พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 6 : ผู้หญิงกัดเจ็บ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน6 ผู้หญิงกัดเจ็บ

            เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะก้าวออกจากห้อง

             "เดี๋ยว"  ร่างบางชะงักเท้าแต่ไม่ได้หันกลับมา  จึงไม่รู้ว่าอัลเบิร์ตเดินมาซ้อนอยู่ข้างหลังด้วยความเร็วไวกว่าแสงแล้ว

             "ปากดีนักนะ"  เขาก้มลงกระซิบเสียงพร่าอยู่เหนือศีรษะทุย   ทำให้หญิงสาวสะดุ้งตกใจจึงหันหน้ากลับมาทันที ดวงตากลมโตเงยมองเขาอย่างหวาดระแวง

          เชอะ ยายกระต่ายตื่นตูม  อัลเบิร์ตเหยียดยิ้มพลางดึงมือเล็กขึ้นมาและวางสิ่งหนึ่งลงไป

          "อะไรคะ ?"  คิ้วเรียวสวยยกขึ้นอย่างสงสัย

          ก็บัตรเครดิตไง อยู่หลังเขาเหรอถึงไม่รู้จัก"   เสียงทุ้มเอ่ยอย่างระอาใจ

           คุณ!! ฉันรู้จักแต่คุณเอามาให้ฉันทำไม"   บัวชมพูกัดฟันตอบ

           ไว้เป็นค่าใช้จ่ายเวลาไปเที่ยวไปซื้อของกับแอลวิน เธอจะซื้อของใช้ส่วนตัวก็ได้นะฉันไม่จนหรอกใช้เท่าไรไม่อั้นแล้วฉันจะโอนเงินค่าจ้างให้ทุกเดือน" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างสปอร์ต

           ค่าจ้าง ?” คิ้วสวยขมวดมุ่นอย่างงุนงงอีกครั้ง

           อย่ามาทำเป็นใสซื่อไร้เดียงสาไม่เข้าใจความหมายไปหน่อยเลย ค่าจ้างที่ว่าฉันจะจ้างเธอมาเป็นแม่เลี้ยงให้แอลวินไง จะได้ไม่เป็นข้ออ้างเรื่องหนี้บุญคุณ  อัลเบิร์ตเอ่ยเสียงกวน ๆ ทำให้ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความโมโห

           ขอบคุณนะคะ  แต่เก็บเงินของคุณไว้เถอะฉันคงรับไม่ได้ และฉันรับปากว่าจะอยู่เลี้ยงแอลวินจนกว่าเขาจะเข้าใจอะไรมากกว่านี้ จากนั้นฉันจะอธิบายให้เขาฟังเรื่องนี้เองเพราะฉะนั้นเงินจึงไม่จำเป็นสำหรับฉัน ส่วนบัตรเครดิตนี่ฉันจะรับไว้แต่จะใช้เฉพาะซื้อของให้แอลวินเท่านั้นเพราะฉันสามารถเลี้ยงดูตัวเองได้คงไม่ต้องรบกวนใครหรอก"  บัวชมพูเชิดหน้าขึ้นและเหน็บเขากลับยาวเหยียด ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอให้ผู้ชายปากร้ายได้จิกกัดเธออีก

           คนอะไรไม่เคยพบเคยเห็นปากคมยิ่งกว่ากรรไกรอีกบัวชมพูหัวเสีย

            ส่วนคนที่โดนเหน็บก็ได้แต่หน้าดำหน้าแดง ‘มีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน เธอเป็นคนเสนอตัวมาดูแลลูกฉันเอง ฉันไม่ได้อยากรบกวนเธอซะหน่อย ยายผู้หญิงกัดเจ็บ ฮึ้ย

บ่ายแก่ๆวันถัดมา

            "คุณอลันคะ รบกวนเรียนคุณอัลเบิร์ตให้ด้วยนะคะว่าฉันจะพาแอลวินไปซื้อของ"

           ผมว่า คุณพิ้งค์เรียนท่านเองจะดีกว่านะครับ"อลันตอบอย่างเป็นงานเป็นการ

            เอ่อ คือ"   เธออยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่อยากเสวนากับเขาเลยเดี๋ยวจะหาว่าเธอหาเรื่องเข้าใกล้ให้คนหลงตัวเองมาว่าได้อีก

             "นั่นสิ มันลำบากมากนักหรือยังไงที่เดินจะไปบอกฉันด้วยตัวเอง" อัลเบิร์ตเดินผ่านมาได้ยินพอดีจึงเอ่ยขึ้น

             นั่นไงมาแล้ววาจาเผ็ดร้อน’ บัวชมพูคอแข็ง

             "ฉันเห็นคุณขลุกอยู่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้าเลยไม่อยากรบกวนเวลาทำงานน่ะสิคะ

             "เหตุผลโง่ ๆ "เสียงทุ้มเอ่ยเยาะ ๆ

             "คุณ!!"บัวชมพูตาโต ‘ทำไมชอบด่าว่าเธอโง่จังเลยอีตาบ้า

             "เอาล่ะฉันไม่อยากเถียงกับเธอ"  อัลเบิร์ตทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ

              ห้ะ ฉันนี่นะกล่าวหากันชัด ๆ  บัวชมพูทำปากขมุบขมิบหน้าหงิกหน้างอไม่สบอารมณ์และกำลังจะอ้าปากพูด แต่อัลเบิร์ตยกมือห้าม

             "แล้วจะเอาลูกฉันไปไหน"

            ฉันจะพาแอลวินไปหาซื้อของขวัญวันเกิดให้รีเบคก้า"  ตอบอย่างจำใจเพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดให้เปลืองน้ำลาย

             "เหรอ" เขาครางในลำคอ

             เออจริงสิเขาก็ยังไม่ได้เลือกของขวัญให้เบคกี้เลยเหมือนกัน’ ร่างสูงเหมือนนึกได้แต่ความเป็นจริงเขาสามารถให้บอร์ดี้การ์ดจัดหาของขวัญให้น้องสาวสุดที่รักให้ก็ได้แต่อยากไปสอดแนมแม่เลี้ยงวัยละอ่อนของแอลวินมากกว่า ดังนั้นเมื่อแอนนา พาลูกชายตัวน้อยลงมาจากบันไดเขาจึงตรงเข้าไปอุ้มร่างจ้อยไว้ในอ้อมอก

            "ไปกันเสือน้อย อลันเอารถออก"   ประโยคแรกบอกลูกชายประโยคท้ายสั่งลูกน้อง

           เมื่อเสียงเข้มดังขึ้นทำให้บอดี้การ์ดร่างใหญ่เดินเลี่ยงออกไปทันที ส่วนบัวชมพูยังยืนงงอยู่ที่เดิม

           อะไรของเขาตกลงจะให้ไปหรือไม่ให้ไปแต่ไม่นานเธอก็ได้คำตอบที่คาใจเมื่อเสียงเรียกของเขาดังขึ้น

            จะยืนให้รากงอกเลยหรือไง  บัวชมพูค้อนตากลับหมั่นไส้คนปากร้ายจำใจต้องก้าวเท้าตามทั้งพ่อทั้งลูกที่ส่งเสียงเรียกเธอแข่งกันจนอ่อนใจ

            เดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิ นวยนาดอยู่ได้  บัวชมพูกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา

            มามี๊เร็ว ๆ ไปเที่ยวกัน"  บัวชมพูยิ้มหวานให้ลูกชายแต่ส่ายหน้าให้กับคนปากร้ายและก้าวตามออกไปเมื่อถึงรถเธอตรงจะไปนั่งข้างอลันแต่มีอันต้องชะงักเท้า

            "มานั่งกับลูกสิ ทำไมจะต้องให้บอกทุกเรื่องเลยฮ่ะ ยัยซื่อบื้อ"   อัลเบิร์ตรู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นอาการทำอะไรไม่ถูกของบัวชมพูเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้รังเกียจหรือรำคาญแม้แต่น้อยกลับเห็นว่าท่าทางแบบนั้นน่ารักไร้เดียงสาซะมากกว่า

           ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ผู้ชายเฮงซวย

           บัวชมพูรู้สึกโกรธกรุ่นเป็นอย่างมากพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้พุ่งเข้าไปทำร้ายร่างกายคนปากเสียสักทีสองทีให้หายโมโห ร่างบางนั่งลงอีกฝากของเบาะรถโดยมีแอลวินนั่งขั้นกลางยิ้มแก้มแทบปริดู เป็นภาพที่ทำให้ผู้คนพบเห็นมีความสุขไปด้วย หญิงสาวหวาดหวั่นแสนจะอึดอัดเป็นที่สุด

           ดีนะลูกชายไม่เหมือนพ่อแต่ถ้าปล่อยทิ้งไว้ได้เหมือนแน่’ เธอส่ายหน้าและชำเรืองมองหน้าคมเข้มเห็นเขาถลึงตามองอยู่ก่อนแล้วเลยสะบัดหน้าออกไปมองนอกรถ

          ด่าฉันในใจเหรอ  เสียงเข้มเอ่ยอีก

          ฉันเปล่านะ   บัวชมพูหน้าเหรอหรา แต่เมื่อเห็นเขายกยิ้มมุมปากจึงส่งค้อนให้อีกครั้ง

            ตาบ้าทำเหมือนได้ยินไปได้ตกใจหมด

            อย่าให้รู้นะว่าด่าฉันในใจอัลเบิร์ตยังไม่เลิกรา

                         ค่ะฉันจะระวัง  ริมฝีปากอวบอิ่มบิดขึ้นน้อย ๆ ‘หึ ฉันจะด่าเงียบ ๆ ไม่ออกเสียงจะด่าตลอดเวลาเลยคอยดูคิดเสร็จก็หัวเราะเบา ๆ คนเดียว ส่วนอัลเบิร์ตที่ยังจ้องมองอยู่นั้นยิ้มขำกับท่าทางของคนอีกฟากตลกชะมัดเลย 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha