พรหมรักพรหมลิขิต (จบ)

โดย: varawan



ตอนที่ 9 : มิตรภาพต่างวัย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน9 มิตรภาพต่างวัย

              เช้านี้หญิงสาว พาจิ้นกับจิ้งมาถึงหมู่บ้านชาวประมงทุกคนดูเป็นมิตรกับเด็กๆไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิดและยังรับปากว่าถ้าวันเสาร์อาทิตย์เด็กชายทั้งสองอยากมาช่วยงานก็ให้มาได้เลย แต่รายได้ไม่ได้มากมายอะไร

               "ผมขอแค่ให้มีงานทำช่วยเหลือยายที่แก่มากแล้วก็พอครับ"    จิ้นบอกกล่าวแก่หญิงกลางคนที่ทราบชื่อว่าป้าสม จิ้นไม่เกี่ยงเรื่องค่าจ้างขอให้มีงานทำเท่าไรก็เอาเพื่อจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของคนเป็นยาย

              “เป็นเด็กกตัญญูแบบนี้ป้าชอบ"ป้าสมบอกยิ้มๆ

              “ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ขอผมมาอีกนะครับ"    จิ้งคนน้องกำลังสนุกกับการคัดแยกปลาตัวเล็กๆออกจากกันแล้วโยนลงในกะละมัง

              “มาเลยลูก"

              “ป้าคะถ้าหนูไม่อยู่แล้ว คือว่าอาทิตย์หน้าหนูได้งานต้องไปทำงานที่ไกลๆป้าอย่าหยุดจ้างน้องได้ไหมคะ"    รีเบคก้ารีบทำการฝากฝังเด็กทั้งสองทันที

              “อีหนูเองไม่ต้องห่วงหรอกถ้ามันขยันเป็นเด็กดีป้าก็จะจ้างต่อไปเรื่อย แต่ถ้าเกเรป้านี่แหละจะจัดการพวกมันทั้งสองคนเอง"     ป้าสมมีวิธีการรับปากที่ไม่เหมือนใคร

              "ถ้าอย่างงั้นต้องขยันนะจิ้น จิ้งเพื่อยาย"   รีเบคก้าหันไปยิ้มกับเด็กชายทั้งสอง

              “ครับพี่พัน"

              “วันนี้งานหมดแล้วกลับกันไปเถอะพรุ่งนี้ถ้ามาเช้ากว่านี้หน่อยก็ดีนะ วันอาทิตย์คนจากสะพานปลาจะมาไวถ้าเราคัดปลาเสร็จไวจะได้กลับบ้านไวได้เงินเยอะๆรู้ไหมเจ้าจิ้นเจ้าจิ้ง"ป้าสมบอก

              “ครับป้า"    จิ้นรับคำดวงตาเป็นประกายแห่งความสุขที่มีงานทำเพียงเล็กน้อยก็ยังดี

              “เอ้า นี่เงินค่าจ้างของวันนี้"    ป้าสมยืนเงินจำนวนหนึ่งให้กับจิ้น

              “ขอบคุณครับ"    สองหนุ่มน้อยยกมือไหว้ขอบคุณป้าสม ยิ้มหน้าบานเมื่อมีเงินไปให้ยาย

               "ขอบคุณพี่พันมากเลยถ้าไม่มีพี่พวกผมไม่รู้จะกล้ามาขอเขาทำงานหรือเปล่าจิ้นเอ่ยขึ้น”    ระหว่างเดินทางกลับบ้าน

             "จิ้นงานสุจริตทำไปเถอะไม่มีใครว่าเราหรอกเชื่อพี่ทำสิ่งดีสิ่งที่ถูกต้องสักวันจะได้ในสิ่งที่ดีอย่าหยุดทำซะก่อนเท่านั้นเอง”

            "ครับ ผมจะจำคำพี่พันไว้"    ทั้งสามคนเดินคุยกันจนถึงทางเข้าบ้านก็ให้สุดแสนจะงงใครมาปลูกบ้านไม้ไว้แถวนี้เมื่อเช้ายังไม่มีเลย

           "บ้านใครน่ะพี่จิ้น"

“นั้นสิบังบ้านเรามิดเลยเหมือนจะอยู่บนที่ยายเราด้วยนะไปดูดีกว่า”

จิ้นวิ่งนำหน้าน้องชายไปทันที จิ้งจูงมือหญิงสาวตามไปติดๆ

"เฮ้ย บ้านเราหายไปไหนว่ะจิ้ง"

ตัวพี่ชายวิ่งไปแล้วกลับหาบ้านมุงสังกะสีเก่าๆของตัวเองไม่เจอ

"ยาย ยาย" จากนั้นจึงตะโกนร้องเรียกหายายน้ำหูน้ำตาไหล

"อะไรเจ้าจิ้นจะตะโกนทำไมเสียงดังโวยวาย"

หญิงชราชะโงกหน้าออกมาจากหน้าระเบียงบ้านไม้หลังสวยตอบหลานชายทั้งสอง

"ยาย/ยาย"

เด็กสองคนวิ่งขึ้นบันไดไปกอดร่างเล็กๆของยายนิ่มร้องไห้โดยไม่คิดจะถามไถ่อะไรกัน รีเบคก้าเดินตามขึ้นไปมองสำรวจรอบๆสะดุดตากับร่างของใครบางคนที่นั่งยิ้มหน้าแป้นแล้น

"เป็นไงตะลึงเลยเหรอ มอมแมมบ้านใหม่ของยายเธอต่อไปเธอมานอนค้างที่นี่เลยสิห้องเช่าเธอเมื่อคืนดูเก้าเก่านอนที่นี่ดีกว่า”ชารีสเจ้ากี้เจ้าการบอกทันที

"หมายความว่า?"หญิงสาวผ่ายมือวาดไปรอบ

“ฉันสั่งคนให้ยกบ้านสำเร็จรูปมาวันนี้เลยเจ๋งไหมล่ะ"ชารีสยืดอกตอบอย่างภาคภูมิใจ

“เจ๋งมาก สุดยอด"

รีเบคก้าทึ่งมากไม่คิดว่าจะมีใครบ้าได้เท่าเขาอีกแล้ว ขนาดเธอคิดแล้วคิดอีกว่าจะทำยังไงให้หญิงชรามีบ้านใหม่แต่ผู้ชายคนนี้กลับทำเลยโดยไม่ต้องรอไม่ถามใครเลยด้วยว่าอยากได้ไหม

 "จิ้น จิ้งไปขอบคุณ คุณชาร์สซะสิท่านซื้อบ้านมาให้พวกเราอยู่ท่านเป็นผู้มีพระคุณ"ยายนิ่มบอกกับหลานชายทั้งสอง

“ขอบคุณครับท่าน"สองพี่น้องคลานเข่าเข้าไปหา

“ไม่ต้องเรียกท่าน เรียกพี่เหมือนเดิมดีกว่า ผมให้เพราะผมอยากให้ครับยายที่ดินตรงนี้เป็นของยายใช่ไหมครับดังนั้นไม่ต้องกลัวลมอีกแล้ว”

"กลัวลม กลัวทำไมคุณ"รีเบคก้างง

"เธอไม่เห็นเหรอเมื่อวานบ้านหลังเก่าสภาพแบบนั้นลมพัดมาแรงๆก็ปลิวไปหมดแล้วนี่มั่นคงสุดๆคนขายบอกสักทองของแท้ทนทานถาวร"ชารีสยืนยัน

“ห้า ไม้สักเลยหรือคุณชาร์ส"ยายนิ่มทำท่าจะเป็นลม

"ยายไม่ต้องเป็นลม ของแค่นี้คุณชาร์สเขาขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกค่ะเชื่อพัน" มือบางพัดไปมาให้หญิงชราดูท่าจะลมขึ้นจริงๆ

“ไม่รู้ชาตินี้จะใช้หนี้บุญคุณคุณชาร์ส กับหนูพันหมดไหม”ยายนิ่มเอ่ยขึ้นน้ำตาซึม

"โธ่ ยายเป็นบุญเป็นคุณอะไรกันอย่าคิดมากเชียวขอให้ยายดูแลเจ้าสองจ.ให้โตเป็นคนดีเท่านี้ก็ช่วยทุกคนแล้วค่ะ"รีเบคก้าให้กำลังใจ

"ถ้าอย่างนั้นไปสำรวจบ้านกันพั้น” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

“ทำไมฉันต้องสำรวจด้วย” หญิงสาวแสนสงสัย

“เอ้า จะได้ดูว่าถูกใจเธอไหม" เขาชี้แจงพลางลากข้อมือเล็กให้เดินตามไป

“แล้ว ทำไมต้องถูกใจฉันด้วย" ยังไม่หายข้องใจ

“ก็ถ้าไม่ถูกใจเล็กไปจะได้จัดใหม่ให้ใหญ่กว่านี้"ชารีสเอ่ยอย่างใจป้ำ

“ไม่ต้องแล้ว คุณชาร์ส หนูพัน "หญิงชรากำลังจะเข้าครัวได้ยินรีบพูดขึ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha