พิษสวาทซาตาน

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 3 : บทที่ 3 ทอดสะพาน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เข้าร่วมกลุ่ม อักษรามณี นิยาย ได้ที่นี่ค่ะ

https://www.facebook.com/groups/731945123609177/ 

 พบกับ เรื่องราวน่าอ่านได้ที่นี่นะคะ

https://www.pageqq.com/…/co…/view/page/cntth1/0-2588146.html

อัพเดทเรื่องน่าสนใจ ฝากรีดเดอร์ที่น่ารักเข้าไปโวตและแชร์ได้เลยค่ะ   -

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บทที่ 3 ทอดสะพาน

 

            “เป็นยังไงบ้าง แคลร์”

            เสียงของแมทธิวที่ดังขึ้นทำให้คาริสมาซึ่งปลีกตัวออกมายืนจิบไวน์อยู่ที่ริมสระน้ำอันเงียบสงบของโรงแรมหลังทานอาหารร่วมกับแขกคนสำคัญของฮัตเทอร์ตัน กรุ๊ปหันกลับมามองเขาด้วยรอยยิ้ม

            แมทธิวถอดเสื้อสูทของเขาออกและดูสบาย ๆ ในเชิ้ตผ้าไหมสีขาวสะอาดตาขับความสง่าของร่างสูงใหญ่ให้ดูมีเสน่ห์และเปล่งประกายท่ามกลางแสงสปอร์ตไลต์รอบ ๆ สระ

            “อาหารที่ทางเราจัดให้ถูกปากคุณหรือเปล่า?”

            ชายหนุ่มถามขณะเดินข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว เขาอยู่ห่างเธอเพียงสองก้าว แต่ดูเหมือนอยู่ใกล้จนแทบรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา

            “ยอดเยี่ยมมากค่ะแมท...ฉันชอบอาหารที่คุณจัดเตรียมให้แขกในค่ำคืนนี้”

            “ผมดีใจที่คุณชอบ...ว่าแต่คุณจะรีบกลับหรือยัง?”

            “ฉันคงอยู่อีกสักพักค่ะ แล้วก็จะกลับ...”

            “เวเนซูเอล่าคืนนี้...อย่างนั้นหรือ?” เขาถามแทรกขึ้น ประกายตาของเขาฉายแววอะไรบางอย่างที่หญิงสาวไม่ได้คิดไปเองว่าแมทธิวอยากจะยื้อเธอไว้ที่นี่อีกสักหนึ่งหรือสองชั่วโมง

            “เปล่าค่ะ...ฉันยังไม่กลับคืนนี้ ฉันพักอยู่ที่โรงแรมใกล้ ๆ กับที่นี่ อาจจะอีกสักสัปดาห์ถึงจะกลับค่ะ แล้วคุณล่ะคะ นี่คงถึงเวลาที่ประธานบริหารฮัตเทอร์ตัน กรุ๊ปจะกล่าวคำอำลากับลูกค้าของเขาแล้ว”

            “ผมนอนดึกกว่าที่คุณคิดอีกนะ”

            แมทธิวกล่าวพร้อมทั้งปรายยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์บนใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นเร็วแรงอีกครั้ง ทุกครั้งที่เห็นแมทธิวและทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับเขาคาริสมารู้สึกว่าสติสตังของเธอแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย เธอมาที่นี่เพื่อตีสนิทกับเขาไม่ใช่หรือ แต่ดูเหมือนเธอกำลังจะลืมบทบาทแท้จริงที่ต้องแสดงต่อหน้าผู้ชายคนนี้ไปชั่วขณะ

            “พวกนักธุรกิจต้องนอนดึกใช่ไหมคะ ฉันรู้”

            “บางคืนผมก็แทบไม่ได้นอนเลย”

            “คุณคงหมายถึงเวลาที่ได้คุยกับพวกสาว ๆ อย่างนั้นซีคะ”

            หญิงสาวพูดเสียงกลั้วหัวเราะแล้วยกแก้วไวน์ขึ้นจิบขณะเลื่อนสายตาออกไปยังสระน้ำ ใช่...เธอแทบไม่กล้าประสานสายตากับเขา นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มแกมเขียวมรกตนั้นราวกับมีเสน่ห์ลึกลับสะกดความรู้สึกของเธออย่างไรอย่างนั้น

            “ผมคิดเรื่องการทำธุรกิจ...แต่ไม่มีเวลาได้พูดคุยกับพวกสาว ๆ อย่างที่ใคร ๆ คิด ”

            “ฟังดูไม่น่าเชื่อเลยนะคะ...ในเมื่อคุณออกจะเพอร์เฟ็คแบบนี้ ฉันคิดว่าคุณจะเป็นนักธุรกิจที่มีครอบครัวสมบูรณ์พร้อม มีภรรยาที่น่ารักแล้วเสียอีก”

            “และฟังดูแล้วคุณคงไม่อยากเชื่อว่าผมยังไม่เจอผู้หญิงคนนั้น”

            ซึ่งมันเป็นสิ่งไม่น่าเชื่อสำหรับคาริสมาจริง ๆ หญิงสาวอดนึกประหม่าไม่ได้ เธอเกิดความรู้สึกแปลก ๆ และมันกำลังส่งผ่านออกมาทางใบหน้า แก้มของเธอเริ่มเป็นสีระเรื่อขึ้นมา ขอให้เขาเข้าใจว่ามันเป็นเพราะฤทธิ์ไวน์ที่เธอดื่ม

            “เอ้อ...แมทคะ...ฉันคงต้องขอตัวกลับโรงแรมแล้วล่ะค่ะ”

            คาริสมาตัดบทสนทนาที่ดูเหมือนกำลังจะทอดยาออกไปด้วยอารมณ์หวั่นไหวของทั้งเขาและเธอ แต่เมื่อหญิงสาวกำลังจะเดินผละออกไปก็ต้องชะงักเมื่อแมทธิวกล่าวขึ้นว่า

            “เอ้อ...คุณจะรังเกียจไหมครับ...ผมจะขอเลี้ยงอาหารค่ำคุณสักมื้อ”       ร่างเล็กบอบบางปรายสายตากลับไปยังชายหนุ่ม สีหน้าของเขาเหมือนกำลังตรึกตรองอะไรบางอย่าง

            “ที่เพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวของผม...คืนพรุ่งนี้”          

            แมทธิวเชิญชวน ให้ตายเถอะ! เขาไม่เคยเสนอเลี้ยงอาหารมื้อค่ำให้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยตั้งแต่เป็นประธานฮัตเทอร์ตัน กรุ๊ป ซึ่งจริง ๆ แล้วมีสาว ๆ มากมายที่รอให้เขาพาไปที่นั่น เพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวซึ่งมีที่ตั้งอยู่บนถนนลองบีช บูเลอร์เวิร์ดในลินท์วูด ชายหนุ่มรอคอยคำตอบจากหญิงสาวซึ่งทำสีหน้าลังเลอีกครั้ง แต่แล้วเธอก็เอียงคอเล็กน้อยและกล่าวว่า

“ค่ะ...แต่ว่า...มันจะไม่เป็นการรบกวนคุณมากเกินไปหรือคะ แมท”

เขาส่ายหน้าพร้อมแววตาแห่งความยินดี “ไม่เลยครับ แคลร์...ผมยินดีที่จะเชิญคุณไปทานอาหารมื้อค่ำกับผม และผมก็ดีใจมากที่คุณไม่ปฏิเสธ”

คาริสมาสบนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มแกมมรกตคู่นั้น มันเป็นสีของดวงตาที่ดึงดูดใจทว่าก็แฝงไว้ด้วยอำนาจที่หญิงสาวหวาดหวั่นอยู่ในส่วนลึก

“ค่ะ...ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“พรุ่งนี้ผมจะให้คนของผมไปรับคุณตอนหนึ่งทุ่มตรง...เอ้อ...ผมอยากให้คุณแต่งตัวแบบสบาย ๆ”

แมทธิวกล่าวสำทับก่อนที่หญิงสาวจะเดินออกไปจากที่นั้น ประธานแห่งฮัตเทอร์ตัน คอนสตรัคระบายลมหายใจยาวเมื่อลูกค้าสาวของเขาเดินลับตาไปจากที่นั้นแล้ว

เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ทำไมต้องตื่นเต้นเวลาที่ได้พูดคุยกับผู้หญิงคนนี้ มีอะไรบางอย่างดึงดูดความรู้สึกของเขาต่อคาริสมา ไคลน์ สาวลูกครึ่งไทย เวเนซูเอล่าที่สวยจับใจและกิริยาท่าทางของเธอก็ยังติดลึกอยู่ในความคิดคำนึงของเขา

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่กำจายมาจากตัวเธอก็ยังอวลไออยู่รอบ ๆ มันเป็นกลิ่นกุหลาบแสนอ่อนโยนเสมือนดวงหน้าแสนหวานของเธอผู้นั้น แมทธิวกำลังสับสน เขาเพิ่งพบเธอแท้ ๆ แต่เหมือนรู้จักเธอมานานแสนนาน

“บอสคะ”

เสียงของโรมี่ทำให้ชายหนุ่มหลุดออกจากภวังค์คิด เขาหันกลับไปยังเลขาสาวที่ก้าวเข้ามาพร้อมทั้งยื่นแก้วไวน์ให้เขา

“รู้ได้ยังไงโรมี่ว่าผมต้องการไวน์สักแก้วตอนนี้”

“โอ...ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับบอสแล้วฉันไม่รู้หรอกค่ะ”

แมทธิวรับแก้วไวน์จากมือของเธอแต่เขายังไม่ยกมันขึ้นจิบ ดวงตาคู่คมยังคงมองไปยังทางเดินที่เจ้าของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบแสนหวานเดินจากไปเมื่อครู่

“บอสคะ...พรุ่งนี้เรามีประชุมตอน...”

“ยกเลิกนัดหรือประชุมทั้งหมด”

แมทธิวแทรกขึ้นซึ่งทำให้เลขาของเขาแปลกใจ

“ว่ายังไงนะคะบอส?”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha