พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 11 : ใครงอนใครง้อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน11 ใครงอนใครง้อ

           

             หลังจากงานวันเกิดของเพื่อนรักผ่านไปอาทิตย์ก่อน แมธเบิทกลายเป็นแขกประจำของบัวชมพูทุกครั้งที่ว่าง เขาจะเทียวซื้อขนมซื้อตุ๊กตาขนนุ่มมาให้สาวน้อยมามี๊ของแอลวินรวมถึงพ่อหลานชายตัวจ้อยด้วย ทั้งสองมีเรื่องคุยกันหลายเรื่องเกี่ยวกับการเรียนของบัวชมพูที่เลือกเรียนคณะบริหารไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ

              บัวชมพูได้คำแนะนำและแนวคิดใหม่ๆมุมมองที่แตกต่างจากผู้ชายชื่อแมธเบิทเป็นอย่างดี วันนี้เป็นอีกวันที่หนุ่มใหญ่มาหาบัวชมพูแต่เช้าเพราะเป็นวันเสาร์

              "มาแต่เช้าเลยนะป๋าแมธ "รีเบคก้าเอ่ยทักหนุ่มใหญ่เพื่อนบิดา  เธอก็มาหาบัวชมพูที่บ้านของพี่ชายด้วยเช่นกัน

             "ไงเบคกี้ สบายดีนะเราผู้อาวุโสเอ่ยทักทาย

             สบายดีค่ะป๋าล่ะคะ  สาวน้อยเข้าไปกอดแขนเสมือนเขาคือบิดาอีกคน แมธเบิทและเพื่อนของเขาอีกสองคนทั้ง อิธานและแบล็คก็เป็นพ่อทูนหัวของรีเบคก้าด้วยเช่นกัน

             ป๋าสบายดี แมธเบิทตอบอย่างอารมณ์ดี

             มาหาพี่อัลหรือว่าใครเอ่ย  รีเบคก้าแกล้งถาม

              วันนี้มารับพิ้งค์ไปทดลองเรียนรู้ระบบบริหาร"  แมธเบิทหาได้สนใจสายตาล้อเลียนของเธอไม่เขาตอบเรื่อย ๆ

               "เรียนรู้ที่ไหนคะ  รีเบคก้าขมวดคิ้วงุนงง

               "ก็บริษัทป๋าไง เบคกี้ไปด้วยกันไหม" แมธเบิทตอบยิ้ม ๆ

               ไม่ไหวค่ะ ป๋าขางานบริหารเป็นตัวร้ายทำลายสมองหนู หนูจะอยู่ออกแบบเสื้อผ้าอีกไม่ถึงสองอาทิตย์จะลงแข่งแล้ว ป๋าแมธไปให้กำลังหนูด้วยนะคะ" สวยน้อยออดอ้อน

               ได้สิ ป๋าจะเคลียร์งานให้หมดเลย"

                รักป๋าที่สุด"   รีเบคก้าร้องดีใจ

                แล้วแด๊ดคนนี้ล่ะลูกเกวนที่เพิ่งเข้ามาเอ่ยถามเสียงงอน ๆ

              โธ่ แด๊ดน่ะที่หนึ่งในดวงใจเลยค่ะสาวสวยออดอ้อนบิดา

              แมธ แกมาอยู่นี่เองฉันคิดว่าแกหายหัวไปไหนตั้งแต่หลังงานวันเกิดเบคกี้แล้ว"

              มีอะไรกับฉันหรือเปล่า"แมธเบิทเอ่ยเสียงเซ็ง ๆ

              อ้าว ไอ้นี่ไม่มีจะตามหาเหรอคิดว่าไปไหนมาหลอกเด็กแถวนี้เหรอระวังอกหักฉันจะสมน้ำหน้าให้เกวนถากถาง

              "ปากเสีย ใจทราม คิดสกปรก"แมธเบิทด่าเป็นชุด

              "เบคกี้อย่าฟังลูกไอ้ผู้ชายหยาบคาย" เกวนรีบเอามืออุดหูลูกสาวไว้เหมือนรีเบคก้าเป็นเด็กตัวน้อย เธอหัวเราะคิกคัก

              ฉันแค่มาคุยกับลูกกับหลานแค่นี้มายัดเยียดข้อหาให้กัน เดี๋ยวฆ่าทิ้งเลยเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย

               "เอ่อ ไม่ว่าแล้วพ่อมาเฟียใหญ่"เกวนทำเสียงเหมือนจะสำนึกผิด

               หุบปาก มีอะไรว่ามา"

               เรื่องสำคัญไปคุยที่บ้านฉันกัน"แมธเบิททำท่าลังเลแต่เมื่อเห็นบัวชมพูเดินเข้ามาพร้อมแอลวิน จึงหยุดเพื่อบอกกล่าว

                "พิ้งค์วันนี้คงไม่สะดวกไปวันอื่นได้ไหมฉันมีธุระด่วนกับเกวน

               "ไม่มีปัญหาคะแมธ ไว้วันอื่นก็ได้ค่ะ" สาวน้อยตอบเสียงหวาน

               ไปนะ "แมธเบิทเดินจากไป บัวชมพูยิ้มให้

                "ค่ะ  พอลับร่างของผู้ใหญ่ทั้งสอง รีเบคก้ากระโดดเข้าหาเพื่อนสาวทันที

                "แอล ไปเล่นตรงโน้นก่อนนะเบคกี้มีเรื่องคุยกับมามี๊เรา"  รีเบคก้าไล่หลานพร้อมพยักหน้าให้แอนนาตามไปดูแล

           ครับ"

           พิ้งค์ป๋าแมธ เขาจีบเธอเหรอ"รีเบคก้าเอ่ยขึ้นทันที

           เอ้ย บ้าหรือเบคกี้"

            แล้วทำไมป๋ามาหาเธอเกือบทุกวันเลยล่ะเพื่อนสาวตั้งข้อสังเกต

            "ไม่รู้ แต่ไม่ได้มาจีบแน่ๆ"บัวชมพูส่ายหน้า

            จริงอะ ป๋าหล่อสมาร์ตด้วยนะเธอไม่ชอบเหรอ" รีเบคก้าหยั่งเชิง

            บัวชมพูคิดตามความรู้สึกยามอยู่ใกล้ชิดกับแมธเบิท มันให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย ต่างจากอีตาปากเสียไม่รู้โดนผู้หญิงสูบวิญญาณออกจากร่างไปแล้วมั้ง ตั้งแต่คืนนั้นจนเวลานี้เธอยังไม่เจอหน้าไม่ได้ข่าวเขาเลยไม่รู้ไปไหนของเขา

           "ว่าไง"รีเบคก้าย้ำเมื่อเห็นเพื่อนเงียบไป

           "ก็ใช่แมธหล่อมาก แต่ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้น"เธอตอบตามความจริง

            เธอรู้สึกแบบไหนล่ะ" รีเบคก้าไม่ย่อท้อ

            ประมาณอบอุ่นปลอดภัยเหมือนอยู่กับพ่อหรือญาติผู้ใหญ่มากว่า บัวชมพูตอบเสียงเบา

            "ฮ่าฮ่าฮ่า น่าสงสารป๋าแมธจัง เธอไม่ใจสั่นไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ" รีเบคก้าหัวเราะงอหงาย

            ไม่นี่ ถ้าจะสั่นก็เห็นมีแต่ตาบ้าแหละที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้นตลอดเวลาที่ได้คุยกัน น่าเบื่อ" บัวชมพูพึมพำ

            ใครเหรอตาบ้า พี่อัลเหรอ"  รีเบคก้าจับผิดเพื่อน

            ไม่ใช่ "  บัวชมพูรู้ว่าพลาดเผลอพูดออกไปพยายามกลบเกลื่อน

             อย่ามาปฏิเสธ"

            ไม่นะ ไม่ได้ปฏิเสธ"บัวชมพูเสียงสูงแก้มแดงจัดแต่ยังปากแข็งอยู่

           "ถ้าไม่จริง ทำไมต้องเสียงสูงฉันไม่เชื่อ"รีเบคก้าหรี่ตาน้อยๆอย่างกดดัน

           ก็พี่ชายเธอมันกวนประสาทปากร้ายเจอหน้าที่ไรชอบทำให้ฉันโกรธจนตัวสั่นทุกทีไง"บัวชมพูเสียงดังกลบเกลื่อนแต่ไม่แนบเนียนเอาซะเลย

             "ยายบื้อ เธอว่าใคร" อยู่ ๆ เสียงทุ้มกังวานมาจากหน้าประตูห้องโถงทำให้ บัวชมพูสะดุ้งโหยง

             ตายยากจริงมาถึงก็เสียงดังเลยตกใจหมดหัวใจแทบหยุดเต้น   มือเล็กน่ารักทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายอย่างพลั้งเผลอ รีเบคก้ามองหน้าเพื่อนหัวเราะคิกคักเลยโดนหยิกไปหนึ่งที

            "อุ้ย ทำร้ายร่างกายเขินเหรอ" รีเบคก้าลูบแขนตัวเองแล้วเอาไหล่ดุนเพื่อน

            บ้า หยุดเลยนะเบคกี้ไม่คุยด้วยแล้ว" บัวชมพูหันหน้าหนี

            มาแล้วเหรออัล ที่นั่นเรียบร้อยแล้วเหรอ" หญิงสาวเอ่ยถามผู้มาใหม่

            อืม เธอทีหลังเบคกี้ฉันจะจัดการคนนิสัยไม่ดีขี้นินทาก่อน" รีเบคก้าหัวเราะชอบใจอดแซวไม่ได้

             "เป็นหมาหัวเน่าเลยเราไปเล่นกับหลานดีกว่า" ทำเป็นพูดว่าจะไปเล่นกับหลานแต่แอบป้วนเปี้ยนแถวหน้าห้องโถง

              อัลเบิร์ตไม่สนใจน้องสาว เขาจ้องหน้านวลเนียนหน้าซื่อตาใสของคนตรงหน้าที่ชอบก่อกวนวนเวียนตามเขาไปทุกทีแม้แต่ช่วงเวลาคอขาดบาดตายก็ยังตามไปอยู่ด้วย พอกลับมาดันมาได้ยินคำพูดคำจาทำร้ายจิตใจเสียแรงคิดถึงจริง ๆ

              "ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ"  อัลเบิร์ตกดเสียงต่ำ

              ถะ ถามอะไรเหรอ" บัวชมพูยิ้มจืด ๆ แถมยังนั่งหันข้างให้อยู่อย่างนั้น

              หันหน้ามายายบื้อเสียมารยาจริง ๆ น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด

              ค่ะคนโดนว่าหน้างอแต่ก็ยอมหันมา

              ว่าไงอัลเบิร์ตถามอีกเพราะดูเหมือนยายบื้อจะลืมคำถาม

              คะ?”บัวชมพูลืมจริงเพราะมัวแต่โกรธที่เขาว่าเธอ

               "จะให้ฉันพูดประโยคที่เธอว่าฉันซ้ำไหม"  เอ่ยเสียงรอดไรฟันยื่นหน้ามาใกล้ห่างแค่คืบจนหญิงสาวต้องเอนตัวไปข้างหลัง เพราะลมหายใจกลิ่นอ่อน ๆ ของบุหรี่ทำให้สติเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

              คุณจำได้หมดเลยเหรอ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางยิ้มแหย ๆ

              ทุกคำ" ร่างสูงตอบเสียงสะบัด

              ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ต้องถามแล้วค่ะเพราะคำตอบอยู่ในประโยคนั้นทั้งหมดเลย"ปากอวบอิ่มเอ่ยออกมาอย่างตัดสินใจ อัลเบิร์ตนิ่งอึ้งคิดตามแล้วควันออกหูทิ้งตัวลงกับพนักโซฟาบ่นงึมงำ

              "กลับมาเหนื่อย ๆ น้ำก็ยังไม่ได้กินสักแก้ว ยังมาได้ยินประโยคบาดใจอีก เฮ้อ" รีเบคก้าที่อยู่หน้าห้องยื่นหน้าออกมาพยักหน้าให้เพื่อน

              ปลอบมันหน่อยเดี๋ยวมันลงแดงตาย ประมาณนั้น

              "ฉันไปเตรียมน้ำมาให้ หรือว่าอัลพี่จะทานอาหารเลย"  อัลเบิร์ตโบกมือไล่น้องสาวให้ไปไกล ๆ บัวชมพูขยับมานั่งใกล้ ๆ เบียดกายนุ่มชิดร่างเขาอย่างเอาใจ ทำให้ร่างแกร่งหายใจติดขัด

               "คุณอัลเบิร์ต ฉันขอโทษนะคะที่พูดไม่คิดต่อไปฉันจะไม่ว่าคุณลับหลังอีกแล้ว"เงียบไม่มีเสียงตอบจากคนตัวโต

               "คุณอัลเบิร์ตหลับแล้วเหรอค่ะ คุณคงเหนื่อยมากสินะคุณไปทำงานเหรอฉันคิดว่าคุณ"

              คิดว่าฉันไปไหนเหรอ คิดว่าฉันไปอยู่กับผู้หญิงล่ะสิ มันจะมากไปแล้วนะ"เสียงเหนื่อยเอ่ยขึ้น

               เปล่านะคะ คุณจะไปไหนไปกับใครมันก็เรื่องส่วนตัวของคุณ ฉันไม่กล้าคิดกล่าวหาคุณแบบนั้นหรอกคุณบอกเองไม่ใช่หรือว่าไม่ควรคิดเกินเลยกับคุณมากกว่าแม่ของลูกคุณ คุณวางใจได้ต่อไปฉันจะระวังเรื่องคำพูด" บัวชมพูเสียงฉิวแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

                                "เฮ้อ ให้มันได้อย่างงี้สิจากงอนอยู่ๆกลายเป็นคนโดนงอนซะงั้น" ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินขึ้นห้องไปพักผ่อนเขายอมรับว่าร่างกายเขาหมดสภาพจริงเหนื่อยสุดๆ อัลเบิร์ตหลับยาวจนเย็น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha