พิษรักพิศวาสมาร

โดย: Janya,ณิชาดา



ตอนที่ 4 : นางบำเรอ...ผู้น่าสงสาร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 4 นางบำเรอ...ผู้น่าสงสาร

            หลังออกจากห้องอาหารของบ้านใหญ่ ไข่มุกก็พาร่างกายปวดร้าวก้าวออกจากบริเวณนั้นทันที ตอนนี้เธอไม่นึกอยากกินอะไรสักคำ นอกจากเดินหน้าเศร้าเตร็ดเตร่อยู่บริเวณชายหาดสีขาวสะอาดตา หายทรายขาวช่างแตกต่างกับร่างกายของเธอเหลือเกิน เพราะตอนนี้แปดเปื้อนไม่เหลืออีกแล้วความสาวบริสุทธิ์ที่เจ้าบ่าวปรารถนา

            “ไข่มุก ทำอะไรอยู่จ๊ะ

            เสียงของหวานดังขึ้น ก่อนจะสืบเท้าก้าวเดินมาหา

            “เปล่าจ้ะ ก็แค่เดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยไข่มุกหันมายิ้มเจื่อนๆ

            “ไปนั่งเรือเล่นกันไหม เดี๋ยวหวานจะพาไปเปลี่ยนบรรยากาศ เดินเล่นแต่ชายหาดมันไม่สนุก ไปทำอะไรที่มันตื่นเต้นจะได้หายเบื่อ

            หวานเอ่ยชวนด้วยสีหน้ามีเลศนัย โอกาสงามๆ ช่างมาถึงเร็วยิ่งนัก ฉันจะทำให้แกรู้จักกับความตื่นเต้นที่ลืมไม่ลงเลยทีเดียว หลังจากเห็นสายตาของคีย์รินทร์ที่มองไข่มุก ความรู้สึกพิเศษก็บ่งบอกทันที ว่าสองคนนี้เหมือนจะมีอะไรกันสักอย่าง เพราะฉะนั้นเธอต้องตัดไฟแต่ต้นลม ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี

            “แต่ว่า...ไข่มุกว่ายน้ำไม่เป็น

            อ้ำๆ อึ้งๆ บอกพลางก้มหน้าเศร้าๆ จะว่าไปแล้วไม่ใช่ว่ายน้ำไม่เป็นเลยทีเดียว แต่เธอมีความทรงจำไม่ดี จึงกลัวการว่ายน้ำหรือดำน้ำในที่กว้างๆ แม้แต่สระว่ายน้ำเธอก็ไม่เคยใช้บริการเลยตั้งแต่วันนั้น

            “ไม่เป็นไร ไม่ได้ลงน้ำ เราแค่นั่งเรือเล่นกินลมชมวิวไงจ๊ะ

            หวานยังรบเร้าต่อ ก็ดีแกว่ายน้ำไม่เป็นฉันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแรง ปล่อยให้จมหายไปกลางทะเลก็คงไม่มีใครรู้ใครเห็น แกเตรียมตัวตายเถอะ

            “จะดีหรือจ๊ะ

            คิ้วเรียงเส้นสวยเอาแต่ขมวดเข้าหากันอย่างลังเล ใจหนึ่งก็อยากไปนั่งเรือเล่น แต่ว่าอีกใจหนึ่งเธอก็กลัวเหลือเกิน ตอนมาที่นี่วันแรกเธอก็ใช้บริการเรือยอช์ตลำหรูของคุณลุง แต่นี่ถ้าไปก็คงเป็นเรือที่มีไว้ให้บริการนักท่องเที่ยว มันเล็กจนทำให้เธออดกังวลไม่ได้

            “ดีจ้ะ ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก หวานจะดูแลไข่มุกเอง

            หวานเอ่ยอย่างจริงใจ หน้าซื่อตาใสที่สุด ขอเพียงแกยอมไปกับฉันเท่านั้น ตกลงสิ! ยืนบื้ออยู่ทำไมยะ ส่วนไข่มุกกำลังใช้สมองครวญคิดว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไรดี จะไปหรือไม่ไป แต่ยังไม่ทันตอบ เสียงทุ้มหล่อของใครบางคนก็ดังขึ้นเสียก่อน

            “คุยอะไรกันครับสาวๆ

            นรวิทย์ก้าวมาหาสองสาวอย่างรวดเร็ว หลังจากคุยเรื่องงานกับเพื่อนรัก คนมีใจมุ่งมั่นที่จะตามจีบหญิง ก็มองซ้ายมองขวาแลหาคนที่ทำให้ใจสั่นไหว เมื่อเห็นไข่มุกอยู่บริเวณชายหาด ก็ก้าวขายาวๆ มาหาอย่างรวดเร็ว

            “สวัสดีค่ะ คุณวิทย์

            หวานหันมายิ้มให้และทักทายคนมาใหม่ด้วยความสนิทสนม จะว่าไปแล้วคุณนรวิทย์ก็หล่อล่ำไม่แพ้คีย์รินทร์ แม้แต่ฐานะการเงินก็ร่ำรวยไม่ต่างกัน แต่ยังไงเธอก็เลือกคีย์รินทร์อยู่วันยังค่ำ ส่วนคุณนรวิทย์เก็บไว้เป็นอาหารตาก็พอ

            “สวัสดีครับ หวาน

            นรวิทย์ทักทายพอเป็นพิธีเท่านั้น เพราะสายตาของเขาเอาแต่พุ่งไปยังสาวสวยอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

            “สวัสดีอย่างเป็นทางการนะครับ ไข่มุก

            นรวิทย์ทักทายด้วยรอยยิ้มบาดใจ ถ้าหากเป็นสาวๆ คนอื่นคงวิ่งโร่เข้าหาแทบไม่ทัน แต่สำหรับไข่มุกแล้ว เธออาจมองนรวิทย์เป็นเพียงพี่ชายเท่านั้น เธอคงจะยกตำแหน่งให้นรวิทย์มากกว่านี้ไม่ได้ เพราะตอนนี้เธอไม่มีค่ามากพอสำหรับผู้ชายคนใดในโลกอีก

            “เอ่อ...สวัสดีค่ะ

            ไข่มุกทักทายตอบด้วยรอยยิ้ม แม้จะไม่สดใสเท่าที่ควรแต่เธอก็ยิ้มให้

นรวิทย์ด้วยความเต็มใจ

            “พี่ชื่อนรวิทย์ เรียกพี่วิทย์ก็ได้ พี่เป็นเพื่อนรักของไอ้บ้านั่น

            นรวิทย์แนะนำตัวเอง ก่อนจะผินหน้าหล่อๆ มองเข้าไปข้างในบ้าน ไอ้บ้า ที่ตัวเองพูดถึง คงจะถูกใจไข่มุกไม่น้อยเพราะเรียกรอยยิ้มจากเธอได้เป็นอย่างดี

            “ค่ะ พี่วิทย์

            หญิงสาวยิ้มให้ด้วยความสดใส ทำเอานรวิทย์หัวใจเต้นแรงจวนเจียนจะทะลุออกมาทุกที ยิ่งเห็นไข่มุกยิ้ม นรวิทย์ยิ่งหลงใหล จนลืมไปว่ายังมีใครอีกคนที่ยืนมองด้วยสายตายากจะหยั่งถึง

            “พี่อยากเดินเล่น ไข่มุกจะให้เกียรติเดินเล่นกับพี่สักนิดได้ไหมครับ

            ฝ่ายชายใช้โอกาสอันงามสร้างความสนิทสนมคุ้นเคยกับไข่มุก เพื่อเป็นการเริ่มต้นที่ดีในการ จีบ เพราะนรวิทย์กำลังรู้สึกว่าตัวเองพบเจอผู้หญิงที่จะมาแชร์ความรักและความรู้สึกที่ดีๆ ต่อกันแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่คิดลังเลใจ

            “เอ่อ...”

            ไข่มุกทำหน้าจืดเจื่อน เพราะหวานก็เพิ่งจะชวนไปนั่งเรือเล่น จึงได้แต่หันไปขอความคิดเห็นทันที ส่วนหวานจะทำอะไรได้ เมื่อเห็นนรวิทย์มองไข่มุกอย่างอ้อนวอน ก็จำต้องพยักหน้าน้อยๆ ยอมรับ

            “แต่ถ้าไข่มุกรังเกียจ ก็ไม่เป็นไรครับ เอาไว้โอกาสหน้าก็ได้ ถึงอย่างไรพี่ก็คงต้องมาที่นี่บ่อยๆ

            นรวิทย์ทำหน้าเศร้าทันที ยังไม่ทันได้เริ่มทำอะไรก็ต้องได้รับแห้วผลไม้ที่ไม่มีใครอยากกินซะแล้ว

            “ได้ค่ะพี่วิทย์ แต่แค่ครึ่งชั่วโมงนะคะ

            เมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มก็รีบรับปาก ทำเอาดวงตาคมคู่นั้นเปล่งประกายด้วยความสุขทันที

            “แค่ครึ่งชั่วโมงพี่ก็ดีใจ เชิญครับ

            นรวิทย์ผายมือเชื้อเชิญอย่างสุภาพ จะว่าไปแล้วความรู้สึกที่แวบเข้ามาเพียงชั่วครู่ เธออยากได้ความสุภาพสักนิดจากคีย์รินทร์ ไม่รู้ว่าโอกาสนั้นจะมีอยู่รึเปล่า หรือเธอจะได้รับแค่เพียงความป่าเถื่อนจากผู้ชายที่ผลาญพร่าพรหมจรรย์ไปเท่านั้น

            “หวาน พวกเราขอตัวนะครับ” 

            นรวิทย์ไม่ลืมที่จะบอกกล่าวกับอีกคน

            “ค่ะ

            หวานได้แต่ตอบรับเท่านั้น ถึงแม้ว่าเธออยากจะโวยวายมากขนาดไหน อิจฉาตาร้อนมากเพียงใดที่เห็นไข่มุกได้รับความสนใจจากนรวิทย์จนออกนอกหน้า แล้วไหนจะแผนการของวันนี้ที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่คิดอีกมุมก็ดีเหมือนกัน ถ้าหากแกเป็นเมียคุณวิทย์ คุณคีย์ก็จะไม่สนใจใครอีก เขาจะมีแต่ฉันคนเดียว เมื่อนรวิทย์และไข่มุกเดินออกไปไกลมากแล้วหวานก็พาหน้าตาซื่อๆ ของตัวเองก้าวเข้าบ้านใหญ่ทันที

            “ป้าอิ่มจะไปไหน

            หวานถามทันทีเมื่อเห็นผู้มีศักดิ์เป็นป้า ยกถาดของว่างเตรียมจะก้าวออกจากห้องครัว

            “จะยกของว่างไปให้คุณคีย์ ว่าแต่เอ็งมีอะไร

            ป้าอิ่มหันมาตอบแล้วมองความวุ่นวายของหลานสาวอย่างเหนื่อยใจ

            “ป้าไม่ต้อง เดี๋ยวฉันยกไปเอง ป้าไปทำอย่างอื่นเถอะ พอดีฉันมีธุระจะคุยกับคุณคีย์เรื่องงานพอดี

            ความคิดแสนฉลาดผุดขึ้นมาในสมองน้อยๆ หลังจากนั้นก็รีบหาเหตุผลอ้างโน่นอ้างนี่สารพัด จะว่าไปตั้งแต่มาที่นี่เธอยังไม่ได้คุยกับคีย์รินทร์เป็นกิจจะลักษณะเลยสักครั้ง ครั้งนี้เธอจะใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์

            “ก็ได้ เดี๋ยวป้าไปทำอย่างอื่น ยังเหลืออีกหลายอย่างที่ต้องทำ คุณคีย์อยู่ตรงระเบียงบ้าน คุยเสร็จก็รีบออกมาช่วยป้าทำงาน

            “จ้ะ ป้าไปทำงานต่อเถอะ ส่วนคุณคีย์ฉันจะดูแลเอง

            บอกผู้เป็นป้าเพียงเท่านั้น หวานก็รีบยกถาดอาหารว่างก้าวขึ้นตรงไประเบียงบ้านพัก ซึ่งตอนนี้คีย์รินทร์กำลังนั่งอ่านเอกสารอย่างสบายใจ โดยไม่รู้ตัวสักนิดว่าเพื่อนรักกำลังปฏิบัติการจีบไข่มุก ซึ่งเธอขึ้นชื่อว่าเป็นเมียทางพฤตินัยของตัวเอง

ทันทีที่มาถึงระเบียงห้อง หวานก็วางถาดอาหารว่างไว้บนโต๊ะใกล้ๆ ก่อนนิ้วเรียวบางจะปลดกระดุมบนคอเสื้อออกสองสามเม็ด เปิดเผยเนินอกที่พอมีเหมือนคนอื่น แล้วตรงไปยังมุมระเบียงบ้านด้วยรอยยิ้มยั่วยวน

            “คุณคีย์ขา...ของว่างค่ะ

            หวานวางถาดไว้ใกล้ๆ คีย์รินทร์ เอียงตัวนิดหน่อยเพื่อให้ชายหนุ่มได้ยลเนื้อนมไข่ที่พกติดตัวมา ทำเหมือนไม่ได้ตั้งใจแต่ใครจะไปรู้หล่อนมีเจตนายั่วจริงๆ

            “ขอบใจ หวานมีอะไรรึเปล่า?”

            หลังจากหวานวางของว่างที่ยกมาแล้ว ยังไม่มีทีท่าจะเดินออกไปคีย์รินทร์ก็เลยดึงสายตาจากเอกสารหันมามองด้วยความสงสัย สิ่งที่หวานทำเมื่อสักครู่ไม่ได้เรียกความสนใจจากชายหนุ่มเลยสักนิด เพราะตอนนี้กำลังมุ่งมั่นตั้งหน้าตั้งตาดูเอกสารที่นรวิทย์นำมา แม้แต่ ณ ชายหาดขาวคีย์รินทร์ยังไม่แลเหลียวไปมอง ถ้าหันไปมองคงจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น

            “คุณคีย์ดูโน่นสิคะ หน้าอิจฉาจังเลยค่ะ เมื่อไหร่หวานจะมีคนมาขายขนมจีบเหมือนคุณไข่มุกบ้างก็ไม่รู้หวานหันหน้าไปทางชายหาด พลางชี้ไม้ชี้มือไปยังหนุ่มสาวซึ่งกำลังเดินกินลมชมวิวคุยกันด้วยท่าทางสนิทสนม เธอจงใจเอ่ยกระตุ้นอารมณ์ของชายหนุ่มอย่างอยากรู้ว่าคีย์รินทร์จะรู้สึกอย่างไร แต่เมื่อชายหนุ่มไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ให้เห็นก็รีบเอ่ยต่อทันที

            “ดูสิคะ คุยกันกะหนุงกะหนิง หวานกันเหมือนคู่รักเลย

            หวานยังพูดจ้อไม่หยุด ยิ่งเห็นคีย์รินทร์นิ่งปากดีๆ ก็ยิ่งขยับ แต่เห็นอย่างนี้หวานก็พอใจไม่น้อย เพราะมันหมายความว่าคุณคีย์ของหล่อนไม่ได้สนใจไข่มุกแม้แต่น้อย แต่หวานอาจจะคิดผิดก็ได้ ในเมื่อมีแวบหนึ่งที่นัยน์ตาคมกล้าเพ่งพิศคนทั้งคู่ด้วยสายตายากจะหยั่งถึง ใช่เขากำลังโกรธจนแทบกระอัก ไม่ได้โกรธเพื่อนรักแต่โกรธผู้หญิงคนนั้น คนที่ดูท่าทางมีความสุขจนออกนอกหน้า

            “เขาทั้งสองคนเหมาะสมกันดีนะคะ ถ้าหากคุณวิทย์ลงเอยกับคุณไข่มุก งานแต่งงานของทั้งคู่คงจะยิ่งใหญ่อลังการหน้าดู จริงไหมคะ

            หวานหันมาถามด้วยใบหน้าแจ่มใสที่สุด ตอนนี้เธอจะพูดจะทำทุกอย่างเพื่อให้คีย์รินทร์ไม่แลเหลียวผู้หญิงคนนั้น

            “คงอย่างนั้นกระมัง

            คีย์รินทร์บอกนิ่งๆ ก่อนจะหันมาสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ เป็นการตัดบทว่าเขาต้องการเวลาส่วนตัว เมื่อเห็นดังนั้นหวานก็ยิ่งรู้สึกขัดอกขัดใจ แต่ต้องแสดงออกในทางที่ดี

            “ถ้าอย่างนั้นหวานไม่รบกวนแล้วนะคะ เดี๋ยวหวานจะกลับไปช่วยงานป้าอิ่มต่อ เห็นบ่นว่ากำลังยุ่งๆ ค่ะ

            “อืม...”

            ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆ แล้วหันมาสนใจกับงานต่อ หวานได้ยินดังนั้นก็พาร่างกายของตัวเองก้าวเดินออกจากระเบียงบ้านตรงดิ่งไปที่ห้องส่วนตัวทันที

            “กรี๊ด...”

            พอประตูห้องปิดสนิท หวานก็กรีดร้องเสียงดัง สายตาเต็มไปด้วยความเลื่อนลอยเหมือนคนวิกลจริต

            “คุณคีย์! คอยดูเถอะฉันจะทำให้คุณหลงฉันจนโงหัวไม่ขึ้น

            น้ำเสียงของหวานตอนนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก เธอฉีกทึ้งหมอนใบสวยที่ใช้นอนหนุนจนขาดวิ่น มือเรียวกำหมัดแน่นทุบลงบนที่นอนนุ่มอย่างแรง แถมร่างกายยังเกร็งไปทุกสัดส่วน ลมหายใจเต้นระรัวยิ่งกว่าเสียงกลองที่ดังกระหึ่ม เธอนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวอีกคนด้วยความเคืองแค้น

            “แก...ถ้าแกแย่งคุณคีย์ของฉัน แกต้องตาย...”

 

เมื่อบุคคลอื่นก้าวออกไปแล้ว คีย์รินทร์ก็พาร่างกายตัวเองลุกขึ้นยืนส่งสายตาน่าหวาดผวาไปยังสองคนที่อยู่บริเวณชายหาด ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมลงถนัดตา ร่างหนาสั่นเทาด้วยความโกรธ เสียงแห่งความไม่พอใจเล็ดลอดหลุดออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ

            “เธอกล้าลองดีกับฉัน แล้วเราจะได้เห็นดีกัน

            หลังจากยืนมองทั้งสองคนที่ทำตัวราวกับคู่รักก็มิปานอยู่นาน พอเห็นเพื่อนรักก้าวขึ้นเรือยอช์ตเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน เจ้าของเกาะผู้มีสีหน้าดุดันก็รีบก้าวขายาวๆ พาหน้าตาบอกบุญไม่รับออกจากส่วนของระเบียงบ้าน จุดมุ่งหมายคราวนี้ก็คงเป็นคนที่ทำให้ระเคืองตาระเคืองใจ

            “ดูเธอมีความสุขจังเลยนะ

            พอก้าวมาถึงก็รีบขวางทางคนมุ่งหน้ากลับบ้านใหญ่ทันที คงเป็นความโชคร้ายของไข่มุกที่เธอตัดสินใจผิดพลาด ถ้าหากว่าเธอเดินกลับเข้ามาแล้วจะเจอคนใจร้าย เธอก็คงเลือกที่จะเดินไปที่เรือนหอรอร้างแล้วขังตัวเองไว้ในห้อง

            “ค่ะ ไข่มุกมีความสุขมาก เพราะพี่วิทย์น่ารักแล้วก็แสนดี

            หญิงสาวตอบกลับนิ่งๆ ตอนนี้ความรู้สึกของเธอก็ไม่แตกต่างจากแก้วที่จวนเจียนจะแตกเข้าไปทุกที

            “พี่วิทย์เหรอ มันเป็นพี่เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เรียกกันสนิทสนมจริงนะ

            คีย์รินทร์ขึ้นเสียงฮึดฮัดใส่ ขนาดนรวิทย์ยังถูกเรียกว่า พี่ แต่กับเขาอีกฝ่ายกลับไม่เรียกขานแถมทำเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ชายหนุ่มคงลืมไปแล้วกระมังว่าตัวเองเป็นคนบอกไข่มุกว่าห้ามเรียกพี่ แถมยังให้เหตุผลที่ทุกคนคาดไม่ถึงนั่นคือ เขาไม่เคยมีน้องสาว

            “ถ้าไข่มุกจะเรียกใครว่าพี่สักคน ไข่มุกดูที่พฤติกรรมค่ะ คนบางคนก็ไม่คู่ควรกับคำคำนี้

            เสียงของหญิงสาวยังนิ่งสงบ ไม่หวั่นไหวกับน้ำเสียงของฝ่ายชายเลยสักนิด ส่วนคีย์รินทร์น่ะหรือ โกรธจนใบหน้าหล่อๆ เขียวปั้ด

            “ตั้งแต่เป็นเมียฉัน เธอปากเก่งขึ้นนะ

            ต่อมโมโหคีย์รินทร์เริ่มทำงานทันที ปากดีๆ เลยขยับตามอารมณ์

            “ถ้าคุณคีย์ไม่มีธุระอะไร ไข่มุกต้องขอตัวนะคะ

            ไข่มุกพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับมารร้ายแต่สงสัยวันนี้หญิงสาวคงคิดผิดถนัด มารตัวนี้ยิ่งหนียิ่งพุ่งเข้าหา

            “อวดดี

            คำด่าทอมาพร้อมร่างกายขยับเข้าใกล้ แววตาวาวโรจน์ราวกับไฟบรรลัยกัลป์ที่พร้อมแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุณ

            “กับไอ้วิทย์เธอส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้มัน แต่กับฉันทำไมต้องทำท่าทางรังเกียจมากขนาดนั้น

            พริบตาเดียวฝ่ามือแข็งแรงทั้งสองข้างก็ตะครุบเนินบาลาดเนียนแล้วบีบอย่างแรง จนร่างกายไข่มุกสะท้านด้วยความเจ็บปวด ทว่ากลับไม่ปริปากร้องขอความเห็นใจจากมารร้ายตรงหน้าเลยสักคำ

            “ถ้าคุณคีย์ไม่มีธุระสำคัญ ก็ปล่อยไข่มุกเถอะค่ะ ไข่มุกต้องไปช่วยงานนมอิ่ม

            ถึงแม้จะเจ็บปวดจากการกระทำของชายหนุ่มมากเพียงไร ไข่มุกก็ยังคงซ่อนความเจ็บปวดไว้มิดไม่เผยความอ่อนแอออกมาให้คีย์รินทร์ได้เห็น

            “เชอะ! นึกอยากจะเป็นคนดีขึ้นมารึไง

            “ค่ะ

            หญิงหญิงสาวตอบรับห้วนๆ สั้นๆ จึงทำเอาคีย์รินทร์อารมณ์เดือดเหมือนเทอร์มอมิเตอร์วัดอุณหภูมิขึ้นทะลุร้อยองศา

            “ไข่มุก! ฉันขอเตือนเธอสักเรื่อง อย่าให้ท่าเพื่อนฉัน เธอจงจำไว้ว่าร่างกายของเธอมีราคี ไม่มีคุณค่าพอที่จะให้ไอ้วิทย์มันสนใจ กรุณาอย่าทำให้เพื่อนฉันแปดเปื้อนความสกปรกจากเธอ

            คีย์รินทร์ปล่อยมือจากไหล่บางของหญิงสาว แต่แรงปล่อยคงมากโขไข่มุกคนงามถึงกับเซถลาเจียนล้มหัวคะมำ

            “คุณลืมไปรึเปล่าคะ ว่าคุณเป็นคนที่ทำให้ฉันแปดเปื้อน ถ้าหากว่าฉันจะหาผู้ชายดีๆ สักคนมาลบคราบราคีบนร่างกายก็คงไม่ผิดอะไร

            ไข่มุกตอบกลับคีย์รินทร์ด้วยความโกรธทั้งหมดที่มี เธออุตส่าห์ยอมเขาแล้ว เธอยอมทุกอย่างแม้แต่โดนข่มแหงรังแกก็ไม่เคยปริปากบอกกับใคร แต่วันนี้ความอดทนของเธอคงจะสิ้นสุด

            “ไม่มีวัน! ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาลบคราบสกปรกบนร่างกายของเธอ นอกจากฉัน

            คีย์รินทร์ในเวลานี้ไม่มีใครสามารถฉุดรั้งได้อีกแล้ว พอสัมผัสถึงความน่ากลัวจากเขาไข่มุกก็หันซ้ายหันขวาตะโกนขอความช่วยเหลือทันที ทว่าคงไม่มีใครได้ยินเพราะตอนนี้คุณลุงเมฆาก็ไม่อยู่ นมอิ่มก็คงอยู่ในครัว คนงานล้วนอยู่ที่ฟาร์มกันหมด

            “ปล่อยไข่มุกนะ!”

            หลังจากถูกอีกฝ่ายตะครุบปิดปากก็รีบโวยวายทันที

            “ปล่อยนะ!”

            รีบร้องสั่งแถมยังมองเจ้าของร่างกำยำราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน คงเป็นเพราะสีหน้าท่าทางของเขาช่างน่ากลัวเหลือเกิน

            “โอเคฉันจะปล่อย เธอคิดว่าฉันอยากจะแตะเธอนักรึไงแรงปล่อยช่างหนักหน่วงรุนแรงจนหญิงสาวซวนเซจวนจะล้มลงไปคลุกกับพื้นทราย

            “ค่ะ เพราะคุณกำลังทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้น

            หลังจากตอบโต้เขา ไข่มุกก็ค่อยๆ ประคองร่างกายให้ยืนหยัดอีกครั้ง  ถึงแม้ว่าตอนนี้เธออยากจะทรุดลงไปร้องไห้หลั่งน้ำตาให้กับความเจ็บปวดที่ได้รับมากเพียงไรแต่เธอคงทำไม่ได้

            “คิดว่าฉันจะพิศวาสร่างกายเน่าๆ ของเธอจนลืมไม่ลหรือไง จะไปไหนก็เชิญ!”

            คีย์รินทร์กำหมัดทั้งสองข้างเพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาพิศวาสร่างกายงดงามของเธอมากแค่ไหน แถมยังพยายามข่มใจให้ลืมเลือนแล้วเฝ้าบอกตัวเองว่าจะไม่มีวันยอมให้ร่างกายของเธอมีอิทธิพลต่อตัวเองเป็นอันขาด

            “ค่ะ ไข่มุกจะจำไว้ ว่าคุณไม่เคยพิศวาสกับร่างกายเน่าๆ ของไข่มุก เพราะฉะนั้นจะเป็นพระคุณอย่างยิ่งถ้าหากว่าคุณจะลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด สำหรับฉัน...ฉันจะคิดเสียว่าทำทานให้กับเจ้ากรรมนายเวร

            ไข่มุกพูดเสร็จก็ก้าวหันหลังหนี แต่ช้าไปเมื่อคีย์รินทร์พุ่งเข้าหาอย่างลืมตัวลืมตน ตอนนี้ความโกรธกำลังส่งผลให้ร่างกายสูงใหญ่สั่นเทิ้ม

            “ยายไข่เน่า! เธอกล้านักนะ ฉันจะทำให้เธอรู้จักฉันมากกว่าเดิม เธอจะได้ไม่กล้าเผยอปากเน่าๆ มาเถียงฉันฉอดๆ เหมือนที่เธอกำลังทำอยู่ในตอนนี้

            คว้าข้อมือเรียวหญิงสาวได้ คีย์รินทร์ก็ดึงรั้งร่างระหงให้เดินไปในทิศทางที่ตัวเองต้องการ บ่ายคล้อยอย่างนี้ท้ายเกาะคงระเบิดด้วยแรงพิศวาสที่เจ็บปวด เขาจะทำให้เธอทรมานจนเจียนขาดใจ

            “ปล่อยนะ! ไข่มุกเจ็บ

            หญิงสาวโอดครวญ ตอนนี้รู้สึกคล้ายกับว่าข้อมือเรียวขาดออกจากแขนเป็นส่วนๆ ปลายเท้าน้อยๆ ที่เดินไม่ทันคนขายาวๆ ก็จวนเหมือนโดนลากเข้าไปทุกที

            “ถ้าเธอไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าฝืน ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้เธอรู้จักความเจ็บปวดจนลืมไม่ลง

            ชายหนุ่มตวาดอย่างเหลืออดกับแรงดิ้นรนขัดขืนของหญิงสาว จึงรีบกระชากร่างระหงเข้าหาลำกายแกร่งอย่างแรง ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นอุ้มก้าวขายาวๆ ตรงไปยังท้ายเกาะ ที่นั่นคือสถานที่ปลดปล่อยความทุกข์ทรมานของคีย์รินทร์ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เป็นที่ที่ใครๆ ก็ไม่อยากเยื้องย่างเข้าใกล้

            “ไม่! ปล่อยนะ ไข่มุกไม่ไป คุณคีย์ปล่อยไข่มุกเดี๋ยวนี้

            หญิงสาวดิ้นขลุกขลักบนลำแขนแกร่งๆ ด้วยความหวาดกลัว

            “อย่าดิ้น ไม่อย่างนั้นฉันจะโยนเธอทิ้งตรงนี้

            คีย์รินทร์หยุดเดินด้วยความโมโห เดินไปไม่กี่ก้าวก็คงจะถึง แต่หญิงสาวในวงแขนไม่ให้ความร่วมมือ ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ พอเป็นแบบนี้จึงตะปบฝ่ามือใส่ก้นเนียนนุ่มอย่างแรง

            “โอ๊ย! เจ็บ ไข่มุกเจ็บ

            ไข่มุกน้ำตาไหลพรากๆ อย่างน่าสงสาร เธอกำลังเจ็บกับความป่าเถื่อนที่ถูกกระทำ ส่งผลให้น้ำตาหยดลงไม่หยุด

            “เจ็บเหรอ แค่นี้ยังน้อยไป

            เสียงที่หลุดออกมาไร้ซึ่งความสงสาร ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานที่ไหนเข้าสิงคีย์รินทร์กันแน่ ผู้ชายที่น่ารัก ขี้เล่น เอาใจเก่ง ปากหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า หายไปไหนแล้วหนอ เหตุใดไข่มุกถึงเจอแต่กับความโหดร้าย ป่าเถื่อน ไร้ซึ่งความเป็นสุภาพบุรุษ

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น คีย์รินทร์ก็ก้าวขายาวๆ มาถึงที่ส่วนตัว ซึ่งเป็นที่ต้องห้ามของใครหลายๆ คน แต่วันนี้กลับมีหญิงสาวอย่างไข่มุกได้เข้ามาเยือนเป็นคนแรก ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจมาก็ตาม

            “ไม่นะ! คุณคีย์อย่าทำไข่มุก ไข่มุกขอร้อง

            มาถึงหลังเกาะที่เต็มไปด้วยโขดหินน้อยใหญ่สลับกันเรียงราย ผืนหาดทรายสะอาดตาไม่แพ้ข้างหน้า คีย์รินทร์ก็ค่อยๆ วางร่างของหญิงสาวไว้ตรงมุมลับตาที่เต็มไปด้วยผืนทรายสีขาว แล้วก็โถมทับร่างหนาเข้ามาสุดตัว พุ่งเข้าซุกไซ้ซอกคอขาวๆ อย่างมิอาจห้ามใจ

            “เธอได้ร้องแน่ ร้องครวญครางใต้ร่างฉัน ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าคนอย่างเธอต้องเจอกับอะไร

            ยิ่งโดนต่อต้าน คีย์รินทร์ยิ่งรุกล้ำเข้าหาอย่างรุนแรง เสื้อตัวสวยของหญิงสาวถูกกระชากอย่างแรงจนขาดย่อยยับไม่มีชิ้นดี ตามด้วยบราเซียสีหวานที่กระตุกเพียงครั้งเดียวก็ลอยละลิ่วไปไกล พอร่างกายท่อนบนไร้ซึ่งสิ่งปกปิดคีย์รินทร์ก็รีบก้มลงครอบครองยอดอกสวยด้วยริมฝีปากร้อนชื้น ลิ้นหนาไล้เลียทั่วเต้าเต่งตึงด้วยความจาบจ้วงรุนแรง

            “ฮือ...ฮือ...ไข่มุกไม่เคยทำอะไรให้ ทำไมต้องทำกับไข่มุกแบบนี้

            ไข่มุกปล่อยโฮอย่างน่าสงสาร เธอบอบบางเกินที่จะทานทนกับความป่าเถื่อน ร่างกายจึงสั่นเทาด้วยความกลัว พร้อมสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ

            “เมื่อเธอกล้าปากดีกับฉัน ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าควรจะปฏิบัติตัวอย่างไรกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวของเธอ

            ยิ่งเห็นไข่มุกร้องไห้จวนเจียนจะขาดใจ โทสะที่มีก็ยุ่งรุนแรงขึ้นหลายเท่า

            “คนเป็นสามีเขาไม่ทำแบบนี้กับภรรยาหรอกค่ะ

            เสียงหญิงสาวช่างน่าเวทนายิ่งนัก

            “หึ! เธอเข้าใจผิดรึเปล่า เธอไม่มีสิทธิ์ใช้คำว่าภรรยา แม้แต่คำว่าเมียเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้คำเรียกขานจากฉัน คนอย่างเธอเรียกได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ...นางบำเรอ

            น้ำเสียงที่คีย์รินทร์ใช้ช่างดุดันและเหยียดหยาม ทำเอาไข่มุกหวาดผวาด้วยความกลัวที่ครอบคลุมจิตใจ พอสบตากับเขาเธอก็รีบกระถดกายหนี  แต่ดูเหมือนหน้าอกสาวที่กระเพื่อมไหวกำลังเป็นเหตุจุดชนวนชั้นดี

            “ฮือ...อย่า...ไข่มุกเจ็บ

            พอถูกข่มเหงน้ำตาก็ไหลพรากๆ ด้วยความเจ็บปวด หนำซ้ำยังถูกคีย์รินทร์ฝังเขี้ยวกับหน้าอกสวยจนเป็นรอยซี่ฟันเล็กๆ หลายจุด

อย่า...”

ไข่มุกเจ็บจนเกินจะทน ร่างสาวที่จมอยู่กับผืนทรายถึงแม้จะไม่เจ็บปวดแต่ก็สร้างความระคายเคืองให้ผิวอ่อนนุ่มมากนัก พอเป็นแบบนั้นชายหนุ่มจึงดึงร่างหญิงสาวลุกขึ้นนั่งก่อนจะเปลื้องเสื้อตัวหนาของตัวเองวางบนหาดทรายเพื่อใช้รองพื้น แล้วเสร็จก็รีบมือปัดเศษทรายละเอียดออกจากร่างบางก่อนจะดันร่างหญิงงามลงไปตามเดิม

            “อย่า...ไข่มุกกลัว คุณคีย์อย่าทำไข่มุกเลย

            ไข่มุกร้องขออย่างน่าสงสาร แต่คีย์รินทร์กำลังตาฝ้าฟางกับดอกบัวงามที่น่าหลงใหล ความป่าเถื่อนที่ซ่อนลึกในจิตใจเปิดเผยออกมาชัดเจน ยิ่งห้ามยิ่งดิ้นรนยิ่งไม่เป็นผล

            “เธออย่าร้องขอ ในสิ่งที่ฉันไม่มีทางให้

            สิ้นเสียงคราวนี้ คีย์รินทร์ลุกขึ้นยืนอย่างองอาจ มือเรียวหนาปลดกางเกงที่ติดกายสะบัดทิ้งอย่างไม่ไยดี ตามด้วยกางเกงชั้นในยี่ห้อหรูที่ถูกทิ้งขว้างไม่ต่างกัน พริบตาเดียวก็อวดร่างกายเปลือยเปล่าแสนน่าหลงใหล จากนั้นก็พุ่งเข้าหาหญิงสาวพร้อมถลกกระโปรงตัวสวยให้ร่นสู่เอวคอด ดึงอันเดอร์แวร์ตัวน้อยรูดลงออกจากร่างสาวได้ก็โยนไปในทิศทางเดียวกันกับของตัวเอง

            “โอ๊ย! เจ็บ ไข่มุกเจ็บ

            เมื่อสิ่งกีดขวางถูกขว้างทิ้งไม่ไยดี คีย์รินทร์ก็พุ่งอาวุธร้ายเข้าในกายสาว ครั้งนี้ช่างดุดัน รุนแรงและหนักหน่วง ทำเอาคนยังไม่พร้อมถูกรุกรานต้องร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

            “กรี๊ด! เจ็บ...”

            สภาพของไข่มุกช่างน่าเวทนายิ่งนัก แต่ถึงแม้จะเจ็บปวดก็ยังมีความซ่านเสียวเข้ามาปะปน ตอนนี้เธอจึงแบ่งแยกความรู้สึกไม่ได้ มันผสมผสานกันเต็มไปหมด

            “อ๊ะ! อา...คุณคีย์พอเถอะไข่มุกเจ็บ” 

            หญิงสาวพยายามหลีกหนีให้หลุดพ้นจากความทรมานที่วาบหวาม แต่คีย์รินทร์กลับดึงรั้งสะโพกสวยเข้าหา แถมเอวหนาโยกเข้าใส่อย่างเร่าร้อน

            “ไม่! เจ็บแค่ไหน เธอก็ต้องทน เพราะฉันยังไม่ อา!” 

            คีย์รินทร์ไม่ฟังเสียงคัดค้าน ไม่ฟังเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจของหญิงสาวเลยสักนิด ตอนนี้ความรู้สึกมีเพียงทำให้ตัวเองเสร็จสมตามอารมณ์ปรารถนาที่ก่อเกิด

            “ไม่! ไข่มุกเจ็บ...” 

            คนทรมานเพราะพิศวาสพยายามดิ้นรนขัดขืน รวบรวมแรงกายทั้งหมดที่เหลือน้อยเต็มทีผลักเจ้าของความหนั่นแน่นให้พ้นจากกายสาว แต่มันช่างยากนักเพราะเขาไม่สะทกสะท้าน แถมคราวนี้ยังขยับเอวสอบรัวเร็วมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

            “มันจะเจ็บอะไรนักหนาหะ!” 

            สิ้นเสียงตวาดคีย์รินทร์ก็กระแทกสะโพกหนาเข้าหาไม่ยั้ง รสพิศวาสครั้งนี้มีแต่ความรุนแรงและโหดร้าย ส่งผลให้ร่างกายบอบบางของคนใต้ร่างแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี กว่าคีย์รินทร์จะเสร็จสมอารมณ์หมายก็นานมากโข เมื่อวินาทีแห่งปรารถนาสิ้นสุดธาราสีขาวขุ่นก็ถูกพ่นใส่กายสาวทุกหยาดหยด แถมเจ้าของความแข็งแกร่งยังแช่นิ่งในกายสาวนับสิบนาที ทำเอาไข่มุกเจ็บร้าวระบมจนต้องกอบกุมหน้าท้องที่รู้สึกเจ็บพยุงตัวเองไปหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย แต่พอเห็นสภาพเสื้อตัวเองแล้วก็ได้แต่ก้มหน้าเพราะมันไม่อาจใช้งานได้อีก

            “สวมเสื้อก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะอุ้มกลับเพราะเธอคงเดินไปในสภาพนี้ไม่ได้

            บอกเพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็สวมเสื้อของตัวเองให้ไข่มุกทันที หลังจากนั้นก็หันไปจัดการกับร่างกายเหนียวเหนอะของตัวเอง ทำเอาไข่มุกต้องมองคนอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายอย่างแปลกใจ แต่เธอก็จะระลึกไว้เสมอว่าเธอเป็นได้แค่เพียง นางบำเรอ เท่านั้น คงไม่มีสิทธิ์จะเป็นอะไรได้อีกก ดังนั้นทันทีที่เขาอุ้มขึ้นแนบอกก็รีบหลับตาลงทันที

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha