พรหมจรรย์แลกรัก (ลงจบแล้ว)

โดย: ธีร์ ธัชชา



ตอนที่ 15 : ยิ่งห้ามยิ่งถลำลึก EP.4 1/5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

  กุลสตรีเดินตามธันเดอร์เข้ามาในอาคาร หลังจากรถสปอร์ตคันโก้ของเขาขับเคลื่อนขึ้นไปจอดบนลานจอดรถชั้นวี.ไอ.พี.ของคอนโดมิเนียมหรูกลางกรุง หล่อนใจเต้นแรงขึ้นมาบ้างเมื่อได้ขึ้นมาที่คอนโดฯส่วนตัวของเขา หากจำไม่ผิดเขาเคยบอกว่าไม่เคยพาใครขึ้นมาบนนี้ และไม่เคยขึ้นคอนโดฯส่วนตัวของใคร พอเขาพาหล่อนมาก็อดคิดอะไรเลยเถิดไม่ได้

                เดินเข้ามาในตัวอาคารได้ไม่ถึงนาที เขาก็พาหล่อนเข้าลิฟต์ตรงขึ้นไปชั้นบนสุด หากหล่อนจำไม่ผิดคอนโดมิเนียมแห่งนี้ ตั้งแต่ชั้นสี่สิบขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุด จะมีห้องพักเพียงชั้นละห้องเท่านั้น และชั้นบนสุดก็เป็นของธันเดอร์ ธีร์ เทย์เลอร์ นั่นเอง คนมีเงินก็แบบนี้ ซื้อหาความสะดวกสบายให้ตัวเองอย่างไรก็ได้ มีมากก็จับจ่ายได้มาก มีน้อยแบบหล่อนก็หาซื้อแต่ที่พอดีตัว

                “เข้ามาสิ” เขาบอกหลังจากสแกนนิ้วแล้วกดรหัสผ่านเปิดประตูห้องพัก กุลสตรีอึ้งกับระบบรักษาความปลอดภัย กว่าจะเข้าถึงห้องส่วนตัวของเขาได้ ก็ต้องทั้งสแกนนิ้วและใส่รหัสผ่านหลายขั้นหลายตอน

                “พากุลมาที่นี่ทำไมคะ แค่คุยที่ไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ”

                “คิดว่าฉันพิศวาสถึงขั้นพามาระลึกความหลังหรือไงฮึ”

                “พี่ธีร์”

                “ถ้าจะทำแบบนั้น ฉันไม่จำเป็นต้องพามาที่นี่หรอกเข้าใจเสียใหม่นะ”

กุลสตรีสูดลมหายใจเข้าจนลึกสุด หล่อนตัดสินใจมากับเขาแล้ว หล่อนต้องฝืนกลั้นอดทนกับวาจาหยามหมิ่นของเขาให้ได้ อดทนให้ถึงที่สุดจนกว่าทุกอย่างจะยุติลง

“มีอะไรก็ว่ามาสิคะ กุลมีงานต้องทำ”

“หึๆ จะรีบไปทำงานหรือรีบไปเคลียร์กับบรรดาคู่ควงของเธอกันแน่นะกุลสตรี”

“อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนตัวเองไปเสียหมดสิคะพี่ธีร์ พี่มีอะไรก็พูดมาดีกว่า อย่ามัวหาเรื่องกันอยู่เลย”

“ฮ่าๆๆ อย่าใจร้อนน่า นั่งให้หายเหนื่อยก่อนจะดีกว่า อยากดื่มอะไรไหม กาแฟ โกโก้ หรือแอลกอฮอล์” เขาถามพลางเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์หยิบจับชงกาแฟให้กับตัวเอง พอเห็นหล่อนนั่งนิ่งไม่ยอมตอบจึงตัดสินใจชงโกโก้ให้หล่อนเสียเลย

“ดื่มสักหน่อยจะได้หายตึงเครียด”

กุลสตรีมองแก้วโกโก้ที่เขายื่นให้ตรงหน้า หญิงสาวน้ำตาแทบไหลกับความใส่ใจเล็กๆน้อยๆ พี่ธีร์’ ของหล่อนจะรู้ตัวไหม เพราะเขาอ่อนโยนแบบนี้หล่อนถึงฝังใจรักเขามาเนิ่นนานและไม่เคยลืมเลือน

“รับไปสิ ฉันไม่โง่ใส่ยาพิษลงไปให้เธอกลายเป็นศพคาคอนโดฯ หรอกน่ะ”

กุลสตรีค้อนวงเล็กแล้วรับแก้วโกโก้มาถือไว้ หล่อนคลึงเบาๆ ด้วยฝ่ามือเช่นเคย กระอายร้อนอุ่นซ่านซึมผ่านฝ่ามือเข้าสู่หัวใจ

“เธอคงเห็นแล้วสินะ ว่าความดื้อรั้นของเธอมันก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวายแค่ไหน”

“ถ้าพี่ธีร์จะโทษว่ากุลทำให้พี่เสียหายก็บอกมาตามตรงเถอะค่ะ” กุลสตรีว่า หล่อนรู้ว่ามันส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของเขา จริงอยู่ที่เขาได้ชื่อว่าเป็นเพลย์บอยตัวฉกาจ แต่ไม่เคยสักครั้งที่จะมีเรื่องอื้อฉาวให้เขาต้องหมองหม่นเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกกระมังที่เขามีข่าวทำให้ผู้หญิงทะเลาะกันจนกลายเป็นข่าวดังเพียงชั่วพริบตา

“จะว่าเป็นความผิดเธอคนเดียวก็คงไม่ได้ แต่ที่ฉันพาเธอมาวันนี้ ไม่ได้มานั่งกล่าวหาว่าใครผิดใครถูก แต่ฉันมีเรื่องต้องตกลงกับเธอ”

“เรื่องอะไรคะ” กุลสตรีถาม หล่อนมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่าขณะนิ่งฟังคำตอบ

“ฉันจะหมั้นกับเธอ เราจะหมั้นกันหลังเปิดแถลงข่าว เธอคิดว่ายังไง”

กุลสตรีนิ่งงัน สมองหล่อนขาวโพลนไปหมด สองตาของหล่อนมองเขาราวมองอากาศธาตุ

“นิ่งแบบนี้ ดีใจจนพูดไม่ออกเลยว่างั้นเถอะ” ธันเดอร์หัวเราะในลำคอก่อนยกกาแฟขึ้นดื่ม เพลย์บอยหนุ่มถอนหายใจ ความจริงเขาไม่ได้อยากแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ แต่ที่เขาเลือกก็เพราะจำใจ บุญคุณเจ้าสัวบารมีค้ำคอจนเขาไม่อาจปล่อยให้ทุกอย่างที่ท่านสร้างมาต้องพังพินาศลงเพราะเขา

“พี่ธีร์เลือกหมั้นกับกุลเพราะอะไรคะ”

ธันเดอร์ถอนหายใจ เขารู้อยู่แล้วว่าหล่อนจะต้องถาม และเขาเองก็เตรียมคำตอบไว้แล้วเช่นกัน

“เหตุผลก็ง่ายๆ ฉันต้องการให้ข่าวเสียหายนั่นจบลง”

กุลสตรีสะอึก แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาทำเพื่อกลบข่าว แต่พอเขาตอบเหตุผลตามตรง หล่อนก็แทบจะตั้งรับไม่ไหว หล่อนอยากได้หัวใจของเขา ไม่ได้อยากได้ร่างไร้ชีวิตและจิตวิญญาณ

“ถ้าแค่กลบข่าว ทำไมพี่ไม่หมั้นกับคุณดาหวันอะไรนั่นล่ะคะ น่าจะพอเทียบชั้นกับพี่ได้บ้าง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยอย่างกุลแบบนี้” กุลสตรีประชดกรายๆ หล่อนรู้จากข่าวว่าผู้หญิงคนนั้นชื่อดาหวัน เป็นบุตรสาวคนเดียวของหุ้นส่วนคนสำคัญ ซึ่งนั่นน่าจะเป็นคู่หมายคู่หมั้นได้สมน้ำสมเนื้อกว่าหล่อน

“ฉันกับเขาเราไม่มีอะไรกัน” ธันเดอร์ตอบไปแล้วก็แทบกัดลิ้นตัวเองให้แดดิ้น เขาจะบอกหล่อนให้เหมือนแก้ต่างแบบนั้นทำไม หล่อนไม่ได้มีความสำคัญที่เขาจะต้องอธิบายถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนไหนเสียหน่อย

               “หึ เพราะมีอะไรกับกุล เลยตัดสินใจเลือกหมั้นกับกุลอย่างนั้นเหรอคะ”


สะอึกเลย! ยัยกุลเอ๊ย! ต่างคนต่างแสบไม่ใช่ย่อย ฮ่าๆๆๆ เอาล่ะว้า... ยัยกุลจะว่ายังไง 
เสียง 1 : อย่าไปยอมนะกุล เดี๋ยวจะได้ใจ
เสียง 2 : ตอกกลับให้หน้าหงายไปเลย เรื่องของพี่ ผูกเองก็แก้เองสิ ไม่เกี่ยวกับกุล!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha