cover

พระจันทร์ระเริงไฟ


รัศมีจันทรา



×

New ! : ตอนนี้นักอ่านสามารถเติมเหรียญสะดวกขึ้น ด้วยบัตรเงินสด Pay with True Money ซึ่งหาซื้อได้ที่ 7 eleven logo ทุกสาขาค่ะ




จากผู้อ่าน 0 คน.

 2744        0       niyayrak_coin 3960

พระจันทร์ระเริงไฟ

       พระจันทร์ สาวน้อยอายุวันสิบแปดปีที่ถูกพวกมาเฟียไล่ล่าจับตัวเพื่อเอาไปทำเมีย เนื่องจากพ่อของเธอติดหนี้พวกมาเฟียเป็นจำนวนเงินหลานล้าน เพราะคิดดอกเบี้ยแบบหน้าเลือดทำให้ตัวเลขเพิ่มขึ้นไวในพริบตา เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่รู้ว่าพระจันทร์เป็นลูกสาวเลยคิดจะเอาตัวเธอไปเพื่อแลกกับการชดใช้หนี้ ซึ่งหน้าตาของเธอก็สะสวยใช่เล่น มันก็คุ้มแสนคุ้มหากได้ตัวไป

       รณภพเข้ามาพัวพันในเรื่องนี้เพราะความบังเอิญ บังเอิญที่ผ่านไปช่วยเธอเอาไว้จากพวกมาเฟียพอดี แม่ของเธอจำเป็นจะต้องบากหน้าขอรองให้เขาช่วยให้ลูกสาวหลุดพ้นจากคนพวกนั้น นักการทูตอย่างเขาจึงจำเป็นจะต้องช่วยคนไทยทุกคนที่เดือดร้อน...

       แม่ของพระจันทร์ได้ขอร้องให้รณภพช่วยพาเธอหนีไปยังเมืองไทยเสีย ทว่า เอกสารที่เตรียมไว้กลับถูกพวกมันลักลอบเผาทิ้งจนเหลือเพียงขี้เถ้า ทำให้รณภพต้องใช้เส้นในการดึงข้อมูลออนไลน์ของเธอมา แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องจดทะเบียนสมรสกับเขาเพื่อที่จะได้ใช้ไปเป็นข้ออ้างกับสถานทูตได้ เพราะหากจะรอยื่นเรื่องขอเอกสารใหม่ก็คงจะไม่ทันการณ์...

       แม่ของรณภพไม่ชอบใจอย่างหนักที่ลูกชายไปคว้าเด็กผู้หญิงไร้ตระกูลรุนชาติมาอยู่ที่บ้านด้วย แถมยังจดทะเบียนสมรสกันแล้วอีกต่างหาก เพราะว่าหมายตาผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่างไว้เป็นคู่หมั้นให้ลูกชายแล้วนั่นเอง

       จะเกิดอะไรขึ้นล่ะหากเธอมาเจอกับพวกผู้ดีตีนแดงเหล่านั้น ความวุ่นวายปั่นป่วนมันเกิดขึ้นตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ โดนแกล้ง ถูกใส่ร้ายสารและยุยงส่งเสริมให้รณภพเกลียดเธอ และความไม่ยอมแพ้ใครของพระจันทร์ทำให้ทุกอย่างอลเวงไปหมด...




บทนำ

            ประเทศอังกฤษ...

            “Oh! Sorry!”

            “โอ้ย! ทำไมเดินไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างนี้ฮะ!”

            เสียงหวานแหวโวยวายใหญ่เมื่อมัวแต่วิ่งเหลียวหลังไม่ทันได้มองข้างหน้าจนปะทะเข้ากับร่างสูงกำยำ

            “เธอเป็นคนไทยเหรอ!?”

            รณภพ หนุ่มนักการทูตวัยสามสิบสองเบิกตาโพรงเมื่อได้ยินสาวน้อยโวยวายออกมาเป็นภาษาไทย

            พระจันทร์ สาวน้อยวัยสิบแปดชักสีหน้าไม่พอใจ ไม่สนใจคำถามของเขา ขณะเหลียวหลังด้วยท่าทางร้อนรนราวกับหนีอะไรบางอย่างมา

            “Help me!”

            สาวน้อยรีบวิ่งแจ้นหนีพร้อมกับอุทานดังลั่น เมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนสามคนวิ่งใกล้เข้ามา

            “คุณ คุณเดี๋ยวก่อนสิ!”

            รณภพเรียกเอาไว้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเห็นแต่ร่างเล็กๆ วิ่งไวๆ ไปไกลเกินกว่าจะได้ยิน

            ชายฉกรรจ์สามคนวิ่งไล่ตามสาวน้อยคนนั้นผ่านหน้าผ่านตาเขาไปเฉย รณภพเห็นท่าไม่ดีเลยสั่งให้เลขานุการหนุ่มที่มาด้วยพาขับรถไปดักหน้าเธอเอาไว้

            “ว้าย!”

            พระจันทร์อุทานดังลั่นเมื่อจู่ๆ ก็มีมือใหญ่คว้าร่างเล็กของเธอเข้าไปในซอกตึก ขณะปิดปากแน่นเหมือนไม่อยากให้สิ่งเสียง

            “ชู่ว์... จุ๊ จุ๊”

            ชายหนุ่มจุ๊ปากขณะเอามือปิดปากบางแน่น พลางเผลอผลักร่างเล็กเข้าไปแนบชิดกำลังแพง พร้อมกับร่างสูงกำยำก็แนบแน่นไม่มีแม้แต่ช่องให้ยุงผ่าน

            ดวงตาหวานเบิกโพรงมองหน้าคมคายเจ้าของมือใหญ่ เมื่อตระหนักได้ว่าเป็นคนที่วิ่งชนเมื่อครู่ ก็จึงไม่ร้องแหกปากสักคำ เธอรู้สึกปลอดภัยอบอุ่นจากแววตาของเขา

            รณภพเผลอจ้องดวงหน้าหวานนิ่งขณะที่มือใหญ่ค่อยๆ ผละออกมาจากการปิดปากบาง

            “เธอชื่อพระจันทร์เหรอ?”

            เขาถามเมื่อเหลือบไปเห็นป้ายบัตรนักศึกษาที่เธอห้อยใส่คอเอาไว้ ซึ่งเขียนเอาไว้เป็นภาษาอังกฤษ (Prachan) รณภพยังไม่ทันได้อ่านนามสกุล เพราะมัวแต่สนใจจดจ่อกับคำตอบจากเธอ

            พระจันทร์นิ่งไม่ยอมตอบคำถาม และก็เหมือนโชคชะตาจะเข้าข้าง ไม่ให้เธอตอบคำถามเขา เมื่อเสียงตะโกนของพวกมันดังขึ้น

            “หาให้ทั่ว มันต้องอยู่แถวนี้แหละ!”

            เสียงเถื่อนๆ ของหนึ่งในชายฉกรรจ์ตะโกนขึ้นใกล้กับที่ทั้งสองคนอยู่

            ชายหนุ่มมองหน้าสาวน้อยราวกับว่าขอความคิดเห็นว่าจะเอายังไงต่อไป ขณะที่เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามาทุกทีๆ

            “ขอโทษนะคุณ!”

            สิ้นสุดเสียงทุ้ม รณภพก็โฉบเข้าไปมอบจุมพิตดูดดื่มให้กับสาวน้อย ดวงตาหวานเบิกโพรงเมื่อไม่ทันได้ตั้งตัวกับสถานการณ์ชวนหวิวแบบนี้

            จังหวะเดียวกันนั้นเองชายฉกรรจ์เจ้าของเสียงฝีเท้าก็ผ่านมาตรงนั้นและชะงักฝีเท้า

            พระจันทร์เห็นแบบนั้นก็รีบหลับตาปี๋กลัวว่าพวกมันจะจับได้ ขณะที่รณภพก็พยายามเบี่ยงหน้ามาบดบังใบหน้าหวานของเธอเอาไว้ไม่ให้พวกมันเห็น

            ความหอมหวานและนุ่มละมุนของริมฝีปากบางทำให้ชายหนุ่มเผลอเคลิ้มไปห้วงหนึ่ง พระจันทร์เปลี่ยนจากหลับตาปี๋แน่นเป็นพริ้มเคลิ้มไหวเมื่อความรู้สึกหวิวๆ มันเกิดขึ้นบริเวณกลางทรวงอก

            และนั่นแหละที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ การที่ทั้งสองเคลิบเคลิ้มไปตามอารมณ์ชวนหวิวนั้นทำให้ปิดบังได้อย่างแนบเนียนจนพวกมันคิดว่าเป็นคู่รักที่กระหายจัดแอบมาพลอดรักกัน

            “สงสัยจะหิวจัด”

            เสียงเถื่อนๆ เอ่ยขึ้นเมื่อเพ่งมองสองคนที่กำลังจูบดูดดื่มกันอยู่ได้ครู่ใหญ่ พร้อมกับส่ายหน้าแล้วเดินไปจากตรงนั้น

            พวกชายฉกรรจ์ทั้งสามเงียบหายไปนานแล้ว แต่ดูเหมือนการดูดดื่มของทั้งสองไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้งลง รณภพติดใจความหวานละมุนจองปากบางจนสติสตางค์ล่องลอยออกไป ลืมไปเลยว่านี่เป็นเพียงการแก้ไขสถานการณ์เท่านั้น

            พระจันทร์หวามไหวหัวใจ ขณะพยายามหลบหลีกเรียวลิ้นสากที่กำลังพยายามเกาะเกี่ยวกอบโกยเอาความหอมหวานจากเธอ... โอ้ ไม่นะ นี่เป็นจูบแรกของเธอ กับชายแปลกหน้า!

            ชายหนุ่มรีบเรียกสติของตัวเองกลับมาให้ไว เมื่อหลุดออกมาจากภวังค์ความหวิวได้ เขาก็รีบผละออกมาจากร่างเล็กเพียงแค่ให้ลมผ่านได้ ก่อนจะเอ่ยเสียงพร่าๆ ราวกับเสียดายความหวานละมุน

            “พวกมันไปแล้ว...”

            หญิงสาวค่อยๆ ปรือตาขึ้นเมื่อเสียงทุ้มแล่นเข้ามาในโสตประสาท เธอสะบัดหน้าสองสามครั้งเพื่อไล่อาการเหม่อลอยออกไป ก่อนที่พวกแก้มใสจะแดงระเรื่อขึ้นมา

            “Thank you, sir!”

            พูดได้เท่านั้น พระจันทร์ก็วิ่งแจ้นหนีไปอย่างรวดเร็ว นี่เป็นจูบแรกที่เกิดขึ้น และมันก็เกิดขึ้นกับชายแปลกหน้าเสียด้วย มันน่าอับอายเกินกว่าจะอยู่เผชิญหน้ากับเขาได้ บ้าจริง!

            แม่ของเธอสั่งห้ามเอาไว้ว่าไม่ให้รู้จักกับเพื่อนคนไทย ดูท่าเขาน่าจะเป็นคนไทย และคงไม่ใช่คนธรรมดาที่มาสร้างตัวหรือมาเที่ยวเล่นแน่ๆ

            “เดี๋ยวก่อนจะสิคุณ!”

            รณภพตะโกนเรียก แต่ก็ไม่ทันอีกเช่นเคย ผู้หญิงอะไรวิ่งไวอย่างกับเสือชีต้า เขาแค่อยากจะถามว่าเธอเป็นใครมาจากไหน ทำไมถึงพูดภาษาไทยชัดแจ๋วได้ขนาดนั้น

            รณภพเดินกลับไปยังรถที่มีเลขานุการคู่ขารออยู่ เขาสงสัยนักทำไมถึงไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน ถ้าเป็นคนไทยจริงๆ จะต้องมีข้อมูลอยู่ในแฟ้มของเขาสิ

            “นายประสิทธิ์ ฉันมีเรื่องจะรบกวนนายหน่อย รบกวนหาประวัติของเด็กผู้หญิงที่ชื่อว่าพระจันทร์ให้ฉันที ฉันแน่ใจว่าเธอเป็นคนไทย”

            “ได้อยู่แล้วครับคุณภพ”

            “และวานคนของนายสืบหาที่อยู่ของเด็กผู้หญิงคนนั้นให้ด้วยนะครับ”

            ประสิทธิ์รับคำก่อนจะสตาร์ทเครื่องรถกลับไปยังที่พัก ระหว่างทางนั้นรณภพก็นึกถึงแต่รสชาติหอมหวานละมุนของปากบาง มันเทียวตามหลอกหลอนให้หัวใจแกร่งกระตุกอยู่มิวาย...


ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D



เล่มที่คนอื่นอ่าน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

×

ด่วน! รับฟรี 200 เหรียญ

เมื่อเติมเหรียญกำลังใจครั้งแรก


captcha