พรหมรักพรหมลิขิต (จบ)

โดย: varawan



ตอนที่ 10 : เพื่อเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน10 เพื่อเธอ

กลัวใจเขาจริงๆผู้ชายคนนี้ สงสัยจะตกหลุมรักคุณหนูคนสวยเข้าให้แล้วดูท่าสาวเจ้าจะยังไม่รู้ตัวหญิงชรายิ้มๆ มองดูหญิงสาวเดินตามเขาไปดูห้องข้างใน บ้านไม้ยกสูงมีสามห้องนอนสองห้องน้ำ กะทัดรัดน่าอยู่สำหรับยายและหลาน หญิงสาวมองอย่างพอใจเมื่อมองเห็นข้าวของเครื่องใช้ที่นอนหมอนมุ้งก็ดูใหม่ทั้งหมด

"คุณนี่รอบคอบดีจังมีทุกอย่างครบเลย”รีเบคก้าเอ่ยชม

"แน่นอน ผมเป็นผู้ชายที่รอบคอบรอบรู้เสมอ" ชารีสยอมรับไม่เกี่ยงซะด้วยกับคำชมจึงได้รับค้อนวงงามจากคนเอ่ยชมก่อนหน้า

“เตรียมการมานานหรือยัง"

ร่างบางเดินไปเปิดประตูห้องน้ำที่แยกเป็นห้องอาบน้ำและโถส้วมออกเป็นสัดส่วน

“คิดเมื่อคืนสั่งการตอนเช้าเสร็จตอนบ่ายแก่ๆ"ชายหนุ่มเดินตามเข้ามาพลางจาระไน

“อืม ใช่ได้"

“ชอบใช่ไหมล่ะ"ชารีสอยากได้คำชมจากหญิงสาวอีก

"เปล่า"

“อ้าว แล้วทำไมบอกว่าใช้ได้" มือหนาเกาศีรษะแกร๊กๆยิ้มแหย

“ฉันหมายถึงใจร้อนใช้ได้ย่ะ คนบ้าอะไรมันจะง่ายเหมือนจับวางรวดเร็วดั่งเนรมิต"

“ไม่เห็นยากเย็นของเขาทำสำเร็จรอขายอยู่แล้วเอาตังไปจ่ายยกมาตั้งจ้างคนมาลื้อบ้านเก่าออกเอาตู้เตียงมาใส่แค่นี้ก็จบ”ชายหนุ่มบรรยายเป็นฉากๆ

"อืม เก่งเนอะก่อนทำปรึกษาใครหรือยัง”

หญิงสาวกอดอกพิงหน้าต่างจ้องมองลงไปในดวงตาสีมรกตอย่างค้นคว้า

"ยัง" ชารีสเขินเมื่อโดนจ้อง

“ถ้ายายไม่พอใจแจ้งตำรวจมาจับข้อหาบุกรุกจะทำยังไง" รีเบคก้า พูดขึ้นชารีสอ้าปากค้างแต่ก็ยิ้มออก

"คุณชาร์ส ให้คนของเขาไปบอกยายแล้วจ้ะหนูพันยายปฏิเสธแต่ก็ไม่มีความหมาย คนเขาให้ต้องรับไว้อย่าเสียมารยาทคนของคุณชาร์สว่าอย่างนั้น"จึงได้รับค้อนน้อยจากยาย

“คำนี้มันคุ้นนะยาย” รีเบคก้ายิ้มกว้าง

ชารีสยิ้มแหยๆเป็นเขาเองที่สั่งแซมให้ไปเจรจากับยายแบบนั้น

“ก็ใครกันที่เป็นคนเริ่มต้น” ยายนิ่มตอบคำถาม รีเบคก้ายิ้มๆหญิงสาวเลยหัวเราะ เสียงดังสดใส

"เฮ้อ เชื่อเขาเลยบ้าไม่มีใครเกิน" แล้วหันมาว่าคนตัวโตที่ยืมมองตาปริบๆ

“ดูเสร็จแล้วไปกินข้าวกันเถอะคุณชาร์ส หนูพัน"

“ค่ะ/ครับ"

สองหนุ่มสาวเดินไปนั่งยังโต๊ะกินข้าวใหม่เอี่ยม ซึ่งสองพี่น้องนั่งกันตัวลีบเพราะไม่เคยนั่งเก้าอี้เงาวับมาก่อนในชีวิต

"เป็นไงชอบไหม”รีเบคก้าเอ่ยถามทั้งสองคน

"จิ้งชอบที่สุดเลยพี่พัน”

"แล้วจิ้นล่ะ"รีเบคก้าเอ่ยถามบ้าง

"มันไม่ชินครับ"

“เดี๋ยวก็ชินจ้ะ"หญิงสาวยิ้มสวยให้เด็กทั้งสอง

"ต่อไปต้องช่วยกันทำความสะอาดนะจิ้นจิ้ง"

“ครับยาย"

ทั้งสองคนรับปากขันแข็งเรียกรอยยิ้มจากหญิงสาวอีกรอบ

"เอากินข้าวเถอะ "หญิงชราออกปาก ทุกคนจึงลงมือทันที

"วันนี้ จะนอนนี่เลยไหมพั้น"

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อออกมานั่งย่อยอาหารนอกระเบียง

"ถามทำไม?”

“ก็ไม่อยากให้ไปอยู่ตึกเก่าๆนั่นคนเดียวทั้งเก่าทั้งหน้ากลัว”ชารีสบ่น

"นอนนี่ก็ได้"

รีเบคก้าตัดบทจึงได้เห็นรอยยิ้มของเขาที่เปิดกว้างอย่างชอบใจ เธอไม่อยากรับความห่วงใยหรืออะไรจากชายหนุ่มมากนัก นอนก็นอนอีกไม่กี่วันก็ต้องเดินทางแล้วอยู่กับเด็กก็สนุกดีๆ คุยกันสักพักชายหนุ่มจึงขอตัวกลับ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


โหนึกว่าพระเอกจะนอนด้วยซะอิก😟
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha