พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 14 : ลาป่วย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน1ลาป่วย

              วันงานประกวดแฟชั่นดีไซร์ของรีเบคก้าจัดในโรงแรมดังเพราะเป็นการประกวดระดับประเทศของมหาลัยชั้นนำมีทั้งระดับมือสมัครเล่นและมืออาชีพงานค่อนข้างใหญ่พอดู ด้านบัวชมพูตื่นเต้นมากแต่เจ้าตัวน้อยแอลวินนั้นไม่รู้สึกอะไรเลยกลับสนุกสนานมากกว่าที่คิดไม่ตื่นคนยิ่งคนเยอะยิ่งว่าง่าย

             " สมกับเกิดมาในตระกูลผู้นำเลยนะหลานชายเธอน่ะเบคกี้"

            แหม ของมันแน่อยู่แล้ว เสียดายพี่อัล ติดธุระไม่ได้มาดูแอลวินด้วยตัวเอง

             "อืม ธุระคงสำคัญมากเลยนะ"บัวชมพูบ่นเบา

             "ฮะ พูดอะไรนะพิ้งค์ฟังไม่ถนัดรีเบคก้าไม่ได้ฟังจึงถามซ้ำเพราะมือบางของเธอกำลังช่วยบัวชมพูจัดชุดให้เข้าที่

            "เปล่า ไม่ได้พูดอะไรเลย ฮัมเพลง"คนขี้บ่นแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

            อะไรก็งานๆ ทำแต่งานลูกเต้าน่ะเคยสนใจบ้างไหมตาบ้าแล้วก็บ่นอัลเบิร์ตต่อในใจ

            เมื่อถึงเวลาเปิดให้แขกผู้มีเกียรติและคณะกรรมการเข้าร่วมงาน คนที่มานั่งเสนอหน้าพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่กลับเป็นแมธเบิท หนุ่มโสดรุ่นใหญ่ขวัญใจสาวๆนั่งส่งยิ้มชื่นชมสาวน้อยบัวชมพูอย่างออกนอกหน้านอกตา พร้อมโบกไม้โบกมือให้แอลวินและบัวชมพูอย่างเป็นกันเอง

            ในเมื่อเขาเป็นคนดังจึงตกเป็นเป้าสายตาและถูกจับตามองจากนักข่าวและผู้คนในแวดวงสังคมอย่างมาก เพราะงานนี้แม้จะเป็นเพียงแค่งานประกวดระดับมหาลัยแต่ถึงขนาด แมธเบิทนักธุรกิจแถวหน้าให้เกียรติมานั่งเป็นแขกวีไอพีจึงเป็นภาพที่ผู้คนสนใจเป็นอย่างมาก กล้องของนักข่าวพยายามเก็บภาพของแมธเบิท และผู้คนที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะเมื่อถึงเวลาประกาศผลปรากฏว่ารีเบคก้าชนะการประกวดดีไซเนอร์หน้าใหม่ ทั้งดีไซเนอร์และนางแบบนายแบบขึ้นไปรับรางวัลบนเวที แมธเบิทถือโอกาสขึ้นไปมอบช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ให้กับบัวชมพูทันที

            "ยินดีด้วยนะเบคกี้ นี่สำหรับคนเก่งจ้ะหนูพิ้งค์ งานต่อไปก็ไม่เกร็งแล้วสิเขาเอ่ยเมื่อลงมาข้างล่างกันแล้ว

            "งานอะไรค่ะป๋าแมธ"รีเบคก้าถามทันที

           "ก็งานเปิดตัวเครื่องประดับคอลเลคชั่นใหม่ของป๋าแมธไงเบคกี้ และงานนี้ต้องพึ่งเธอแล้วสาวน้อย"

          "หมายความว่า  รีเบคก้าตาโตตื่นเต้น

          “ใช่ ป๋าจะให้เธอออกแบบเครื่องแต่งกายให้กับนางแบบ ทุกคนโดยเฉพาะชุดฟินาเล่"หนุ่มใหญ่ปลายตามายังบัวชมพูที่อุ้มแอลวินยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ มืออีกข้างก็หอบดอกไม้ช่อโตไว้ ส่วนรีเบคก้ากระโดดกอดแมธเบิทด้วยความดีใจ

          "เบคกี้รักป๋าแมธที่สุดในโลก"ลูกสาวตัวน้อยของเพื่อนออดอ้อน

         เฮอะ เดี๋ยวไอ้เกวนมาได้ยินมีชักตาตั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า" แมธเบิทโยกศีรษะเล็ก ๆ ของรีเบคก้าไปมา

             "สงสัยต้องพาแอลวินกลับบ้านแล้วค่ะบัวชมพูเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ

             "นั่นสิหลับปุ๋ยเลยแมธเบิทว่า

             "เธอกลับไปก่อนเลยพิ้งค์ฉันต้องอยู่เก็บของกับผู้ช่วยก่อนรีเบคก้าไล่เพื่อนกลับเพราะเธอมีงานต้องทำต่อ

             "ถ้าอย่างนั้นฉันกลับเลยนะบัวชมพูบอกเพื่อน

             "พิ้งค์กลับยังไง" แมธเบิทถามเพราะเป็นห่วง

             คุณอัลเบิร์ตให้รถที่บ้านมารอรับส่งค่ะหญิงสาวตอบยิ้มๆ

             "เหรอ ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวฉันขับตามไปหรือไปรถฉันแล้วให้รถที่บ้านขับตามไปดี"แมธเบิทเอ่ยอย่างกระตือรือร้น

            แมธคะอย่าลำบากเลย ส่งแค่ทางออกนี้ก็ได้ค่ะ"

            จะดีเหรอเขายังไม่ไว้วางใจเท่าไร

            “ดีค่ะ  ใจหนึ่งเธอไม่อยากมีปัญหากับอัลเบิร์ตอีกคนปากร้ายนั่นชอบพาลเวลาโมโหและที่สำคัญพูดจาไม่รู้เรื่องด้วย

            "แน่ใจนะ"

            แน่ใจสุดๆเลยค่ะเพราะว่าคุณอัลเบิร์ตส่งบอร์ดี้การ์ดพร้อมรถมาสองคันเลยค่ะ ไม่รู้อะไรของเขาเว่อมากเลยค่ะทำอย่างกับมีคนจะป้องร้ายอย่างนั้นแหละ"    ระหว่างเดินไปขึ้นรถบัวชมพูก็พูดไปเรื่อยเปื่อยไม่ได้ดูหน้าตาของแมธเบิทเลยที่ตึงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

            อัลเบริตคงรู้ตัวแล้วสินะ

            "โอเค ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเดินทางปลอดภัย ว่างๆจะแวะเข้าไปคุยด้วย"

           ยินดีค่ะแมธ บายค่ะ" บัวชมพูยิ้มรับคำ แมธเบิทอย่างรู้สึกดี

..............

           "อะไรกัน หน้าบานเป็นจานดาวเทียมเลยอัลเบิร์ตสบถอย่างไม่สบอารมณ์

           "บอสว่าอะไรนะครับ"มาตินเอ่ยขึ้น   อัลเบิร์ตอ่านหนังสือพิมพ์ค่าเวลาก่อนเข้าประชุมรู้สึกหมั่นไส้ผู้หญิงในรูปมากๆ บัวชมพูยิ้มหวานฉ่ำเชียว

            ‘เชอะ งานเล็กๆยังนัดกันไปสวีตไม่อายสายตาประชาชน’ มาติน มองหน้าเจ้านายอย่างสงสัย หน้าตาคมคายเริ่มจะบึ้งตึงคล้ายกรุ่นโกรธขึ้นเรื่อยๆ จึงชะโงกหน้าเข้าไปดูหน้าหนังสือพิมพ์ที่เปิดค้างอยู่บ้างพร้อมวิจารณ์

            "งานคุณรีเบคก้าเมื่อวานนี่ครับได้รางวัลชนะเลิศด้วยบอสไม่ดีใจเหรอครับ"

           ก็ดีใจไง"

           คนดีใจทำหน้าแบบนี้เหรอครับบอสมาตินคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป

            "ประชุมกี่โมง"จู่ ๆ คนเป็นนายก็เอ่ยขึ้น

            อีก 15 นาทีครับ

            "เหรอ ถ้างั้นแกเข้าประชุมแทนฉัน ยกเลิกนัดลูกค้าช่วงบ่ายทั้งหมดเอกสารที่เหลือเอากลับไปให้ฉันเซ็นที่บ้าน"  เจ้านายหนุ่มร่ายยาวทำให้คนฟังอ้าปากหวอ

            บอสจะไปไหนครับ"

            ปวดหัวจะกลับบ้าน ฉันลาป่วยเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

            ห้า ลาป่วย"มาตินร้องขึ้นเหมือนเห็นผีกลางวันแสก ๆ

            ทำไม ข้องใจอะไรฉันลาป่วยไม่ได้หรือไง"  เจ้านายหนุ่มตอบแบบหงุดหงิด ‘ดูมันทำท่าจะตกใจอะไรขนาดนั้น

             ครับลาได้ครับเดี๋ยวตอนเย็นผมจะเอางานเข้าไปให้ครับบอส หายไว ๆ นะครับ"      มาตินพยักหน้าเข้าใจมองตามเจ้านายที่เดินออกจากห้องประธานบริหารออกไปแบบงง ๆ เพียงครู่

                               "เป็นเอามาก ฮึ ขนาดให้คนไปเฝ้าตั้งเป็นฝูงทำไมจะไม่รู้"มาตินส่ายหัวให้กับคนป่วยการเมือง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha