พรหมจรรย์แลกรัก (ลงจบแล้ว)

โดย: ธีร์ ธัชชา



ตอนที่ 16 : ยิ่งห้ามยิ่งถลำลึก EP.4 2/5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ถ้าแค่กลบข่าว ทำไมพี่ไม่หมั้นกับคุณดาหวันอะไรนั่นล่ะคะ น่าจะพอเทียบชั้นกับพี่ได้บ้าง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยอย่างกุลแบบนี้” กุลสตรีประชดกรายๆ หล่อนรู้จากข่าวว่าผู้หญิงคนนั้นชื่อดาหวัน เป็นบุตรสาวคนเดียวของหุ้นส่วนคนสำคัญ ซึ่งนั่นน่าจะเป็นคู่หมั้นหมายได้สมน้ำสมเนื้อกว่าหล่อน

“ฉันกับเขาเราไม่มีอะไรกัน” ธันเดอร์ตอบไปแล้วก็แทบกัดลิ้นตัวเองให้ตายดับ เขาจะบอกหล่อนให้เหมือนแก้ต่างแบบนั้นทำไม หล่อนไม่ได้มีความสำคัญขนาดที่เขาจะต้องอธิบายถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนไหนเสียหน่อย

“หึ เพราะมีอะไรกับกุล เลยตัดสินใจเลือกหมั้นกับกุลอย่างนั้นเหรอคะ” หล่อนเยาะหยัน ธันเดอร์กัดกรามกรอด หากหล่อนจะลดความอวดดีและลดท่าทีเหยียดเยาะลงสักนิด เขาอาจเมตตาหล่อนขึ้นมาบ้าง

“เธออย่าสำคัญตัวมากไปกุลสตรี กับแค่ความสัมพันธ์ฉาบฉวยนั่นไม่ได้ทำให้ฉันยึดมั่นมาเป็นพันธะรัดตัวหรอกนะ”

“แล้วไงคะ ในเมื่อพี่ก็ไม่คิดจริงจัง ไม่คิดสานต่อความสัมพันธ์กับกุล พี่จะมาหมั้นกับกุลทำไม หรือแค่อยากให้ความหวังกันแล้วค่อยถีบหัวส่งทีหลัง อย่างนั้นเหรอคะ”

“ฉันยอมรับว่าฉันไม่ได้คิดสานสัมพันธ์กับเธอ แต่เธอเองไม่ใช่เหรอกุลสตรี ที่อยากมีโอกาสคว้าใจฉัน ในเมื่อฉันหยิบยื่นโอกาสนี้ให้แล้ว จะไม่คว้าไว้ก็ตามใจเธอนะ”

“แล้วกุลจะได้อะไรคะ” กุลสตรีถามในที่สุดหลังจากต่างฝ่ายต่างเงียบกันไปพักใหญ่ หล่อนเห็นธันเดอร์นั่งขบกรามแน่น แล้ววางแก้วกาแฟที่แทบจะไม่พร่องลงบนโต๊ะ หล่อนเองก็กำแก้วโกโก้ในมือแน่นอย่างคนใช้ความคิดเช่นกัน

“ถ้าเธอตกลงหมั้น เธอจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดฉัน ไปไหนมาไหนกับฉันโดยไม่มีใครตราหน้า ส่วนฉัน...ก็ได้แก้ข่าว รักษาภาพพจน์ไม่ตกเป็นที่ครหาของใคร”

“แล้วพี่จะไม่มีปัญหากับหุ้นส่วนเหรอคะ ในเมื่อถ้าพี่หมั้นกับกุลก็เท่ากับทำลูกสาวเขาเสียหน้าเต็มๆเลยนะ”

“นั่นมันเป็นเรื่องที่ฉันจะจัดการเอง ไม่เกี่ยวกับเธอ”

คำตอบของธันเดอร์ทำให้กุลสตรีนิ่งอั้น หล่อนคงมีความสำคัญแค่เป็นคู่หมั้นหลอกๆ ให้เขาแก้ต่างลบล้างภาพพจน์เสียหายซึ่งมีหล่อนเป็นชนวนก่อให้เกิดเหตุ คิดแล้วก็สมเพชตัวเองนัก

“นานเท่าไรคะ กี่วัน กี่สัปดาห์ กี่เดือน สำหรับการหมั้นของเรา” หล่อนถามออกมาในที่สุด หลังจากหยุดครุ่นคิดเงียบๆชั่วขณะ

ธันเดอร์มองหน้ากุลสตรี เขาเห็นหล่อนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของหล่อนนิ่งสนิท สีหน้าหล่อนเรียบเฉย ราวคนมีแต่ร่างไร้วิญญาณ

“สามเดือน ...แค่สามเดือนเท่านั้น หรือจนกว่าทุกคนจะลืมเลือนเรื่องราวที่เกิดขึ้น”

กุลสตรีดวงตาวูบไหว หล่อนคงเป็นได้แค่คู่หมั้นชั่วคราว ถึงเวลาก็จะต้องปล่อยมือจากเขา แบบนั้นจะดีหรือ จะยิ่งตอกย้ำหัวใจตัวเองให้เจ็บปวดรวดร้าวหรือเปล่า เขาไม่รัก...หล่อนน่าจะทำใจยอมรับ ไม่ใช่ทำตัวดื้อรั้นอย่างที่เขาว่า

“ตกลงค่ะ ...กุลจะหมั้นกับพี่ธีร์” กุลสตรีตอบไปแล้วก็นิ่งอึ้งกับความดื้อดึงของตัวเอง ทั้งที่สำนึกฝ่ายดีพยายามเรียกสติให้หวนกลับมารักตัวเอง แต่หล่อนกลับยิ่งปล่อยให้ตัวเองถลำลึกด้วยวาดหวังว่าหล่อนจะทำให้เขาหันมารักหล่อนในสักวัน

ธันเดอร์มองหน้ากุลสตรีอย่างคาดไม่ถึงว่าหล่อนจะใจกล้าถึงขนาดรับหมั้นเขาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าท้ายสุดจุดจบจะสิ้นสุดลงที่ใด การตัดสินใจของหล่อนทำเอาเขาที่ได้ชื่อว่าเป็นเพลย์บอยร้อยสังเวียนถึงกับอยากคืนคำ แต่สำนึกตอกย้ำว่าเหตุการณ์ผิดพลาดซึ่งอาจทำให้มาดามพิมพ์พิมานสูญสิ้นทุกสิ่งอย่างนั้นเป็นเพราะความรักสนุกชั่วครั้งชั่วคราวของเขาก็ทำให้ตัดสินใจเดินหน้าต่อไป

จะเป็นไรไป ในเมื่อเขาไม่ได้ลวงหลอก เขาบอกหล่อนตามตรงทุกอย่าง และหล่อนก็ตอบตกลงไม่ได้ขู่บังคับ ถือเสียว่า...การหมั้นหมายเขาและหล่อนวิน-วิน ด้วยกันทั้งสองฝ่าย

หล่อนมีโอกาสได้ใกล้ชิดทำคะแนนเพื่อคว้าใจเขา

ส่วนเขาก็ได้แก้ข่าวยุติปัญหาที่อาจลุกลาม

ส่วนดาหวัน ...หล่อนก็แค่ลูกสาวหุ้นส่วน หล่อนมาหาและขอร้องให้เขาพาไปกินข้าว แค่ครั้งนั้นเพียงครั้งเดียว จะกล่าวหาว่าเขาให้ความหวังและทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงไม่ได้

“แต่ก่อนที่จะหมั้น กุลมีข้อแลกเปลี่ยนค่ะ”

ธันเดอร์ขมวดคิ้วมุ่นมองกุลสตรีนิ่ง เห็นหล่อนเลิกคิ้วพร้อมยกยิ้มน้อยๆมองมาอย่างท้าทาย ซีอีโอใหญ่ก็นึกขัดใจ สีหน้าแววตาหล่อนตอนนี้แสดงออกถึงการเป็นต่อเขา ดูเหมือนหล่อนจะมั่นใจเสียด้วยว่าอย่างไรเขาก็ต้องยอมรับเงื่อนไขเพื่อให้หล่อนตอบตกลง

“ข้อแลกเปลี่ยนอะไรล่ะ ลองว่ามาสิ”

                    กุลสตรีไหวไหล่ หล่อนวางแก้วโกโก้ในมือลง แล้วเอนกายพิงพนักโซฟามองธันเดอร์ แล้วอมยิ้ม...

หล่อนยิ้มอะไรของหล่อนนะยัยกุล 555 มาลุ้นกันต่อพรุ่งนี้นะคะ ข้อแลกเปลี่ยนที่นางต้องการคืออาราย...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha