พรหมจรรย์แลกรัก (ลงจบแล้ว)

โดย: ธีร์ ธัชชา



ตอนที่ 6 : พรหมจรรย์แลกรัก EP.1 5/5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

   “พี่ธีร์...พอแล้ว ...อย่า” หล่อนทัดทานเมื่อมือไม้เขาเริ่มรุกรานอีกรอบ ถึงตอนนี้กุลสตรีครางอื้ออึงไปหมด 

               ...ปฏิกิริยาสนองตอบจากร่างกายหล่อนนั้นก่อเกิดความหฤหรรษ์แก่ธันเดอร์สุดแสน อาวุธทรงพลังของเขาถูกโอบรัดจนเขาใคร่อยากขับเคลื่อนถาโถมอัดใส่เรือนกายอ้อนแอ้นเสียเดี๋ยวนั้น!

               “พี่ธีร์! ” กุลสตรีครางเสียงสั่นพร่า จิตใจหล่อนเตลิดจนกู่ไม่กลับ แม้ส่วนลึกจะนึกอดสูที่หล่อนยอมพ่ายแพ้แก่ความต้องการตามธรรมชาติหญิงชาย

                แต่นั่น...หล่อนรู้แก่ใจ ไม่ว่าหล่อนจะทัดทานอย่างไร ธันเดอร์ก็จะไม่มีวันหยุด จนกว่าทุกอย่างจะสิ้นสุดลง

               “ร้องลั่นแบบนี้ ชอบสินะ” เขาว่ายิ้มๆ แล้วเริ่มร่ายมนตร์สะกดหล่อนอีกครั้ง!

               กุลสตรีปากสั่น หล่อนหวามลึกเจียนแทบคลั่ง

               ...ปากหล่อนเผยอแย้มเปล่งเสียงครวญคราง

               ...ร่างกายหล่อนสั่นเทา ราวหล่อนกำลังได้รับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

               “โอ...ม่าย! พี่ธีร์ขา” หล่อนร้องเสียงแหบโหยราวจะขาดใจ แทนที่เขาจะหยุดการกระทำและเห็นใจ เขากลับยิ่งโรมรันไม่ยั้ง กุลสตรีรู้สึกเขาทำราวจะหล่อหลอมร่างของเขาและหล่อนให้กลืนเป็นเนื้อเดียวกัน การกระทำแบบจงใจนั้นยิ่งเรียกเสียงครางหวานล้ำจับใจ

               “พี่ธีร์ขา...พี่ธีร์”

               “ฮื่อ...” ธันเดอร์หลับตาลงปล่อยใจให้เคลิ้มไปกับอารมณ์หวามหวานลึกล้ำ ร่างกายหล่อนสร้างความหฤหรรษ์ซาบซ่านใจเขานัก อาวุธคู่ใจของเขาดูเหมือนจะคึกคะนองกว่าครั้งไหนๆ 

               “ฮื่อ...กุลสตรี ...อืม” เสียงเขาครางต่ำ ...แหบห้าว ร่างกายเขาสั่นเทาและเครียดขนัด 

               ในห้วงวังวนปรารถนาและช่วงจังหวะเร่งเร้า เขาและหล่อนต่างครวญครางกระเส่า ต่างฝ่ายต่างเร่าร้อนราวถูกเปลวเพลิงแผดเผาร้าวราน

               ธันเดอร์ข่มใจไม่ให้โหมกายเคลื่อนขับโจนทะยาน เขาจะส่งหล่อนให้พานพบความสุขสมแสนหฤหรรษ์ทั้งที่อาวุธประจำกายเขาติดตรึงฝังแน่นแบบนี้ จากนั้นเขาจะโหมกระหน่ำติดตามหล่อนไป เมื่อพุ่งตัวขึ้นสู่ฟากฟ้ากว้างไกลเขาจะสาดซัดธารน้ำอมฤตเข้าสู่เรือนกายหล่อนทุกหยาดหยด

               “พี่ธีร์ขา ...พี่ธีร์! อ๊ายยยย” เสียงหล่อนหวีดว้ายยาวเหยียด ...พร้อมกันนั้น ภายในเรือนร่างหล่อนขมวดเป็นเกลียวเกร็งกระตุก เสียงหวีดหวานของหล่อนค่อยๆ ผ่อนลงแผ่วเบาและหยุดลงในที่สุด ร่างกายหล่อนก็หยุดเกร็งกระตุกสั่นสะท้าน

               ธันเดอร์ยกยิ้มรู้แน่แก่ใจ ...หล่อนพุ่งทะยานขึ้นไปจนสุดกายและใจ และตอนนี้หล่อนกำลังลอยละล่องในห้วงหฤหรรษ์แสนหวาน แบบนั้นแล้วเขาจะรอช้าอยู่ใย...

                “สุขสุดใจเลยใช่ไหมกุลสตรี” เขาถามหลังถอนอาวุธร้ายออก กุลสตรีหลับตาพริ้มริมฝีปากอิ่มระเรื่อแย้มยิ้มด้วยอิ่มเอมใจ ความอัดแน่นในเรือนกายหายไป กลายเป็นความรู้สึกเบาโหวงโล่งสบายอย่างที่หล่อนไม่เคยเป็นมาก่อน

                “โอ๊ะ! พี่ธีร์ ...โอว” หล่อนร้องพร้อมสะดุ้งสุดกายเพราะธันเดอร์สอดอาวุธร้ายแสนดุดันกลับเข้ามาอีกครั้ง รวดเร็ว และจงใจ

               แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้แค่ทอดตัวนิ่งอยู่เฉยๆ เขากลับโหมแรงกระหน่ำซัดใส่หล่อนระรัวอย่างไม่คิดหยุดยั้งและผ่อนแรง กุลสตรีเสียวปลาบวูบวาบไปทั่ว ...ดวงตาพร่าเลือน เสียงหล่อนครวญครางระงมยามดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์อันร้อนแรง

               “ใกล้แล้วกุล ...ใกล้แล้ว” ธันเดอร์พร่ำเสียงสั่น แล้วยิ่งถาโถมไม่ยั้ง อารมณ์ยิ่งพลุ่งพล่านจนเขารุ่มร้อนทุรนทุราย

               “กุล กุล ใกล้แล้ว ...พี่ใกล้แล้ว”

               กุลสตรีหน้าร้อนผ่าว หล่อนขัดเขินกับเสียงครวญครางกระเส่าของเขา แม้หล่อนเองจะพร่ำร้องไม่ต่างกัน แต่เสียงของเขานั้นช่างรัญจวนใจเสียจนหล่อนเขินอาย

               “ฮื่อ...เธอนี่ทำฉันเหนื่อยเป็นบ้า” เขาว่าแล้วจูบหล่อนหนักๆ หลังจากทอดร่างลงทาบทับแล้วกอดรัดหล่อนจนแทบหลอมเป็นหนึ่งเดียว

               วินาทีนั้น...ยามเขาเรียกร้องหาหล่อน กุลสตรียอมรับหล่อนอุ่นซ่านไปทั้งกายและใจ และยิ่งยามเขาก่ายกอดหล่อนราวรักใคร่และหวงแหน หัวใจหล่อนยิ่งอิ่มเอิบแบ่งบาน

               “มองหน้าแบบนี้อยากต่ออีกใช่ไหม” เขายิ้มยั่วเมื่อเห็นหล่อนมองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม ธันเดอร์รู้ ...สายตาคู่นี้มีแต่ความรักและลุ่มหลง แต่จะแปลกอะไร เขาเห็นสายตาแบบนี้มานับร้อยคู่จนเป็นเรื่องเคยชิน

               “พี่ธีร์บ้า!” กุลสตรีว่าแล้วทุบเข้าที่หน้าอกหนั่นแน่นด้วยความหมั่นไส้และเขินอาย

               แต่นั่นแหละ... หล่อนทุบแรงเสียที่ไหน เพราะเขาไม่ปล่อยให้หล่อนได้ทุบหนักๆ ดังใจ ธันเดอร์รวบมือหล่อนเข้าไว้แล้วจรดจูบตามนิ้วเรียวยาว

               “ไปกันเถอะ เวลาของเราหมดแล้วกุลสตรี” เขาว่าแล้วถอยออกห่าง กุลสตรีคว้างในอก วินาทีแห่งความเป็นจริงกลับคืนมาแล้ว หล่อนคงต้องฟื้นตื่นจากความฝันแสนหวานเสียที

               “อ้อ! พรุ่งนี้อย่าลืมซื้อยาคุมฉุกเฉินกินด้วยล่ะ เพราะเมื่อกี้นี้ ...ฉันโนคอนดอม แล้วก็ฉีดน้ำอัดใส่เธอเต็มๆ”

               “พี่ธีร์” กุลสตรีหน้าซีดเผือด หญิงสาวจ้องมองธันเดอร์ที่ขยับกายถอยห่างก้าวลงจากเตียงลุกไปสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความรู้สึกผิดหวัง สายตาเขาที่จ้องมองมามันเฉยชาสิ้นดี

               “ถ้าไม่อยากท้องไม่มีพ่อ ก็ทำตามที่ฉันบอก เพราะฉันไม่พร้อมรับผิดชอบชีวิตใคร เข้าใจนะ” เขาหันมาบอกหลังจากสวมใส่กางเกงเรียบร้อย

               กุลสตรีสะอึกอึ้ง น้ำตาที่เหือดแห้งทำท่าจะไหลลงมาอีกรอบ หล่อนหอบความรักมาให้เขาหมดใจ พลีร่างกายให้เขาหวังได้รับความรักตอบ แต่ตอนนี้หล่อนรู้แล้ว

               ...ธันเดอร์ไม่มีวันรักใคร

               ...และเขาก็ไม่มีวันรักหล่อนเช่นกัน

               “ทำไมคะ ทำไมพี่ธีร์ใจร้ายกับกุลแบบนี้”

               “เพราะเธอไม่สามารถพิสูจน์ให้ฉันเชื่อได้ว่าเธอเวอร์จิ้นน่ะสิกุลสตรี”

               “พี่มันใจร้าย”

               “ฉันก็ไม่เคยบอกเธอนี่ ...ว่าฉันใจดี”

               “พี่ธีร์”

               “ขอบคุณนะสำหรับช่วงเวลาแห่งความสุข ฉันยอมรับเธอเซ็กส์จัดและถึงใจฉัน แต่...ฉันไม่นิยมคบกับคนที่หวังมัดมือชก ฉะนั้น...เรายุติความสนุกกันแค่นี้ก็แล้วกัน” เขาว่าแล้วเดินมาก็จูบหนักๆ เข้าที่พวงแก้มนุ่มของหล่อนก่อนตวัดเสื้อสวมใส่ สายตาเขาเฉยชาไร้ซึ่งความสนิทเสน่หาอย่างที่เขามองหล่อนยามตกอยู่ในห้วงนาทีหวามหวาน

               “คืนนี้เธอจะนอนที่นี่ก่อนก็ได้นะ ฉันจ่ายค่าห้องเรียบร้อยแล้ว” เขาสู้อุตส่าห์บอกหล่อนอย่างใจดี กุลสตรีได้แต่นอนนิ่งฟังอย่างคนไร้ชีวิต

               “อ้อ! ...ถ้าต้องการเรียกแท็กซี่ มีเบอร์โทร.อยู่ที่โต๊ะข้างโทรศัพท์นั่นนะ” ธันเดอร์บอกพลางมองร่างอ้อนแอ้นที่นอนขดตัวบนเตียงกว้างด้วยสายตาว่างเปล่า แม้ช่วงหนึ่งสายตาคมกล้าของเขาจะฉายแววโอนอ่อนแต่เพียงชั่วครู่ก็กลับมาเฉยชาดังเดิม และเมื่อหล่อนไม่โต้ตอบเพลย์บอยหนุ่มก็จากมาอย่างไม่คิดหันกลับไปเหลียวแล กุลสตรีได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ

               “ฮึก! ฮือ...ใจร้าย! พี่ธีร์ใจร้าย” หล่อนตัดพ้อแล้วปล่อยโฮลั่นห้อง สมแล้วที่หล่อนสิ้นคิดทำอะไรโง่ๆ หากหล่อนมีสติยั้งคิดสักนิด หล่อนจะไม่คิดเอาชนะเพื่อจะได้ครอบครองเขาด้วยวิธีบ้าๆ แบบนี้

               แต่...เสียไปแล้วจะเรียกให้กลับคืนได้อย่างไร เสียไปแล้วหล่อนจะมานั่งคร่ำครวญเรียกร้องหาความเมตตาสงสารจากใคร ...หล่อนทำตัวเอง หล่อนก็ต้องลุกขึ้นมายืนหยัดและสู้! นั่นคือสิ่งที่ถูกต้องและควรทำ

               “พี่ธีร์! อย่าคิดนะว่ากุลจะปล่อยให้เรื่องของเราจบลงแค่นี้ไม่มีวัน!”

               ใช่! ในเมื่อหล่อนก้าวมาถึงขั้นนี้แล้ว หล่อนจะถอยไม่ได้ หล่อนจะก้าวไปให้ถึงที่สุด ในเมื่อเขากล่าวหาว่าหล่อนไร้ความบริสุทธิ์ หล่อนก็จะหยุดหัวใจเขาไว้ที่หล่อนทั้งที่หล่อนเป็นผู้หญิงแรดร่านในสายตาเขาแบบนี้แหละ


โอ๊ยยย!! ยิ่งเขียนยิ่งปวดตับ อิพี่ธีร์ก็ปากร้าย นิสัยทราม ยัยกุลก็นะ ฮ่าๆๆๆ เอาเป็นว่าได้โปรดติดตามตอนต่อไปดีกว่าน้า...



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha