พรหมจรรย์แลกรัก (ลงจบแล้ว)

โดย: ธีร์ ธัชชา



ตอนที่ 5 : พรหมจรรย์แลกรัก EP.1 4/5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

   “พี่ธีร์! โอ๊ยยย!” กลุสตรีร้องลั่นเมื่อธันเดอร์ส่งอาวุธร้ายจู่โจม ช่องทางคับแคบที่ไม่เคยมีใครล่วงล้ำก้าวผ่านยามถูกโจนจ้วงล่วงล้ำทำให้เจ้าหล่อนหวีดร้องด้วยความรวดร้าวราวถูกฉีกทึ้ง

               ธันเดอร์กัดฟันกรอด หัวคิ้วขมวดเครียดขนัด อาวุธประจำกายของเขาล่วงล้ำเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งก็ต้องหยุดชะงัก เพราะมันช่างคับแคบเสียจนเขาไม่อาจลอดผ่านเข้าไปจนสุดทางในครั้งเดียวได้ 

               “พ...พี่ธีร์” กุลสตรีเรียกเขาเสียงสั่น หล่อนกัดฟันเก็บข่มความเจ็บปวด ร่างกายหล่อนรวดร้าวราวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “กุล จ...เจ็บ”

               “หมดไปเท่าไรล่ะกุลสตรี” เขาเค้นเสียงถามเสียงแหบสั่น ตอนนี้อาวุธร้ายของเขาทอดตัวอยู่นิ่งๆ อดใจรอให้หล่อนผ่อนความรวดร้าวลงสักช่วงหนึ่งก่อน จากนั้นเขาถึงจะเดินหน้าเข้าไปจนสุดทาง

               “พี่หมายถึงอะไรคะ”

               “รีแพร์ไง ไปทำมาเท่าไรกัน”

               “พี่ธีร์” กุลสตรีสะอึก หล่อนไม่นึกฝันว่าเขาจะกล่าววาจาว่าร้ายหล่อนแบบนี้ ธันเดอร์เห็นอาการหน้าถอดสีของหล่อนก็นึกหยัน

               “ตกใจหรือที่ฉันรู้ทัน หึๆ”

               “พี่ธีร์ปากร้าย ใจร้าย ...เกลียด! ...กุลเกลียดพี่ธีร์” กุลสตรีแหวใส่ หล่อนกลั้นเสียงสะอื้นกล้ำกลืนก้อนแข็งๆ ที่แล่นขึ้นมาจุกแน่นตรงคอ หัวใจหล่อนหมองไหม้ มาถึงจุดนี้เขายังกล่าวหาหล่อนเสียๆ หายๆ

               …ตัดใจเสียเถิดกุลสตรี หล่อนไม่มีค่าพอให้เขารักหรอก

               ...ให้ทุกอย่างยุติและจบสิ้นกันแค่นี้เถอะ อย่าให้เขาย่ำยีเหยียดหยามหล่อนมากไปกว่านี้เลย

               “ไหนบอกว่ารัก ทำไมเปลี่ยนใจง่ายจัง”

               “เรื่องของกุล ปล่อยค่ะ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก” กุลสตรีพยายามผลักไส แต่หล่อนไร้เรี่ยวแรง อาวุธทรงอานุภาพของเขายังอัดแน่นอยู่ในร่างกายของหล่อน ซึ่งไม่อาจผลักไสออกได้ดั่งใจ

               “จะรีบไปไหนล่ะ เรายังพิสูจน์กันไม่เสร็จเลยนะกุลสตรี”

               “ไม่แล้ว ...กุลไม่พิสูจน์เรื่องบ้าๆ พวกนั้นอีกแล้ว”

               “หืม ...ไม่เอาน่า ...มาถึงขั้นนี้แล้วอย่ามัวเล่นตัวไปหน่อยเลย ...มาเถอะ เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอกลับมารักฉันใหม่เอง” ว่าแล้วเขาก็รวบรวมกำลังส่งอาวุธร้ายพุ่งพรวดเข้าไปจนสุดทางในครั้งเดียว

               การกระทำอุกอาจนั้นเรียกเสียงหวีดร้องของกุลสตรีลั่นห้อง หญิงสาวปล่อยธารน้ำตาไหลนองใบหน้า แล้วสะอื้นไห้ด้วยความรวดร้าวและเสียใจ

               เขาส่งมอบความเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัสอัดแน่นกายติดตรึงหัวใจตราบจนหล่อนสิ้นชีวา

               หัวใจของเขาทำด้วยอะไรถึงได้ไร้ความปราณีเช่นนี้

               ‘พี่ธีร์’ ผู้แสนอ่อนโยนของหล่อนหายไปไหนเสีย ...หรือเขาตายจากหล่อนไปแล้ว จากไปแบบไม่มีวันหวนคืน!


               ‘กุลขอบคุณพี่ชายมากนะคะที่ช่วยกุล’

                    'ไม่เป็นไร คราวหน้าก็ระวังหน่อยนะ แถวนี้อันตราย ...เป็นไปได้หนูอย่าไปไหนมาไหนคนเดียว’

               ‘ค่ะ ต่อไปกุลจะไม่มาเดินแถวนี้คนเดียวอีก’

               ‘ไม่ใช่เฉพาะที่นี่ หนูต้องระวังตัวทุกที่ เพราะไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยจริงเข้าใจไหมครับ’

               ‘ค่ะ กุลจะระวังตัวทุกที่ตามที่พี่ชายบอก’

               ‘โอเค...บ้านหนูอยู่ไหน มาเถอะ...เดี๋ยวพี่ไปส่ง’

               ‘ขอบคุณนะคะ พี่ชายใจดีจัง พี่ชายชื่ออะไรคะ’

               ‘พี่ชื่อธีร์ ...ธันเดอร์ ธีร์’


               “พี่ธีร์...กุลเจ็บ ฮึก!” หล่อนสะอื้นฮั่ก แม้ไม่อยากร้องไห้ให้เขาสมเพชเวทนา แต่ความอดสูถาโถมจนหล่อนไม่อาจเก็บกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้

               ความเจ็บปวดรวดร้าวกายหรือจะเท่าหัวใจหล่อนร้าวระบม

               ธันเดอร์ขมวดคิ้วเครียด เพลย์บอยหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอฝืดเฝื่อน ดวงตาคมกล้าพร่าเลือนเมื่อสบเข้ากับดวงหน้าอาบนองด้วยน้ำตาของคนใต้ร่าง

               คราแรกหัวใจเขาเต้นแรงและระรัวด้วยแรงกำหนัดก่อเกิด แต่ตอนนี้หัวใจแกร่งแทบทรุดฮวบด้วยความสงสารหล่อนจับใจ

               บ้าฉิบ! หล่อนจะมาบ่อน้ำตาแตกอะไรตอนนี้ รู้ทั้งรู้ว่าต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด เขาก็ไม่มีวันหยุดลงเพียงเท่านี้!

               ธันเดอร์ขัดใจ ...เพลย์บอยหนุ่มพยายามไม่สนใจคนใต้ร่างที่พยายามกลั้นสะอื้น เกลือกกลั้วกับผู้หญิงมาดาษดื่น ไม่เคยมีใครทำให้เขาต้องสูญเสียพลังกายพลังใจมากเท่ากุลสตรีอีกแล้ว

               หล่อนยอมพลีกายให้เขาแลกกับความรักที่หล่อนรู้ทั้งรู้ว่าจะไม่มีวันได้มัน!

               ...แต่นั่นแหละ

               ...เพราะหล่อนรั้น! และอยากเอาชนะ

               เขามองตาหล่อนก็รู้เต็มอก และก็รู้แก่ใจ ...หล่อนไร้เดียงสา และไม่เคยแปดเปื้อน แต่เขาก็ไม่อาจถอยหลังกลับได้เช่นกัน ในเมื่อหล่อนรั้น เขาก็จะสั่งสอนให้หล่อนรู้สำนึกว่าชีวิตนี้อย่าได้คิดเอาชนะใครด้วยวิธีโง่สุดใจแบบนี้อีก

               “สมบทบาทดีนี่ ...กุลสตรีผู้ถูกพรากพรหมจรรย์ หึๆ”

               กุลสตรีอยากกรีดร้องออกมาให้สาสมกับความเจ็บปวด กรรมใดหนอถึงนำพาให้หล่อนมาพบเจอเหตุการณ์ร้าวลึกทั้งกายและใจแบบนี้ สูญเสียสิ่งมีค่าที่สงวนรักษาไว้ด้วยดีมาตลอดให้กับชายที่รัก แต่เขากลับไม่เห็นค่า ซ้ำยังประเมินสิ่งนั้นต่ำต้อยด้อยราคาหาว่าเป็นของเทียม

               “เลิกแสดงละครเถอะ เปิดเผยตัวตนออกมาดีกว่า เพราะถ้าฉันติดใจ โอกาสที่เธอจะได้ก่ายกอดฉันยังมีอีกมากนะกุลสตรี” เขาว่าแล้วเริ่มต้นโลมเล้าหล่อนต่อ

               กุลสตรีหวีดร้องทัดทาน หล่อนไม่ต้องการให้เขาแตะต้องอีก แต่หญิงสาวผู้อ่อนด้อยไร้ซึ่งประสบการณ์อย่างหล่อนหรือจะต้านทานแรงกำหนัดตามธรรมชาติที่ก่อเกิดได้ เพียงเขาสัมผัสรุกไล่หล่อนก็เหมือนจะดำดิ่งลงสู่ห้วงปรารถนาเร่าร้อน

               “พี่ธีร์...พอแล้ว ...อย่า”


ปากร้าย! ใจร้าย! นิสัยเสีย! ชิ! คอยดูนะจะให้ยัยกุลเอาคืนให้สาสม แง่ม!!

สวัสดีค่ะนักอ่านที่รัก


วันนี้ธัชชาขอคั่นบรรยากาศในการติดตามอ่านนิดนึงนะคะ พอดีธัชชาตั้งใจจะพิมพ์เล่มน่ะค่ะ แต่ขอเป็นช่วงหลังงานหนังสือ น่าจะเป็นเดือนพฤศจิกายน เลยอยากสอบถามนักอ่านทุกท่านค่ะ มีใครต้องการเล่มบ้างไหมคะ ถ้าต้องการคอมเม้นท์แจ้งไว้ได้เลยค่ะ

Ps.1 ถ้ายอดไม่มากเกินไป ธัชชาจะพิมพ์เลย แบบพิมพ์เสร็จ นักอ่านโอนเงิน ธัชชาจัดส่งได้เลยน่ะค่ะ

Ps.2 เรื่องลงติดเหรียญใน 10 ตอนสุดท้าย ยังคงเดิมนะคะ รออัปจนจบบทที่ 11 ก่อนเนาะ



ใครต้องการเล่มรบกวนแสดงตัวด้วยน้า...


ธีร์ ธัชชา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha