พรหมรักพรหมลิขิต (จบ)

โดย: varawan



ตอนที่ 6 : ตอแย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน6 ตอแย

 

 

                เมื่อหญิงสาวหยุดเดินเขาก็หยุดตามเมื่อเธอก้าวเดินเขาก็ก้าวตามจนคนตัวเล็กหมดความอดทนอีกต่อไป     ถอนหายใจหนักหันกลับมายกมือเล็กๆเท้าสะเอวมองหน้าคมเข้มที่ดูมีความสุขระเรื่อชื่นอารมณ์เป็นอย่างมากหลังจากได้สร้างความรำคาญให้เธอมาพักใหญ่ รีเบคก้าถลึงตาดุๆใส่ จ้องเขานิ่ง

                "ก็ได้ๆจะไปไหนก็เรื่องของเธอ"   ชารีสยกมือสองข้างขึ้นอย่างยอมแพ้

แค่วันนี้วันเดียวพั้นแล้วเจอกัน’    เขายิ้มมุมปากอย่างมีแผน

             เมื่อชารีสออกปากพูดมาแบบนั้นทำให้   รีเบคก้ารีบเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที ชายหนุ่มยืนยิ้มอยู่คนเดียวสายตามองตามร่างเล็กที่เลี้ยวหายไปตรงมุมตึกจนลับตา     เมื่อหันหลับมาก็เจอเข้ากับลูกน้องทั้งสองจึงหุบยิ้มทันที เทสไปสืบมาว่าบ้านยายขายข้าวแกงอยู่ที่ไหน

              "ครับ”    เทสรับคำสั่ง เขามีหน้าที่ทำตามไม่ได้มีหน้าถามหาเหตุผลเมื่อได้รับคำสั่งจึงปฏิบัติตามทันที

              "แซม คู่ค้าเรามาถึงหรือยัง”

             “อยู่ระหว่างเดินทางครับ”

             “อืม ถ้างั้นกลับกันเถอะ”   ชารีสเดินนำออกไป

             "เอ่อ บอสครับ”แซมสมุนมือขวามีท่าทีอึกอัก

             "ว่าไง”ชารีสปลายตามอง

             “ผมเจอคุณมัสโซ่ที่นี่ด้วยครับ”ลูกน้องรีบรายงาน

             "เหรอ มาร์สมาทำอะไรที่นี่"   ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่นพึมพำกับตัวเอง

              มัสโซ่เป็นพี่ชายต่างมารดาที่ไม่ค่อยกินเส้นกัน มันมาทำอะไรที่นี่ จริงๆเขาไม่ได้เกลียดมัสโซ่แต่เจ้าหมอนั่นถือว่าเป็นลูกเมียแรกอายุมากกว่าเขาแค่สองปีทำเป็นกร่าง เป็นพี่คนโตแต่ไม่มีความอ่อนโยนจะพูดจะคุยกับเขาล่ะนับคำได้ไม่รู้เขาไปทำอะไรให้ไม่พอใจ จะว่าเกี่ยวกับเขาเป็นลูกของเมียใหม่ก็ไม่น่าใช่เพราะแม่เจ้านั่นก็ตายไปตั้งเป็นปี กว่าบิดาของพวกเราจะแต่งงานใหม่กับมารดาของเขา และท่านก็ดีกับมันสุดๆ แต่มันดันไม่สำนึกหยิ่งยโสเอาแต่ใจใครๆก็ต้องก้มหัวให้แต่ไม่ใช่เขา ชิชารีสคิดถึงคนเป็นพี่ชายอย่างเคืองๆ

               รีเบคก้าเมื่อสลัดผู้ชายชื่อ ชาร์ส ออกไปได้ก็ตรงดิ่งกลับบ้านพักของตัวเองซึ่งเป็นบ้านพักตากอากาศที่แมธเบิทเพื่อนสนิทของบิดาเธอซื้อเป็นของรับขวัญภรรยาอย่างทับทิมแก้วไว้มาพักผ่อนสองคนตายาย

               ดังนั้นเมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้วจึงเหลือเพียงเธอกับคนดูแลบ้าน เมื่อมาถึงจึงรีบเปลี่ยนชุดว่ายน้ำออกมาว่ายน้ำเล่นในสระน้ำคนเดียวอย่างสนุกสนาน และนอนหลับพักผ่อน จนบ่ายคล้อยจากตั้งใจไว้ว่าจะออกสำรวจพื้นที่ แต่สมองแล่นเกินกว่าจะหยุดยั้งจินตนาการเธอจึงลงมือร่างแบบเสื้อผ้าสวยๆบนผืนกระดาษได้อีกหลายแบบ

               เงยหน้าขึ้นอีกครั้งปรากฏว่าเกือบห้าโมงเย็นจึงวางมือ เมื่อนึกได้ว่ามีนัดกับยายและหลานๆจึงออกเดินทางไปยังบ้านหญิงชราทันที

              "สวัสดีค่ะยาย พันมาแล้ว"   เสียงกังวานใสดังมาก่อนตัวเรียกให้หญิงชราออกมายืนรอหน้าระเบียงบ้าน

             “ไหว้พระเถอะหนูพัน เขามาเลยยายทำปูนึ่งน้ำจิ้มซีฟู๊ดกับผัดปูผงกระหรี่คิดว่าหนูคงจะชอบ”

             "ว้าว ของโปรดหนูเลยมายายหนูช่วย”   หญิงสาวเดินเข้าไปในครัวเล็กๆโดยไม่นึกรังเกียจในความคับแคบเธอเข้าไปหยิบจับเครื่องปรุงส่งให้ยายนิ่มที่กำลังลงมือผัดปู

             "สองคนนั่นไปไหนแล้วค่ะ "  เอ่ยถามออกไปเพราะตั้งแต่มาถึงยังไม่เห็นสองพี่น้องจิ้นกับจิ้งเลย

            “ยายให้พวกมันไปเอาผักที่สั่งไว้ในตลาด เดี๋ยวก็มาเพราะยายบอกว่าหนูพันจะมากินข้าวด้วยถ้าช้าจะไม่รอ" ยายนิ่มหันมาตอบ

            “หรือค่ะ ดีจังเลยเป็นเด็กดีขยันช่วยงานด้วย"หญิงสองวัยช่วยกันหยิบโน้นจับนี่อย่างคล่องแคล้ว

              "เจ้าสองคนยายก็เลี้ยงได้เท่านี้แหละหนูพันไม่รู้ว่ายายจะอยู่ดูมันจนโตเป็นหนุ่มกันหรือเปล่า"

              “ยายอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ถ้าทำงานไม่ไหวก็พักบ้างเงินที่อีตาผีดิบให้ไว้ก็ยังมี"

             “ไม่ได้หรอกหนูพัน เงินทองถ้าไม่หาเพิ่มไว้สักวันก็หมดอย่าหลงระเริงว่ามีอยู่ขนาดยายหาตั้งแต่สาวยันแก่ยังไม่เคยมีเท่าวันนี้เลยหนู มีลูกสาวกับเขาคนหนึ่งคิดจะฝากผีฝากไข้ดันมาตายจากไปซะก่อน"ยายนิ่มบอกเล่าเรื่องราว

             “อ้าว แม่ของเด็กเสียแล้วเหรอค่ะ"รีเบคก้าให้สงสัย

             “อืม มันตายหลังจากเอาเจ้าจิ้งมาไว้ได้ไม่นานเห็นตำรวจบอกว่าโดนหลอกให้ไปส่งยาเสพติดตำรวจตามจับพวกมันต่อสู้ขัดขืนเลยโดนยิงตายทั้งผัวทั้งเมีย"หญิงชราก้มหน้านิ่ง

              "แล้วสองคนนั้นรู้เรื่องไหมคะ”รีเบคก้าเป็นห่วงความรู้สึกเด็กทั้งสอง

              "ยายไม่กล้าเล่าให้ฟังแค่บอกว่าหายออกจากบ้านไป แค่นี้พวกมันก็แย่แล้วถ้าบอกเรื่องนี้อีกยายกลัวผีซ้ำด้ำพลอยให้พวกมันเดินทางผิด ยายจะอยู่สู้จนกว่าจะหมดลมหายใจเพื่อพวกมัน" “โธ่ ยายจ๋า"

               รีเบคก้าสวมกอดร่างบางของหญิงชราน้ำตาไหลพรากออกมาสองแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ ภาพนั้นปรากฎอยู่ในสายตาของผู้ก้าวเข้ามาในบ้านทั้งสามคน

              "ยาย ยายเป็นอะไร"จิ้นเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha