พิศวาสหวามข้ามกาลเวลา

โดย: ช่อพิกุล



ตอนที่ 2 : ห้วงฝันสะท้านรัก 1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แสงวิบวับที่เปล่งประกายอยู่บนใบบัวในบึงใหญ่ ทำให้ร่างบางเอื้อมไปคว้าจนสุดแขน ปลายนิ้วเรียวเกือบจะแตะถูกแหวนเพชรแสนงามวงนั้นแล้ว แต่เท้าเล็กข้างหนึ่งก็ลื่นไถลเพราะเจ้าตัวมัวแต่มองไปที่แหวนเรืองรองนั่น

          “กรี๊ดดด!

ต้องลื่นตกลงไปในน้ำโคลนแน่กิรณาคิดอย่างหวาดเสียว แต่กลับรู้สึกเหมือนร่างของตนเองกำลังลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ

โชคดีจัง ยังไม่ตกน้ำหญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาดู ก็พบว่าเธอกำลังอยู่ในอ้อมแขนของใครคนหนึ่ง และเธอกับเขากำลังล้มอยู่บนพืนหญ้าเขียวขจีที่อ่อนนุ่ม ว่าแต่ตรงพื้นนี่กับขอบสระบัวมันห่างกันมาก เขาอุ้มเธอมาตรงนี้ตอนไหนกัน งง

แล้วพอหันหน้าขึ้นมาคนที่คร่อมร่างของเธออยู่ กิรณาถึงถึงกับตาโตแทบจะถลนออกจากออกเบ้า

“คุณ! ปล่อยฉันนะ อย่ามายุ่งกับฉันอีก คนก็อยู่ส่วนคน ผีก็อยู่ส่วนผีสิ เมื่อกลางวันฉันทำบุญกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้คุณแล้ว จงไปสู่ที่ชอบๆเถอะ” หญิงสาวร่ายยาวเหยียดพลางตะเกียกตะกายดิ้นรนออกจากวงแขนแกร่ง แต่ชายหนุ่มที่เธอคิดว่าเขาเป็นผีก็แค่ช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นนั่งเท่านั้น แต่พอเป็นอิสระหญิงสาวก็รีบลุกขึ้นทันที กำลังจะวิ่งหนี

“ไม่เอาแหวนคืนแล้วหรือ”

เท้าที่กำลังจะวิ่งไปข้างหน้าต้องหยุดชะงักอยู่กับที่เมื่อนึกขึ้นมาได้ จริงสิแหวนเพชรของเธอ เมื่อหันกลับไปมองที่ชายหนุ่ม ก็เห็นแหวนวงนั้นส่องประกายระยิบระยับอยู่ในอุ้งมือข้างขวาของเขา ร่างบางจึงเดินเข้าไปหาร่างสูงในชุดหนังสีดำนั้นดั่งต้องมนตร์

“แหวนของฉันจริงๆด้วย ขอบคุณนะที่เก็บมาให้” กิรณาคลี่ยิ้มสดใสออกมา ในที่สุดเธอก็หาแหวนที่แม่มอบให้จนเจอ

“ยื่นมือข้างซ้ายมาสิ ผมจะสวมให้” ชายหนุ่มบอกเสียงทุ้มก้องกังวาน

กิรณายื่นมือออกไปหาเหมือนถูกมนตร์สะกด แล้วเขาก็หยิบแหวนวงนั้นสวมเข้ามาบนนิ้วนางของเธอช้าๆจนมันเลื่อนเข้าไปอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมพอดิบพอดี ชายหนุ่มก็ยกมือบางข้างนั้นขึ้นมาจุมพิต

“ผมไม่ใช่ผี แต่ผมเป็น... คู่ชีวิตของคุณ”

“มะ...มะ...ไม่จริงหรอก คุณไม่มีตัวตน ตอนนี้ฉันต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆ ฝันเหมือนคืนที่ผ่านๆมา”

ร่างสูงส่ายหน้า “ถูกต้อง ผมกำลังทำให้คุณรู้สึก ว่าคุณกำลังฝันอยู่ แต่ความจริงแล้วผมมีตัวตน ทั้งในโลกของความฝันและในโลกของความเป็นจริง”

คราวนี้เป็นกิรณาเองที่ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องไม่ใช่คน คุณถึงมาเข้าฝันฉันถึงสี่คืนรวดแบบนี้”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ “ใช่ ตอนนี้ผมไม่ใช่มนุษย์ แต่เคยเป็น นานมาแล้ว”

“กรี๊ด... ที่แท้คุณก็เป็นปีศาจนี่เอง ได้โปรดเถอะอย่ามายุ่งกับฉันอีกเลยนะ ฉันกลัว” หญิงสาวกะจะวิ่งหนีอีกครั้ง แต่สองเท้าก็วิ่งออกไปได้แค่ไม่กี่ก้าว ร่างเล็กก็ลอยหวือมาปะทะอกแกร่งจนเธอจุกไปหลายอึดใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเงยหน้ามองใบหน้าขาวซีดแต่ทว่าหล่อเหลาเกินมนุษย์มนานั้นอย่างตื่นตระหนก

“ผมมีส่วนไหนบนร่างกาย หรือใบหน้าที่ทำให้คุณกลัวหรือ มองดูผมให้ชัดๆสิ”

เขาเป็นปีศาจที่หน้าตาดีมาก มากกว่าคำนิยามว่า หล่อแล้วพอเผลอสบตาคมกริบสีเหมือนท้องฟ้ายามราตรีนั่น หญิงสาวกลับใจเต้นตัวแรงขึ้นมาดื้อๆ ยิ่งเลื่อนสายตาลงมองที่ริมฝีปากบางเฉียบของเขา เธอก็แทบลืมหายใจทีเดียวเมื่อริมฝีปากคู่นั้นก้มต่ำลงมาแทบจะชิดริมปากของเธอ จนรู้สึกได้ถึงลืมหายใจของเขาที่รินรดพวงแก้ม และเมื่อช้อนสายตากลับขึ้นมาสบประสานแววตาคมกล้าแต่ทว่าหวานซึ้งนั้นอีกครั้ง กิรณาก็รู้ตัวว่าเธอพลาดไปแล้ว

“ยะ...!” เธอตกใจ หวาดหวั่นจนตัวสั่นเมื่อถูกปากเย็นชืดประกบแนบชิดลงมา แล้วลิ้นของเขาก็ชิมลิ้นของเธอเหมือนกำลังอมและดูดความหวานจากลูกกวาด หญิงสาวใจเต้นโครมครามอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันทั้งหวาดกลัว และหวั่นไหว กลัวที่เขาไม่ใช่คน หวั่นไหวเพราะอะไรก็ไม่รู้เธอเองก็ตอบไม่ได้

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha