พรหมรักพรหมลิขิต (จบ)

โดย: varawan



ตอนที่ 8 : ใจไม่รักดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน8 ใจไม่รักดี

               ชารีสได้แต่นั่งฟังเงียบเขาพินิจพิจารณาหญิงสาวเวลาพูดคุยกับทั้งสามคนยายหลานดูมีชีวิตชีวาเป็นธรรมชาติมองเพลินจนจิ้น เขย่าแขนเบาๆ

               "พี่ชายกินข้าว"

               “อ้อ เอ่อ" ชารีสยิ้มเก้อให้คนในวงข้าว

               "ยาย ถ้าพันเห็นว่ามันจะเกะกะเขา พันจะพาน้องๆออกมาเองค่ะไม่ต้องห่วง"

รีเบคก้าตอบให้นางคลายกังวล

             “ยายเผื่อว่าปิดเทอมนี้ ไม่มีอะไรทำจิ้นอยากขอไปช่วยงานคัดปลาที่นั่นหารายได้ช่วยยายด้วยไง"   จิ้นคนพี่ที่นั่งฟังมานานเอ่ยขึ้นบ้างเมื่อนึกถึงเงินรายได้ที่จะมาจุ้นเจือครอบครัวของพวกเขาและยาย

             “เออ ถ้าอย่างงั้นก็ตามใจ กินข้าวกันเถอะ"

             “คุณ" ยายนิ่มหันไปเรียกชารีส

             “ชาร์สค่ะยายเขาชื่อ ชาร์ส" รีเบคก้าบอกหญิงชรา

             “จ้ะหนูพัน คุณชาร์สอาหารพื้นๆพอกินได้ไหม"

             “อร่อยดีครับ"

              ชารีสตอบตามความจริงกับข้าวเรียบง่ายกลับทำให้เขามีความสุขหรืออาจจะเป็นเพราะเขาใช้ชีวิตตามลำพังที่เมืองใหญ่กระมังถึงไม่ได้มีโอกาสได้ร่วมวงรับประทานอาหารกับครอบครัวแบบนี้

              "ของมันแน่อยู่แล้วยายทำอะไรก็อร่อย ยิ่งน้ำแกงที่คุณทำหกด้วยนะเอออร่อยสุดๆ"รีเบคก้าลอยหน้าลอยตาตอกย้ำความผิดของเขา

             "ย้ำเข้าไปแม่คุณ ฉันก็ขอโทษแล้วไง"

             ชารีสเอ่ยเสียงรอดไรฟันหมั่นไส้คนชอบรื้อฟื้นสุดๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจของเจ้าหล่อนได้อีก หลังจากมื้ออาหารแล้วทั้งรีเบคก้า จิ้นกับจิ้งนัดแนะเวลากันเพื่อจะไปหมู่บ้านประมงด้วยกันพรุ่งนี้เช้า  

              ชายหนุ่มนั่งมองเงียบ เขาสำรวจบ้านหลังนี้ดูท่าทางว่าถ้าลมแรงกว่านี้โดนพัดไปหมดแน่ๆ สักพักเขาก็ยิ้มมุมปากเมื่อนึกอะไรดีๆออก สักพักเขาจึงขอตัวกลับเมื่อเห็นว่าหญิงสาวอ้อยอิ่งไม่ยอมคุยด้วยสักที

               "ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

              "ถ้าอย่างนั้นหนูพันกลับพร้อมกับคุณชาร์สเลยซะสิลูกค่ำมืดแล้วมันอันตรายอีกอย่างเจ้าสองคนดูท่ามันจะหลับไปแล้วด้วย”

              โธ่ ยายนะยาย อุตส่าห์ถ่วงเวลาไปบอกเขาทำไมหมดกัน   รีเบคก้าโวยวายในใจ

             “อ้าว เธอไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอพั้น"    ชารีสทำหน้าสงสัย

             “เปล่า”   ร่างบางส่ายหน้า

             “แล้วอยู่ที่ไหน"

             “ยายถ้าอย่างนั้นพันกลับก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้"     รีเบคก้ากล่าวลาหญิงชราแล้วลุกเดินออกมาทันที โดยไม่สนใจตอบคำถามของเขา

             "อ้าว ผมลาแล้วครับ"ชารีสรีบวิ่งตามออกไปทันที

             "เดี๋ยว พั้นตัวเล็กนิดเดี๋ยวทำไมเดินไวจัง”คนตัวโตขายาวทักท้วง

             "อะไรฉันเดินปกติจะตาย คุณไม่ต้องไปส่งหรอกฉันกลับเองได้”

             "ไม่ได้หรอก ยายเธออุตส่าห์ฝากฝังมา”

             "ไปเป็นไรฉันกลับเองได้จริงๆ”   รีเบคก้าโบกมือไล่เพราะไม่อยากใกล้ชิดกับเขามากเกินไป

              "โธ่เอ้ย ยายมอมแมม เด็กดื้อ ทำไมจะต้องให้มันเป็นเรื่องใหญ่ด้วยแค่ฉันจะไปส่ง หรือว่า?”   ชารีสหยุดพูด หวังให้คนตัวเล็กจะหันมาให้ความสนใจ

              "หรือว่าอะไร"   เป็นอย่างที่คิด รีเบคก้าหยุดเดินหันมามองหน้าเขาอย่างสงสัยทันที

             "เธอแอบซุกผู้ชายไว้ไม่ให้ยายรู้"   ชารีสเอ่ยขึ้นอย่างคาดเดา

               "คนบ้าคิดได้ไงนี่ ไม่มี ฉันไม่ได้ซุกผู้ชายไว้ซะหน่อยจะไปส่งก็ตามมาวุ่นวายจริงๆ"

หญิงสาวเดินหน้ามุ่ยนำหน้าเขาไปร่างสูงได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วส่งสัญญาณให้บอร์ดี้การ์ดที่ติดตามอยู่เคลื่อนตัวตาม

               "ถึงแล้ว"    ร่างบางเดินมาหยุดยังตึกแถวเก่าๆไม่ห่างจากบ้านพักของเธอมากนัก

               "ที่นี่เหรอ"   ชารีสมองสภาพที่พักของเธอแล้วให้หายใจไม่ทั่วท้องทำไมมันเก่าแบบนี้

               "ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ฉันไม่ได้ชวนคุณมาอยู่ที่นี่ด้วยซะหน่อยกลับไปได้แล้ว ฉันจะเข้าบ้านนอน"รีเบคก้าแกล้งทำหน้าเหนื่อยล้ายกมือปิดปากแสร้งหาวน้อยๆ

               "โอเค กู๊ดไนท์ยายมอมแมม”

               "ฉันชื่อพัน" คนตัวเล็กหันมาแยกเขี้ยวใส่

              “ทีเธอยังไม่เรียกชื่อฉันเลย”ชารีสประท้วง

              "เราไม่ได้สนิทกันมากขนาดต้องเรียกขานชื่อกันสักหน่อย”

             "ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเรียกเธอว่า ยายมอมแมม จนกว่าเธอจะเรียกฉันว่าชาร์ส"

             “คนบ้า จะไปไหนก็ไปเลย"

              รีเบคก้าเดินสะบัดก้นเข้าไปในร้านขายของชำเล็ก ๆ ใต้ตึกเพื่อตัดบทไม่อยากคุยกับเขาแล้ว   ชารีสยืนลังเลอยู่สักพักจึงตัดใจเดินจากไป   เมื่อเขาไปผู้ติดตามก็ตามเจ้านายไปด้วย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มออกไปจากตรงนั้นนานแล้ว รีเบคก้าจึงออกจากร้านตรงกลับบ้านพักของตัวเองทันที

            "ทำไมจะต้องมาวุ่นวาย  ไม่เข้าเรื่องด้วยนะตาบ้า เอ้ย"

             หญิงสาวพึมพำขณะนอนแช่น้ำอุ่นผ่อนคลายความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเพียงเริ่มต้นของการปิดบังก็เริ่มมองเห็นเค้าของความยุ่งยากขึ้นมาเชียวเหรอนี่ หัวใจเจ้ากรรมดันไม่รักดีสั่นไหวทุกครั้งทุกคราวเมื่อได้ปะทะคารมกับผู้ชาย ชื่อ ชาร์ส นี่เพียงระยะเวลาสั้นๆ อยู่ในช่วงพักร้อนเท่านั้นนะ

             ถ้าเกิดเธอได้เจอเขาหรือใครที่เธอรู้สึกดีๆด้วยในสถานที่ต้องพบเจอพูดคุยกันทุกวันตลอดระยะเวลาสองปี เธอจะแก้ปัญหายังไงจริงอยู่ว่าการพบเจอนั้นสักวันต้องลาจากเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าหัวใจมันผูกพันกันอย่างลึกซึ้งแล้วคงยากจะตัดใจได้ง่ายๆคิดไปก็ได้แต่ทอดถอนใจให้กับปมปัญหาที่ตัวเองผูกไว้

              รีเบคก้าถอนหายใจหนักๆเมื่อตัดสินใจได้ว่าเธอควรเลือกเดินหน้าทำตามความฝันความต้องการของตัวเองเมื่อเลือกแล้วต้องลงมือทำต่อให้ถึงที่สุดผลเป็นยังไงจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดายทีหลังเมื่อเวลามันผ่านไปแล้ว และเมื่อถึงวันที่ต้องไปจากกันจริงๆเธอจะลืมเขาให้สิ้น เขาจะเป็นเพียงแค่คนเคยพบเจอพูดคุยแล้วผ่านไปเท่านั้น รีเบคก้าจึงข่มตานอนและหลับใหลไปในที่สุด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha