พรหมจรรย์แลกรัก (ลงจบแล้ว)

โดย: ธีร์ ธัชชา



ตอนที่ 10 : กุลสตรีทวงรัก EP.2 4/4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“พวกแกกลับไปกันก่อนเถอะ ไม่มีอะไรหรอก แล้วฉันจะเล่าให้ฟัง”

“แต่...”

“เชื่อฉัน”

“สั่งความกันจบหรือยัง ถ้าจบแล้วก็ไป”เขาว่าแล้วกระชากหล่อนให้ถลาตามไป พลอยนภัสกับจิรัชยาได้แต่ส่งสายตามองตามด้วยความห่วงใย เมื่อไม่อาจทำอะไรได้ และกุลสตรีก็ย้ำว่าให้กลับออฟฟิศไป พวกหล่อนจึงจำต้องถอยกลับ แล้วตั้งตารอจนกว่าเพื่อนรักจะกลับมา

“โอ๊ยกุลเจ็บนะคะพี่ธีร์ ทำไมต้องรุนแรงกับกุลแบบนี้ด้วย” กุลสตรีโวยวายเมื่อเขาจับหล่อนยัดเข้าไปในรถสปอร์ตคู่ใจ ธันเดอร์เหยียดยิ้ม ก่อนปิดประตูปึงแล้วเดินไปขึ้นรถประจำตำแหน่งคนขับ กุลสตรีเม้มปาก ถึงจะสะใจที่แยกตัวเขาออกมาจากผู้หญิงคนนั้นได้ แต่หล่อนก็อดน้อยใจไม่ได้ที่เขากระชากลากถูไม่ปรานีปราศรัย เขาทำราวหล่อนเป็นสิ่งของไร้ค่าที่จะทำอย่างไรก็ได้

“ไม่ชอบหน้ากุลแล้วพากุลมาด้วยทำไมคะ” หล่อนถามรวนๆ ส่วนธันเดอร์หัวเราะหึในลำคอ หล่อนทำเขาโกรธจนอยากจับหล่อนหักคอให้ตายคามือ แต่เขาก็ทำได้แค่ลากตัวหล่อนออกมาจากตรงนั้น

ถามว่าพาหล่อนมาทำไม ...เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้

จะพาหล่อนไปไหน ...เขาก็บอกตัวเองไม่ได้เช่นกัน

“ว่าไงคะกุลรอคำตอบอยู่นะ”

“ฉันไม่พาเธอไปฆ่าหรอกน่ะ” ธันเดอร์เค้นเสียงเครียด กุลสตรีเบะปากก่อนต่อปากต่อคำ

“ก็รู้ค่ะ แต่กุลก็อยากรู้ว่าพี่จะพากุลไปไหน แล้วพากุลออกมาแบบนี้ ผู้หญิงของพี่จะไม่เข้าใจผิดเอาหรือคะ”

“หุบปากแล้วนั่งเงียบๆ เข้าใจไหม” ซีอีโอหนุ่มตะคอก ดวงตาสีน้ำตาลทองเรืองรองตามอารมณ์กรุ่นโกรธ ริมฝีปากหยักร้ายเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง สองมือกำพวงมาลัยแน่นยามเพ่งสายตามองตรงไปข้างหน้า

กุลสตรีเห็นแล้วก็แอบยกยิ้ม หล่อนรู้สึกว่าครั้งนี้หล่อนกำชัยชนะ พี่ธีร์’ ของหล่อนกำลังหัวปั่นเพราะถูกหล่อนยั่วเข้าให้

โถ...เพลย์บอยอย่างเขาคงไม่เคยเจอผู้หญิงแบบหล่อน พอเจอเข้าเลยไปไม่ถูกเสียอย่างนั้น

“กุลสตรี...ฉันว่าเรามาคุยกันดีๆ น่าจะดีกว่า” เขาว่าหลังจากจอดรถเทียบริมฟุตปาธแถวสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง  กุลสตรีนิ่งฟังรอคอยว่าเขากำลังจะเอ่ยอะไรต่อไป

“ฉันรู้เธอคิดว่าถ้าตามตื้อสักวันฉันคงใจอ่อน แต่เธอก็รู้...มันเป็นไปไม่ได้ แล้วก็ไม่มีวันเป็นไปได้”

กุลสตรีนิ่งอั้นหล่อนพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เขาบอกให้หล่อนตัดใจง่ายๆ แบบนี้ เขาคงไม่รู้ว่ามันบาดลึกในหัวใจอ่อนๆ ของหล่อนแค่ไหน เสียตัวให้เขายังไม่ชีช้ำเท่าเขาไม่เห็นคุณค่าและไม่คิดเปิดใจให้หล่อนแม้แต่น้อย

“ถ้าพี่รักใครสักคน ...เหมือนที่กุลรัก พี่จะไม่มีวันพูดแบบนี้” หล่อนบอกเสียงแหบโหย ธันเดอร์ขมวดคิ้วเครียด เขารู้ว่าหล่อนสะเทือนใจและกำลังเจ็บปวด แต่...นั่นเพราะหล่อนทำตัวเองต่างหาก มันไม่ใช่ความผิดของเขา

“ถ้าเป็นฉัน... ฉันก็ไม่มีวันทำอะไรบ้าๆ อย่างที่เธอทำเหมือนกัน ผู้หญิงดีๆ ไม่มีใครเขาเอาตัวเข้าแลกเพื่อหวังให้ผู้ชายมารักหรอก ความรักมันไม่ได้เกิดจากความสัมพันธ์ฉาบฉวยนั่น มันเกิดขึ้นที่ใจ ...ตรงนี้” เขาว่าแล้วชี้ตรงหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง ตอกย้ำให้กุลสตรียิ่งชอกช้ำ

“แล้วพี่ธีร์ยื่นข้อเสนอนั่นมาทำไมคะ ถ้าไม่คิดจะรับรักกัน จะท้าทายเหมือนให้ความหวังกันทำไม” กุลสตรีแหวใส่ ธารน้ำตาไหลนองหน้า

“หึ” ธันเดอร์กัดกรามกรอดด้วยความเครียดขึง แล้วเหยียดยิ้มก่อนเอ่ยวาจาร้ายกาจตอกกลับไป

“ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอเองก็ใจง่ายและรักสนุกเหมือนผู้หญิงทั่วไป”

“พี่ธีร์” กุลสตรีใจจะขาดเสียให้ได้ หล่อนน้ำตาไหลพราก อยากตบหน้าเขาสักฉาด แต่มือก็หนักอึ้งเกินกว่าจะยกขึ้นฟาดใส่เขาได้

“ยอมรับความจริงแล้วก็เลิกตามตอแยฉันเสียที เพราะหากมีครั้งต่อไป ฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะอดกลั้นไว้ได้อย่างวันนี้หรือเปล่า” เขาว่าแล้วนิ่งมองหล่อน เมื่อเห็นหล่อนพยายามกลั้นสะอื้นแล้วใช้มือปาดธารน้ำตาออกจากดวงหน้า ซีอีโอหนุ่มก็ถอนหายใจ มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท ควักสมุดเช็คออกมาแล้วเซ็นชื่อลงไปก่อนฉีกส่งให้หล่อน

“หวังว่านี่จะพอชดเชยให้กับการเสียเวลาของเธอได้ ...รับไปสิ”

กุลสตรีหลุบตามองเช็คเงินสดที่เขายื่นให้ตรงหน้า หญิงสาวยกมืออันสั่นเทาขึ้นมารับแล้วถือไว้ ดวงตาหล่อนพร่ามัวยามจ้องมองด้วยความร้าวรานใจ เขาตีค่าความรักหล่อนราวตีราคาค่างวดอะไรสักอย่าง

แคว่ก!

ธันเดอร์ตะลึงงันเมื่อหล่อนฉีกเช็คเงินสดที่เขากรอกตัวเลขส่งให้ ซีอีโอหนุ่มกัดกรามกรอด เขาอุตส่าห์พูดด้วยดี พยายามประนีประนอม แต่หล่อนกลับแข็งขืนดื้อดึง

“ไม่พอใจเหรอ ...หรือว่าต้องการมากกว่านี้”

หล่อนเงียบไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ธันเดอร์ตีความเอาว่าหล่อนคงกำลังชั่งใจหรืออาจอยากต่อรองเขาเพื่อโก่งราคาให้มากกว่านี้ ซีอีโอหนุ่มจึงเซ็นเช็คเปล่าให้อีกใบแล้วฉีกส่งให้หล่อนแทนใบเดิม

“ถ้าแค่นั้นไม่พอ ก็กรอกตัวเลขเอาเอง ...รับไปสิ” เขาว่าแล้วยื่นเช็คให้หล่อนอีกครั้ง คราวนี้กุลสตรีสุดจะทนต่อไปได้อีก หญิงสาวคว้ามาแล้วฉีกจนละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนจะปาใส่หน้าเขาแล้วตะโกนต่อว่าสุดเสียงด้วยความร้าวรานใจ

“ต่อให้พี่ยกสมบัติให้จนหมดตัวกุลก็ไม่อยากได้ ถ้าจะชดเชยให้ เอาหัวใจพี่มาสิคะ เอามา!

ธันเดอร์กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ดวงตาสีน้ำตาลทองเรืองรองอย่างคนเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ หล่อนนี่ท่าจะพูดไม่รู้ฟัง หากยังทู่ซี้พูดกันต่อไป ไม่ใครก็ใครคงได้เส้นเลือดในสมองแตกตายกันไปข้าง

“ถ้าพี่ให้ไม่ได้ ก็รักษามันเอาไว้ให้ดีนะคะ สักวัน...กุลจะทำให้มันเรียกร้องหากุลให้ได้” หล่อนว่าแล้วเปิดประตูลงจากรถไปทิ้งให้ธันเดอร์มองตามด้วยหัวใจที่หน่วงหนัก

เขารู้...ชีวิตเขาจะไม่มีวันสงบสุข จนกว่าหล่อนจะได้ในสิ่งที่หล่อนต้องการ สายตาหล่อนบ่งบอกเขาอย่างนั้น


อึ้งๆ มีอึ้ง เป็นไงล่ะพี่ธีร์ สาวเขาอยากได้หัวใจ ให้ได้ไหม ฮ่าๆๆๆ 

แหม...กุลล่ะก็ น่าจะกรอกตัวเลขในเช็ครีดให้หมดตัวแล้วถีบส่งนะเจ้ว่า ผู้ชายปากสุนัขไม่รับประทานแบบนี้ อย่าเอามาให้ชีวีหม่นไหม้เลยกุลเอ๊ย! กว่าจะสมหวังสุขสมแบบแฮปปี้เอ็นดิ้ง เจ้ว่าหนูจะถูกกัดแทะจนแผลเหวอะหวะนะลูก

เอ้าๆ เอาใจช่วย ตัดสินใจไปแล้ว ก็กำราบฮีให้อยู่หมัดล่ะ จะได้เลิกซ่าซะที #ทีมกุลสตรี

อ๊ะๆ อ่านแล้วธัชชาขอแลกกับการแอดแฟนและคอมเม้นท์ให้กำลังใจสักหน่อยนะค้า...ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลามาอ่านและส่งเสียงเชียร์ค่า จุ๊บๆ




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha