูดความหอมหนักๆ บนแก้มสาวในอ้อมแขน แรงกดลงมาทำให้ไข่มุกรู้สึกเจ็บร้าวไปทั่วใบหน้า ก็เลยบ่ายเบี่ยงหนีให้หลุดพ้น แต่ยิ่งหนีคีย์รินทร์ก็ยิ่งตามติดไม่ให้พลาดเลยสักนิด แถมยังถือโอกาสดอมดมจนชื่นหัวใจ ก่อนจะยอมปล่อยให้ไข่มุกเป็นอิสระ

            “เหม็น!”

            กล่าวแค่คำสั้นๆ ก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงเสียงปิดประตูดังโครมครามตามหลังมาติดๆ ไอ้ที่พูดออกมามันตรงกันข้ามทุกอย่าง กลิ่นกายสาวช่างหอมเย้ายวนใจนัก แต่คีย์รินทร์ก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามไม่อยากให้ร่างกายของหญิงสาวมามีอิทธิพลต่อตัวเองมากนัก

หลังจากคนคุกคามก้าวออกไปจากห้อง ไข่มุกก็นั่งลงบนเตียงกว้างอย่างเหนื่อยล้า ร้องไห้จนตัวโยนอย่างน่าเวทนา ปล่อยให้ธารน้ำตาไหลรินอยู่สักพักก็ก้าวเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแจ่มใส ทิ้งความโหดร้ายที่ได้รับไปกับสายน้ำเย็นๆ หลังจากนั้นก็หันมาแต่งตัวให้เรียบร้อยเพื่อไปร่วมรับประทานอาหารที่จวนเจียนเวลาใกล้เข้ามาถึง ก่อนจะออกจากห้องก็สูดลมหายใจลึกๆ เพราะรู้ว่าการก้าวเดินไปข้างหน้าจะพบกับความเป็นจริงที่โหดร้าย

 

คุณหนูไปนั่งที่โต๊ะเถอะค่ะ เดี๋ยวนมทำเอง

นมอิ่มเดินเข้ามาใกล้หญิงงามที่กำลังตระเตรียมถ้วยชามใบหรูพร้อมจะขึ้นตั้งโต๊ะเป็นมื้อเช้าของวัน หลังจากที่ไข่มุกสลัดความทุกข์ทิ้งพร้อมเผชิญหน้ากับสิ่งเลวร้าย ก็เข้ามาในห้องครัวหรูของบ้านใหญ่ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ที่พอจะทำได้ตามคำสั่งของคนบ้าอำนาจ

            “ให้ไข่มุกช่วยเถอะค่ะ นมอิ่มจะได้ไม่เหนื่อย

            “นั่นสิครับนม ปล่อยให้เขาช่วยก็ดีเหมือนกัน มือจะได้ไม่ว่าง

            เสียงคีย์รินทร์แทรกขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะเดินเข้ามาในห้องครัวของบ้านใหญ่ แถมยังหันไปมองไข่มุกด้วยหางตา

            “คุณคีย์

            เสียงแข็งๆ จากนมอิ่มดังขึ้น นมอิ่มมองคีย์รินทร์ด้วยสายตาประหลาดในรอบยี่สิบปี ไม่เคยเห็นคุณชายในแบบนี้สักครั้ง ตั้งแต่คุณไข่มุกมาอยู่ที่นี่ อะไรก็แปลกๆ ไปหมด

            “ผมไปรอที่โต๊ะนะครับ หิวจะแย่ จนจะกิน...” ปากก็บอกแม่นม แต่สายตากลับมองมาทางหญิงสาวคนสวยด้วยสายตายากจะหยั่งถึง ไข่มุกถึงกลับเบือนหน้าหนี รู้สึกร้อนวูบวาบทันที

            “เอ๊ะ! คุณคีย์ของนมเป็นอะไรไปเสียงนมอิ่มพึมเพาเบาๆ ตามหลัง

            “เป็นคนนิสัยไม่ดีไข่มุกพูดขึ้นลอยๆ

            “หนูมุกว่าอะไรนะลูก นมไม่ค่อยได้ยิน

            “เปล่าค่ะนม ไปตั้งโต๊ะกันดีกว่านะคะ นี่ก็ใกล้เวลาแล้ว

            ไข่มุกรีบยกถ้วยชามใบหรูพร้อมของที่จะใช้ตั้งโต๊ะในมื้อเช้าของวันติดมือไป มื้อเช้าวันนี้เป็นเมนูเรียบง่าย ข้าวต้มทะเลกลิ่นหอมฉุยพร้อมเครื่องเคียง เมื่อตั้งโต๊ะอาหารเช้าเรียบร้อยคุณลุงเมฆาก็เดินเข้ามาตรงเวลามื้อเช้าของทุกวัน ส่วนคีย์รินทร์นั่งรออยู่แล้ว

            “เป็นอย่างไรบ้างลูก ช่วงนี้ลุงไม่ค่อยว่างพาหนูเที่ยวชมเกาะมุกสวรรค์เลย ทั้งที่หลานมาอยู่จะครบเจ็ดวันแล้ว

            กินอาหารเช้าได้ไม่กี่คำคุณลุงเมฆาก็เอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบของหลานสาวคนสวย

            “ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง ไข่มุกเดินเล่นเป็นบางที่แล้ว เหลือแต่ที่ฟาร์ม ที่ไข่มุกยังไม่ได้ไปค่ะ

            ไข่มุกรายงานคุณลุงเมฆาด้วยน้ำเสียงสดใส สายตาของหญิงสาวไม่เคยเลยที่จะเผื่อแผ่ให้กับคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม แถมยังทำเหมือนอีกฝ่ายไม่มีตัวตนอีกด้วย

            “คีย์ พาน้องไปหน่อยสิ แกจะไปดูฟาร์มไม่ใช่เหรอ

            คุณเมฆาเอ่ยปากกับบุตรชายทันที

            “ผมไม่ว่างหรอกครับ ผมต้องทำงาน

            คีย์รินทร์ให้คำตอบกับคุณพ่อแค่นั้นก็หันมาสนใจกับข้าวต้มทะเลของโปรดต่อทันที

หลังจากอาหารเช้ารสขมผ่านไป คนสวยก็ง่วนอยู่กับการช่วยทำงานเล็กๆ น้อยของนมอิ่ม เย็นนี้ไม่มีใครกลับมาทานมื้อค่ำ คุณลุงเมฆาต้องเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมที่ในเมือง ส่วนคีย์รินทร์ยังไม่กลับจากฟาร์ม ไข่มุกจัดการกับตัวเองเรียบร้อยก็รีบกลับเข้าดินแดนส่วนตัว ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา หันไปชำระคราบเหงื่อไคลจนสดชื่น แล้วสวมชุดนอนแขนตุ๊กตาตัวสวยที่โปรดปราน

            “วันนี้คงไม่มีใครรบกวน หลับฝันดีนะไข่มุก

            เอ่ยบอกกับตัวเองก่อนร่างบางจะพาตัวเองขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่มได้อย่างสบายใจ นิ้วเรียวสวยเอื้อมปิดสวิตซ์ไฟ ข่มตาหลับอย่างรวดเร็ว แต่ดวงตายังไม่ได้ปิดสนิทกลับได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จึงลุกขึ้นมามองด้วยความสงสัย พอเพ่งพิศสายตาไปกับความมืดเห็นร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ๆ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนบ้าอำนาจเพียงคนเดียว

            “คุณคีย์เข้ามาได้อย่างไรคะ

            ไข่มุกถามคีย์รินทร์ด้วยความสงสัย ประตูห้องก็ล็อกอย่างแน่นหนา ไม่รู้ว่าเขาหายตัวเข้ามาหรืออย่างไร

            “เธอจะบอกว่าล็อกห้องเรียบร้อยแล้ว แต่เธอลืมไปรึเปล่าว่าบ้านหลังนี้เป็นของฉัน ฉันจะเข้าออกห้องไหนก็ได้ทั้งนั้น

            ไม่แปลกหรอกที่คีย์รินทร์จะพูดแบบนี้ ก็เพราะบ้านหลังนี้การลงกลอนประตูไม่เหมือนบ้านทั่วไป บ้านของคีย์รินทร์มีความพิเศษตรงระบบนิรภัยจะแสกนใบหน้าของชายหนุ่ม ทำให้สามารถเข้านอกออกในได้ทุกห้อง ไม่เว้นแม้แต่ในห้องน้ำที่เป็นบริเวณส่วนตัว

            “แต่ว่านี่ดึกมากแล้ว

            “เธอจะนอนก็นอน ฉันจะอาบน้ำ

            บอกแค่นั้นก็ก้าวเข้าห้องน้ำไปทันที คนสวยเบิกตาโตอย่างตื่นตระหนกเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้ามาอาบน้ำในนี้ทำไม ห้องก็มีทำไมไม่ไปอาบ จึงเอาแต่เดินวนไปวนมาอย่างหวาดระแวง

            “ไข่มุกหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันหน่อย ฉันลืม

            เข้าไปได้สักพักเสียงคีย์รินทร์ก็ตะโกนออกมา ไข่มุกจึงเดินวนมากกว่าเดิม จะเข้าไปได้อย่างไร จะไปอาบน้ำก็ไม่ไปที่ห้องของตัวเอง แถมผ้าเช็ดตัวทั้งห้องมีก็ผืนเดียว ไข่มุกตัดสินใจจะไปขอผ้าเช็ดตัวผืนใหม่กับนมอิ่มแต่ยังไม่ทันได้ขยับกายเสียงแข็งๆ กับดังออกมาอีกรอบ

            “ได้รึยัง! เธอจะให้ฉันเดินออกไปโทงๆ รึไง หรือว่าเธออยากเห็น

            ได้ยินแค่นั้นก็รีบวิ่งไปคว้าผ้าเช็ดตัวของตัวเองโดยเร็ว

            “คุณคีย์...ได้แล้วค่ะ

            พอได้ยินเสียงคีย์รินทร์ก็เปิดประตูทันที

            “กรี๊ด

            หญิงสาวร้องเสียงดังเมื่อมือหนาข้างนั้นไม่ได้คว้าเพียงผ้าเช็ดตัว แต่กลับคว้าร่างเธอติดเข้าไปด้วย

            “อย่าดิ้น บอกว่าอย่าดิ้น ช่วยอยู่นิ่งๆ ได้ไหม

            ตวาดสั่งทันที ก็แน่ล่ะมาทั้งคนมาทั้งผ้าเช็ดตัว แล้วที่สำคัญผ้าเช็ดตัวก็ยังอยู่ในมือหญิงสาวเขายังไม่ได้นำมันมาพันกายเลยสักนิด ไข่มุกดิ้นรนด้วยความตกใจ

            “ก็ปล่อยไข่มุกนะ!”

            หญิงสาวสั่นสะท้าน ชุดนอนตัวสวยกำลังจะเป็นผ้าผืนบางซับน้ำที่เปียกโชกได้เป็นอย่างดี

            “ถ้าเธอไม่หยุด อย่าหาว่าฉันไม่เตือน

            ชายหนุ่มกระซิบข้างใบหูขาวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เป็นคำขู่ที่รู้สึกว่าไม่ดุดันเลยสักนิด เพราะฟังแล้วช่างวาบหวามไม่คุ้นเคย

            “ปล่อยไข่มุกนะ

            ยิ่งโดนขู่หญิงสาวก็ยิ่งดิ้น แต่ยิ่งดิ้นแรงมากเท่าไรก็ทำเอาใครบางคนรู้สึกปวดร้าว ไม่ใช่ที่อื่นใดหากแต่ความเป็นชายกำลังขยายใหญ่ ปลายยอดบวมเป่งเหมือนใกล้แตกเป็นเสี่ยงๆ ออกไปทุกที

            “ไข่มุก...”

            น้ำเสียงเลื่อนลอยดังจากปากคีย์รินทร์ เวลานี้คงรู้สึกอยากกลั้นหายใจให้ตัวเองตายไปกับความหวามไหวที่ทรมานในรอบปี

            “บอกให้ปล่อย คุณคีย์ปล่อยไข่มุกนะ

            ยิ่งเสียงทุ้มที่เปล่งออกมาใกล้ชิด ไข่มุกยิ่งรู้สึกหวั่นไหว แต่ความกลัวกำลังสั่งให้เธอดิ้นรน

            “ปล่อยนะ! อย่าทำแบบนี้

            “เลิกดิ้น

            “ไม่!”

            “ฉันบอกแล้วว่าอย่าดิ้น เธอพลาดเองนะไข่มุก

            ครานี้คีย์รินทร์ช้อนร่างบางระหงขึ้นแนบอก ก้าวขายาวๆ มายังเตียงกว้าง วางลงไปได้กายแกร่งก็ขึ้นคร่อมแนบไปทั้งเนื้อทั้งตัว กักขังไว้ภายใต้ร่างกายที่เปลือยเปล่า

            “คุณคีย์จะทำอะไร

            เมื่อใบหน้าคมคายก้มมาหา ก็สบสายตาคีย์รินทร์ด้วยความหวาดระแวง

            “หอม...”

            คีย์รินทร์จรดจมูกคมๆ บนแก้มสาว กัดใบหูนุ่มอย่างเร่าร้อน ไล้เลียทั่วใบหูสะอาดทั้งสองข้าง

            “ไม่นะ ปล่อย!”

            ไข่มุกดิ้นรนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ชุดนอนตัวสวยกำลังเลื่อนสู่เอวคอด เพราะยิ่งดิ้นยิ่งเสี่ยงอันตรายเข้าไปทุกที

            “อย่า...”

            เปล่งเสียงออกมาในยามที่ผิวกายถูกสัมผัส คีย์รินทร์กำลังไล้นิ้วร้ายผ่านหน้าท้องแบนราบ

            “คุณ...คีย์...อย่า

            ไข่มุกเลื่อนมือเรียวมาปิดบังดอกไม้แสนสวยที่เป็นจุดมุ่งหมาย ในเวลานี้เจ้าของความแข็งแกร่งกำลังครางในลำคออย่างขัดใจ จึงใช้มือข้างหนึ่งยึดมือเรียวนุ่มทั้งสองข้างไว้

            “คุณ...คีย์...”

            สิ้นเสียงเรียกชายหนุ่มก็กระชากซับในตัวบางออกจากดอกไม้แสนสวย ตอนนี้มันชูช่อเบ่งบานอย่างสวยงามดุจกุหลาบแรกแย้มที่ยังไม่มีผู้ใดได้เชยชม ซับในตัวบางช่างไร้ค่านักโดนมือมารดึงทึ้งไม่ไยดี

            “เรียกใหม่สิ ไข่มุกเรียกพี่คีย์พี่คีย์

            สิ้นคำสั่งแหบพร่า นิ้วร้ายชอนไชทั่วกุหลาบสาว สะกิดใจกลางตุ่มไตรัวเร็วอย่างเร่งร้อน

            “พะ...พี่...คีย์

            นิ้วหนาซอกซอนเข้าไปในเนื้อนุ่มทันทีที่ได้ยินคำเรียกขานที่ถูกใจ พอดอกไม้แสนสวยห่อตัวบีบรัด คีย์รินทร์ก็เคลื่อนไหวนิ้วร้ายด้วยความเร็วดุจปีแสง ทั้งรัวเร็วและเชื่องช้าสลับสับเปลี่ยนกันไปมาจนไข่มุกเจียนขาดใจ

            “พี่...คีย์

            หญิงสาวเรียกเหมือนคนละเมอ เธอเคว้งคว้างท่ามกลางหมอกหนา กำลังต้องการทางออกแต่คีย์รินทร์กลับปล่อยเธอทิ้งไว้อย่างเดียวดาย

            “บอกพี่...ไข่มุกต้องการอะไร

            คีย์รินทร์ถามอย่างเป็นต่อ ตอนนี้ร่างกายตัวเองก็แทบแตกเป็นเสี่ยงๆ มันพร้อมจะระเบิดลาวาออกมาทุกขณะ แต่ต้องการความมั่นใจ แม้จะเกิดจากความรู้สึกของธรรมชาติในร่างกายที่ตอบสนองจากหญิงสาว

            “อะ...พี่...คีย์

หญิงสาวเอาแต่ส่ายหน้าไปมา เหงื่อผุดพรายตามร่างกาย ตอนนี้เธอร้อนๆ หนาวๆ รู้สึกร้อนยิ่งกว่าต้องยืนอยู่กลางแดด รู้สึกหนาวมากกว่าอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปราย

            “พูด! ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ

            คีย์รินทร์ไล่เลียเนินอกที่โผล่พ้นชุดนอนตัวสวย ดูดเม้มยอดเชอร์รี่สีหวานผ่านเสื้อตัวบางที่ไร้บราปกปิด ไข่มุกไม่ชอบสวมใส่บราในยามนอนเพราะไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ตอนนี้เธอกำลังคิดว่าตัวเองคิดผิด เพราะมันทำให้เขามีโอกาสดูดเม้มผ่านชุดนอนตัวบางจนบริเวณอกสวยเปียกเยิ้มด้วยธาราจากปากของคนช่ำชองในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ

            “ได้โปรดช่วยไข่มุกด้วย ไข่มุกต้องการพี่คีย์

            เหมือนเสียงที่เปล่งประกายแสงให้กับคีย์รินทร์ เพราะทันทีที่ได้ยินชายหนุ่มก็รีบเคลื่อนลำตัวแข็งแรงเข้าสู่กลางกายสาว ฝ่ามือข้างหนึ่งขยับแยกเรียวขาเนียนสะอาดให้ห่างกัน แล้วจรดความเป็นชายสู่กุหลาบงาม

            “ไข่มุก โอ...”

            เคลื่อนกายแกร่งเข้าสู่กลีบกุหลาบงามได้นิดเดียว เสียงทุ้มหนาก็เล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน ยิ่งช้ายิ่งเจ็บปวดจนทำให้ไข่มุกรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังแตกละเอียดเป็นผุยผง

            “ไข่มุก โอ้...”

            การเข้าเคลื่อนตัวเข้าสู่กายสาวเป็นเรื่องยากสำหรับความเป็นชายที่ใหญ่โต คีย์รินทร์กัดริมฝีปากตัวเองแน่น ฝ่ามือเลื่อนประกบเสียงหญิงสาวไม่ให้เล็ดลอดดังออกมา ก่อนจะกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างรุนแรง

            “กรี๊ด

            เสียงกรีดร้องเปล่งออกมาให้ได้ยิน ก่อนลิ้นร้อนจะเคลื่อนเข้าปิด คีย์รินทร์สะบัดส่ายลิ้นร้ายไปทั่วปากสาว ก่อนจะแช่ตัวตนนิ่งสนิทอยู่ในกุหลาบงาม เมื่อร่างกายไข่มุกยอมรับก็ค่อยๆ โยกเอวสอบเข้าหาจากเชื่องช้าเป็นรัวเร็ว

            “อา...อะ...คุณ...คีย์

            เสียงไข่มุกครางกระเส่าอย่างเร่าร้อน เธอทั้งเจ็บปวดและหวามไหวในคราเดียวกัน

            “เรียกพี่...ไข่มุก เรียกพี่คีย์

            ชายหนุ่มโถมตัวเข้าหา แยกเรียวขาทั้งสองให้ออกกว้างมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว ตอนนี้ทั้งลึกซึ้งทั้งรัดแน่น

            “พะ...พี่...คีย์

            ไข่มุกปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย คงเป็นเพราะเธอต้องการแสงนำทาง...แสงที่จะพาเธอออกไปเจอกับโลกกว้าง ออกจากหมอที่กำลังเคลื่อนล้อมกาย

            “โอ...”

            เสียงทุ้มกรีดร้องพร้อมปลดปล่อยลาวาสีขุ่นขาว กระแทกเอวหนาสองสามครั้งติดกับพร้อมคนใต้ร่างที่ระเบิดเสียงร้องหลังจากพบดินแดนสดสว่างที่ต้องการ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha