พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 10 : หวงก้าง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน10หวงก้าง

               "พิ้งค์เป็นลูกคนเดียวเหรอ"แมธเบิทเอ่ยปากถาม

              ใช่ค่ะ คุณแมธเบิทล่ะคะ"

              เรียกแมธเฉยๆดีกว่าผมเป็นลูกชายคนสุดท้อง ตอนนี้โสดสนิท" เสียงทุ้มกล่าวยิ้ม ๆ

              หรือคะไม่น่าเชื่อ  บัวชมพูหัวเราะกับท่าทางขี้เล่นของเขา

              บัวชมพูรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดเมื่ออยู่ใกล้แมธเบิท เวสส์ หนุ่มใหญ่วัย39ปีผู้นี้ เขาดูไม่เป็นพิษเป็นภัยคุยสนุกที่สำคัญไม่ปากจัดกัดเจ็บเหมือนใครบางคน แค่คิดก็จี้ดๆขึ้นมาทันที

              ดูสิยื่นเบียดกันกับแม่สาวทรงโตแทบจะสิงเข้าไปอยู่ในร่างอวบอัดนั่นอยู่แล้ว ทุเรศลูกกะตา

              พิ้งค์ "   แมธเบิทแตะหลังมือสาวน้อยเบา ๆ

              คะแมธ ว่าไงคะ"  บัวชมพูสะดุ้งหลุดจากภวังค์ทันที  

              อีกสองเดือนฉันจะเปิดตัวเครื่องประดับคอลเลคชั่นใหม่พร้อมกับเปิดตัวพร็อบเพอร์ตี้เฮ้าส์ อยากให้พิ้งค์ไปเป็นนางแบบให้หน่อยได้ไหม"    แมธเบิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแกมขอร้อง

              เอ่อ จะดีเหรอคะ แค่ฟังก็รู้ว่างานช้างแม้จะไปเป็นแค่นางแบบปลายแถวพิ้งค์ก็กลัวอยู่ดี" บัวชมพูตาโต

              "ใครว่าล่ะสำหรับพิ้งค์สาวน้อยของฉันต้องฟินาเล่เท่านั้น เพชรชุดใหม่ฉันให้คนออกแบบเพื่อคนที่ฉันรักมากที่สุด และพิ้งค์มีบุคลิกใกล้เคียงเลยอยากให้พิ้งค์เป็นตัวแทนจากใจได้ไหม

              "ทำไมแมธ ไม่ให้เธอคนนั้นเป็นนางแบบล่ะคะ เป็นการบอกว่าคุณรักเธอมากแค่ไหน"บัวชมพูแนะ

             "เธอไม่อยู่ให้ฉันได้บอกรักเธอแล้วพิ้งค์"   แมธเบิทเสียงเศร้า

             บัวชมพูก้อนสะอื้นแล่นมาจุกอยู่ตรงคออย่างไม่ทราบสาเหตุ จึงเอื้อมมือบางทั้งสองข้างวางซ้อนทับหลังมือเขาไว้เพื่อให้กำลังใจ ทั้งคู่นิ่งเงียบจนเสียงเล็กดังขึ้น

             "มามี๊ ๆ

              "จ๋า แอลตายล่ะเหงื่อชุมเลย"  บัวชมพูปล่อยมือเพื่อเอื้อมหยิบผ้าฝืนเล็กมาซับเหงื่อให้คนตัวเล็กอย่างเอ็นดู

              "แอลเล่นกับเพื่อนสนุกมากเลย มามี๊แอลหิว" ปากเล็ก ๆ ฉอเลาะ

              "จ้ะ ๆ นั่งรอกับแมธก่อนนะมามี๊ไปหาอะไรมาให้กิน แมธคะฝากแอลวินสักเดี๋ยวนะคะ

              "ตามสบายพิ้งค์

              "ปู่แมธ มามี๊เป็นของแอลนะห้ามขโมย"  คนตัวเล็กบึนปากใส่ตาขวาง ๆ

              "โธ่ เจ้าแสบตัวเท่าขี้ตาทำเป็นมาหวง บอกมาใครสั่ง"  แมธเบิททำเสียงคาดคั้น

              "ปู่แมธอย่าบอกใครนะแด๊ดดี้บอกว่าปู่แมธจะแย่งมามี้ไปจากแอล" เสียงเล็กกระซิบกระซาบ

              ฮ่าฮ่าฮ่า "  แมธเบิทหัวเราะดังลั่นทำให้คนตัวเล็กกระโดดขึ้นตักเอามือเล็กปิดปากที่ระเบิดเสียงหัวเราะนั้นไว้ทันที

              "ปู่แมธอย่าหัวเราะเสียงดังสิครับเดี๋ยวคนอื่นสงสัย"

              โอเค ฉันไม่แย่งมามี๊ของนายหรอกแอล แต่คนที่จะแย่งแน่ ๆ น่ะแด็ดดี้ของนายต่างหาก"

               แด๊ดดี้ไม่แย่งหรอกปู่แมธ แด๊ดดี้บอกว่ามามี้เป็นของตายของแด๊ดดี้" แมธเบิทหัวเราะไม่หยุด

              โธ่ ไอ้ท่ามาก พูดท่านั้นท่านี้ก็หมาหวงก้างเอาลูกมาเป็นเครื่องมือ อ่อนจริงๆสองปู่หลานคุยกันไปเรื่อย

              บัวชมพูเดินตรงมายังมุมอาหารมองหาเครื่องดื่มของกินเล่นและผลไม้ มือบางเลือกหยิบหลาย ๆ อย่างใส่จานไปให้คนตัวเล็กอย่างรีบเร่งจึงไม่ได้มองรอบตัว

              "หึ คิดจะหว่านเสน่ห์ผู้ชายจนลืมลูกเลยหรือไง"เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยวาจาดูถูกดูแคลนอยู่ใกล้ ๆ

             "ฉันไม่ได้หว่านเสน่ห์ก่อนจะว่าคนอื่นกรุณาดูตัวเองด้วยนะแทบจะสิงสถิตกันอยู่แล้ว

            อะ ๆ หึงเหรอ

            สำ คัญ ตัว ผิด ไป หรือ เปล่า คะ คุณ อัล เบิร์ต บัวชมพูเน้นคำ

            ใครจะไปรู้เห็นเสียงแข็งตาขวางเหมือนเมียขี้หึงอัลเบิร์ตตอบหน้าซื่อตาใส

            เฮ้อ คุณนี่มัน หลีกไปฉันจะเอาอาหารไปให้แอลวิน"  บัวชมพูไม่รู้จะเถียงอะไรกับคนหลงตัวเอง

             “ก็ไปสิใครห้าม อ้อ คืนนี้ไม่ต้องรอนะฉันไม่กลับมานอนบ้าน อัลเบิร์ตยังอยากแกล้งต่อเมื่อพูดจบเขาจึงก้มลงมาใกล้กระซิบเบา ๆ พร้อมขยิบตาให้ร่างบางที่กำลังสั่น

             "จะไปนอนป้ายรถเมล์ไหนก็เรื่องของคุณฉันไม่เคยรอและไม่คิดจะรอด้วย" บัวชมพูตอบโต้เมื่อควบคุมสติได้และเดินยักย้ายส่ายสะโพกจากไป อัลเบิร์ตยกยิ้มมุมปากสนุกดีที่ได้กวนโมโหคนตัวเล็กแต่ซ่อนรูปเหมือนกันแฮะ ก่อนจะหันไปหาคู่ขาคู่แซบเช่นเดิม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ดีมาก
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha