พรหมรักพรหมลิขิต (จบ)

โดย: varawan



ตอนที่ 13 : ตัวไกลใจห่าง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน13 ตัวไกลใจห่าง

 

           "เดินทางปลอดภัยนะหนูพัน"   

           “ขอบคุณค่ะยาย"

           “โชคดีครับพี่พัน"

           “จ้ะเด็ก ๆ  เป็นเด็กดีของยายนะ จิ้น จิ้ง"

           “ครับ/ครับพี่พัน”ทั้งสองตอบเสียงดังฟังชัด

           “งั้นพี่ไปล่ะ”

           “บ้าย บาย ครับ" จิ้งยังร้องไห้อาลัยพี่สาวคนสวยอยู่    รีเบคก้าโอบกอดหนุ่มน้อยอย่างรักใคร่

          "ไม่ร้องสิจิ้ง   เป็นลูกผู้ชายต้องไม่งอแงเข้าใจไหม”   รีเบคก้าลูบหลังเล็กที่สั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้นเบาๆเธอเองน้ำตาซึมเช่นกัน

           "ครับพี่พันต่อไปผมจะไม่ร้องไห้แล้ว" จิ้งกลั้นสะอื้นพูดกระท่อนกระแท่นอย่างให้สัญญา

           “พี่ไปนะ   จิ้นดูแลยายกับน้องด้วยล่ะ”

            “ครับพี่พัน”  จิ้นรับคำหนักแน่น

            “อืม ดีมากพี่ไปแล้วจริง  ๆ   ล่ะพันไปแล้วค่ะคุณยาย"   รีเบคก้ายกกระเป๋าใบเล็กมาถือไว้พร้อมเป้สะพานหลังอีกใบ

             "พระคุ้มครองนะหนูพัน"   ยายนิ่มกล่าวย้ำ

            “ขอบคุณค่ะ ยาย"   รีเบคก้ากล่าวลาอีกครั้งเช่นกัน     เมื่อลงจากบันไดเห็นชารีสยืนพิงรถอยู่อย่างรอคอย

             "จะไปแล้วเหรอ มาผมไปส่ง"    ชายหนุ่มเดินมาช่วยหิ้วกระเป๋าให้

           รีเบคก้าปล่อยให้เขาทำตามใจตัวเองนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้พบกันก็เป็นได้ เธอจะเล่นตัวเล่นแง่ไปทำไมปล่อยให้ความรู้สึกดี ๆ ติดตาตึงใจเป็นความทรงจำที่ดีไม่ดีกว่าหรือ

           "รู้เหรอว่าฉันจะไปไหน"  ร่างบางเอ่ยขึ้นยิ้ม  ๆ   เมื่อชารีสส่งกระเป๋าให้แซมเอาไปเก็บหลังรถแล้วตามขึ้นมานั่งเบาะหลังข้าง  ๆ  เธอ

           "ไม่รู้หรอกแล้วแต่พั้น จะบัญชาผมพาไปส่งได้หมดทุกที่แหละ"

           "ให้มันจริงเถอะ"

          "บอกแซมเลยว่าจะไปไหน" ชารีสเอ่ยขึ้น

           "ไปปารีส"รีเบคก้าเอ่ยขึ้น

           "อารมณ์ขันนะเรา พั้นจะไปที่นั่นจริงเหรอ"  ชารีสหยั่งเชิง

           "บ้าเหรอ ไปสนามบิน"    รีเบคก้าหัวเราะกลบเกลื่อนทำเหมือนเป็นเรื่องตลก    แต่มันไม่ใช่เลยข้างในมันโหวงเหวงชอบกล        เคยบอกกับตัวเองย้ำเตือนตลอดเวลาว่าต้องตัดใจ ต้องทำใจได้แน่ ๆ  เมื่อถึงเวลาต้องแยกจากกันมันคงไม่มีอะไรลึกซึ้ง

            แต่หลายวันที่ผ่านมาได้เจอหน้ากันพูดคุยกันไปไหนมาไหนด้วยกันทุกวันๆละหลายชั่วโมงทำให้มีแต่ความทรงจำดี ๆ  เต็มไปหมด เธอไม่ใช่คนไม่มีหัวใจจะได้ไม่รู้สึกอ่อนไหว เมื่อต้องลาจากใครสักคน

             หญิงสาวนั่งเงียบมือเล็กน่ารักบีบเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นหัวใจดวงน้อยไม่ให้รู้สึกห่อเหี่ยวไปมากกว่านี้   รีเบคก้ากล่าวหาตัวเองเงียบ ๆ  

             เกลียดความอ่อนแอของตัวเองจัง ไม่ชอบความอ่อนไหวจากหัวใจดื้อรั้น ที่ใจง่ายใจเร็วด่วนได้ มอบความรู้สึกดี ๆ ให้เขาเพียงอาทิตย์กว่า  ๆ เอง

             แต่เธอหารู้ไม่ว่าความประทับใจเกิดขึ้นได้เสมอทุกที่ทุกเวลาไม่เกี่ยวกับระยะเวลาว่าช้าหรือเร็ว   มันขึ้นอยู่กับคนสองคนเท่านั้นที่จะสื่อความรู้สึกถึงกันได้ลึกซึ้งมากน้อยขนาดไหนต่างหาก

            "เป็นไง มอมแมมนั่งเงียบเชียว"

            ชารีสเอ่ยขึ้นพยายามทำให้บรรยากาศสนุกสนานไม่เศร้าและอึมครึมเหมือนตอนนี้แต่มันก็ไม่ค่อยได้ผลเมื่อหญิงสาวยังนั่งเงียบอยู่ เขาดึงมือเล็กมาสอดประสานกันไว้แล้วยกขึ้นกดจุมพิตหลังมือเนียนนุ่มเบาๆพร้อมกับเบียดกายหนาเข้าหาร่างเล็กส่งผ่านความอบอุ่นจากกายหนึ่งสู่อีกกายหนึ่ง การกระทำของเขามันออกมาจากหัวใจสั่งการเกินคำพูดคำอธิบายให้เธอได้รับรู้จึงได้แต่กุมกระชับมือเธอไว้จนมาถึงสนามบิน

            "ถึงแล้วพั้น ฉันไม่ลงไปส่งนะ ขอให้พั้นโชคดีเดินทางปลอดภัย"

            ชารีสกล่าวอำลาอย่างตัดใจเขารู้ตัวว่าไม่พร้อมสำหรับการเห็นเธอเดินหันหลังให้ ภายนอกเขาเหมือนคนขี้เล่นเข้มแข็งแต่เปล่าเลยเขาเกลียดการพลัดพรากและโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวเป็นที่สุด

            “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณชาร์สที่มาส่ง"    รีเบคก้ากำลังจะก้าวลงจากรถ ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยมือกลับดึงร่างเธอเข้าหาอ้อมอกอย่างเอาแต่ใจ ชารีสกระชับอ้อมกอดเมื่อหญิงสาวเริ่มดิ้น

             "ถ้าเป็นพรหมลิขิตจริง ๆ   เราต้องได้เจอกันใช่ไหม"  เสียงทุ้มเอ่ยถามเสียงจริงจัง

             "ถ้าเป็นนะคะ"     หญิงสาวเลิกดิ้นยอมจำนนอยู่ในอ้อมกอดจนกว่าเขาจะพอใจ  ใครจะว่าใจง่ายก็ช่างสิ    พลางเอ่ยตอบประโยคของเขาเบาหวิวราวเสียงกระซิบ

             “แล้วเจอกัน”     ชารีสบอกอย่างหวังว่าปาฏิหาริย์จะมีจริง รีเบคก้า ยิ้มหวานส่งให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายแม้จะมีร่องรอยความเศร้าเจือปนแต่มันคือมิตรภาพดี ๆ ก่อนจะดึงตัวออกจากอ้อมกอดของเขา ชารีสจำใจต้องปล่อยร่างเธอเป็นอิสระ รีเบคก้าลงจากรถออกไปยืนมองเขาข้างกระเป๋าสัมภาระที่แซมยกลงมาให้จนท้ายรถลับตาไป

            ร่างบางเดินห่อเหี่ยวเข้าไปข้างในสนามบินตรงไปยังเครื่องบินส่วนตัวสุดหรูที่พี่ชายส่งมารับทันที เธอบอกตัวเองว่าถ้าพ้นช่วงเวลาสองปีไปแล้ว ถ้าไม่เจอกันอีกเธอจะลืมให้หมด พลางปิดเปลือกตาลงเพื่อพักสายตาระหว่างการเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha