พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 7 : ไปซื้อของขวัญกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนไปซื้อของขวัญกัน

             ไม่นานสามคน พ่อ แม่ ลูกกำมะลอ มายืนเรียงกันอยู่หน้าร้าน คริสตัล จิวเวลรี่ โดยการนำของอัลเบิร์ต พนักงานต้อนรับเข้ามาทักทายชายหนุ่มอย่างคุ้นเคยและเป็นกันเองจากนั้นหันมาทางบัวชมพู ด้วยรอยยิ้มมีไมตรี เจ้าของร้านคงเทรนมาดี

             "สวัสดีค่ะ คุณอัลเบิร์ต คริสตัลจิวเวลรี่ ยินดีต้อนรับคะ"

            สวัสดีครับ "อัลเบิร์ตยิ้มแย้ม แจ่มใสผิดกับเวลาพูดคุยกับเธอลิบลับ

            ทีสาว ๆ สวย ๆ ล่ะทำเป็นหว่านเสน่ห์ทีกับเราล่ะแยกเขี้ยวขู่ตลอด’ บัวชมพูเบ้ปากน้อย ๆ ละสายตามองรอบ ร้านอย่างสนใจพลางคิดในใจ

           ชื่อร้านคริสตัล แต่ที่ขายอยู่มีแต่เพชรแท้ทั้งนั้นตลกจัง

           "อ้าว อัลไปไงมาไงนี่"

          สวัสดีครับ แมธทำไมวันนี้ถึงอยู่ร้านล่ะครับ"  อัลเบิร์ตทักทายหนุ่มใหญ่เจ้าของร้าน

          วันนี้มีคิวมาตรวจงานที่นี่ แล้วมากับใครจะซื้ออะไรกัน" แมธเบิทเหลือบตามองสวยสาวหุ่นดีที่เดินเข้ามาพร้อมหนุ่มรุ่นน้อง

          จะมาเลือกของขวัญวันเกิดให้เบคกี้ แมธอย่าลืมไปงานให้ได้ล่ะ

           ไม่พลาดอยู่แล้วหลานสาวสุดที่รักทั้งคน" บัวชมพูหูพึ่งที่ได้ยินชื่อของชายที่กำลังสนทนาอยู่กับอีตาปากร้าย เธอจ้องมองหน้าผู้ชายที่ชื่อ แมธ เขม็ง

           จะเป็นคนเดียวกับคนที่ทำให้แม่เธอเสียใจและนอนละเมอร้องไห้อยู่บ่อย ๆ หรือเปล่านะคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง  บัวชมพูยิ้มพลางส่ายหัวเมื่อคิดได้ จริงอย่างที่รีเบคก้าบอกคนชื่อแมธ มีเป็นแสนเป็นล้าน

          พิ้งค์มานี่สิยืนเหมออะไรอยู่ได้"  อัลเบิร์ตเรียกบัวชมพู เมื่อเห็นเธอยืนจ้องแมธเบิทนิ่ง

          "พิ้งค์  นี่แมธเพื่อนสนิทของพ่อเบคกี้ เป็นเจ้าของร้านจิวเวลรี่นี้ด้วย

          "สวัสดีค่ะ"  แมธเบิทรับไหวและรู้สึกถูกชะตากับสาวน้อยคนนี้ยิ่งนัก

           "บัวชมพูค่ะ เรียกพิ้งค์ตามคุณอัลเบิร์ตกับเบคกี้ก็ได้ค่ะ" เธอยิ้มสวยทักทายหนุ่มใหญ่หวานหยดในความรู้สึกของอัลเบิร์ต ตาเขากระตุกถี่ ๆ อย่างไม่มีเหตุผล

           ยินดีที่ได้รู้จัก ตามสบายนะหนูพิ้งค์

           "พิ้งค์คุณช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้เบคกี้ แทนผมเลยแล้วกัน ผมมีธุระจะคุยกับแมธ"ได้ทีเขาทำการเปลี่ยนสัพนามแทนตัวเองเสร็จสรรพและจัดการไล่ให้หญิงสาวออกไปไกล ๆรัศมีตรงนี้

           ฉันเหรอค่ะ" บัวชมพูชี้มือเข้าหาตัวเอง

           ก็คุณนะสิถามได้

            "แล้วฉันจะรู้ได้ยังคะว่า คุณอยากได้แบบไหน บัวชมพูไม่รู้จริง ๆ

            "แบบไหนก็ได้ เบคกี้เป็นเพื่อนคุณเพราะฉนั้นคุณก็ต้องรู้ใจเพื่อนสิครับ"

            อัลเบิร์ตโยนภาระให้เธอพร้อมอุ้มลูกชายตัวน้อยที่กำลังจะหลับเดินตามแมธเบิทไปข้างในห้องรับรองทันทีโดยไม่สนใจคนทำหน้ามุ่ย ‘อีกล่ะเผด็จการจริง

           บัวชมพูหันมายิ้มให้พนักงานสาวที่ยืนคอยช่วยเหลือเธออยู่ข้าง ๆ จึงตัดสินใจเดินตามเธอไปเลือกดูของขวัญให้เพื่อนรักอย่างสนุกสนานลืมไปเลยว่าเมื่อกี้ยังอารมณ์เสียอยู่เลย

            "สาวน้อยคนนั้นใครหรืออัล"  แมธเบิทยิ่งคำถามที่อยากรู้ทันที

           "มามี๊แอลวินครับ" อัลเบิร์ตตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว

           ฮ้า นายงุบงิบมีเมียตั้งแต่เมื่อไรไม่เห็นบอกกันบ้างเลย"

           ไม่ใช่ พิ้งค์ไม่ใช่เมียผม"

           อ้าว ยังไงกันล่ะนี่

            "เขาเป็นเพื่อนเบคกี้ จะมาเรียนต่อที่นี่แล้วแอลวินก็ติดใจคิดว่าเบคกี้พามามี๊มาให้เลยยึดเอามาเป็นของตัวเองก็เท่านั้นแหละครับ"

           แล้วนายไม่สนใจเธอเหรอสวยน่ารักเชียว

           "ไม่ครับ ไม่ใช่สเป็กผม อีกอย่างยายนั่นยังเด็กอยู่เลย"  อัลเบิร์ตตอบอย่างมั่นใจ

           "เหรอ ระวังจะกลืนน้ำลายตัวเอง" แมธเบิทพูดยิ้ม ๆ ทิ้งตัวลงบนโซฟาหรูอย่างผ่อนคลาย

          "ไม่มีทาง เขาไม่มีอะไรให้ผมรู้สึกประทับใจเลยสักนิด แถมปากเล็กนั่นกัดเจ็บชะมัด"

อัลเบิร์ตหันไปมองร่างบางที่เลือกอัญมณีให้เพื่อนรักด้วยสายตาที่ตรงกันข้ามกับคำพูดอย่างสิ้นเชิงโดยไม่รู้ตัว แมธเบิทยิ้มมุมปาก

          ขนาดนั้นเชียวไปทำอะไรให้ เขาถึงกัดจนเจ็บแมธเบิทพูดกำกวม

          ไอ้ผู้ร้ายปากแข็ง ระวังจะมีคนคาบไปรับประทาน

         ไม่ได้ทำอะไรแค่พูดคุยถามไถ่เฉยเอง

           มีหรืออยู่เฉย สาวสวยจะมากัดต้องไปทำอะไรให้เขาโกรธล่ะสิท่าแมธเบิทส่ายหัวแต่ไม่ได้พูดอะไร

 

            "แมธ ผมอยากได้จี้ฝังGPSสักสองอันช่วยจัดการให้หน่อยได้ไหมครับ"จู่อัลเบิร์ตก็เปลี่ยนเรื่อง

           ได้สิสบายมากแล้วนายอยากได้แบบไหน รูปอะไร"

           เรื่องรูปกับแบบแมธให้ทางดีไซร์เนอร์ออกแบบมาเลยผมอยากได้เป็นรูปดอกบัว

            "ทำไมต้องดอกบัว"   แมธเบิทถามอย่างฉงนเพราะมันเจาะจงเกินไป

           ชื่อจริงของพิ้งค์หมายถึงดอกบัว"

           ฮ่าฮ่าฮ่า นายรู้ได้ไง"  แมธเบิทหัวเราะลั่น

            นี่นะไม่สนใจไม่ใช่สเป็กแต่ดันรู้ว่าชื่อเขาหมายความว่ายังไงแล้วยังตั้งใจทำจี้ที่มีความหมายเป็นชื่อเขาด้วยนี่นะไอ้บ้าเอ้ย

           "เบคกี้เล่าให้ฟังแล้วแมธขำอะไร"  อัลเบิร์ตทำหน้างง มือหนาเกาหัวแก็กๆ

           "ไม่มีอะไร ขอโทษเดี๋ยวให้ทีมงานร่างแบบส่งไปให้ดูแล้วกัน

           "ขอบคุณครับ พิ้งค์เลือกของขวัญเสร็จแล้วมั้งผมขอตัวก่อนนะครับ" อัลเบิร์ตเอ่ยขอตัวเมื่อเห็นร่างเล็กของลูกชายเริ่มขยับแสดงว่านอนอิ่มแล้ว

           โอเค ไว้เจอกัน

           ครับ อัลเบิร์ตรับคำ หลังจากออกมาจากร้านเพชรของแมธเบิท ชายหนุ่มพาลูกชายไปยังร้าน ของเล่นและเข้าร้านอาหาร รับประทานอาหารคาวหวานกันอิ่มหนำสำราญเวลาผ่านไปเกือบทุ่ม

            "นี่ยัยบื้อ"  เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น บัวชมพูค้อนขวับยื่นปากใส่เขาทันที

            "ดูทำหน้าเข้า งานวันเกิดเบคกี้ญาติฉันมาเยอะเธอมีเสื้อผ้าใส่ในงานแล้วหรือยัง"

            มีแล้ว"  ตอบเสียงสะบัดแต่ไม่ดังมากเพราะแอลวินมองอยู่

            "ฉันไม่ค่อยไว้ใจรสนิยมเธอ มานี่เลย"  อัลเบิร์ตลากแขนเล็กอีกข้างก็อุ้มเจ้าลูกชายพาเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนม

            "เลือกเอาไปลองฉันจะดู"

                      ไม่เอาทำไมฉันต้องลองด้วย บัวชมพูดื้อเพ่ง

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


แมธ คนนี้ พ่อของบัวชมพูแน่ๆ สนุกมากๆค่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha