พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 8 : ครอบครัวแสนสุข


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนครอบครัวแสนสุข

              บอกว่ามีแล้วไง"

              อย่าเถียงไปลองเลือกดูซะทีสิ ลูกอยากเห็นมามี๊ใส่ชุดสวยใช่ไหมแอลอัลเบิร์ตหาพวกเพราะรู้ว่ายังไงบัวชมพูก็แพ้ความอ้อนของลูกชายเขา

              "ครับมามี้ เลือกเลยๆ"

              เห็นไหม"  อัลเบิร์ตกดดันร่างบางอีกครั้ง เธอจึงยอมเดินไปเสือกชุดเดรสสีครีมแขนกุดยาวเสมอเข่าลองออกมาให้เขาดู

              "ไม่ไหว รสนิยมเธอมันห่วยเชยมาก แก่โบราณชะมัดจืดชืดเหมือนหน้าเธอไม่มีผิด"

                              มือหนาเกาคางมองดูและวิจารณ์ออกมาไม่ไว้หน้าคนฟัง บัวชมพูกำมือแน่นอยากหาอะไรมาทุ่มใส่ศีรษะเขาเป็นที่สุด ทั้งพ่อทั้งลูกทำหน้าเหมือนกัน ส่ายหน้าไปมา ทำให้บัวชมพูหน้าง้ำพลางก้มมองตัวเองด้วยความงุนงง มันก็ดูเรียบร้อยตามสไตร์เธอดีออก

 

             "ฉันชอบแบบนี้"ปากจิ้มลิ้มให้เหตุผลของความชอบ

             "แต่ฉันไม่ชอบ"

             ใช่ครับแอลก็ไม่ชอบ"  หญิงสาวกรอกตาไปมา

             "แล้วพวกคุณท่านทั้งสองชอบแบบไหนคะ"

                            ท่านทั้งสองคนที่ว่าชี้มือไปยังชุดเดรสสั้นเข้ารูปแขนยาวจั้มข้อมือผ่ากลางอวดลำแขนแอบเซ็กซี่มีข้างเดียวอีกข้างเปล่าเปลือยพาดเฉียงสวยงามสีชมพูสดมีผ้าคลุมรอบกระโปรงเป็นผ้าชีฟองพริ้วเหมือนหางนกยูงแสนเซ็กซี่ทำให้บัวชมพูตาโต

                             "ชุดนี้เลยไปลองมาเดี๋ยวนี้"   อัลเบิร์ตยืนส่งให้

                            หญิงสาวเดินไปหยิบอย่างกระแทกกระทั้น แล้วเดินหายเข้าไปยังห้องลองชุดโดยสองพ่อลูกชกมือกันอย่างผู้ชนะ หัวเราะกันคิกคักไม่นานหญิงสาวผู้พ่ายแพ้ก็เดินออกมา ทำให้อัลเบิร์ตนั้นตะลึงงันลืมหายใจทีเดียวชุดสีชมพูสดเข้ากับผิวขาวนวลเนียนละเอียดอมชมพูของผู้สวมใส่ยิ่งนักหน้าอกหน้าใจไม่ได้เล็กอย่างที่คิดออกจะอวบอิ่มเกินตัวอยู่มาก สะโพกกลมมนผายออกรับเอวคอดอย่างลงตัว

                         "อืมใช่ได้  ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย"   เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอามรณ์ดีปากไม่ตรงหับใจเพราะว่าชุดนี้สาวเจ้าใส่แล้วสวยมาก

            มามี๊สวยที่สุดเลยครับ"   แอลวินวิ่งไปกอดขาเรียวนั้นไว้อย่างแสนรักใบหน้าเล็กน่ารักถูไถไปมาอย่างออดอ้อน

            "ถ้าแอลชอบ มามี๊ใส่ชุดนี้ก็ได้จ้ะ"   เธอก้มลงหอมแก้มแอลวินซ้ายขวาอย่างมันเขี้ยว พอเงยหน้ายืดตัวขึ้นเป็นอันต้องตกใจเพราะอัลเบิร์ตเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอห่างกันแค่คืบ ดวงตาเขาเหมือนเลื่อนลอยแต่ก็ยังคงดุเหมือนเดิม

            "พอใจหรือยังค่ะ

            "อืม  ร่างสูงรับคำดวงตาหวานเยิ้มอย่างคนสติหลุด

            "ถ้าอย่างนั้นฉันไปเปลี่ยนเลยแล้วกันจะได้รีบกลับบ้าน"   ร่างบางเดินหายไปทำให้พ่อลูกชะเง้อคอมองตามอย่างรอคอย 

             เมื่อกลับมาถึงบ้านอัลเบิร์ตเตรียมจะเดินไปทางห้องทำงาน

             "ไปไหนกันมา ครอบครัวแสนสุข  ชายหนุ่มถลึงตาใส่น้องสาว บัวชมพูได้แต่อ้ำอึ้ง

             "เบคกี้ แด๊ดดี๊พาแอลกับมามี๊ไปเที่ยวซื้อของสนุกมากๆ"

             "เหรอ ไหนได้อะไรบ้าง

             "แอลได้ของเล่นมามี๊ให้ซื้ออันเดียวเพราะมีเยอะแล้ว เบคกี้แอลกับแด๊ดดี้ช่วยมามี๊เลือกชุดส้วยสวยด้วย"  น้องสาวเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถามพี่ชาย

            "เธอพาแอลวินขึ้นไปอาบน้ำเข้านอนได้แล้ว"  อัลเบิร์ตหันไปไล่บัวชมพูก่อนจะหันมาคุยกับน้องสาวที่เดินตามกันไปยังห้องรับแขก

            "มีอะไรเบคกี้ เดี๋ยวนี้สบายนะ แอลวินไม่กวนใจแล้วสิ"

            ก็นิสนึงให้โอกาสแม่ลูกเขาอยู่ด้วยกันไงรีเบคก้าสาธยาย

           "เข้าเรื่อง"

           ก็ได้ ๆ จะมาบอกว่าแด๊ดหนูกลับมาแล้ว"

            อาเกวนกลับมาแล้วเหรอ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปคุยเรื่องงานด้วยแต่เช้า"

            แต่เรื่องแอลวิน เบคกี้ไม่ได้อยากทิ้งหลานนะตอนนี้ยุ่งเรื่องดีไซร์เสื้อผ้าเพราะปีนี้น้องเข้าร่วมโครงการประกวดดีไซร์เนอร์หน้าใหม่อยู่น่ะค่ะ

             "พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วเพื่อนเธอเขาไม่ได้ประกวดด้วยเหรอ"

             ไม่ค่ะพิ้งค์เขาเรียนบริหาร"

             ห้ะ ยายบื้อนั่นนะเรียนบริหารเป็นไปได้ไง แล้วเราไปรู้จักกันได้ไงคนละขั้วกันเลย"

             อัล พี่น่ะปากร้ายเรียกเพื่อนเบคกี้ดี ๆ สิ

             อืม ขอโทษ ยังไม่ได้ตอบพี่เลย

             รู้จักตอนเบคกี้ไปเรียนดีไซร์เพิ่มเติมที่อิตาลีแล้วเจอกับพิ้งค์ที่นั่น"

             แล้วทำไมเขาถึงเรียนบริหาร  อัลเบิร์ตพึมพำเบา ๆ แต่รีเบคก้าได้ยิน

              "เห็นบอกว่าอยากช่วยงานคุณตากับคุณแม่บริหารธุรกิจของครอบครัว  พิ้งค์อยากตอบแทนที่คุณตาคุณยายดูแลเธอกับแม่มาตั้งแต่เธอยังอยู่ในท้อง"

              จะไหวเหรอดูซื่อบื้อจะตาย  อัลเบิร์ตเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

              "อัล พี่น่ะชอบว่าพิ้งค์ เธอจริงจังจะตายบางที่ยังเคยไปดูแลโรงแรมแทนตอนแม่ของเธอไปดูงานที่ต่างประเทศด้วย เธอทำได้ดีเชียวล่ะ

              "เหอะยังไงก็ผู้หญิง

              "เฮ้อ พี่นี่ แล้ววันนี้ไปไหนกันมา"

              ก็ตามที่แอลวินเล่านั่นแหละพี่ขอตัวไปทำงานต่อก่อน เจอกันคืนพรุ่งนี้นะสาวน้อย

               "ค่ะพี่ชาย

               จบการสนทนาต่างคนต่างแยกย้ายกันไปส่วนสองคนแม่ลูกอาบน้ำเสร็จเล่านิทานยังไม่จบก็สลบเหมือดกันไปทั้งแม่ทั้งลูก

 

             อัลเบิร์ตขึ้นมาตอนสี่ทุ่ม หวังจะมากู้ดไนท์คริสกับลูกชาย เลยได้แอบคริสมามี๊แอลวินเป็นของแถมชายหนุ่มจัดท่านอนห่มผ้าให้ลูกเรียบร้อยแล้วจึงอุ้มแม่ของลูกไปวางบนเตียงห้องติดกันอย่างแผ่วเบาพร้อมจุมพิตหน้าฝากมนอีกครั้งแล้วหันหลังเดินจากไป ด้วยความไม่เข้าใจตัวเองที่ปากบอกปฏิเสธไม่อยากให้เธอเข้าใกล้แต่เป็นตัวเขาเองที่หาเรื่องเข้าใกล้หญิงสาวตลอดเวลา แม้กระทั่งหลังจากทำงานได้เพียงเล็กน้อยยังอยากขึ้นมาดูว่าหลับกันหรือยังแค่นี้เขาก็กลับไปทำงานต่อได้อีกหลายชั่วโมง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุ๊กมากคะ
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha